W Pogonii za Szczęściem

[bunny.tsukino]

Ostatni weekend dał mi do myślenia. Otóż..
nigdy nie pamiętam, żebym była zadowolona ze swojego życia. Po prostu nigdy.
Zawsze pragnęłam czegoś zupełnie innego niż mam. No a że bierność nie jest
moją cechą, to robiłam wszystko, żeby swoje życie zmienić. Po czym dochodziłam
do wniosku, że to też nie to. I kółko się zamykało. Przykład?
Zaraz po liceum doszłam do wniosku, że życie w Polsce nie dla mnie. Znalazłam
z pełną premedytacją faceta za granicą i mieszkałam u niego jakiś czas.
Wytrzymałam 2 miesiące, bo doszłam do wniosku że moim powołaniem nie jest
praca na obczyźnie, że chcę się jeszcze uczyć. Żadna krzywda mi się tam nie
działa, facet fajny, nawet bardzo.
Potem były studia. I też doszłam do wniosku, że to nie dla mnie. Po 1,5 roku
imprez, studenckiego życia pomyślałam, że tylko rodzina da mi szczęście.
Zaszłam w ciążę, hajtłam się. I znowu nie to.. Pomijając kłopoty małżeńskie to
czułam ze dziecko mnie ogranicza, ze to znowu nie to, ze chce do pracy, do ludzi..

W tym tygodniu popracowałam. Praca interwencyjna, ani ciężka, ani specjalnie
lekka, związana z kierunkiem moich studiów. Wynagrodzenie przyzwoite, w
reszcie nie będę chodzić jak obdartus, ale uwaga! uwaga! to też nie dla mnie.

Może ja nie umiem być szczęśliwą? Jak mnie ktoś spyta, o 5 rzeczy które mnie
cieszą, to mówię o takich komunałach w stylu: że nie mam raka/ że moje dziecko
jest zdrowe/ że mam co jeść/ ze babcia nie umarła"itp...
Nie chcę zgorzknieć na starość...
To się jakoś leczy?

[mamaivcia]

Hmmm niektórzy tak mają do końca życia. Może i Ty jesteś typem poszukiwacza?
Jeśli tak, to zamiast leczyć należałoby po prostu polubić )))
A prędzej czy później znajdziesz coś, co w końcu Ci się spodoba i da
satysfakcję. Zobaczysz.

[gabi683]

Nie ma co szukac nasiłe ono samo przychodziTak to było w moim przypadku:0

[jasminum30]

bunny nie obraź się, bo nic do Ciebie nie mam, ale to o czym napisałaś jest
jednym z dowodów w dyskusji, które tu czasami mają miejsce na to, że nie zawsze
szczęśliwa mama=szczęśliwe dziecko, zwłaszcza gdy mama ma co rusz nowe pomysły
na siebie , a w efekcie końcowym sama nie wie czego chce.

[asia_i_p]

Chyba masz rację, szczęśliwym trzeba umieć być. I najczęściej człowiek uczy się
tego w dzieciństwie. Może twoi rodzice byli smutni i to po nich odziedziczyłaś?
A może nie do końca lubisz i cenisz siebie i to ci przeszkadza? Szukaj dalej
szczęścia, ale może zmień obszar poszukiwań. Wsłuchaj się w siebie - czego ci
trzeba, czego ci brak, co sprawia ci radość i daje poczucie spełnienia. I
uwierz, że jesteś osobą, którą warto poznać i której marzenia warto spełnić. Bo
na razie chyba nie traktujesz się zbyt dobrze. Mówisz: masz to, masz to, o
znowu jesteś niezadowolona, czego ty właściwie chcesz. Nikogo, kto by chciał z
Tobą rozmawiać i prosić cię o radę, tak byś nie potraktowała, prawda? Bądź dla
siebie taka miła, uważna i wspierająca, jak byłabyś dla swojej najlepszej
przyjaciółki.

[lucerka]

Czasem czlowiek ma problem z okresleniem tego czego w zyciu chce - to
najnormalniejsze nia swiecie. Wazne jest zeby wiedziec, czego sie na pewno nie chce.

Bunny, to wspaniale, ze masz odwage ulegac swoim pragnieniom. Jest takie
powiedzenie: To droga jest celem.

[net79]

Może poprostu brak Ci wsparcia w poszukiwaniach, czas sam pokarze i poprowadzi.
U mnie wżyciu nic niogdy nie wydażyło się bez przyczyny. jedno prowadzi do
drugiego, po latach widze skutki choćby błachych decyzji i jest in plus. nawet
niespełnione marzenia o studiach prowadzą do tego co teraz mam i jestem
szczęśliwa, choc to może nie wiele, a może wszystko czego naprawdę
potrzebowałam. Powoli, rób swoje, ciesz się tym co masz, maluszkiem a z czasem
twoja droga sie wyklaruje. Zobaczysz. Mi tez często wydaje się , że nie
spelniam sie jako matka, alto wynika z chwilowych słabości, nerwów i zmęczenia.
wiem, ze mam jeszcze czas na realizacje dalszych planów i podchodze do tego
spokojnie, więc sie nie denerwuję, że coś nie dzieje się już. nie teraz to
potem.

[agniecha9991]

mam czesto podobne odczucia, wlasciwie tylko czasami jestem, czuje sie
szczesliwa i zaraz to mija, ale..mysle ze w moim przypadku i widac Twoim rowniez
spelniaja sie mysli
"Byc moze jedyna forma szczescia jest tesknota"
"Lepiej podrozowac z nadzieja niz dotrzec do celu" i na koniec wyrwane z
kontekstu, ale jak czesto mnie dopadajace "uczucie, ktorego utrata martwi
bardziej niz posiadanie raduje"
pozdrawiam