Skarga nauczycielki

[jo.st]

Jutro mam się stawić na rozmowę z wychowawczynią mojego synka,
klasa "zerowa", ponieważ dziś ponoć napisał na kartce K**** M*** !!!
Myślalam, że spadę z krzesla, gdy to usłyszalam. Wstydzę się potwornie.
Jestesmy spokojną rodziną, takich słów u nas nie używa się, i jak się tu
zachować? Spodziewam się ataku ze strony nauczycielki.

[maugosia1]

Nie martw sie. I nie zakladaj, ze bedziesz atakowana - radzilabym potraktowac
nauczycielke jak sprzymierzenca w rozwiazaniu pewnego malego problemu. Wiem, ze
latwo to mowic, trudniej nabrac dystansu. Sama bylam wzywana 'na dywanik' mniej
wiecej raz na tydzien (corka miala 5 lat - to byla pierwsza klasa w systemie
irlandzkim) - i strasznie mnie to stresowalo, no bo przeciez wszelkie zarzuty
wobec dziecka odczuwa sie jak zamach na wlasne rodzicielstwo i zdolnosci
wychowawcze.

[natala_mama_lilian]

Wyjasnij ze u Ciebie w domu nie uzywa sie takich slow i dodaj z malym
podtekstem ze dziecko widocznie nauczylo sie tego w szkole (bo pewnie taka
prawda)
Pozdrawiam Natalia

[sasha3]

Witaj!

Czy używa się takich słów w domu, czy nie używa, nauczycielka takie tłumaczenie
przyjmuje z przymrużeniem oka, bo wszyscy rodzice w takich sytuacjach mówią, że
nie używają. Więc lepiej nie tłumaczyć się wcale i nie narażać na śmieszność.
Brzydkie wyrazy w ustach 7-latka nie szokują nauczycielki aż tak bardzo jak
rodzicom się wydaje, one słyszą je od dzieci codziennie. Ale właśnie ze względu
na dziecko muszą zareagować wezwaniem rodziców, dziecko musi odczuć, że
zachowało się nagannie, że to poważna sprawa itd.

Nieprzychodzenie na zebrania, brak zainteresowania postępami dziecka w nauce i
brak kontaktu z wychowawczynią, wreszcie: nieumyte uszy, brud za paznokciami
nieobcinanymi od tygodnia, tłuste włosy, zaropiałe z rana oczy czy niechlujne
ubranie dziecka powinno być powodem do wstydu, bo na takie rzeczy panie
zwracają szczególną uwagę. Właśnie to świadczy źle o rodzicach, a nie brzydkie
wyrażanie się. Nauczycielki dobrze wiedzą, jaki które dziecko ma dom i rodzinę.

Skąd to wszystko wiem? Stąd, że jestem mamą 7-latka i mam w rodzinie
przedszkolankę.

Pozdrowienia i głowa do góry!

[renataf3]

Wydaje mi się ze powinnaś powiedzieć nauczycielce o swoich uczuciach, ona tez
jest człowiekiem i wasza rozmowa powinna wyglądać jak rozmowa partnerska. Ona
zmartwiła sie sytuacja jaka zaistniała, dla Ciebie to tez powód do
zmarwienia ... każdej z Was zalezy na dobru dziecka.
Gdy mówimy to co czujemy nikt nie moze tego kwestionować czy nas za to
krytykować bo to nasze uczucia...
Mam nadzieję, że nauczycielka chce się tylko z Tobą podzielić tym co ją
zaniepokoiło... wysłuchaj...staraj sie nie szykać winnych, nie krytykować, bo
czasem w takich sytuacjach osoba z która rozmawiamy zaczyna sie bronić i nas
atakować...i wowczas mozemy się tylko pokłocic...a przeciez nie o to chodzi...
Idąc na to soptkanie pomyśl sobie, że ona może tez ma dzieci, tez jest
matka ... wie dobrze, jak bardzo sie staramy by dzieciaki dobrze wychować ale
czasem nie zawsze nam sie to udaje... Myślę ze ona doskonale to rozumie...
Uśmiechnij się do niej i powiedz ..."Nasz XX narozrabiał" bo przeciez i
ona jest odpowiedzialna za wychowanie Twojego dziecka...
Życze dobrej rozmowy i wielu powodów do radosci z dziecka !
Przepraszam za moje rozważania, ale tak to czuję
Cieplutko pozdrawiam !
Renata

[pesteczka5]

I jeszcze pamiętaj, że jesteś rzeczniczką swojego dziecka i wobec świata masz
stać zawsze po jego stronie, jako ta, która ma mu pomóc w stawaniu się
wspaniałym człowiekiem, a nie jako jego przeciwnik.
Powiedz - porozmawiam o tym z moim synem, nie wiem, dlaczego tak go to
zafrapowało (może właśnie przez kontrast z tym, do czego przywykł w domu),
zamiast go potępiać.

No i nie traktuj sprawy zbyt poważnie - dzieci traktują brzydkie słowa jak
manifest, patrzcie, tu jestem, ciekawe, co się będzie działo, jak zaklnę.
A może poświęć mu więcej czasu? Ale broń Boże nie na gadki umoralniające, lecz
na spacer, kino, pieszczotki, jeśli lubi albo mu poczytaj. Albo po prostu z nim
pobądź. A powiedz tylko - nie chcę, żebyś klął.
Pa

[rubi21]

Wiesz jo.st ja akurat jestem nauczycielką, co prawda nie uczę takich maluchów
ale... Myślę, ze spokojna rozmowa będzie jak najbardziej na miejscu i myślę, że
jednak mozesz powiedziec, ze takich słów na codzień w domu nie używacie.
Przynajmniej ja nie traktuję tego tak jak jedna z dziewczyn tu napisała.
Postaraj sie spokojnie podejsć do sprawy i nie zadręczaj sie. Jeśli pani
miałaby pretensje zapytaj czy widzi jakieś rozwiazanie tej sytuacji ze swojej
strony, bo Ty jako mama wiesz jak postąpić (nawet jeśli nie wiesz to kiedyś to
rozwiązesz). Ja jako nauczyciel wole jeśli rodzice ze mną współpracują, ja jako
matka tez bym wolała taki układ, no chyba, ze akurat ta nauczycielka jest z
innej bajki ale mam nadzieję, że nie. Pozdrawiam i pamiętaj przede wszystkim
spokój. Apa (wiem łatwo mówić, ale myśle, że dasz sobie radę).

[edytka73]

Hej, tez pracuję w szkole, nawet jakis czas jako pedago szkolny i miałma do
czynienia nie z takimi ananskami, i nie tylko z takimi słowami. Powiem Ci,
jaka postawa rodziców jest najbardziej irytująca dla tej drugiej strony
(nauczycielskiej): nieprzychodzenie na wezwanie, zrzucanie winy na szkołę,
nastawienie na atak (z założenia, ze jak maja mnie atakować to będe pierwsza),
udawanie że problem nie jest problemem a nauczycielce tylko tak sie wydaje i
chcce Ci coś wmówić, obrażanie się że jest się wezwanym, pokzaywanie, ze to
problem szkoły bo w domu tego nie ma. Tyle najważniejszych. Najsensowniejsi
rodzice to Ci, którzy traktuja informację jak informację (zostałaś
poinformowana o pewnym zdarzeniu, nikt Ci niczego nie zarzuca, i nie jesteś
odpowiedzilana za KAŻDE słowo z ust sowjego dziekca), dopytują o całokształt
zachowania dziecka w szkole (w końcu nie przeklina przez cały czas), chcą cos
z tym robić, gotowi są współpracować z nauczycielem (co zrobimy jeśli sie to
zdarzay jeszcze raz - co w domu? co w szkole?), pokazują że dziecko jest dla
nich ważne (zamiast "nic sie przeciez nie stało"). Zacznij od tego, że się
cieszysz, że od razu zostałas poinformowana o czyms takim, bo zalezy Ci na tym
by wiedzieć o zachowaniu swojego dziecka. Zapytaj, jkai pomysł ma w tej
sytuacji nauczycielka (tylko bez pretensji! są na to uczolone!), usmiechaj się
i traktuj ja jak człowieka, pamiętaj, ze macie wspólny cel (kultura dziecka).
Powodzenia. Pamiętaj, ze idąc do szkoły jesteś dorosła, nie wracaj do roli
uczennicy sprzed lat. Ed.

[jo.st]

Dziękuję Wam wszystkim za wspaniałe rady. Dziś, po rozmowie z nauczylieką,
potwierdzam, że miałyście rację. Przede wszystkim: od razu pojawilam się w
szkole, jako mama zainteresowana tym, co mój chłopczyk wczoraj narozrabiał,
przeprosiłam, powiedzialam, że rozmawialiśmy wczoraj z mężem o zaistaniałej
sytuacji, a syn okazał skruchę (tak naprawdę to był wręcz przerażony, że się
wydało). Rozmowa, tłumaczenie dziecku, przestrzeganie i stały kontakt ze
szkołą, z nauczycielkami - to chyba właściwy tor działania.

Jeszcze raz dziękuję!

odpowiedź anarchistyczna :)))

[odalie]

Napisał? W klasie zerowej sam to napisał?!

To super!!!

Potrafi napisać słowo, którego pewnie pani w szkole nie uczyła!!!

))))

(Oczywiście żartuję, ale też trochę mówię serio. Do zastanowienai.)