Stać mnie na to aby nie pracować. A was?

[gaja_781]

Wiele kobiet tak mówi. Znaczy ile macie pieniędzy na osobę jeśli tak mówicie?

[syriana]

a Twój mąż ile zarabia?

takie pytania z definicji mają mały sens, bo ludzie mają różne potrzeby i różnie
kasą umieją dysponować

[beniusia79]

dokladnie, zgadzam sie z poprzedniczka. my nie zyjemy w luksusach, nie mamy
duzo kasy, ale dajemy rade splacac mieszkanie, mamy samochod, mamy co do garnka
wlozyc i w co sie ubrac. stac nas na utrzymanie dziecka i kota po oplaceniu
wszystkich rachunkow zostaje nam niewiele kasy do konca miesiaca, ale dzieki
temu, ze odpowiednio nimi gospodarujemy, nie musimy zebrac pod koniec miesiaca.
wiele osob nie umie tego zrozumiec, ze majac "tak malo kasy" na "tyle nas
stac". wielu moich znajomych ma duzo wiecej kasy, ale nie starcza im do 30.

[ankab29]

gaja, chyba nie da sie tego przeliczyc na konkretne kwoty...Wiesz, różnice
regionalne, różnice potrzeb...Jedni uznaja, że żyją dostatnio mogąc bez
rozrzutności zapewnić bieżące potrzeby typu jedzenie, opłaty + coś ponad
program typu rodzinne wakacje a inni będą twierdzić, że dla nich wystarczający
dochód to utrzymanie dużego domu, 2 aut, wakacje zagraniczne ....Każdy ma inne
potrzeby i przy innej kwocie postawi znak niezbędnego minimum. Może procentowo
spróbuję się przymierzyć? Moja pensja to byłoby ok 20% naszego całego budżetu
miesięcznego. Dlatego uważam, że najlepiej robię zostając w domu z
dzieckiem...To jest mój bilans zysków i strat.Gdyby było to 50% to na pewno
poszłabym do pracy.

[dorotakatarzyna]

Mnie stać. Gdybym poszła do pracy, zarobiłabym mniej niż jedną dziesiątą tego,
co mój mąż. To już naprawdę wolę być w domu i wychowywać naszą trójkę, zwłaszcza
że mąż owe pieniążki zarabia 450 km od domu, i wraca tylko na weekendy.

[andaba]

A mnie nie stać na to, aby pracować.
Przedszkole, świetlica, obiady w stołówce, bilet miesięczny, ubranie robocze i wyjściowe - byłyby równe mojej pensji.
Nie wspominając o problemach z odbieraniem dzieci i puszczaniem ich samopas, dopóki nie wróciłabym z pracy.
I o bezcennym czasie, który obecnie mam dla dzieci. I dla siebie.

[rita75]

To już naprawdę wolę być w domu i wychowywać naszą trójkę, zwłaszcz
> a
> że mąż owe pieniążki zarabia 450 km od domu, i wraca tylko na weekendy.


a nie boisz sie rozpadu związku?

[dorotakatarzyna]

Myślę, że gdyby coś nam groziło, to nie jechałby co tydzień tych 450 km w jedną
i drugą stronę, żeby być ze mną... Poza tym takie życie na odległość trwa z
przerwami 10 lat, a jesteśmy 12 lat po ślubie, i kryzysy są raczej za nami.

[kasiakosiba14]

Czy aby napewno zawsze ma to związek z kasą?Jak patrzę na dzisiejsze kobiety to
widzę,że czasem jest tak iż mają tyle kasy,że mogą nie pracować,a jednak
pracują bo nie wyobrażają sobie siedzenia w domu.Myślę,że trzeba by to
rozpatrywać w innych kategoriach trochę bardziej filozoficznych.mianowicie
np.czy stać mnie na to aby zrezygnować z pewnych rzeczy,a poświęcić czas kiedy
byłabym w pracy na wychowywanie dzieci.Nie wiem czy wyraziłam się dość jasno bo
problem jest dość zawiły.Powiem tak mnie na przykład nie stać na to aby nie
pracować mąż nie zarabia dużo ok.1500 zł,mamy troje dzieci,a jednak na razie
nie pracuję.Jakoś sobie radzimy.czy kogoś stać na niepracowanie czy też nie to
pojęcie względne.Jednym wystarczy 2000 zł,innym 10000 jest mało.Mam znajomych z
2 dzieci,którzy mają 7500 zł iczęsto pusto w lodówce czego przyznam kompletnie
nie rozumiem,ale jest to fakt.Ja jestem w stanie zrezygnować z wielu rzeczy nie
pierwszej potrzeby aby tylko moje dzieci miały ciepły dom,obiad na stole.Ja mam
nad nimi większą kontrolę wiem więcej niż gdybym pracowała inie byłoby mnie w
domu przez ok. 10 godz.dziennie.nie twierdzę,ze to nie jest fajnie pracować
przez ileś tam lat pracowałam nie potępiam też kobiet,które wolą
pracować.jednak na dzień dzisiejszy wiem,że byłoby mi niezwykle trudno głównie
psychicznie przejść przez to aby pójść do pracy i co za tym idzie dużo mniej
czasu poświęcać dzieciom,tym bardziej,że nie mam nikogo kto pomógłby mi w
awaryjnej sytuacji w opiece nad nimi.Wlaśnie kilka dni temu przekonałam się o
tym jak bardzo jestem jeszcze nie gotowa do takiej decyzji.Szukałam bowiem
pracy i udało mi się ją znależć.Cieszylam sie najpierw ogromnie,ale później
zaczęłam mieć coraz więcej wątpliwości typu co z dziećmi,już nie będą miały
zmojej strony takiej opieki jak do tej pory itp.Dla mnie to koszmar.Może jestem
nienormalna bo widzę,że mnóstwo kobiet wogóle nie przejmuje się takimi
rzeczami.Ale ja już tak mam.W końcu z pracy i tak nic nie wyszło bo mamy 3
dzieci tak chętnie nie zatrudniają.pozdrawiam wszystkich a w szczególności
mamy,które powinny,a nie pracuja.

[vharia]

Kwotami tego nie załatwisz. Jedni mieszkaja z teściami, inni orają na kredyt hipoteczny, jedni mają samochód służbowy męża, inni utrzymują własny, jedni mieszkają w Wawie czy Krakowie inni w Kózkach Małych z własną marchewką i ziemniakami w ogródku. Jedni mają końskie zdrowie inni wydają na lekarzy dla siebie i/lub dzieci kosmiczne kwoty miesięcznie. Jednym rodzice robią zwykle prezenty typu "kubeczek z przykrywką" innym typu "buty i kurtki zimowe dla dzieci" albo "pralka". Niemało jest takich, którzy ciągle dostają przelewy od rodziców na konta, inni muszą wysyłać pieniądze chorej matce. Jak ich porównasz w wartościach bezwzględnych, to jedni wyjdą na debili inni na cudotwórców.

[karcia85]

Mnie też.
Ale: mieszkamy w akademiku i płacimy mało - na życie mamy (jak dla mnie) -
sporo pieniędzy.
Nie pracuję bo po prostu nie mam kiedy (zajęcia do 18-20).
Za 3 lata po studiach i stażu będę pracować w wymarzonym zawodzie. Gdyby się
uprzeć, to i do usr...ej śmierci mogłabym siedzieć na tyłku, dalibyśmy radę,
ale chcę aby moja rodzina żyła godnie w tych parszywych czasach.

[wieczna-gosia]

Kiedy nie pracowalam- stac mnie bylo PSYCHICZNIE na to by nie pracowac. Czyli
nie mialam mysli ze sie zwijam, ze pasozytuje, ze maz zarabia SWOJE pieniadze,
ze powinnam byc idealna matka i zona itd itp.
Teraz kiedy pracuje- rowniez stac mnie na to psychicznie, czyli lubie, nie mam
jazd z wyrodna matka, ktora nie ma czasu dla dziecka.

a z finansami ma to niezbyt wiele wspolnego- kiedy szlam do pracy mielismy
wiecej pensji meza niz wtedy kiedy nie pracowalam.

mnie nie stać

[be_em]

i nie chodzi tu ile bym straciła, gdybym nie pracowała, tylko o opłaty, kredyt
na dom, kasę na dzieci. Wszytskie decyzje finsnowe podejmowaliśmy przy
zsumowaniu naszych obu pensji i z jedną byśmy sobie nie poradzili Dla jednych
chodzić do pracy za 600 zł i oddawać 400 opiekunce jest nonsensowne, dla drugch
warto i za tyle

[lola211]

Pracuje, bo inaczej sobie nie wyobrazam.
Albo praca albo "produkcja" kolejnych dzieci wchodzilaby w gre, no bo co
innego? Czas trzeba jakos sensownie spozytkowac.
Bez mojej pensji bysmy spokojnie zyli, ale nie o to chodzi.Ja chce miec swoje
wlasne pieniadze, oprócz tych "wspolnych".Daje mi to psychiczny
komfort.Uwieszanie sie przez cale zycie na kasie faceta mocno by mnie dołowało,
mimo ze o zadnym wyliczaniu, kontroli wydatkow z jego strony nie ma mowy.No ale
ja po prostu tez chce moc powiedziec, ze to moje,przeze mnie zarobione, ze mam
swoj wlasny udzial.

[koza_w_rajtuzach]

Mnie stać, żeby nie pracować. Zarobków męża nie podam, bo to bez sensu .
Nie zmienia to faktu, że jak trochę podchowam brzdąca to przydałoby mi się
pójść do pracy .

[wiotka_trzpiotka]

nie stac mnie
zarabiam więcej niz M. i bez mojej pensji nie byłoby to zycie tylko wegetacja
poza tym nie wytrzymałabym w domu
lubie pracować, lubię zarabiać lubię robic kariere i mieć poczucie, że cos
osiągnęłam, a troche osiagnęłam

[mathiola]

Wg. mnie tak może powiedzieć osoba, której nigdy nie zabrakło pieniędzy przed
pierwszym, może sobie kupić to, czego potrzebuje i czasem też to, czego nie
potrzebuje, a jeśli czuje taką potrzebę, to jeszcze odłożyć na czarną godzinę.
I nie ważne jest ile się ma dochodu na osobę, tylko czy się spełnia te
kryteria, bo można mieć 5 tysięcy na osobę i nie wyrabiac finansowo, a można
mieć 500 zł na osobę i nieźle sobie radzić.

[soemi]

To ocyzwiście zależy od miejsca zamieszkania i indywaidualnych warunków każdej
rodziny. Zaczynaliśmy sami, bez żadnej pomocy rodziców, bez ŻADNEGO spadku i
mieszkania po babci. Mało tego zaczęliśmy na minusie, czytaj - 70 000zł, bo
kupiliśmy mieszkanie w spółdzielni, która niedługo po tym ogłosiła upadłość.
Kupiliśmy kolejne mieszkanie SAMI, bez niczyjej pomocy. Mieliśmy 2700zł - dwa
kredyty mieszkaniowe 1000zł - opłaty mieszkaniowe i inne, zostawało nam 1100-
1200zł na życie czyli jedzenie, ubranie, ew. leki, rozrywki, paliwo do
samochodu, wakacje - jeździliśmy co roku. Ludzie pukali się w głowę,
że "siedzę" w domu z dzieckiem i bieduję. Żyliśmy skromnie ale szczęśliwie. A
pojęcie "nie stać mnie na siedzenie w domu z dzieckiem" jest dla ludzi
wygodnych.

[rita75]

"A
pojęcie "nie stać mnie na siedzenie w domu z dzieckiem" jest dla ludzi
wygodnych. "

a moze oczekujacych od zycia czegos wiecej niz tylko wegetacji?

[soemi]

Co masz na myśli pisząc wegetacja?
Dla mnie wegetacja to opływanie w dobrobycie, i wtedy wegetują dzieci,
nieustannie czekając aż mama/tata wróci z pracy, zapewne za bardzo zmęczony by
spędzić z nimi czas. Wegetują oczekując miłości rodzicielskiej.

Pomijam przypadki, kiedy rodzic z uwagi na bardzo złe warunki materialne jest
zmuszony do podjęcia pracy.

[moofka]

soemi napisała:

> Co masz na myśli pisząc wegetacja?
> Dla mnie wegetacja to opływanie w dobrobycie, i wtedy wegetują dzieci,
> nieustannie czekając aż mama/tata wróci z pracy, zapewne za bardzo zmęczony
by
> spędzić z nimi czas. Wegetują oczekując miłości rodzicielskiej.

ajajaj
czytam i lzy rzesiste leca mi na klawiature

>
> Pomijam przypadki, kiedy rodzic z uwagi na bardzo złe warunki materialne jest
> zmuszony do podjęcia pracy.

wtedy milosci nie brak DDDDDDDDD

[soemi]

Brak, ale to dobro konieczne. Czasem nie ma wyjścia. Co widzisz śmiesznego w
tym co napisałam?

[moofka]

soemi napisała:

> Brak, ale to dobro konieczne. Czasem nie ma wyjścia. Co widzisz śmiesznego w
> tym co napisałam?


bzdure napisalas ckliwa i wierutną
nie kaz mi tlumaczyc rzecy oczywistych

[soemi]

Nie każę, sama podjęłaś temat! I widzę, że argumentów nie masz na swoje płytkie
wypowidzi.

[bri]

Aha, rozumiem, że u Was w rodzinie tylko Ty kochasz dzieci. Tatuś już nie, bo
przecież chodzi do pracy.

[soemi]

O co Wam chodzi dziewczyny, powyżywać się chcecie? Śmiać mi się chce na te
argumenty.

[bri]

To nie są żadne argumenty. Ja chcę tylko zrozumieć Twój tok rozumowania. Skoro
matka pracująca=matka, która nie kocha dzieci to chyba ojciec pracujący tak
samo, nie?

Z Twojego postu wynika, że za jedyny słuszny model rodziny uznajesz taką
rodzinę, w której kobieta nie pracuje. W przeciwnym wypadku, jak rozumiem,
Twoim zdaniem dzieci cierpią z powodu braku rodzicielskiej miłości.

Otóż ja pracuję i myślę, że zarówno dla mojej córki jak i dla mnie, jest w ten
sposób lepiej.

[soemi]

Gdzie napisałam, że matka pracująca nie kocha swoich dzieci?

> Z Twojego postu wynika, że za jedyny słuszny model rodziny uznajesz taką
> rodzinę, w której kobieta nie pracuje.

??? A gdzie to napisałam, to są Wasze domysły. I naskakujecie na mnie, bo mam
inny pogląd na wegetację? Wręcz wyśmiewacie się z tego?

Reszta bez odpowiedzi

[moofka]

??? A gdzie to napisałam, to są Wasze domysły. I naskakujecie na mnie, bo mam
> inny pogląd na wegetację? Wręcz wyśmiewacie się z tego?
>


slownik wez zanim kolejny idiotyzm napiszesz
w ostatecznosci zajrzyj do wikipedii ;P

[moofka]

soemi napisała:

> Nie każę, sama podjęłaś temat! I widzę, że argumentów nie masz na swoje
płytkie
>
> wypowidzi.


Dla mnie wegetacja to opływanie w dobrobycie, i wtedy wegetują dzieci,
nieustannie czekając aż mama/tata wróci z pracy, zapewne za bardzo zmęczony by
spędzić z nimi czas. Wegetują oczekując miłości rodzicielskiej


niee, na to nie mam argumentow
na to chce mi sie smiac i rece opadają
ale tylko na chwile DDDDDD

[rita75]

> bzdure napisalas ckliwa i wierutną

ale moze jest jej z tym latwiej- latwiej odmowic dziecku

[rita75]

> Dla mnie wegetacja to opływanie w dobrobycie, i wtedy wegetują dzieci,
> nieustannie czekając aż mama/tata wróci z pracy, zapewne za bardzo zmęczony
by
> spędzić z nimi czas. Wegetują oczekując miłości rodzicielskiej.


wzruszylam się normalnie- jak w tej piosence " a ty mi zamiast butów
przyniesiesz miłość"

[mim288]

Nie stać mnie - zarabiam x razy więcej niz Mąż. A wegetacja to - dla mnie
przynajmniej - życie z mottem "nas na to nie stać" (nawet w odniesieniu do
jajka z niespodzianką)i czarna rozpacz jak dzieciak ma 41 stopni w środku nocy,
a ja nie mam pediatry, do którego moge zadzwonić.

[bri]

Mnie nie stać. Przede wszystkim psychicznie. Pewnie jakbyśmy się uparli to
wyżylibyśmy z pensji męża ale gdyby on zachorował, stracił pracę, nie daj Boże
zginął w wypadku, postanowił odejść do innej itp. ja i nasza córca zostałybyśmy
całkiem na lodzie. Poza tym mi siedzenie w domu nie służy i nie widzę potrzeby,
żeby się do tego zmuszać.

[agnieszkas72]

Cieszę się,że nas było stać,nawet gdy nasze dochody były nieduże.Na szczęscie
rosły wraz z pojawianiem się kolejnych dzieci.Będę w domu w sumie 10 lat-wrócę
do pracy gdy najmłodszy jako 3,5 latek pójdzie do przedszkola,a starsza trójka w
komplecie znajdzie się w szkole.Widzę w sumie same pozytywy tego,że jako maluchy
były w domu ze mną.Myślę,ze nie da się określić,od jakiej sumy faktycznie"stać"
rodzinę na pracę jednej osoby.To kwestia poglądów na rodzicielstwo,a nie dochodów.

[twojasasiadka]

ja poszlam do pracy nie patrząc na to czy nas stać czy nie stać na to
dziwnie sformułowane pytanie
To pytanie zakłada,że każda kobieta chce siedzieć w domu-a nie siedzi tylko
wtedy jak ją na to nie stać
się nie zgodzę z tym
ja w domu już zwyczajnie fioła dostawałam od tej monotonii i braku
rozwijających zajęć.Dziecko podrosło to i mamusia wyszła z domu

[vharia]

agnieszkas72 napisała:

>To kwestia poglądów na rodzicielstwo,a nie dochod
> ów.

Bzdura. Są sumy krytyczne (dla każdej rodziny indywidualne, zależne od konkretnych okoliczności), poniżej których oszczędzasz nie na wakacjach i ciuchach ewentualnie na jakości proszku do prania, tylko na jedzeniu a w razie choroby dziecka odkrywasz, że nie masz za co wykupić leków.

Parę osób w tym wątku mogłoby takim osobom oszczędzić, sama nie wiem: czy chamskich czy tylko nieprzemyślanych komentarzy, że są "wygodne".

Przede wszystkim do soemi

[mama_misi3]

Wydaje mi się trochę nie w porządku wzbudzanie wyrzutów sumienia u mam, które
zdecydowały się na pracę, a nie pozostanie w domu z dzieckiem. Przede wszystkim
moje dziecko nie musi żebrać o czas i uczucie z mojej strony, gdyż po powrocie
do domu poświęcam jej niemal każdą wolną chwilę.Bawimy się, ściskamy, szalejemy
ile się da.W weekeny zawsze jest ze mną i z mężem.Sporadycznie jeśli są jakieś
imprezy zostawiamy ją u dziadków. Jeśli wyjeżdzamy, to też wszyscy razem. Nie
wydaje mi się, żeby moja córeczka była nieszczęśliwa. Zostaje z moją mamą, która
kocha ją pewnie tak samo mocnoo jak ja, gdyż jest jej wyczekaną, wytęsknioną
wnusią. Osób obdarzających ją takim uczuciem ma zresztą naprawdę sporo. Ja nie
krytykuję mam, które zdecydowały się zostać w domu, ale ty nie rób tego w
stosunku do nas pracujących. Czytam wiele postów mam, które siedzą non stop z
dziećmi, że czasem mają dość. Dzień w dzień taki sam dzienny rytuał, brak
pomysłów na zabawy z dzieckiem. Mnie sił i chęci nigdy ( no prawie) nie brakuje.
A moja mała na godzinę przed moim powrotem z pracy woła już "mama, mama".Kocham
ją nad życie i nie uważam , żebym była w czymkolwiek gorsza od mam
niepracujących. Moi rodzice kiedy byłam mała też pracowali i jakoś zapewnili mi
mimo to tyle uczucia ile potrzebowałam.Wiele moich koleżanek pracuje a ich
dzieci mają się świetnie. To może brzmi banalnie, ale nie ilość, a jakość czasu
spędzanego z dzieckiem jest najistotniejsza.

[soemi]

Gdzie w moim poście przeczytałaś o krytyce do mam pracujących?
Czy wyrażanie swojego zdania to krytyka? Przedstawiłam moje stanowisko, to
wszystko!

[mama_misi3]

A
pojęcie "nie stać mnie na siedzenie w domu z dzieckiem" jest dla ludzi
wygodnych.

To chyba twoje słowa.Wydaje mi się, że mają dość jednoznaczny wydźwięk.

[soemi]

Słuszne stwierdzenie, wydaje Ci się.

[bri]

Może zatem wyjaśnij co miałaś na myśli bo jak widać wiele osób tutaj źle Cię
zrozumiało.

[mama_misi3]

To chyba ten upał...Ty tego nie napisałaś, a mnie się wydawało...Pozdrawiam mimo
wszystko.

[syla113]

jak tak czytam i czytam te posty to stwierdzam ze chyba lepiej zeby kobiety nie
rzadzily tym krajem ani zadnym innym

[burza4]

Sensu stricte to powinny raczej mówić "MOJEGO MĘŻA STAĆ, żebym nie pracowała"

mojego męza stac żebym nie pracowała:-)))))

[joanna266]

na całe szczęsćie)))

Jeżeli już to męża.

[blou1]

u nas około 700, 800zł na osobę.

[oxygen100]

a ja nie wyobrazam sobie zeby nie pracowac. I to nie ze wzgledu na kase a ze
wzgledu na to ze uwazam ze czlowiek bez pracy gnusnieje i dziczeje. nawet gdyby
moja pensja po oplaceniu zobowiazan =0 pracowalabym dla siebie.

[alfa36]

Nie stac mnie na niepracowanie. Chętnie nie wracalabym jeszcze do pracy, ale nie mogę. Nie mogę z dwoch powodów: pieniądze i strach o to, ze nie mialabym do czego wracać. Ale i tak nie pracowałam 2 lata. Ale to juz inna historia...

dodam jeszcze

[alfa36]

Jak okazalo sie, że nie moge wrocić do pracy po macierzynskim (leczenie), to bardzo to przeżyłam. Zawsze bylam bardzo aktywna w pracy. teraz boje sie tam wrócić. 2 lata to troche dużo.

[majan2]

Mnie rowniez nie stac psychicznie na niepracowanie, a wydaje mi sie, ze moje
dziecko nie traci z tego powdu, ze ja pracuje - mam taka nadzieje.

[g0sik]

Mojego męża stać na moje siedzenie w domu, a także na zatrudnienie równolegle
opiekunki i pani do sprzątania.

Mnie za to nie stać aby leżeć i pachnieć, bo mam dużo większe aspiracje niż być
żoną na utrzymaniu...

[zuzanna56]

Moim zdaniem nas na to nie stać chociaż wiem że wiele rodzin żyje z takiej
pensji jaką ma mój mąż.Wolę mieć ponad 1600 zł na osobę gdy oboje pracujemy niż
950 zł gdyby pracował tylko mąż.

[marcysia51]

Mnie stac a ile mam to moja sprawa.

[elf1977]

Nie stać mnie na to, żeby nie pracować - głównie psychicznie. Lubię siebie jako
matkę pracującą - nie lubiłam siebie jako sfrustrowanej matki na urlopie
wychowawczym. Moje dziecko nie wegetuje, do południa czas spędza z babcią
(babciami), po południu wracam i zajmuję się nią. Jest szczęśliwa, szybko się
rozwija, żegna mnie co dzień z uśmiechem, bo wie, że zostaje z kimś, kto ją
kocha, a mama na pewno wróci. Podobnie moja mama, gdy wychodziła do pracy, ja
cieszyłam się, że teraz zajmie sią mną i bratem babcia (ktora trochę nas
rozpieszczała), nie miałam deficytów Zresztą tych "profitów" z pracy
rodziców w postaci góry zabawek - równiez nie miałam, bo rodzice byli
nauczycielami i zarabiali mało.
Nie chcę przez to powiedzieć, że żałuję roku spędzonego w domu z córką. Cieszę
się, że wytrzymałam, ale miałam świadomość, że mogę wrócić do pracy, a to mi
pozwalało ciągnąć domowy kierat.
Tak, jestem egocentryczną mamą, planując dziecko i jego wychowanie, w dużej
mierze myślałam o sobie i o swojej psychice. Dzięki temu moja rodzina jest
zadowolona, bo ma szczęśliwą mamę i żonę
Mój mąż spokojnie by nas utrzymał (starczyłoby na przyjemności), moja pensja
jest niewielka (też jestem nauczycielem), ale nie pracuję dla pieniędzy.

Wszystko w swoim czasie.

[mamadwojga]

Kiedy dzieci były malutkie nie pracowałam na etacie.
Mąż zarabiał akurat tyle że dało się przy rozsądnym gospodarowaniu przeżyć. Ale
tak można było żyć tylko kilka lat. Na dłuższą metę nie można pomijać faktu że
pralka leje, ściany się sypią, ubrania kupuje się "u chińczyka" na bazarku a na
obiad gotuje się "100 potraw z ziemniaka i kapusty". Oczywiście wakacje
spędzaliśmy w domu, bo pieniędzy wystarczało tylko na skromne życie.
U nas właściwie był to częściowo świadomy wybór a częściowo tak się po prostu
ułożyło.
Nie żałuję.
Z każdym z dzieci byłam w domu do trzeciego roku życia. W międzyczasie
skończyłam drugie studia zaocznie i zdobyłam nowy zawód.
Teraz oboje pracujemy i nadrabiamy zaległości. Remont mieszkania, wymiana
garderoby i bielizny, nowe sprzęty, dentysta, wakacje, samochód, etc. Nie muszę
już się zastanawiać jak ugotować obiad dla 4 osób za 5 złotych. I to też jest
fajne.
Bardzo się cieszę że życie tak mi się ułożyło. Był czas na wychowywanie
niemowlaczków i jest czas na rozwijanie kariery. Choć czasem tak nieśmiało mi
się marzy niepracowanie. Ale wybieram kasę . Dzieci przynajmniej zobaczą w
tym roku morze. Po raz pierwszy w życiu.

[mimboo]

Wszystko chyba zależy od tego, do jakiego standardu życia jest się
przyzwyczajonym i w jakim otoczeniu się żyje.

[e_r_i_n]

Mnie nie stać. Majątek musiałabym mieć na psychoterapię.

[fajka7]

Stac mnie na to, zeby nie pracowac, ale psychicznie nie stac mnie na to, zeby
nic nie robic.

[jasminum30]

Co to znaczy"psychicznie nie stac mnie na to, zeby
> nic nie robic"?

[e_r_i_n]

Pewnie, że nic nie robienie zawodowe rozwaliłoby psychike? Albo sie na niej zle
odbiło?

[kropencjaa]

też, ale nie wyobrażam sobie abym miała tak siedzieć wiecznie. Do tej pory
tłumaczyłam sobie, że te durne dorywcze prace brałam, bo studia mi na inne nie
pozwalały, a fatalny kierunek, który wybrałam nie umozliwiał mi wcześniejszej
pracy w zawodzie. Teraz kiedy w niedługim czasie czeka mnie obrona i mozliwość
rozpoczęcia tej pracy - jestem w ciąży. Szczerze, to myślałam, ze w dupę się
ugryzę, jak się dowiedziałam, ze od wrzesnia mogłam mogłam juz siedziec na
marnym etacie nauczycielki (ale grunt, że dopiełabym swego) Tymczasem na 20 09
mam termin porodu i wszystko poszło w łeb o cały następny rok. Mimo, że to
pracy nie musiałabym iść, to nie mam zamiaru siedziec w domu, ani bez dziecka,
ani z dzieckiem. Rok posiedzę w domu i nawet gdybym miała wydac 2/3 pensji na
opiekunkę, to pójdę do pracy. A co do samych finansów - nie ważne ile masz na
osobę, kiedyś mieliśmy 500 zł i dało się żyć, teraz jest 2500 i też jakoś
zawsze przydałoby się więcej. Kwestia celów, które chce się osiągnąć, stylu
życia itp. Nie wyobrażam sobie zostać w domu tylko dlatego, że mnie na to stać.
Są jeszcze inne wyższe priorytety