powiedziałam, że chciałabym adoptować dziecko...

[ewasuwek]

mamy z mężem dwoje dzieci, oboje mamy pracę, duży dom. Zawsze chciałam mieć
co najmniej trójkę, mąż też. Moje ciąże przebiegały bardzo źle, porody były
potworne i nie chcę się decydować na trzecią ciążę.
Od kilku lat myślę o adopcji. W domach dziecka jest tyle nieśczęśliwych
dzieci. Kilka dni temu powiedziałam o tym mężowi, na początku myślał że
żartuję. Kiedy zrozumiał że nie był bardzo zaskoczony ale wyśmiał mnie,
przyjął to ze spokojem.
Wczoraj mieliśmy rodzinne spotkanie, rodzice, teściowie. Mój mąż coś tam
zaczął bąkać o tej adopcji, że może to dobry pomysł.
Rodzina pootwierała oczy ze zdziwienia i się zaczęła jazda: że te dzieci to
są obciążone genetycznie, że wyrosną alkoholicy, puszczalskie, złodzieje itp.
Szczena mi opadła jak to usłyszałam. Zaczęli opowiadać jakieś historie o
dzieciach adpotowanych przez swoich znajomych, że te dzieci to sie nie chcą
uczyć, że same problemy z nimi. To mówili ludzie wykształceni, po studiach, w
tym pedagog mój ojciec. Po prostu się załamałam, bo wiem że taki stosunek do
dzieci z domów dziecka ma b. dużo ludzi....
Teraz już wiem dlaczego tak dużo dzieci jest skazanych na pobyt w domach
dziecka... przykre to....
ale ja nadal myślę o adopcji...

Ewa

[ewasuwek]

przepraszam, mąż NIE wyśmiał mnie...

[michasia24]

moim zdaniem popelniliscie blad najpierw trzeba bylo zastanowic sie we dwoje
czy tak czy nie a jezelibyscie postanwili ze tak to poprostu to oswiadczyc
rodzinie

[mi-mili]

Pozostaje Ci udowodnić, że jest inaczej. Trzymam kciuki, bądź wytrwała, nie
zmieniaj zdania, jeśli masz warunki i możesz pomóc choć jednemu dziecku, zrób
to! Pozdrawiam

[moofka]

z roznymi problemami mozesz sie spotkac adoptujac dziecko
prawde rodzina mowila, choc moze nieco obcesowo ją podali
zamiast sie pieklic i oburzac warto by zglebic temat bardziej - adopcja - jak
wszystko ma swoje jasne i ciemne strony
badzmy szczerzy - nikt o zdrowych zmyslach nie odda wlasnego dziecka na
poniewierke
to czesto sa dzieci po niehigienicznych alkoholowych ciazach, uzaleznionych
chorych matek, o bardzo utrudnionym starcie
pol biedy jesli od razu po porodzie zabrane
a jesli wyrwane z oplakanych warunkow, po interwencjach to prawdą jest ze mają
juz ogromny uraz, szok i wstrzas i trzeba wiele madrosci i serca, zeby je do
normalnego zycia przywrocic, bo czesto go wcale jeszcze nie zaznaly
i warto miec tego swiadomosc

[mi-mili]

moofka napisała:
"a jesli wyrwane z oplakanych warunkow, po interwencjach to prawdą jest ze mają
juz ogromny uraz, szok i wstrzas i trzeba wiele madrosci i serca, zeby je do
normalnego zycia przywrocic, bo czesto go wcale jeszcze nie zaznaly
i warto miec tego swiadomosc"

tak, masz rację, jednak to nie oznacza, że:

"że te dzieci to
> są obciążone genetycznie, że wyrosną alkoholicy, puszczalskie, złodzieje itp."

[moofka]

> tak, masz rację, jednak to nie oznacza, że:
>
> "że te dzieci to
> > są obciążone genetycznie, że wyrosną alkoholicy, puszczalskie, złodzieje
> itp."


owszem moze znaczyc
alkoholizm czesto niestety ma podloze genetyczne

[mi-mili]

Tak wiem, ale to nie jest reguła. Mój ojciec jest alkoholikiem, a ja ani mój
brat nie... i jesli mozna pomóc dziecku wyrosnąć i dojrzewać w bezpieczych
warunkach to trzeba to zrobić.

[agatha61]

tez sie nad tym zastanawialam, w zasadzie nadal zastanawiam. ale chyba rodzina
troszke ma racji i zgfadzam sie z moofka. choc oczywiscie nie tak nalezy to
podac jak zrobila torodzinka. jednak moje zdanie jest takie, ze te wszystkie
ewentualne problemy nie oznaczaja, ze nie nalezy dac dzieciom szansy. to po
pierwsze a po drugie nie wszystkie dzieciak z domow dziecka sa obciązone
genetycznie. jednak prawda jest, ze nie tylko wychowanie ale i genetyka ma
bardzo duzo do powiedzenia w przypadku charakteru, osobowosci czlowieka.
Agata

[moofka]

jednak moje zdanie jest takie, ze te wszystkie
> ewentualne problemy nie oznaczaja, ze nie nalezy dac dzieciom szansy. to po
> pierwsze a po drugie nie wszystkie dzieciak z domow dziecka sa obciązone
> genetycznie. jednak prawda jest, ze nie tylko wychowanie ale i genetyka ma
> bardzo duzo do powiedzenia w przypadku charakteru, osobowosci czlowieka.


geny, ciaża, wczesne doswiadczenia
maja ogromne znaczenie
to jest juz wdrukowane w taką małą istotkę
wielka i dobra rzecz robia ludzie adoptujacy dzieci i dający im szanse na
normalne zycie, bo spotyka ich za to nagroda, o ktorej pewnie pojecia nie mamy
ale wypieranie tych zagrozen nie jest sluszne

[vharia]

moofka napisała:


> owszem moze znaczyc
> alkoholizm czesto niestety ma podloze genetyczne

Absoutnie niczego takiego narazie nie udało się dowieść. Istnieje tylko genotyp typowany jako p.r.e.d.y.s.p.o.z.y.c.j.a do uzależnień. Występuje rzadko i korelacja z uzależnieniami jest niska. Predysponuje nie do alkoholizmu, tylko do uzależnień wszelkich, np. od hazardu, papierosów, seksu. I to tyle z genetyki. Alkoholozm dziedziczy się w powalającej większości przypadków tak jak "dziedziczy się choćby bieda: społecznie.
Tylko z tym się zgodzę. Dzieci po przejściach mają prawo sprawiać problemy, których nie sprawiałyby będąc w naszym domu od urodzenia. Czy to jednak upoważnia do wrózenia im hurtem alkoholizmu, narkomanii, puszczalstawa?! I jeszcze wycieranie sobie buzi "genami", które mają spowodować, że choćby nie wiem co, te cechy się objawią? Jest dla mnie ogromna róznica między stwierdzeniem "wiesz, może nie być różowo i liczcie się, że będziecie musieli wykonać nad adoptowanym dzieckiem sporą pracę" a tym co oni wygadywali.

[wobbler]

Jakies uwarunkowania genetyczne na pewno sa.Ale nie przesadzajmy.Pieprzy ta
Twoja rodzina.
podziwiam Cie za odwage.Masz dziewczyno charakter i tak trzymaj.Malo dzis
dzielnych ludzi,a Ty sie do nich zaliczasz.
Potakujaco kiwam swym rudym lbem

[melka_x]

Ja też się zastanawiam nad adopcją. I właśnie dlatego powiem Ci, że
paradoksalnie to dobrze, że rodzina tak zareagowała. A Twój ojciec mówi to co
mówi, może właśnie dlatego, że jest pedagogiem i pewne rzeczy wie. Taka reakcja
zmusi Was do myślenia. Masa osób ma mocno wyidealizowane wyobrażenie adopcji. A
adopcja może nieść ze sobą wiele problemów i lepiej mieć ich świadomość. W
domach dziecka prawie nie ma sierot, bo nawet jeśli rodzice zginą w wypadku, to
w nie patologicznych rodzinach ich funkcje przejmują dziadkowie czy rodzeństwo
zmarłych, do domów dziecka nie trafiają więc dzieci z rodzin nie będących
dyskfunkcyjnymi. Niemal wszystkie dzieci są mocno obciążone, ich biologiczne
matki to często alkoholiczki, narkomanki, nałogowe palaczki, które
piły/paliły/ćpały w czasie ciąży. Do tego nie ma wątpliwości, że prócz
czynników środowiskowych dziedziczenie też ma znaczenie. Nie można odziedziczyć
samej skłonności do przestępstw, ale już np. ponadprzecietną agresję tak. Czy
jesteście przygotowani na to, że Wasze adoptowane dziecko może gorzej się
rozwijać, może mieć niski poziom inteligencji, może nigdy nie być w stanie
skończyć nawet gimnazjum, może mieć duże problemy w relacjach społecznych?
(I proszę na to nie odpowiadać, że to samo może nas spotkać z biologicznym
dzieckiem, bo jest kwestia prawdopobieństwa, ryzyko poważnych problemów
wychowawczych bądź z rozwojem dziecka w przypadku adopcji jest wielokrotnie
wyższe, niż w przypadku biologicznegod dziecka).
Często niestety okazuje się, że ludzie z wyidealizowanym obrazem adopcji nie
radzą sobie, gdy dziecko okazuje się trudniejsze niż przypuszczali. Odsetek
nieudanych adopcji jest stosunkowo wysoki.
Zaznaczam, że to nie jest post przeciw adopcji. To jest post przeciw bezmyślnie
radosnej adopcji na zasadzie - tyle nieszczęśliwych dzieci, to ja zabawię w
dobrą panią i będę myśleć życzeniowo, czyli że MOJE adopotowane dziecko na
pewno nie będzie sprawiać dużych kłopotów, bo wystarczy kochać. Otóż nie
wystarczy i warto mieć tego świadomość. Warto wcześniej omówić najgorsze
scenariusze i zastanowić się czy jest się na nie gotowym.
I jeszcze jedno - współczucie to zła motywacja dla adopcji, bo później
(nieświadomie) oczekuje się od takich dzieci wdzięczności. Dzieci należy
adopotować z egoizmu, czyli własnej macierzyńskiej potrzeby. Tak jak z
biologicznymi, których przecież nie powołujemy na świat ze współczucia, że są
gdzieś tam w niebycie i należy im pomóc.

[koza_w_rajtuzach]

Najlepiej zrobił mój wujek. Adoptował z ciotką dziecko i powiedział o tym
wszystkim dopiero po fakcie .

[leli1]

ciekawa jestem skąd masz dane n/t wysokiego odsetka nieudanych adopcji?
Siedzę w temacie kilka lat i mam dane o zdarzających się sytuacjach rozwiązania adopcji, ale sa to sporadyczne sytuacje.
Niestety (choc piszesz aby tego nie robic), az prosi sie zapytac co w sytuacji kiedy te wszystkie "wady" będzie mialo dziecko bio....
A do autorki postu......a myslałas o zostaniu rodziną zastępczą?

[melka_x]

Dane mam od osoby zajmującej się zawodowo adopcją. I niestety można
przypuszczać, że ten odsetek jest dużo wyższy, tylko sporo ludzi nie decyduje
się na sądowe rozwiązanie adopcji z obawy przed ostracyzmem społecznym.
Nie napadaj na mnie, bo ja nie jestem przeciw adopcji, SAMA SIĘ NA NIĄ
ZDECYDOWAŁAM. Mówię tylko, że adopcja wymaga głebszych refleksji, a nie
bezmyślnego piania, jak to fajnie, cudnie i szlachetnie, a biedny dzieciaczek
na pewno u nas rozkwitnie. Bo później okazuje się, że gdy wychodzą poważne
problemy adopcyjni rodzice kompletnie nie potrafią sobie z nimi poradzić, bo
żadne nie poświęciło 5 minut na refleksję co zrobimy jak będzie naprawdę bardzo
źle. Bo większość z nich była przekonana, że im się na pewno uda, że wystarczy
kochać itd. Adopcja musi oznaczać i akceptację potencjalnej konieczności
wieloletniej, systematycznej i intensywnej współpracy z terapeutą rodzinnym i
akceptację dziecka, które mimo wszelkich naszych wysiłków może skończyć na
podstawówce, mając kilkanaście lat może zacząć pić, wejść w konflikt z prawem
czy będzie rozładowywać agresję przemocą wobec innych (także swoich rodziców).
Ktoś kto takich scenariuszy nie rozpatruje nie dojrzał do adopcji. Te dzieci
zostały wystarczająco już skrzywdzone, żeby narażać je na kolejne odrzucenie
(nawet jeśli będzie to 'tylko' emocjonalne odrzucenie), tym razem przez
adopcyjnych rodziców.
W jednym zdaniu - adopcja tak, ale nie bezmyślnie huraoptymistyczna.
Samo to, że jakikolwiek zasygnalizowania większego ryzyka poważnych problemów
jest traktowane jako głos przeciw adopcji świadczy o tym, że większość nie ma
pojęcia o adopcji. A dobrymi chęciami to piekło jest wybrukowane.

[leli1]

sorry, nie napadam na Ciebie, Broń Cie PAnie Boże
Ciekawa bylam skąd masz dane bo tak jak napisałam temat zglębiam kilka lat i mam zgoła inne informacje.
A to że źle się dzieje czasem w takich rodzinach i dzięki temu odsetek wzrasta.....cóż, dla mnie nieudana adopcja to nie taka gdzie są problemy, bo problemy moga byc wszędzie. Jesli będą w rodzinie bio, to co....nie udane rodzicielstwo?
Nikt nie prowadzi badań n/t problemów wychowawczych w tzw "normalnych" rodzinach. Może stracę pół ręki, ale byłabym skłonna założyć się o nią, że dane byłby co najmniej porównywalne.
Ja tez nie jestem za hurra optymistyczną adopcją, bo istotnie można się brutalnie zderzyć z rzeczywistościa.
Ale też zdecydowanie odradzałabym patrzenie na adopcje poprzez pryzmat wszelakich patologii....bo wtedy każde negatywne dziecka zachowanie łatwo można zrzucić na "geny".
Pozdrawiam, ado mama słodkiego 3 latka.

[ewasuwek]

zdaje sobię sprawę, że moja rodzina ma po części rację, mój ojciec ma spory
kontakt z dziećmi adoptowanymi, ale nie wszystkie dzieci są "złe".
zdaję sobie też sprawę z tego że adopcja to długa droga, że często utrudnia się
adopcję.
Biorę też pod uwagę moje dzieci i moją rodzinę, czy dziecko adoptowane bedzie
akceptowane przez nich, bo jeśli nie, to nie wiem czy jest sens w ogóle myśleć
o adopcji.
w ogóle wydaje mi się że wiele osób pomyślałoby o adopcji dgyby nie stereotypy
i nastawienie do dzieci z domów dziecka. Wiadomo że pewne uwarunkowania tych
dzieci do patologi na pewno są, ale wychowanie w kochającej rodzinie, która
przebrnie przez początkowe problemy moze dać naprawde dobre efekty.

Ewa

[net79]

ja mimo wselkich uwarunkowań do patologi , wyszłam na tym dobrze i pokolenie w
drugiej linii tez szykuje sie udane, tyle, że mnie nikt nie oddał do adopcji i
z problemem poradziłam sobie sama, może problem dzieci adopcyjnych, to
odrzucenie, a nie przeszłość??? Czasami nasze rodzone dzieci nas niemile
zaskakują. Z porządnego domu,a pije i kradnie, choc nie musi. Społeczeństwo
wokól kreuje człowieka w dużej mierze, ja głęboko wierzę , że wytrwałością,
wiarą i miłością mozna wiele zmienić. Moi rodzice pili, bili się, ale bardzo
mnie kochali, dlatego jestem jaka jestem. Normalna, empatyczna, odpowiedzialna
i wiem co to szczęście.

[rita75]

mówili ludzie wykształceni, po studiach, w
> tym pedagog mój ojciec.

Ewo- mieli rację, w domach dziecka czestokroc sa dzieci obciazone genetycznie,
z urazami, z patologicznych rodzin itp- po prostu dzieci trudne. Jezeli bys
zaadoptowala takie dziecko- musialabys liczyc sie z wieloma problemami
wychowawczymi i mieć serce pelne milosci, dac wiele z siebie, wlozyc w to wiele
swojej pracy- bo co to jest , ze dziecko sie nie chce uczyc, staje sie
zlodziejem,k..wa? Moim zdaniem - rodzic adopcyjny nie stanal na wysokosci
zadania- nie kazdy jest w stanie wziac taki ciezar na swoje barki i ma tyle
sily. Byc moze twoja rodzina chciala cie zniechecic...to nic zlego, czasami
lepiej zeby nikt nie adoptowal dziecka, niz dawal mu plonna nadzieje na
szczesliwy dom- bo dziecko to nie zabawka, a czesto ludzie tak je traktują-
dziecko sprawia klopoty wychowwcze- bach znowu do domu dziecka. bron Boze cie
nie zniechecam- ale musisz te sprawe gruntownie przemyslec, poniewaz moze sie
okazac, iz trudny porod, zle znoszona ciaza to pestka w stosunku do problemow,
ktore bedzie trzeba pokonac po adopcji, a prawda jest, ze latwiej ludziom
zaakceptowac wady u rodzonego dziecka

[melka_x]

> bo co to jest , ze dziecko sie nie chce uczyc, staje sie
> zlodziejem,k..wa? Moim zdaniem - rodzic adopcyjny nie stanal na wysokosci
> zadania-

Rito to nie jest takie proste. Często nie tyle dziecko nie chce się uczyć, ile
zdolności nie starcza. Adoptowane dzieci, o wiele częściej niż biologiczne z
rodzin nie dysfunkcyjnych są intelektualnie upośledzone, często lekko, ale
wystarczająco, żeby o maturze zapomnieć. Dziecko staje się złodziejem, bo nie
tyle adopcyjni rodzice nie staneli na wysokości zadania, ale ono ma problemy z
przestrzeganiem społecznych norm i agresją, której poziom jest nie tylko
wynikiem wychowania (choć to oczywiście też), ale który również dziedziczy się.
Dlatego powtórzę - przyszli adopcyjni rodzice muszą sobie odpowiedzieć na
pytanie, czy poradzą sobie z sytuacją, w której mimo ich wielkich wysiłków i
miłości dziecko będzie sprawiać bardzo duże problemy. Odsuwanie takich myśli to
nieodpowiedzialność wobec przyszłego adoptowanego dziecka.

[rita75]

Często nie tyle dziecko nie chce się uczyć, ile
> zdolności nie starcza. Adoptowane dzieci, o wiele częściej niż biologiczne z
> rodzin nie dysfunkcyjnych są intelektualnie upośledzone, często lekko, ale
> wystarczająco, żeby o maturze zapomnieć.

ja to rozumiem- nie chodzi o to, zeby takie dziecko doprowadzic na studia, ale
zapewnic mu wyksztalcenie na miare jego mozliwosci, madry rodzic powinien sobie
zdawc z tego sprawe.

Dziecko staje się złodziejem, bo nie
> tyle adopcyjni rodzice nie staneli na wysokości zadania, ale ono ma problemy
z
> przestrzeganiem społecznych norm i agresją,

jestem przeciwna teorii, ze ktos jest na cos z gruntu skazany, poniewaz cala
pedagogika musialaby wziac w leb.

[melka_x]

> jestem przeciwna teorii, ze ktos jest na cos z gruntu skazany, poniewaz cala
> pedagogika musialaby wziac w leb.

Nie twierdzę, że ktokolwiek jest na cokolwiek skazany. Twierdzę tylko, że
dziedziczenie też ma znaczenie i w związku z tym w niektórych przypadkach jest
bardziej pod górkę. I że akurat rodzice adopcyjni muszą sobie z tego zdawać
sprawę i muszą być na to 'pod górkę' - czasem bardzo stromą - przygotowani, jak
również na to, że w jakiejś częsci przypadków - pewnie niedużej, ale jednak -
ich ogromne wysiłki mogą nie zaprocentować. I co wtedy, czy będą dalej w stanie
kochać takie dziecko? Jeśli są głęboko przekonani, że tak, to IMO są gotowi do
adopcji, jesli nie chcą sie nad taką myślą zastanawiać, na zasadzie 'nam się to
na pewno nie zdarzy' to właśnie dla dobra dzieci powinni sobie adopcję odpuścić.

[net79]

W domach dziecka, nie ma miłości i wystarczającej uwagi, jest kilku opiekunów,
którzy się zmieniają i dzieci nie są złe, ale zagubione, same muszą wyśrodkować
i zawalczyć o swoje. Dzieci biologiczne jak nie mają uwagi zachowują się jak
małe ADHD w małpim gaju. Normalne i nieporównywalne do warunków domowych ,
gdzie jest dwóch stałych opiekunów do trójki dzieci, oczywiście jesli Ci staną
na wysokości zadania.

[aniasc]

ja sie kiedys troszke nad tym zastanawialam... Dowiedzialam sie wtedy, ze
rodziny, ktore maja tez juz dzieci maja sredne szanse, zeby adoptowac.
Pierwszenstwo maja malezenstwa bezdzietne. Poza tym przerazila mnie ta cala
procedura. Ostatecznie my z roznych powodow jestesmy skasowani jako potencjalni
rodzice adopcyjni. A co do rodziny zastepczej - takie rozwiazanie mi zupelnie
nie pasuje. Poprostu rodzice biologiczni dzieci maja prawo wejsc i obejsc ci
cale mieszkanie zagladajac po katach, zeby wiedziec, w jakich warunkach przebywa
ich dziecko.
Mam nadzieje, z tam, gdzie wy chcecie zaczac caly proces to wszytko ebdzie
przebiegac o wiele spokojniej i uda Wam sie znalesc maluszka.

A swoja droga, tak calkiem na marginesie. Kiedys pracowalam w domu dziecka
(wolontariat), w ktorym byl pewnien maly chlopiec. Dziecko bylo przekochane,
wesolutkie, sympatyczne, kiedy sie usmiechalo wszystko doslownie jasnialo
wokolo. Tylko byl problem: mialo nieuregulowana sytuacje prawna i srednio
powazna mame biologiczna, w zwiazku z tym mialo zamknieta droge do szukania
sobie nowego domu. I niestety wiele dzieciakow jest w podobnym polozeniu.
A co do tych upiorow, ktore wyrastaja z dzieci adoptowanych: mi sie wydaje, ze
zdarza sie tak i tak, tylko, ze jak dzieciak jest grzeczny i uczy sie, to nikt
za bardzo nie mowi o jego historii zyciowej. Natomiast jak tylko pojawiaja sie
problemy, natychmiast wiedza o tym wszelkie (przyszywane lub nie) ciocie, ktore
skwapliwie poinformuja swoje sasiadki, te powiedza nastepnym kolezankom i to tak
leci.

[net79]

Najpierw decyzja, potem informacje oświadczające, nie pytające do rodziny, ale
już musztarda po obiedzie. Ja poznałam dwoje dzieci adopcyjnych, dziewczynke po
matce prostytutce. Dziecko w domu rodzinnym spało na ziemii, po adopcji, rok
był dość trudny, ale już jak miała 6 lat, przekonała się , że może być
normalnie i dzieci w szkole nie będą się śmiały, że może spać u siebie w łóżku
i nie musi sprzątac i zmywać naczyń za każdym razem!!!
Zaczęła się chętnie uczyć i zrobiła sie z niej straszna przyklejka, jak jest
teraz nie wiem, nie miałam kontaktu. Znam też chłopca, Z ADHD, którego z pełną
świadomością zaadoptowała pewna rodzina, włożyła wiele pracy w jego wychowanie
i wiele serca, sami swoich dzieci nie mają. Chłopiec świetnie daje sobie radę
ze swoim problemem i mimo małego upośledzenia, przystosował się do środowiska,
a w oczach Matki, która go wychowała widać miłość. Znam tez jedną dziewczynę
już dorosłą, która wiele przeszła i nikt jej nie adoptował. Miała ojca
alkocholika i zboczeńca, nie nadużywa alkocholu, jest delikatna, kobieca i
wierna jednemu mężczyźnie. Jest też wygadana i świetnie radzi sobie w życiu.
Pewnie, że nie będzie łatwo od razu, ale jeśli dziecko poczuje tylko szczerą
miłość, mądrość i przynależność, da radę. Musisz tylko wiedzieć, czy potrafsz
mu to dać i sprawiedliwie podzielić swoją uwagę. Do takiej adopcji musisz być
przygotowana, ty, mąż i twoje dzieci. A rodzinie oświadczasz, że już podjęłaś
decyzję i liczysz na wsparcie w postaci włożenia sobie w d.pę swoich kwaśnych
min, i choć próby zrozumienia i wykrzesania ciepłych uczuć, bo to ważne w
procesie wychowawczym. od tej pory wy będziecie rodzicami tego dziecka, a oni
resztą rodziny i niech staną na wysokości zadania!!!! Możesz rozdać materiały
na piśmie odnośnie priorytetów w wychowaniu i stosunkach z dzieckiem adopcyjnym
i konkretnym problemem, z którym ewentualnie sie to dziecko zmagało w
przeszłości. To moje zdanie i doskonale cię rozumiem, bo mną też czasem targają
takie uczucia, tylko na razie nie mam warunków, ale jak powiększe lokum,
odchowam dzieci, to kto wie???
Masakra, zamiast wspierać, ludzie tylko wynajdują dziurę w całym.

[melka_x]

> Masakra, zamiast wspierać, ludzie tylko wynajdują dziurę w całym.

Nie wynajdują dziurę w całym, ale paradoksalnie działają w interesie takich
dzieci. Świadomość potencjalnych problemów nie jest wynajdywanie dziury w
całym, ale odpowiedzialnością wobec dzieci.

[mharrison]

Po pierwsze, zastanów się dlaczego chcesz adoptować?
Motywacja typu chciałabym pomóc biednej sierotce wbrew pozorom nie jest dobra
dla dziecka.

W wolnej chwili podrzucam lekturę, niejako sprawozdanie z nauki życia razem z
początkowo "trudnymi" i zaniedbanymi dziećmi.
www.merlin.com.pl/frontend/browse/product/1,431737.html

[net79]

Z tego co zrozumiałam nie była to konstruktywna dyskusja, tylko atak samych
negatywów, w celu z niechęcenia, bez zbadania podłoża decyzji i obiektywnej
oceny, czy dla tej rodziny to będzie dobre wyjście. Argumenty były w stylu, że
te dzieci są a fe. Jasne , że trzeba mieć świadomość, tego, że nie będzie łatwo
i z czym mozna się spotkać, ale nie rezygnować tylko dlatego. osoba która od
lat myśli nad adopcją (odpowiedzialna) przeanalizowała chyba temat od podszewki
i oczekuje wsparcia w swej decyzji, a nie ataku.

[melka_x]

Net masz rację. Ale decyzja o adopcji jest tak odpowiedzialną i ważną decyzją,
że warto podyskutować nie tylko z jednym adwokatem diabła, ale całą chmarą.
Rodzina autorki zapewne nie ma dobrych intencji, ale jeśli zdołają zmusić
autorkę do poważnych przemyśleń to naprawdę bardzo dobrze. Jeśli dyskusja nie
polega na zatykaniu sobie uszu na niewygodne fakty i odpowiadaniu 'bzdury
opowiadacie', ale na zmuszeniu się do refleksji w efekcie których można z
czystym sumieniem odpowiedzieć, że jest się przekonanym, że dziecko, które
będzie tłuc wszystkie inne i zakończy edukację na 6 klasach nadal będzie się
kochać, to świetnie i należy lecieć do ośrodka. A jeśli takie rozmowy tylko
spotęgują wątpliwości lub wywołują efekt 'nie będę o tym myśleć, nie chcę' to
dowód, że adopcja nie jest akurat dla ciebie.
Jak się chce zrobić coś dobrego to należy wziąć psa ze schroniska (i daję
słowo, że nie mówię tego złośliwie), pies niemal na pewno odpowie
wdzięcznością.

[net79]

Melka masz racje, podstawą jest określenie własnych motywacji, czy chcę bo już
więcej nie chcę rodzić, czy chcę bo chę mieć dziecko, nie chcę rodzić, ale mam
duże pokłady miłości i odpowiednie przygotowanie. Ja potrafię zakochać sie w
obcym dziecku, mój małż niekoniecznie. U nas adopcja wchodzi w grę dopiero ,
jak nasze będą duże i będziemy mogli skoncentrowac się na tym jednym i nie
obawiać jaki wpływ na nasze dzieci będzie miało ewentualne agresywne zachowanie
malucha, tylko będziemy powoli sobie z nim radzić. Dyskutujemy raz na jakiś
czas i do takiego własnie wniosku doszliśmy. Oczywiście jest druga strona
medalu, możemy być już za starzy, żeby dotrzymac dziecku kroku. Tzn dożyć
wnucząt i otoczyć opieką do końca i tu rozwiązaniem jest rodzinny dom dziecka,
ale na to potrzeba nam dużo czasu i warunków. Autorka i jej mąż sami muszą
wiedzieć, czytać, dowiadywać się i interesować tematem na tyle, żeby mieć
pewność, że sprostają. Ojciec autorki jest pedagogiem, ale z dziećmi z domu
dziecka pewnie pracuje z zupełnie innej strony. Żaden nauczyciel nie jest w
stanie ujrzeć i dostrzec w dziecku tego co kochający rodzic, zwłaszcza jak z
góry stawia je na straconej pozycji. Nie wiem jak to jest, ale chyba decydując
się na adopcję konkretnego dziecka, dostajesz jego "historię", czy z rodziny
patologicznej, czy pożucony prze 15-latkę. Po za tym nie ważne jest ile klas
dziecko skończy, tylko czy odnajdzie sie w społeczeństwie i to adopcyjni
rodzice muszą umieć docenić. Rozumiem co do mnie mówisz. Trzeba przeanalizować
najczarniejszy scenariusz, żeby wiedzieć, czy jesteś na to gotowy i nagle nie
spaść na ziemię, co nie oznacza, że musi się on zrealizować.

[aidan30]

my z mezem jakis czas temu ukonczylismy szkolenia na rodziny zastepcze jak
poawiedzielismy to rodzinie to rowniez nie spotkalismy sie ze zrozumieniem choc
nikt na glos tego nie komentowal ale czulo sie atmosfere dziwna.Tez sie
nasluchalismy roznych dziwnych historii ze "ktos cos tam",ze nas wypala itp.Moi
rodzice az tak sie nie bali bo sa pedagogami.Dlugo sie zastanawialismy mamy
dwojke dzieci i one tez podejmowaly decyzje z nami ,rozmawialam nawet z kims
kto ma trojke swoich dzieci i dwoje w rodzinie zastepczej i ostatecznie ta
osoba przekonala nas ze to nic strasznego.Od trzech miesiecy jest z nami 9
miesieczny dzis chlopczyk dziecko zaniedbane wczesniak nie umal nawet
przewracac sie na brzuszek ani siedziec jak do nas trafil.Na dzien dzisiejszy
zaczyna raczkowac lekarze sa zdumieni postepami jakie poczynil.Nikt z rodzicow
biologicznych do nas nie przychodzi matka sie zrzekla dziecka.A jezeli nawet sa
widzenia z rodzicami biol. to u nas w powiecie odbywa sie to w osrodku
adopcyjnym wiec nikt nie narusza prywatnosci rodzin zastepczych.Wogole i PCPR i
POAO sa bardzo mili,wszystko nam tlumaczyli i mowili cala prawde o
dziecku.Chcialam wam dodac troche otuchy bo nam tez ktos pomogl chociaz wszyscy
inni krytykowali nasz pomysl.Dzis smieje sie z naszych "strachow", a maly
przynosi nam radosc choc krotkotrwala ,bo bedzie u nas do czasu uregulowania
sytuacji prawnej."Spiace serca czas obudzic".

[99agata]

Ja mam dwoje biologicznych dzieci i jedno adopcyjne - Synka. Widocznie jestem
huraoptymistką, bo nie zamartwiam się na zapas, cieszę się z każdego dnia, z
każdego Jego osiagnięcia. Jeśli w wieku szkolnym będzie mniej zdolny od sióstr
to myślę, że będę w stanie to zaakceptować, bo nie każdy musi mieć super
wykształcenie, potrzebni są i tacy, co pieką chleb, itp. O rodzicielce Jego nie
myślę za wiele. Szanuję ją za to, że zrzekła sie swoich praw zaraz po urodzeniu
Małego. Postaram sie postępować tak, zeby kiedyś w razie konfrontacji z
bilogiczną Syn nie musiał żałować, że to ja Go wychowywałam. Ma prawo ją poznać
i szukać jak skończy 18 lat. Jeśli będzie chciał to pomogę Mu. Wszystkie dzieci
kiedyś dorastają i usamodzielniają się, taka kolej rzeczy, a myślę, ze jeśli
będzie mi mógł ufać to nigdy całkiem się ode mnie nie odsunie. Zresztą te parę
lat, które do tej pory przeżyliśmy razem warte były każdego ryzyka! Naprawdę
wierzę w to co piszę.

[vharia]

To bardzo smutne, co piszesz. Tym bardziej, że nie jesteś pierwszą osobą, o której wiem, że spotkała się z taką reakcją. Rodzina bliskiej mojej koleżanki przypuściła dosłownie szturm, kiedy się dowiedziała o podobnych planach. To takie - nie wiem- niskie? podłe? głupie?
Popieram Cię bardzo w Twoich planach,sama uważam to za świetny pomysł, być może do rozpatrzenia i dla mnie w dalszejj przyszłości.
I uważam, ze jeśli WY sie zdecydujecie, to powinniście postawić wszystkich zbulwersowanych przed faktem dokonanym, napewno nie zmieniać własnych życiowych planów z powodu takich beznadziejnycdh nacisków.

[mathiola]

jeśli ty myślisz a mąż cię nie wysmiał, to co cię właściwie obchodzi zdanie
szwagierki i ciotki wujka???
Ludzie czy wy nie macie własnego życia i własnego zdania w tym życiu, wszyscy,
których teściowa, szwagierka, wujek, babcia i inne pociotki narzucają wam swoje
własne zdanie??
Adoptujcie jak chcecie do jasnej ciasnej!
A ja znam rodzinę, która adoptowała - UWAGA! - 10 dzieci! I wszyscy byli
rodzeństwem. Poważnie No, może nie wszyscy, może prawie wszyscy, dawno to
bylo, mogłam zapomniec - ale tych których poznałam - a była ich 4 - byliśmy
razem na obozie - byli normalnymi inteligentnymi ludźmi - tylko jeden był leko
niepełnosprawny, ale leko.
Poza tym moja nauczycielka adpotowała 2 dzieci a potem zostala matką własnego,
wszystkie wychowywały się jednakowo i wyrosły na ludzi.
Mnożyc by można te przykłady tylko po co?
To wasza decyzja - jak chcecie to adoptujcie.