okazywanie emocji

[l.e.a]

W nawiązaniu do mojego wątku:
forum.gazeta.pl/forum/72,2.html?f=567&w=67026303 okazujecie często
swoje emocje ? mówicie o nich ? Ja jestem bardzo empatyczna, wrażliwa, mój
świat został zbudowany na uczuciach, emocjach i wrażeniach... lubie je
okazywać, nie wstydzę się ich i jestem również bardzo spontaniczna, nie boję
się przytulię nową poznaną osobę, ba - uwielbiam to ! a jak jest z Wami ?

[e_r_i_n]

Wobec bliskich osob, a nawet niekoniecznie bardzo bliskich, ale znajomych - tak,
nie mam oporow, zeby okazywac emocje. Zarowne te dobre, jak i zle .
Co oczywiscie nie oznacza, ze nie umiem pohamowac wybuchu zlosci, jesli taki
wybuch jest niewskazany .
Zauwazylam jednak, ze ludzie czesto maja problem z PRZYJMOWANIEM emocji,
szczegolnie tych zlych.

[blekitnykoralik]

ja też. Może nie do końca jak napisałaś z fizycznym kontaktem, bo mąż by tego
nie wytrzymał , ale staram się w każdym widzieć człowieka, choć czasem,
rzadko, życie stawia przede mną takie "przypadki", które są dla mnie prawdziwym
wyzwaniem.
Empatia i szczerosć, niestety, przeszkadza mi w życiu zawodowym, ale pracuję
nad tym

[aluc]

empatię mam w stanie szczątkowym, natomiast jestem bardzo impulsywna (aż za
bardzo)
niemąż wpłynął z pewnością na moją umiejętność kontrolowania emocji, ale nie za
bardzo i strasznie się nabija z tego, że dla niektórych moich znajomych
jestem symbolem zrównoważenia i siły spokoju
o własnych uczuciach natomiast mówić nie lubię i chyba nie za bardzo lubię
słuchać o cudzych

Aluc :)

[l.e.a]

To powiedz mi jakim cudzem wytrzymałaś ze mną wtedy tyle godzin gadać ? ))( o
jak dawno to było

[aluc]

he he sama nie wiem )))

[wieczna-gosia]

no slowo daje aluca ze mam podobnie- tzn jestem tez impulsywna, po ostrym
zyciowym szkoleniu kontrolowania emocji i tez jestem odbierana przez znajomych
jako ugodowa, lagodzaca, taki bufor. hehe
Empatie posoadam jako taka, ale sprzezona u mnie jest ona z natychmiastowa
potrzeba logicznego wytlumaczenia sobie dlaczego czuje tak jak czuje byl
dlaczego ta osoba czuje jak czuje. Co doprowadza mnie czesto do absurdalnych
sytuacji, szczegolnie w zderzeniu z dziecmi w okresie histerycznym
Ale generalnie- umiem okazywac emocje. Bywam czasami niepotrzebnie dzielna- ale
na ogol umiem.

[l.e.a]

bo o ile dobrze pamiętam, to byłyśmy trzeźwe ;P

[aluc]

taaaaa, baaaaaardzooooooo

[l.e.a]

kopnę Cię kurde ja nic nie piłam )) i tak naiwnie wierzyłam,że Ty mnie z
takim przejęciem wysłuchałaś babo !!!

Ps. masz pecha i tak Cię lubię i smęcić Ci będe przy każdej możliwej okazji ;P

[hexella]

ja chyba z natury jestem bardzo emocjonalna, intensywnia przeżywam dobre i złe
uczucia. Jestem choleryczką, wrzaskunem ale i strasznym wrażliwcem.

Kiedyś wszystko było widać u mnie jak na dłoni, nie ukrywałam uczuć i było mi
wszystko jedno jak ktos odbiera moje zachowanie.
Z wiekiem nauczyłam się kontrolować emocje, dostosowywać ich natężenie do
sytuacji. Mówiąc krótko, wolę zachowywać twarz pokerzysty mimo, że w środku
kipi wulkan.

[gemmavera]

Ja z kolei rzadko okazuję emocje, a nawet jeśli już, to w bardzo okrojonej
formie. Z pewnością dobry obserwator może "wyczytać" z ciała, jakie emocje nim
targają - i nie łudzę się, że moje ciało takich sygnałów nie wysyła. Ale
jeżeli, to u mnie to jest nieświadome - bo jestem dośc oszczędna w gestach, a
już na pewno nie potrafię uczuć wyrażać słowami. Za dużo mnie to kosztuje.
Z powyższych powodów przy pierwszym spotkaniu uchodzę za osobę zdystansowaną,
małowmówną czy nawet zadzierającą nosa. No po prostu sztywniara i zimna
ryba. ;P
Tak mam i już.
Całkiem niedawno się dowiedziałam, że to niedobrze, no i teraz trochę nad tym
pracuję. )

[syriana]

Gemmavera, teraz ja się mogę podpisać pod Tobą

mam tak samo, królowa lodu to przy mnie pikuś
chociaż zmieniam się od pewnego czasu, jakoś tak samo mi przychodzi, choć
pewnych granic nie mam zupełnie potrzeby przekraczania

widzę wyraźnie, że zawdzięczam to zimnemu wychowaniu w domu i przyznam, że jest
to rzecz, której powtórki bardzo boję się w moim przyszłym rodzicielstwie

[gemmavera]

syriana napisała:

> widzę wyraźnie, że zawdzięczam to zimnemu wychowaniu w domu i przyznam, że
jest
> to rzecz, której powtórki bardzo boję się w moim przyszłym rodzicielstwie

Syriana, moim zdaniem wiedząc, z czego to wynika i mając
świadomość, że to niekoniecznie najlepszy sposób, można korygowac swoje
zachowania czy odruchy wobec dziecka. Czyli na przykład przytulać i mówić
"kocham" tak trochę na wyrost, niekoniecznie odczuwając taką wewnętrzną
potrzebę.
Akurat moja starsza jest takim samym typem, jak ja - niewiele emocji
(przynajmniej na zewnątrz), wszystko na logikę/rozum. Od niemowlęctwa prawie w
ogóle nie miała potrzeby przytulania. Ale "nauczyłam" ją sie przytulać i co
więcej - czerpać z tego satysfakcję i radość.
I teraz jeżeli się przytula to wiem, że taką ma właśnie potrzebę.
Z innymi sposobami wyrażania emocji będzie gorzej, ale to juz inna bajka.
pozdrawiam

[patyk.od.zosi]

oj, gemma...
pamietam jak sie spotkalysmy pierwszy raz mnostwo lat temu w pizzy hut...

> "za osobę zdystansowaną,
> małowmówną czy nawet zadzierającą nosa. No po prostu sztywniara i zimna
> ryba. ;P "
_______
pozdr.,
patyk

[monia145]

Okazuję..zbyt często, zbyt łatwo daje się wyprowadzic z równowagi i tracę na
tymP Przeginam z emocjami w każda stronę- ani radości ani wściekłości nie
potrafię opanować( poza pracą oczywiście, wyżywam sie w domuP

Monia

[sebaga]

jestem zdziwiona, inaczej Cię odbierałam. Raczej jako wrżliwą, ale tak głębiej

[joanna35]

Temperament wyklucza "głębszą" wrażliwość?)

[sebaga]

Nadinterpretujesz.

[joanna35]

Skoro tak myślisz....)

[sebaga]

ja to wiem

[joanna35]

)

[sebaga]

no i jak nam się miła dyskusja wywiązała

[joanna35]

My furiatki, o pardon, raptusy, już tak mamy)

Sebago:))

[monia145]

Jestem raptusem...bardzo impulsywną osobą....pewne rzeczy wyprowadzaja mnie z
równowagi bardzo szybko i to jest złe..cóż, pracuję nad sobą, ale wiesz, jak to
jest- miało być lepiej,wyszło jak zawszeP
Oazą spokoju nie jestem, raczej człowiekiem, który w ciągu pół godziny potrafi
przeżyc cała gamę uczuć- tych pozytywnych i tych trochę mniejP

[joanna35]

monia145 napisała:

> Jestem raptusem...bardzo impulsywną osobą....pewne rzeczy wyprowadzaja mnie z
> równowagi bardzo szybko i to jest złe..cóż, pracuję nad sobą, ale wiesz, jak
to
>
> jest- miało być lepiej,wyszło jak zawszeP
> Oazą spokoju nie jestem, raczej człowiekiem, który w ciągu pół godziny
potrafi
> przeżyc cała gamę uczuć- tych pozytywnych i tych trochę mniejP

Moniu i jak tu wierzyć twierdzeniu, ze przeciwieństwa się przyciagają

[monia145]

Wiesz Joanno, mnie dopiero po Twoim ostatnim wątku( o prezenty) przyszło na
mysl, że Ty tez potrafisz się porządnie zirytować, wybuchnąć i zrobic zadymę w
domuPPPPPP..jakoś wcześniej widziałam tylko tę wywazona, spokojną i cierpliwą
stronę Twojego charakteru

[sebaga]

jakoś mi pasowałaś na opanowaną dla świata, za to wewnątrz cały wachlarz emocji.
A okazuje się, że i na zewnątrz potrafisz zakipieć Też jestem
raptusem..niestety dla mojego męża głównie.

pozdr.

[monia145]

sebaga napisała:

> jakoś mi pasowałaś na opanowaną dla świata, za to wewnątrz cały wachlarz
emocji

tak jest często najzdrowiej, faktP



Też jestem
> raptusem..niestety dla mojego męża głównie.

O tak, biedni ci nasi faceci..mój jest zupełnie inną osobowością- milczek i
introwertykP

> pozdr.

[ledzeppelin3]

pewne rzeczy wyprowadzaja mnie z
> równowagi bardzo szybko i to jest złe.
Dlaczego złe? Tak masz i już.

[monia145]

Led..to jest tak..zanim dokonam dokładnej analizy problemu, to powodowana
impulsem zrobię( powiem coś)..a przez to stracę czasami bezpowrotnie szansę na
to, aby nie powiedzieć( napisać) czegoś głupiegoPPPPPPPPP

[18_lipcowa1]

nie lubie okazywac emocji,tylko przy znanych dobrze osobach
inaczej nie okazuje ani smutku ani radosci za bardzo

[siasiuszek]

Jestem zimna jak ryba ) Nic mnie nie rusza. Nie przywiązuje się do ludzi,
trudno mnie wkurzyć ,ale uchodzę z a raczej sympatyczną osobę, bo nawet w
trudnych sytuacji jestem miła , nie wybucham, nie narzekam, nie denerwuje się,
zachowuje zimną krew. Jedynie dla synka i męża jestem zupełnie inna pełna
czułości i miłości, o dziwo potrafię im to okazywać czasami aż za bardzo.

Tak zostałam wychowana przez rodziców - nigdy nie pokazuj swoich emocji.

nie okazuję

[ania.silenter]

jestem powściągliwa. Taki charakter i takie wychowanie.

Powściągliwość

[triss_merigold6]

W kontaktach z ludźmi preferuję dystans (bliskich nie dotyczy), cudzej
egzaltacji i rozemocjonowania nie lubię. Na emocjonalne upusty pozwalam sobie
czasami, raczej chłodno - racjonalnie odbieram świat i ludzi. Gdyby obca osoba
zaczęła mnie przytulać czułabym się niemiło dotknięta, bo to naruszenie
intymnej przestrzeni.

[mysiam]

zdecydowanie powsciagliwa jestem w wyrazaniu uczuć i emocji...
tak jakos zotalam wychowana-owszem,mz miloscią ,ale o uczuciach sie poprostu
nie mowilo i jakos szczególnie się ich nie okazywało..
To moj maz nauczyl mnie troche "uzewnętrzniać swoje uczucia"
generalnie podobnie jak juz ktoraś z Was pisala przy piewwszym poznaniu uchodze
za osobe skryta ,taka nawet zarozumiałą...Pocieszające ,ze po dluższym poznaniu
nikt mnie tak nie odbiera)
Zawsze natomiast wprowadzało mnie w zaklopotanie czyjeś wylewne uwywnętrznianie
się ,opowiadanie o problemach ,często bardzo (wg mnie) intymnych...
Ja nigdy nie opowiadam nikomu o moich rozterkach,przejściowych małych
kryzysikach malżeńskich np....Takie rzeczy zostawiam dla siebie ,lub dziele sie
z nimi z moim mężem tylko.
Ponoc czesto mam minę typu;"bez kija nie podchodz")) ale taki juz mam wyraz
twarzy....Mimo to nie zauważyłam ,zeby wokół mnie było pusto ..
Generalnie wole ludzi ,ktorzy sa delikatnie zdystansowani,a niżeli
takich ,ktorzy usmiechają sie szeroko,prawią same mile rzeczy ...a w
rzeczywistosci mysla i życzą innym ,to co najgorsze....

[kawka74]

Nie okazujemy, chyba że przegrywamy w kości na kurniku, to i owszem. Nawet
sąsiedzi słyszą.
O uczuciach nie rozmawiam, chyba że muszę komuś zakomunikować, że mnie wqrwił,
ale to się rzadko zdarza. Wyjątkiem mąż, któremu mówię, że go nawet kocham ;p
Empatia rozwinięta w stopniu średnim.
Przytulania przez obce i trochę bardziej znane osoby nie cierpię, czuję się
niemal atakowana.

[triss_merigold6]

Bo to jeste atak! Podobnie jak bycie potraktowanym jak kubeł na emocje. Nie
życzę sobie słuchać od osób średnio zaprzyjaźnionych o tym, że od 3 lat boli je
wątroba, mąż chla i bije, pieniędzy brak, konkubent chodzi na dziwki a dzieci
są prześladowane w szkole.

[gacusia1]

Niestety nie potrafie ukryc emocji-zadnych!!!Nie moge powiedziec,ze to lubie u
siebie,zdecydowanie NIE!Na pewno poszlabym usciskac plakatowicza .-)

[vibe-b]

Jestem impulsywna i emocjonalne i cholernie tych cech u siebie nienawidze, wiec
z nimi walcze. O ile rozegzaltowana nastolatka roztacza urok, o tyle
rozegzaltowana trzydziestka jest zalosna. Sa i inne minusy: brak opanowania w
jakiejkolwiek plaszczyznie to przegrana, przegrana, przegrana- tyczy sie
relacji miedzyludzkich, tyczy sie zycia zawodowego, tyczy sie kazdego aspektu.
Jedyne okolicznosci w jakich okazywanie uczuc jest ok: w relacjach z
najblizszymi.

[0vka]

jestem bardzo emocjonalna i z biegiem lat coraz bardziej tego w sobie nie
lubię. bardzo zazdroszcze każdej, ktora umie chowac emocje w sobie. ja nie
bardzo ani tych dobrych, ani tych złych. Pracuję nad tym ale cieżko się jest
nauczyć "twarzy pokerzysty", bardzo ciezko.

[babsee]

Jestem bardzo empatyczna.Ale emocji nie okazuje.Przy obcych jestem jak
skała.Przy swoich jak najbardziej,Az zanadto.Mam juz chyba za soba
okres "wloskich awantur"ale czesto trzaskam drzwiami,wściekam sie z ulamku
sekundy, placze ze wzruszenia.
Jakby mnie ktos obcy chcial przytulic odebralabym to rowniez jako atak na moją
intymnosc.Ja obcym nawet ręki nie podaje z co dopiero tulenie!poznawanie kogos
to dla mnie koszmar bo kazdy grabe wyciąga.A ja wiem gdzie on ją trzymal???? z
poza tym dotykanie obcej łapy jest po prostu nieprzyjemne.

ps

[vibe-b]

a czy zwrocilyscie uwage, iz okazywanie emocji, spontanicznosc, kontakt
dotykowy (przytulanie, calowanie, poklepywanie po ramienu) - te zachowania sa-
ogolnie rzecz biorac- scisle uwarunkowane szerokoscia geograficzna i klimatem?
Im dalej na polnoc- tym wieksza powsciagliwosc i dystans, im dalej na poludnie-
tym wieksza bezposredniosc, wylewnosc, bliskosc kontaktow rowniez cielesnych.

)

[gabrysia_s]

l.e.a napisała:
okazujecie często
> swoje emocje ? mówicie o nich ?

W ogóle, lub bardzo, bardzo rzadko.
A przytulania przez obce osoby nie znoszę, sprawia mi to niemal ból, niezależnie
od płci tej osoby, no chyba że byłoby to dziecko. Nie lubię nawet pocałunków,
przytulania przy składaniu życzeń.
Nie ma problemów z powyższymi jeśli dotyczy to mojej najbliższej rodziny.

[brak.polskich.liter]

Zupelnie inaczej. Bywam dziko spontaniczna, bezposrednia i wylewna wsrod
znajomych czy bliskich. Natomiast w kontaktach z reszta swiata preferuje nieco
wiekszy dystans. Dystans i raczej chlodno-racjonaly oglad rzeczywistosci.
Generalnie okazywanie emocji (nie udajemy, ze jest super, jesli ktos nas wqrwil
do bialego) jest IMHO zdrowe. Natomiast czulostkowosc, rozemocjonowanie i
egzaltacja prezentowane przez ludzi metrykalnie doroslych lekko mnie brzydza i
zenuja, totez na ogol takich osob unikam.
Wrazliwosc i empatia to fajne cechy, natomiast ostentacyjne podkreslanie ich
posiadania na kazdym kroku (wchodzenie w role "nadwrazliwej duszki o dobrym
serduszku", ktorej to nie mozna nic powiedziec, bo jej delikatna psyche zostanie
zraniona) kojarzy mi sie z manipulacja i az prowokuje do wbicia szpili czy dania
kopa.
Gdyby zupelnie obca osoba, z ktora - dajmy na to - rozmawiam, nagle usilowala
mnie przytulic, to sadze, ze zostalaby gwaltownie odepchnieta i potrzasnieta,
wzglednie zarobilaby lokciem w splot sloneczny.

[ledzeppelin3]

Czym innym jest okazywanie emochji czyli ekstrawertyzm, a zupełnie czym innym
empatia, czym innym jest egzaltacja a czym innym brak strachu przed bliskością.
Jesli chodzi o okazywanie uczuć- to jestem typową ekstrawertyczką, co nie
znaczy, że strzelam misia z każda nowo poznaną osobą Nie lubię egzaltacji,
ciumkania, głaskania, falujących od nadmiaru emocji biustów i jedzenia sobie z
dziubków, choć, jak napisałam, tego typu reakcje nie mają wiele wspólnego z
okazywaniem emocji, raczej z infantylizmem

[moninia2000]

Jestem bardzo emocjonalnie podchodzaca do zycia choleryczka nieststy..
Niestety "choleryczka", choc wraz z uplywem lat ucze sie spokoju
i "chlodniejszego" podejscia do zycia, do wkurzen itp, nabieram dystansu do
swiata. Wczesniej zbyt latwo mozna bylo mnie zranic, teraz nie daje sie tak hop
siup
Ale to tez zasluga przezytych przygod, doswiadczen
Mowie o swych emocjach, a pewnie! Nie gadam jak najeta, ale mowic lubie (hm..),
a dlaczego kryc emocje?
Ostatnio nauczylam sie troszke nie od razu rozglaszac co czuje, bo czesto w leb
dostawalam albo ktos potem to wykorzystal
Tak bywa z ludzmi, nawet przyjaciolmi, ale coz.
Jestem bardzo wrazliwa, empatyczna niesamowicie, czasem zbyt przez to cierpie,
ucze sie wciaz "nie cierpiec za innych", jak to mawiala moja przyjaciolka "Moni
czuj za innych, ale nie cierp kobito".
Mega spontan , lubie sie tulic, absolutnie mi nie przeszkadza, gdy ktos do mnie
przylgnie hihi, zreszta mieszkam w kraju, gdzie ludzie lgna do siebie
Codziennie rozdaje calusy, dostaje je i czuje sie z tym bosko!

[l.e.a]

Proszę nie zrozumcie mnie źle ale czemu uważacie ( nie wszyscy ale
niektórzy ),że okazywanie uczuć i mówienie o tym jest złe ? Przecież właśnie
dlatego wiele ludzi ma w późniejszym czasie różne psychiczne problemy, czują
się odrzuceni, niezrozumiali. Uważają, że nikomu na nich nie zależy, są
samotni. Naprawdę uważacie dobry, ciepły gest za coś dziwnego i nachalnego ?
Myślałam,że to jak najbardziej normalny odruch. Pisze się o obojętności młodych
ludzi, którzy katują straszych ludzi, kolegów i koleżanki czy zwierzęta... czy
początkiem tego wszystkiego nie był właśnie niedostatek okazywanych im uczuć ?

To takie moje wewnętrzne pytania i przemyślenia...

[joanna515]

Ja tam chętnie dam się potulić ) Empatii u mnie na kopy, wręcz czasem bóle
współczujące. Emocje...raczej ekstrawertyk, ale jak potrzeba umiem wykazać się
nienaganną poker face, co jest często potrzebne w mojej pracy. A jak nie trzeba,
w kontaktach z bliskimi mam totalne nietrzymanie rąk przy sobie ) przy
rozmowie muszę głaskać, macać, czuć i nie uważam że to infantylne!! dzieci tak
chyba nie robią?

[triss_merigold6]

Bzdura. Z osobą bliską i znaną mogę bezstresowo rozmawiać o
uczuciach, mogę również te uczucia okazywać. Nie mam ochoty jednak
na uczuciowe spoufalanie się z kimś obcym lub słabo znanym, bo po
co? Przy czym nawet o rozbuchanych emocjach można mówić w sposób
względnie zrównoważony i opanowany. Jak ktoś nad sobą nie panuje i
przejaskrawia rzeczywistość to niech spada, bo jest męczący.

[vibe-b]

l.e.a napisała:

> Naprawdę uważacie dobry, ciepły gest za coś dziwnego i
nachalnego ?


Cieply gest trudno zaliczyc do kategorii rozemocjonowania,
rozegzaltowania, i nadmiernego okazywania uczuc. Zreszta, okazywanie
milosci, szacunku, przywiazania nawet w duzych ilosciach )wzgledem
czlonkow rodziny jest zupelnie na miejscu.
Natomiast zupelnie nie na miejscu jest okazywanie przerosnietych
emocji , a juz zwlaszcza negatywnych, publicznie. No chyba ze ma sie
aspiracje do klauna towarzyskiego.

[triss_merigold6]

Pozytywnych też. Jeszcze kwestia doboru słów i gestów, jeśli ktoś z
błachego powodu zaczyna się mazać, szlochać, jest wylewny, podnosi
głos, wpada w egzaltowany zachwyt i uniesienie to niech spada, bo
męczy.

[vibe-b]

Triss, komu jak komu, ale Tobie nie wypada walic ortografow
blaHy .

[ledzeppelin3]

Dobra komunikacja uczuć, szczególnie w najważniejszym dla nas
środowisku, czyli najbliższej rodzinie, to podstawa. Okazywanie
uczuć lub/i mówienie o nich jest cenne i ułatwia życie. Co nie
znaczy, że lubię być trzy razy dziennie tarmoszona przez koleżankę z
pracy, która chce mnie "pocieszyć". Sytuacje wymagające tzw gestów
świadczących o bliskości w środowisku innym niż najbliższa rodzina
występują naprawdę bardzo rzadko. Nie wymagam całowania przez kumpli
z powodu napięcia przedmiesiączkowego

[morgen_stern]

Należę do obozu "wszystko na wierzchu", czyli spontaniczność,
żywiołowość i empatia to moje drugie imię )
Mam czasem problem z mężęm, który jest raczej z obozu przeciwnego
ale mam wrażenie, że przy mnie się trochę wyrobił.

Pamiętam taka sytuację, która świetnie obrazuje tę różnicę między
nami.
Na początku naszej znajomości, podczas bodajże jego pierwszej wizyty
u mojej mamy w pewnym momencie "wyszedł" nam z mamą niezły żart
sytuacyjny i ryknęłyśmy, jak to w naszym zwyczaju, zdrowym śmiechem.
Treść żartu pomijam, bo za dużo tłumaczenia, a poza tym takie rzeczy
są śmieszne tylko na żywo ale był na tyle dobry, że zsunęłyśmy
się na ziemię ze śmiechu. Poleciały łzy i długo nie mogłyśmy się
uspokoić. Kątem oka rzuciłam na niego i - szok! On był
PRZERAŻONY DDD Siedział z wymuszonym uśmiechem sztywny jak kij od
miotły i wybałuszał na nas wystraszone oczęta. Tłumaczył mi potem,
że on jeszcze się nie spotkał z taką reakcją, u niego w domu się tak
żywiołowo nie cieszono i nie bardzo wiedział, jak się zachować. Dwie
wyjące ze śmiechu kobiety na dywanie wstrząsnęły jego światem
Ale koniec końców ożenił się ze mną, więc chyba wyszedł z szoku PP

Nie lubię natomiast kontaktu fizycznego z nowo poznanymi osobami,
trącanie łokciem itepe - chyba, że to dobra koleżanka, wtedy sama
atakuję z łapami