kompleks Edypa?

[huli10]

:
W mojej rodzinie jest chłopiec-10-letni, jedynak. Zwykłe, normalne dziecko.
Jest bystry i inteligentny(pierwszy w klasowej trójce najlepszych uczniów),
jak to chłopak w tym wieku-stale „łobuzuje” i do tzw. aniołków nie należy
wszystko wydawałoby się normalne, jednak niepokojące jest jego przywiązanie
do mamy(mojej kuzynki).jest o nią zazdrosny na każdym kroku-o jej
przyjaciółki, o czas jaki poświęca innym(kuzynka jest osobą dosyć
zapracowaną, lecz nie do tego stopnia żeby dziecku nie poświęcać czasu-zawsze
jest do jego dyspozycji).Jest też kobietą atrakcyjną i często spotyka się z
zainteresowaniem innych mężczyzn na ulicy. Wtedy właśnie mały reaguje wręcz
agresywnie. Na moje oko , mały zachowuje się bardziej jak partner/chłopak-
swojej mamy niż syn/dziecko. Kuzynka moja tez jest już zaniepokojona, gdyż
jej mąż jej tak nie sprawdza jak syn(z kim się umówiłaś?, kto dzwonił? kto to
jest? Po co tam idziesz?- na każdym kroku kontroluje ją aż do przesady). Moje
pytanie: czy należy się niepokoić o zachowanie dziecka(bo według mnie jest
to nienaturalne), czy takie zachowanie jest pokroju ”kompleksu Edypa”? co
robić aby mały przestał kontrolować swoją mamę?proszę o poradę i z góry
dziękuję.
am wszystkie mamy.
Pisałam już ten wątek na forum z ekspertem ale jak na razie nie otrzymałam
odpowiedzi, a ciekawa jestem Waszego zdania.

[iwciab]

Witam ,nie jestem psychologiem ale na moje oko nie jest to normalne zachowanie
dziecka. Ale nie rozumiem też dlaczego mama mu pozwala na tak dalece ingerowanie
w jej życie osobiste, nad pewnymi rzeczami nie powinno sie z dzieckiem
dyskutować. Nie wyobrażam sobie takich pytać i komentarzy ze strony dziecka. A
co na to ojciec dziecka, moze on powinien bardziej zainteresować sie zachowaniem
chłopca, pozdrawiam i napisz coś więcej, bo ciekawa jestem jak sie sprawa
potoczy Iwciab

[nchyb]

>nie jestem psychologiem ale na moje oko nie jest to normalne zachowanie
> dziecka
hm psychologiem też nie jestem, ale jak dla mnie to raczej pytania ciekawego,
nie zawsze ciekawsiego dziecka, raczej normalne.

> Ale nie rozumiem też dlaczego mama mu pozwala na tak dalece ingerowanie
> w jej życie osobiste, nad pewnymi rzeczami nie powinno sie z dzieckiem
> dyskutować
Ale na czym polega to ingerowanie? Na pytaniach? Komentarzy nie dostrzegłam,
jedynie pytania. Świaczące o ciekawości dziecka. Po prostu zwykłej dziecięce
ciekawości, lekkim może wścibstwie... Dla mnie to nie tyle kontrola, ile
ciekawość. A na czym niby polega ta agresywność syna?

> nad pewnymi rzeczami nie powinno sie z dzieckiem
> dyskutować. Nie wyobrażam sobie takich pytać
gdzie mama wychodzi i kim jest ten pan lub pani? Nie wolno zapytać? Toż to
koszmr dla dziecięcej ciekawości...

[iwciab]

Skrytykowałaś kazde moje zdanie i jesli czujesz sie z tego powodu madrzejsza i
masz satysfakcje , to cieszę się, ze mogłam Ci poprawić humor.
Są różne modele wychowywania dzieci, ja reprezentuje taki jak powyżej napisałam.
10 letni chłopiec powinien juz wiedzieć na co moze sobie pozwolić w stosunku do
rodzica. Jest granica między ciekawskoscia dziecka a natrętnym kontrolowaniem
rodzica i agresywnym zachowaniem ( autorka wątku o tym wspomina ). Bezstresowe
wychowanie naprawdę sie nie sprawdziło i zbiera swe zniwo do dziś. Dzieci będą
miały tyle szacunku dla rodziców na ile rodzic bedzie umiał szanować samego
siebie i wymagać tego szacunku od innych. To jest moje zdanie i nikogo nie
zmuszam aby się ze mną zgadzał

[nchyb]

Iwcia, nie chodzilo o krytykowanie każdego zdania, ile o moje zdanie na ten
temat.
Dla mnie pytania typu: gdzie idziesz,kto to jest i kiedy wrócisz - nie świadczą
ani o potrzebie kontroli rodzica, ani o złym wychowaniu, ani o żadnym
nadmiernym uzależnieniu od rodzica, a jużo kompleksie Edypa nawt nie wspominam.

Fakt, ze w mojj rodzinie podobne pytania pjawiay się bardzo rzadko. Ale ni
dlatego, że nie wolno bylo ich zadawać, ale dlatego, że nie było potrzeby.

Moi rodzice nauczyli mnie, że dobrze, gdy domownicy wiedzą gdzie kto mniej
więcej sie znajduje. Czyli rodzice wychodząc mówli coś w stylu\; ide do cioci
Zuzi, wrócę za godzinę. Lub - ide na nadgodziny, bedę wieczorem
odbnie dzieci, także te znacznie starsze typu późny nastolatek, równieżmówili
rodzicom gdzie mniej więcej będą i o której w przybliżeniu się ich spodzewać.

I to wszystko nie dla kontroli, ale by WIEDZIEĆ, gdzie szukać, gdyby wystpiła
taka potrzeba...

> rodzica. Jest granica między ciekawskoscia dziecka a natrętnym kontrolowaniem
> rodzica i agresywnym zachowaniem ( autorka wątku o tym wspomina ).
o tj agresji jest za mao, by wiedzieć, czy to faktycznie agresja. Spotkalam
sięiedyś ze zdaniem, ze dziecko (male), szarpiące mamę za spódnicę, choźmy już,
gdy ta w najepsze plotkowała z koleżanką na ulicy- również zachowywało się w
stonku do koleżanki niegrzecznie i gresywnie...

Czyli - nie wiemy jak z tą agresją. Nie twierdzę, ze dziecko jest super
grzeczne, et ciekawskie na pewno mocno związane z matką i przez to o nią lekko
zazdrosne. Ale nie ma to nic wspólneg z kompleksem Edypa i nie jest
nienormalnym zachowaiem dzieci.

> Bezstresowe
> wychowanie naprawdę sie nie sprawdziło i zbiera swe zniwo do dziś
uwielbiam ten fragment. ilekroć jest mowa o innym wychowywaniuniż
rygorystycznym, zaraz pada tekst o bezstreswości...
Na ten temat no comennts,bo nie chcę się śmiać
Jedno pytanie, cz wiesz coś więcej obezstresowości, czy tylko z brakiem bicia i
wszelkich zakazów kojarzysz? Bezstresowe wychowanie, to nie to samo co brak
wychowania..

> Dzieci będą
> miały tyle szacunku dla rodziców na ile rodzic bedzie umiał szanować samego
> siebie i wymagać tego szacunku od innych
Zapomnialaś dodać o jednej bardzo ważnej sprawie. Nie wiem, może nie stosjesz,
by jednak przy wychowaniu stresować To oczywiście żrt. Ale soro mowa o
szacunku. Dzieci bedą mieć do rodziców ten szacunek nie tylko wtedy gdy rodzice
go wymuszą. Także wtedy, a raczej głównie wtedy, gdy rodzice na ten szacnek po
prostu zasłużą. I gdy sami będą szanować swoje dzieci. Dzieci to też ludzie i
maą prao do szacunku, nie sądzisz?

> siebie i wymagać tego szacunku od innych. To jest moje zdanie i nikogo nie
> zmuszam aby się ze mną zgadzał
zgadzać się nie musze, no pewnie. Ale na zdrowy rzsądek, co wolisz, wymusić
zachowanie a'la szacunek, czy zasłużyć na prawdziwy szacunek swjego dziecka?...

[brak.polskich.liter]

10-latek kontrolujacy, sprawdzajacy matke i wypytujacy o jej prywatne sprawy?
Sorry, ale dla mnie to jakis absurd, ze matka pozwala na takie akcje 10-letniemu
synowi, zamiast ostro zareagowac.

Chlopak jest po prostu zle wychowany. Charakterystyczne jest to, co napisalas o
jego mamie, ktora mimo pracy zawodowej jest "zawsze do jego dyspozycji". Byc
moze rodzice wpoili malemu, ze jest sloncem, wokol ktorego kreci sie zycie calej
rodziny, a zwlaszcza mamy. Jesli tak, to nic dziwnego, ze zachowuje sie jak
rozkapryszone krolewiatko.

Napisalas o mamie chlopca, ze "jej mąż jej tak nie sprawdza jak syn". Czy to
znaczy, ze maz tej pani jakos tam ja sprawdza? Jesli tak, to mozliwe, ze syn po
prostu go nasladuje.

[demarta]

kompleks edypa to chorobliwa zazdrość o ojca. pragnienie zajecia jego miejsca w
życiu matki, wręcz podświadome życzenie mu śmierci. z gruntu więc do zazdrosci
o znajome, przyjaciółki nie pasuje. może to dziecko nie potrafi samo
zagospodarować swojego wolnego czasu i bez mamy poprostu się nudzi. a może ktoś
w rodzinie kogoś tak kontroluje a on tylko powiela zachowania? może to mama
tatę tak traktuje, wiec i syn mamę.....?

[twojasasiadka]

na moje oko jest z mamą bardzo związany i śmiem przypuszczać,że jednak mama nie
jest na każde jego zawołanie-może Tobie się tak wydaje-albo kobitka Ci tak
mówi,żeby zgrywać idealną matkę(taką co to dużo pracuje i jeszcze każdą chwilę
dzieciakowi poświęca).
Jest zazdrosny o jej czas poza domem-a nie o ewentualnych partnerów))))
gdyby tak było to by był zazdrosny o tatusia

[mijaczek]

na moje oko to typowy mamisynek, ktory by chcial miec mame tylko dla siebie...
moze tatus zabierze synka na kilka meskich wycieczek na ryby to mu sie idole
zmienia,...

[triss_merigold6]

Źle wychowany szczeniak. Szarpać za spódnicę albo przerywać rozmowę
okrzykami "mamoooo" może dwulatek. Mąż matki (czy to ojciec dziecka?) powinien
być bardziej obecny i bardziej zaznaczać, że ta pani jest nie tylko matką.