Co mogłam zrobić?

[gblu]

Przed chwilą wróciłam z poczty, a tam taka scena:
Po poczcie chodzi sobie dziewczynka lat ok. 3-4. Jej mama kupowała znaczki,
przy okazji zobaczyła jakieś 3 laleczki w pudełeczku wys. ok. 10 cm. Nic
specjalnego, cena 14 zł. Kupiła dla małej i dała jej. Dziecko wzięło ze
smutną minką i patrzy. Mama pyta tonem karcącym: No co podoba ci się?
Mała kiwa nieśmiało główką, że nie bardzo. Matka na to: No tak, Ty wiecznie
nie zadowolona, niczym Ci nie można dogodzić! Dziewczynka nic sie nie odzywa.
Za chwilkę mówi: Mi tak smutno... I patrzy na okienko pocztowe i mówi: A tam
są takie kucyki... Matka z krzykiem: Nic nie dostaniesz! Zabrała jej lalki i
wrzuciła do torby! Szarpnęła małą za rękę i wyszła.
Noralnie nie wiedziałam jak zareagować.
Co byście zrobiły na moim miejscu? Powiedzieć matce, że lalki rzeczywiście
nie najpiekniejsze, że to dobrze, że dziecko ma swój gust? Ale normalnie mnie
zatkało...
A może to ja jestem dziwna, że wogóle przyjmuję się takimi rzeczami? Ale
kurczę szkoda mi się zrobiło tej dziewczynki, a teraz mi głupio, że nic nie
zrobiłam...

[gryzelda71]

A niby co powiedziałabys tej nieznajomej kobiecie?

[agysa]

A co miałaś zrobić. No bez przesady już niedługa jak tak dalej pójdzie to na
ulicy nie bedzie można zwrócić uwagę swojemu dziecku. To ta kobieta jest matką
i ona swoje dziecko wychowuje. Nie dajmy się zwariować

[syriana]

raczej nic nie mogłaś zrobić
choć takie teksty do trzylatki są beznadziejne oczywiście

[marghe_72]

Niewiele mogłaś zrobić..
Szkoda dzieciaka

[rita75]

Nie wtracac sie w nie swoje sprawy.

[lineczkaa]

Toż to paranoja. Co zrobić? co powinnam zrobić? Biedne maleństwo, itd.itd.
Co innego jak na środku ulicy matka bije dziecko po głowie, to wtedy należy
zareagować.
A może sytuacja na poczcie miała swoje drugie dno. Może dziewczynka zrobiła
matce histerię na w domu, że ona chce nową barbie, bo te trzy, które dostałą na
dzień dziecka już jej się nie podobają. Albo rzeczywiście, dziewczynka przekorna
i co prezent to foch. Zresztą jak widzisz, mama pomyślała o córce i kupiła jej
laleczki, ot tak sobie i może po raz kolejny dziecko nie było zadowolone.
Może mama zapomniała zapłacić jakiegoś rachunku i jej proąd odłączyli i nie ma
ochoty na dyskusjie z tak małym dzieckiem.

Powinni zakazać emisji "Super nieni", zaraz zaczną mi ludzie uwagę zwracać, że w
ataku histerii biorę córę po pachę i bez słowa idę do domu. A jak radzi super
niania powinnam ukucnąć przy rozdartej i wijącej się po ziemi prawie dwu-latce i
wytłumaczyć spokojnie, że takie zachowanie jest nie na miejscu, że mama chętnie
na ten temat porozmawia (nie zwracając uwagi na lody, które właśnie spływają po
chodniku, psa, który uciekł do lasu, autobus, który właśnie jedzie da da, a
następny za pół godziny).
Mrok.

[syriana]

no Lineczkoo!

odezwałabyś się do swojej córki w ten sposób, nawet gdybyś była na nią chwilowo zła?

[siasiuszek]

Nikt nie jest święty, każdemu może się zdarzyć.

Ale w jaki sposób?

[sir.vimes]

Matka stwierdziła, że dziecku się nie podoba i że więcej prezencików nie
dostanie.

Co w tym STRASZNEGO?

[syriana]

"No tak, Ty wiecznie nie zadowolona, niczym Ci nie można dogodzić!"

no, moim zdaniem to "wiecznie niezadowolona" może być osoba dorosła
a nie trzyletnie dziecko, które ma prawo mieć jakieś tam swoje humory i jak to
dziecko, chcieć każdą zabawkę, którą widzi na wystawie

wtedy albo się dziecku nie kupuje spontanicznie nic
albo kupuje coś i daje w domu gdy nie ma marudzenia, że tamto lepsze

[rita75]

moim zdaniem to "wiecznie niezadowolona" może być osoba dorosła
> a nie trzyletnie dziecko


oj, chyba nie masz dzieci

[syriana]

no nie mam

ale nawet jak się ma marudzące i skłonne do wybrzydzania dziecko, to taki tekst
jest głupi i raniący IMO

[sir.vimes]

Są osoby "wiecznie niezadowolone", niezależnie od wieku. To nie obelga - to
charakter.

[sir.vimes]

Hmm. Może tej smutnej dziewczynce bardzo często się to zdarza (marudzić, nie
podziękować)?

matka też człowiek a nie powiedziała NIC obraźliwego, upokarzającego. Może
odrobinę niewychowawcze to "wiecznie" (bo sugeruje , że już nic na to się nie
da poradzić) ale nie przesadzajmy.

Dziecko trzyletnie to nie jest niemowlę ani zwierzątko - powinno umieć
podziękować przede wszytskim.

[marghe_72]

sir.vimes napisała:


>
> Dziecko trzyletnie to nie jest niemowlę ani zwierzątko - powinno umieć
> podziękować przede wszytskim.

podziękowac za coś o co nie prosiło, za coś co się nie podoba?
No niby można, ale to tylko małe dziecko. Z tego co widzę małe zawiedzione
dziecko

[gryzelda71]

A może to matce należałoby współczuć,bo moze wychodzi ze skóry,zeby sprawić przyjemność dziecku i nigdy nie widzi radości?

Hmmm

[sir.vimes]

nie do końca rozumiem taką postawę.

Jak rozumiem - ty NIGDY nie kupujesz NICZEGO dziecku dopóki nie obejrzy tego,
nie zaakceptuje itp.

Matka kupiła, dziecko wzgardziło, matka się wkurzyła - i po sprawie. Tak bywa.
Jeszcze nie raz coś się tej córci nie spodoba i nie raz mamusi puszczą nerwy.
Nie ma co z tej normalnej anegdotki robić jakiejś tragedii.

[marghe_72]

sir.vimes napisała:

> nie do końca rozumiem taką postawę.
>
> Jak rozumiem - ty NIGDY nie kupujesz NICZEGO dziecku dopóki nie obejrzy tego,
> nie zaakceptuje itp.
>

Jesli dziecko stoi koło mnie to ZAWSZE pytam czy dana rzecz się podoba..
Oczywiście zdarza się, że decyduję sama. Zdaję sobie sprawę z tego,ze to co
podoba sie mnie nie zawsze musi się podobać dziecku..

[marghe_72]

sir.vimes napisała:

> nie do końca rozumiem taką postawę.
>
> Jak rozumiem - ty NIGDY nie kupujesz NICZEGO dziecku dopóki nie obejrzy tego,
> nie zaakceptuje itp.
>

Jesli dziecko stoi koło mnie to ZAWSZE pytam czy dana rzecz się podoba..
Oczywiście zdarza się, że decyduję sama. Zdaję sobie sprawę z tego,ze to co
podoba sie mnie nie zawsze musi się podobać dziecku..

A ja nie

[sir.vimes]

czasem wręcz informuję , że WIEM iż wolałaby "toiowo" ale JA MOGĘ kupić
jej "toito". Bardzo często dzieję się tak np. w księgarni, w sklepie z butami.
JA jestem DOROSŁA (mam nieco więcej doświadczenia) i wiem lepiej niż moja córka
jaka jest np. wartość poznawcza książeczki ilustrowanej "w stylu disneya" w
porównaniu z ozdobioną ilustracjami Szancera.
Ona się takich rzeczy dopiero UCZY.

Ale jeszcze jedno - wybuch rozpaczy przy nietrafionym prezencie jest zrozumiały
gdy dziecko BARDZO RZADKO dostaje cokolwiek lub NIGDY nie omawia się z nim jego
potrzeb. W innych przypadkach wydaje mi się dziwny.

[marghe_72]

sir.vimes napisała:

> czasem wręcz informuję , że WIEM iż wolałaby "toiowo" ale JA MOGĘ kupić
> jej "toito". Bardzo często dzieję się tak np. w księgarni, w sklepie z butami.
> JA jestem DOROSŁA (mam nieco więcej doświadczenia) i wiem lepiej niż moja
córka
>
> jaka jest np. wartość poznawcza książeczki ilustrowanej "w stylu disneya" w
> porównaniu z ozdobioną ilustracjami Szancera.
> Ona się takich rzeczy dopiero UCZY.

Zgadza się.Z ksiązkami masz absolutną rację. Ale widzę róznicę między ksiązką a
laleczkami..

[sir.vimes]

Niby różnica jest. Ale zabawki też zawierają jakiś "przekaz".
Istnieją produkty pozornie niewinne , których niektórzy rodzice nie przyjmą
nawet za darmo. I mają prawo.
W wątku wspomniano , że prócz laleczek były kucyki - no ja np. kucyków Pony nie
kupowałam i uprzedzałam by nie kupować - bo IMO uczą dzieci złego gustu.
Jeżeli moje dziecko miało z tej przyczyny (czy miewa) smutną minkę - trudno,
musi jakoś to przeżyć.

[marghe_72]

sir.vimes napisała:

> Niby różnica jest. Ale zabawki też zawierają jakiś "przekaz".
> Istnieją produkty pozornie niewinne , których niektórzy rodzice nie przyjmą
> nawet za darmo. I mają prawo.
> W wątku wspomniano , że prócz laleczek były kucyki - no ja np. kucyków Pony
nie
>
> kupowałam i uprzedzałam by nie kupować - bo IMO uczą dzieci złego gustu.
> Jeżeli moje dziecko miało z tej przyczyny (czy miewa) smutną minkę - trudno,
> musi jakoś to przeżyć.

Swego czasu też tak myslałam. W zyciu nie kupię córce rożowego konia w
koronkowych gaciach
Nie pozwolę, żeby bawiła się szpetną barbie
itp

Z czasem spojrzałam na to nieco inaczej.
Mnie się te paskudztwa nie podobają, jej mają prawo. Ona inaczej to widzi, ma
inne spojrzenie. Krzywda jej się nie stanie jak pobawi się takim koniem.
I nie stała się.

ps. Mam to szczęscie,ze moje dziecko nie prosi o zabawki, nie robi min, nie
urządza awantur, raczej nie miewa zachcianek itp..

[gryzelda71]

marghe_72 napisała:
> ps. Mam to szczęscie,ze moje dziecko nie prosi o zabawki, nie robi min, nie
> urządza awantur, raczej nie miewa zachcianek itp..

Syty głodnego nie zrozumie

[marghe_72]

gryzelda71 napisała:

> marghe_72 napisała:
> > ps. Mam to szczęscie,ze moje dziecko nie prosi o zabawki, nie robi min, n
> ie
> > urządza awantur, raczej nie miewa zachcianek itp..
>
> Syty głodnego nie zrozumie

bardzo możliwe

[sir.vimes]

No, nam się jakoś udało przeżyć bez Pony Ale tak naprawdę to ona specjalnie
jakoś o nie nie prosiła.
Raz się pojawiły w liście do Mikołaja -ale Mikołaj się nie ugiął, później jakoś
nie było o tym mowy.
Ja szanuję jej odmienny gust, ale uważam, że mam prawo decydować o tym gdzie
jest granica szpetoty kupowanych zabawek. Jasne, ze nic jej się (ani mi) nie
stanie od zabawy reklamowanym paskudztwem. Ale wolę nauczyć ją odporności na
reklamowane paskudztwa. Jak na razie - udaje się.

A Barbie wcale nie jest paskudna - ja się na niej szyć nauczyłam.

[marghe_72]

sir.vimes napisała:


> A Barbie wcale nie jest paskudna - ja się na niej szyć nauczyłam.

De gustibus. Wg mnie jest szpetna

I u nas są zabawki, ktoreych nie kupię za zadne skarby. Ale czasami mogę ulec,
ot tak , po prostu

[sir.vimes]

No to albo za żadne skarby albo czasem możesz ulec. Tertium non datur.

I smutna minka...

[sir.vimes]

Moje dziecko czasem potrafi mieć minkę niczym głodzone dzieciątka z Dickensa
pakując mi do koszyka w sklepie najdroższe lody.

Ciekawe ile osób jej współczuje, gdy je odkładam... Ile osób zastanawia się co
mogło powiedzieć takiej wstrętnej matce która smutnej córeczce tiramisu
żałuje...

Uważam, że 3 letnie dziecko powinno przede wszystkim umieć już
wykrztusić "dziękuję". A dopiero później narzekać

[nisar]

Jedyne co - może - bym powiedziała, to "proszę pani, może pani spyta o
możliwość zamiany tych zakupów".

[marghe_72]

matka uszczesliwia córkę niechcianym prezentem i dziwi się, ze dziecko nie
skacze z radoscia
faktycznie bardzo dziwne

[siasiuszek]

no to mała nie ma żadnego prezentu i ma problem z głowy.

[gryzelda71]

marghe_72 napisała:

> matka uszczesliwia córkę niechcianym prezentem i dziwi się, ze dziecko nie
> skacze z radoscia

Rany,a skąd wiesz,że lalki były niechciane?Bo wg autorki dziecko smutne spojrzenie skierowało na kucyki?A może od rana prosiła właśnie o lalki?

[siasiuszek]

A jakby dostała kucyki to popatrzyłaby smutno w okienko pocztowe i
powiedziała - a tam są takie ładne laleczki.
Bez przesady.

[verdana]

A moze podczas trzech poprzednich wizyt na poczcie mała marudziła "kup mi", a
teraz się o cos obraziła i robie mamie na złość? W takim razie reakcja matki
jest prawidłowa.

[triss_merigold6]

A co tu do cholery powiedzieć? Moje dziecko 30 sekund po kupnie soku, ktory sam
sobie wybrał potrafi jęczeć o inny sok, bo przyuważy fajniejszy obrazek na
opakowaniu. Jasne, że go w tym monecie olewam dokładnie i wychodzimy ze sklepu.

[kropotkina]

> Co byście zrobiły na moim miejscu? Powiedzieć matce, że lalki rzeczywiście
> nie najpiekniejsze, że to dobrze, że dziecko ma swój gust?

A co Ty taka dobrotliwa? Policję trzeba było wezwać...

[marghe_72]

możemy się tylko domyślać co i jak
co nie zmienia faktu, ze wystarczyło małą zapytać czy chce te lalki..

[gryzelda71]

marghe_72 napisała:
wystarczyło małą zapytać czy chce te lalki..

Moze pytała,tego nikt nie wie,oprócz matki i córki

[marghe_72]

gryzelda71 napisała:

> marghe_72 napisała:
> wystarczyło małą zapytać czy chce te lalki..
>
> Moze pytała,tego nikt nie wie,oprócz matki i córki

Może
same "może" tu mamy

[sir.vimes]

No, podła istota. Powinna ludziom na poczcie wyjaśnić czy pytała dziecko o
jego "preferencje" wybierając drobiażdżek z wystawy.

[umasumak]

Nic nie mogłaś zrobić. I może faktycznie sytuacja miała swoje drugie dno, jak
ktoś tu wspomniał, ale z drugiej strony, będąc matką ciagle niezadowolonego
dziecka, nie kupowałabym kolejnej zabawki.
Biorąc jednak pod uwagę, że mała jest zwykłym, nierozbestwionym dzieckiem,
któremu obiecało się coś kupić, to chcąc sprawić dziecku radość, powinno się
uwzględnić jego preferencje, prawda?

Spontaniczny prezent

[sir.vimes]

Z wątku wynika, że matka po prostu spontanicznie kupiła zabaweczkę.

Trudno uwzględnić "preferencje" robiąc niespodzianki.

No, chyba, że dziecko coś dostaje w każdym sklepie - to nie dziwne, że
wybrzydza.

[umasumak]

sir.vimes napisała:


>
> No, chyba, że dziecko coś dostaje w każdym sklepie - to nie dziwne, że
> wybrzydza.


No i o to chodzi.

nic....

[kotbehemot6]

bo to wogóle nie Twoja sprawa.I przepraszam bardzo ale zbyt duża wiara w możliwośći słusznego osądu i słusznego ze wszech miar zbesztania wrednej matki na podstawie w sumie scenki ,która przydażyła sie 90% obecnych tu mam to już lekka przesada.Nie ma to jak poczucie misji nawracania innych.

[mathiola]

łomatko, nic miałaś nie robić, co ty, każda matke będziesz zatrzymywać w celu
skontrolowania jej zachowania względem jej dziecka? A jak będzie noedobra dla
dzieciaka, to aty aty, po łapkach, niedobra, zła kobieta!

[szapobacha]

Wybacz,że nie przeczytam poprzednich odpowiedzi,bo po kryjomu z pracy
nadaję,ale chyba trochę wydumany problem. Są większe błędy wychowawcze,nie?

[gblu]

No jasne, że są większe problemy. Tylko, że po prostu szkoda zrobiło mi się
tego dziecka. Jakoś nie bardzo wyobrażam sobie, że można mieć pretensje o to,
że nie podoba mu się zabawka, której wcale nie chciało i o nią nie prosiło.
Zwłaszcza, że mała stała obok i mama mogła ją zapytać.
Dzieci są szczere i spontaniczne, jak się nie podoba to po prostu to mówią. I
chyba nie powinniśmy mieć do nich pretensji, że mówią prawdę, bo tej prawdy
będziemy od nich oczekiwac później też.
To tylko takie moje przemyślenia. Może dlatego, że moja córcia jest jeszcze
mała i nie wiem jakie czasami potrafią być trzylatki. Tylko po prostu żal mi
się zrobiło tej małej, bo dostało jej się za to, że powiedziała prawdę: zabawka
mi się nie podoba...

[elf1977]

Nic się tej malej nie stalo, a rodzice nie są od tego, żeby spelniać ciągle
zachcianki swoich dzieci. Są od tego, żeby wychowywać. A wychowywanie czasem
budzi sprzeciw i może dziecku sprawiać przykrość. Mama zachowała się normalnie,
nic takiego strasznego nie powiedziała, zabrała małą z poczty, wg mnie wszystko
gra...
Trzylatki bywają trudne, tak jak i cztero, pięciolatki itd. Nie dajmy się
zwariować, matka może wiele rzeczy powiedzieć dziecku, z pewnością nie kończy
na karceniu i ma w swoim repertuarze również inne zachowania.

a widzisz!

[mathiola]

ano właśnie - bo twoje dziecko jest jeszcze małe i pojęcia nie masz jak się z
takim trzylatkiem żyje.
Ja mając w domu niemowlę, tez sobie nie mogłam wielu rzeczy wyobrazić,
zaakceptować i zrozumiec zachowania innych ludzi względem tych bieeednych
dzieci. Teraz już wiem - różnie się układa współpraca z dziećmi w wieku
przedszkolnym. Ja swojego czasami mam ochotę gołymi rękoma udusić.
Ostatnio np. byliśmy w sklepie, miał sobie wybrać jakąs zabawkę. Biegał między
półkami, raz chciał komplet żab i skorpionów, raz wielkiego dinozaura, raz
żaby, raz dinozaur. Stanęło na dinozaurze, kupiłam, chociaz cena mnie powaliła -
żaby były 3 razy tańsze. Dumny i blady niósł go całą drogę do domu, w domu
pobawił się nim przez 5 minut, pochwalił się nim babci, po czym ni z tego ni z
owego rozpoczął taki koncert ze swojego pokoju, że myślałam, że z czegoś spadł.
Okazało się, że on chciał żaby nie dinozaura i się pomylił i mu wykupią żaby i
nie będzie miaaaał!!!!! Powiedziałam, że dinozaura oddaję dziecku które doceni
prezent, a on nie dostanie ode mnie już w życiu niczego, skoro nie umie cieszyć
się tym co ma. Wyrodna, wredna matka ze mnie.
O tych zakichanych żabach mówił przez kolejne 2 tygodnie albo i lepiej.

[marghe_72]

Mam w domu prawie 7 latkę.. i doskonale rozumiem co chce powiedzieć autorka
wątku
W tym konkretnym przypadku staję po stronie dzieckA (o ile matka wcześniej nie
uzgadniała zakupu.. co jednak nie uzasadnia sposobu w jaki się do dziecka
zwróciła)

[gryzelda71]

No faktycznie straszne rzeczy jej powiedziała,biedne dziecko...

[marghe_72]

Jej złość była nieuzasadniona (zakładam cały czas, ze mała o nic nie prosiła)
krzyk był niepotrzebny
reakcja przesadzona

ja rozumiem , ze czasami nas nerwy ponoszą, ale w tej sytuacji było to
niepotrzebne. Szkoda mi małej i już

[gryzelda71]

Widze,że byłaś przy całym wydarzeniu...

[marghe_72]

gryzelda71 napisała:

> Widze,że byłaś przy całym wydarzeniu...


nie, napisałam ,że ZAKŁADAM..
jak pisałam wcześniej, żadna z nas nie wie jak było

[gryzelda71]

Nie wiemy,ale wyrok wydamy

[marghe_72]

Dlaczego od razu wyrok?
Ot dyskusja

[gryzelda71]

Może i dyskusja,ale szybko pada "biedne dziecko".

[marghe_72]

Gryzeldo, post posłuzył jako punkt wyjscia do rozmowy / dyskusji
Tu już nie chodzi o konkretną matkę..a raczej o sytuację
Mnie tego hipotetycznego dziecka szkoda

[gryzelda71]

A mnie nie,bo mam w domu takie wiecznie(nie przesadzone określenie) niezadowolone dziecko.I wiem jak może czuć się owa matka.

No ale jeśli dziecko NIE MUSI podziękować

[sir.vimes]

matce (bo prezentu nie konsultowała) to NIE MUSI tez podziękować ubogiej cioci
za skromną czekoladę czy koleżance lub np. małej siostrzyczce za koślawą ramkę
do zdjęcia ulepioną z plasteliny. Nie musi zauważać ich intencji, nie musi
doceniać...

Ważne jest tylko czego potrzebuje (lub raczej wydaje mu się , ze potrzebuje)
chce (i to w danej chwili, bo za chwilę może zachcieć czegoś innego)...
No ogólnie tylko JA, JA , JA.

Niedobrze.
Będzie mieć , wbrew pozorom, BARDZO ciężkie życie.

[marghe_72]

sir.vimes napisała:

> matce (bo prezentu nie konsultowała) to NIE MUSI tez podziękować ubogiej cioci
> za skromną czekoladę czy koleżance lub np. małej siostrzyczce za koślawą ramkę
> do zdjęcia ulepioną z plasteliny. Nie musi zauważać ich intencji, nie musi
> doceniać...
>
> Ważne jest tylko czego potrzebuje (lub raczej wydaje mu się , ze potrzebuje)
> chce (i to w danej chwili, bo za chwilę może zachcieć czegoś innego)...
> No ogólnie tylko JA, JA , JA.
>
> Niedobrze.
> Będzie mieć , wbrew pozorom, BARDZO ciężkie życie.


Nie popadajmy w skrajności.
Chyba najbliższej osobie można szczerze powiedziec co się myśli?
A kto jest bliższy dziecku nież matka / ojciec?

Nie chciałabym, zeby moje dziecko dziękowało mi bo WYPADA (odnosze sie
wyłacznie do relacji matka - dziecko); wolę, zeby mi powiedziła, zę jej się
dana rzecz nie podoba, nbie prosiła o nią. Ma do tego prawo

[sir.vimes]

Wiesz, to co piszesz o KONIECZNOŚCI konsultacji (i to takiej pierdółki) i to co
pisze autorka wątku o "spontaniczności dzieci w mówieniu prawdy" (w sensie prawa
do bezkolizyjnego mówienia rzeczy nieprzyjemnych i braku kultury) skłania mnie
do smutnej refleksji..., a właściwie, nie. Żadnej smutnej.
Śmiać mi się chce i tyle. Do wypęku.

Kultury najlepiej nauczyć się w kontaktach z najbliższymi (i w sumie między
innymi od tego są rodzice).
Ja życzę sobie by moje dziecko dziękowało mi za prezent (o jego walorach możemy
pogadać po tej formalności) tak samo jak ja jej dziękuję za np. zupełnie zbędną
i nieudaną pomoc w jakichś czynnościach domowych.
Szczerość niewiele tu ma do rzeczy.

[oxygen100]

Noralnie nie wiedziałam jak zareagować.

trzeba postarac sie o pozwolenie na bron i durnej matce odstzrelic nastepnym
razem leb

[andaba]

A ja jestem ciekawa, co twoim zdaniem matka powinna zrobić - kupić te kucyki?
Słusznie opieprzyła małą i schowała zabawki. Jak sie nie podoba, to bez łaski. Nie wyobrażam sobie, żeby trzylatka kręciła nosem na otrzymaną zabawkę, bez wzgledu na jej urodę.

[marghe_72]

andaba napisała:

> A ja jestem ciekawa, co twoim zdaniem matka powinna zrobić - kupić te kucyki?
> Słusznie opieprzyła małą i schowała zabawki. Jak sie nie podoba, to bez
łaski.
> Nie wyobrażam sobie, żeby trzylatka kręciła nosem na otrzymaną zabawkę, bez
wzg
> ledu na jej urodę.
>
>
Pytanie chyba nie było skierowane do mnie
ale wg mnie matka nie powinna była owych koników kupowac bez uprzedniego
zapytania czy dziecko je chce..

Czy każda rzecz kupiona przez rodzica musi się dziecku podobać?

[gblu]

Ja tak nie rozwiązuję problemów
A tobie może melisa by się przydała?
Ja tylko stwierdzam, że szkoda dziecka w którym zabija się szczerość,
prawdomówność i radość z wybierania sobie prezentu, który sprawi przyjemność
(jeśli już mama zdecydowała się coś kupić).

[gryzelda71]

gblu napisała:
że szkoda dziecka w którym zabija się szczerość,
> prawdomówność i radość z wybierania sobie prezentu, który sprawi przyjemność

I ty to wszyststko wiesz po kilkuminutowej obserwacji?

[gblu]

Tak, bo jeśli mama krzyczy na nią za to, że jej się zabawka nie podoba ( a
przecież nie musi) to na drugi raz, pewnie bojąc się znowu pretensji matki,
mała będzie udawać, że wszystko ok. Ja nie mówię, że jestem pewna, ja
przypuszczam, na podstawie tego co ja bym czuła na miejscu tej dziewczynki.

[gryzelda71]

A jak w przyszłości podziękuje matce za zabawkę która się jej nie podoba,to co sie stanie?

[gblu]

Ano nic, po prostu nauczy się kombinować co robić byle matka nie wrzeszczała na
nią i to za takie głupstwa.
Dziewczynka powinna była udawać, że się cieszy, żeby nie sprawić mamie
przykrości. A to że mama sprawiła jej przykrość swoją reakcją na dziecka
szczerość to już nie problem, bo to TYLKO dziecko.
Tylko dorosłym nie wolno sprawiać przykrości? Tak miała zrozumieć tą lekcję
dziewczynka? Trzeba się liczyć z uczuciami innych, ale z moimi nikt nie musi
się liczyć?

[gryzelda71]

gblu napisała:
Tylko dorosłym nie wolno sprawiać przykrości? Tak miała zrozumieć tą lekcję
> dziewczynka? Trzeba się liczyć z uczuciami innych, ale z moimi nikt nie musi
> się liczyć?
Naprwdę wierzysz,że takie wnioski wyciągnie trzylatka?

[kawka74]

to będzie oznaczało, że jej szczerość i spontaniczność zostały pogrzebane i
dziecko stało się wredną kłamczuchą
po jaką cholerę dziękować za jakiś tam prezent i zachować się przyzwoicie, kiedy
można spontanicznie i szczerze zwrócić go ofiarodawcy z uwagą, żeby następnym
razem lepiej się postarał

Czyli zachowa się kulturalnie?

[sir.vimes]

I najpierw podziękuje mamie a dopiero później zacznie rozmowę o kupnie kolejnej
zabawki (a może nawet poprosi) ?

No rzeczywiście trauma i koszmar.

[verdana]

Nie ma nic bardziej odrazajacego, niż całkowicie szczere dziecko. W wieku 3 lat
to może i zabawne, ale troche starsze, albo juz w wieku szkolnym - to nie
jest 'slodkie, szczere maleństwo", tylko ponury cham.
Prawdomowność 100% nie pozwala na poruszanie się w spoleczeństwie. Dziecko musi
uczyć się od malego, ze nie robi się przykrości drugiej osobie, mowiąc wszystko
co się cisnie na usta. Że za prezent, nawet nieudany, dziekuje sie z usmiechem
(podziękowanie i uśmiech za sama chęć zrobienia prezentu), cioci nie mowi
się "nie przychodź wiecej, jesteś głupia, a jak już przyjdziesz, to
przynajmniej przynieś mi cos porządnego", koleżance nie mowi się "obrzydliwie
wyglądasz w tej bluzeczce", a nauczycielece "nie bedę sluchał, bo Pani
przynudza".
Starsze dziecko całkowicie szczere i prawdomówne - to dziecko kompletnie
niewychowane.

[kawka74]

e tam
lepiej było kupić kucyki i wręczyć smutnemu dziecku
to dopiero byłaby jatka

[hexella]

Nie mogę się dopatrzyć powodu do interwencji, widocznie mało empatyczna jestem.