Drugie dziecko

[daniela11]

Ten post powienien mieć nazwę "Mam wątpliwości..."

Bo niby chciałabym bardzo mieć drugie dziecko (mam synka 6
letniego), mąż także, mamy warunki i mieszkaniowe i finansowe,
wiem, że dla jedynaka to dobre mieć brata lub siostrę, boję się, że
za kilka lat synek już będzie duży i mogę poczuć pustkę (tzn. nie
mieć się do kogo przytulić i kim opiekować...)

A jednak waham się... bo przyzwyczailiśmy się do życia
z "odchowanym" dzieckiem, wyjazdów, i może to wydawać się śmieszne,
ale trochę żal mi tych 2-3 lat "wyciętych z życiorysu" i powrotu do
kaszek i kupek...

Pomyślicie pewnie, że jestem chora, ale ja naprawdę mam rozterkę,
bo wiem, że żeby mieć niedużą róŻnicę wieku to już ostatni
dzwonek...

Nie oczekuję rady w stylu miej dziecko lub daj sobie spokój...

Interesuje mnie czy ktoś również ma taką rozterkę jak ja?...

Jak było u Was?

Jak sobie radzicie z drugim?

Dzięki

[zuzanna56]

Powiem tak. Mam dwoje dzieci i nie czuję żebym miała nawet miesiąc
wyjęty z życiorysu.

[demonii]

No patrz, moje też jakoś sie wplotły w mój życiorys bez wyjęcia )
Wg mnie 6 lat to już całkiem duża różnica wieku między rodzeństwem, za
niewielka to rok, moze dwa

[dlania]

Mnie od takich rozważań uratowała wpadka.
Bo plany były takie: najpierw jedno, a potem drugie tak koło 33-36 lat, na
poprawienie urody
Ale drugie przyszło na świat wtedy kiedy samo chciało i z perspektywy czasu
bardzo sie z tego cieszę.
Mogę Ci tez powiedzieć, że 6-7 lat to i tak już tak duża róznica wieku, że we
wszystkich znanych mi przypadkach (w tym moim osobistym) rodzeństwo dogaduje się
mniej więcej po skończeniu przez młodsze 18-stki))
No, trudna ecyzja przed Tobą. Nie musisz mieć dwójki dzieci, nie musisz tego
drugiego miec teraz, nie wiem, ile masz lat, jak bardzo Ci tej wolności bedzie
brakować.

[guderianka]

mam dwoje i nie wiem co to znaczy "czas wycięty z życiorysu". możesz
wyjaśnic?

[aguskin]

w tym wypadku chyba nie ma dobrej decyzji, zawsze możesz żałować i
zawsze możesz być szczęśliwa, jak tak miałam wachałam się długo,
poźniej całkiem mi się odechciało, później zachciało sie mężowi, i
jakoś tak mnie przekonał, u mnie różnica właśnie 7 lat, jak już masz
drugie dziecko nie powiesz tak wprost, że załujesz, bo je kochasz i
świata bez niego sobie już nie wyobrażasz, ale zawsze jest coś za
coś, mam wyjete kolejne lata z" mojego" życiorysu, ale czy
zmarnowane? nie! urozmaicone wzbogacone o tą nową osobę, nowe
doznania, nowa ogromna miłość,
ale jak już pisałam wiele razy obserwując innych, a przede wszystkim
siebie jedno dziecko dla jednej matki,
nigdy nie przewidzisz wszystkich opcji, bo zycie to nie film według
scenariusza,
i nie podchodz do tego, że nie bedziesz miała do kogo się przytulać,
bo ono za chwilę i tak nie bedzie tego chciało, a zostanie z Tobą do
końca, to trudna decyzja, kiedy robi się już w życiu fajnie, kiedy
wychodzi się na prostą, kiedy leżysz na plaży i tyko 10% Ciebie musi
być skupione na 6 latku, kiedy noc już należy do Ciebie i męża,
itp....

ale tak niesamowite jest znów poczuć, że Twoja macica na coś się
znowu przydała, że rozwija się tam nowe życie,
że znowu jakaś istota zawdzięcza Ci wszystko itp,
ale to tylko chwile...
później też możesz się zdecydować, albo żałować,

[hexella]

decyzja o drugim dziecku nie przyszła mi łatwo. Dużo o tym myślałam,
razważałam wszelkie za i przeciw, kalkulowałam na wszystkie strony,
wszystko dla tego, ze nie czułam wewnętrznej palącej potrzeby, a z
drugiej strony coś mi mówiło, ze jeśli nie teraz, to nigdy i byc
może kiedyś będę tego żałowała.

Kiedy zaszłam w ciąże miałam mieszane uczucia, do końca nie byłam
pewna, czy tak powinno było się stać. Nie będę Ci opowiadać o całym
kłębowisku myśli, bo dużo tego było.

Teraz mały ma niecałe półtora roku i wreszcie czuje, że jesteśmy w
komplecie

Nie ma obowiązku posiadania dwojga dzieci
Pomyśl, jak chciałabyś żeby Twoja rodzina wyglądała za jakieś 20 lat
i zacznij tę wizję realizować.

[balbinka01]

ja też mam mega dylemat - mała ma już 3 latka - myślę, ze dopiero za
rok jakies drugie - więc będzie juz 5 lat różnicy - dużo, ale
kurcze, teraz nie mogę! no i przeraża mnie ten czas wycięty z
życiorysu ale chcę miec dwoje - dla dobra mojej córeczki

[hexella]

balbinka, ale dlaczego dla dobra Twojej córeczki???
myślisz, ze posiadanie rodzeństwa jest gwarantem szcześliwego życia?
Rodzeństwa bywają skłócone po grób, a jedynacy to często otwarci i
fajni ludzie, nie ma reguły.

[balbinka01]

wiem, że rodzeństwo nie jest gwarantem szczęścia - tak samo jak
powsiadanie rodziców, ale jednak jest większa szansa, nie? sama
mam siostrę i wiele lat nie mogłyśmy się dogadać - teraz ona siedzi
w Anglii, ja w Polsce i dzwoni do mnie prawie codziennie. Fajne jest
takie poczucie, ze jest ta siostra czy brat. Znam rodzeństwa
skłócone, ale jednak większość trzyma ze sobą, pomaga sobie Chcę
po prostu, zeby moja córeczka miała kogoś bliskiego no i ja też
chcę miec więcej bliskich osób Dwoje dzieci do kochania

[aguskin]

balbinka nie obraź się, ale gadki w stylu dla dobra córeczki
denerwują mnie, tak mówiła koleżanka, tyle że drugie urodziło się
chore i raczej " ugotowała" swoje pierwsze dziecko, które na dzień
bez dobry rok było prawie bez mamy, bo mama w szpitalu z siostrą, a
teraz już wpaja mu sie opiekowanie siostrą na ewentualną starość.

Dziękuję za takie dobro.
Pomijając fakt jak wile rodzeństw wcale ze sobą nie utrzymuje
kontaktów, lub rzadziej niż ze znajomymi.
To nie jest powód!!!

[balbinka01]

mogą Cie takie "gadki" denerwować, ale jak mówię - uważam, ze mimo
wszystko fajnie mieć rodzeństwo. Wydając na świat jedno dziecko też
możesz je "ugotować" - na ptrzykład, jeśli sama zachorujesz - czy
więc wniosek z tego taki, ze lepiej, zeby dzieci nie mialy
rodzziców? chyba nieeeeeeeeee

[corkaswejmamy]

Wiesz, 6 lat, a gdybyś się zdecydowała natychmiast to już nawet i 7 to naprawdę
bardzo duża różnica w przypadku rodzeństwa. P

[corkaswejmamy]

Wiesz, 6 lat, a gdybyś się zdecydowała natychmiast to już nawet i 7, to naprawdę
bardzo duża różnica w przypadku rodzeństwa. Przez pierwsze kilkanaście lat
będziesz miała w domu dwoje jedynaków. Nie łódź się, że Twoje dzieci będą miały
o czym ze sobą rozmawiać. Oczywiście z czasem powinno się to zmienić. Mam brata
10 lat młodszego. Zawsze traktowałam go tak trochę po matczynemu. Nadal go w ten
sposób traktuję(nasza mama zmarła 3 lata temu i pewne sprawy musiałam wziąć na
swoje barki), jednak z tą róznicą, że w tej chwili on mi się zwierza, radzi i
.....słucha(na szczęście). Dopiero teraz zaczynamy być rodzeństwem takim z
prawdziwego zdarzenia.
tak więc zastanów się czy chcesz mieć jeszcze dzieci. Pozdrawiam.

corkaswojejmamy

[guderianka]

nie ma reguł
miedzy moimi dziewczynkami jest róznica 6lat-duza ma 7,5 , mała ma
16mcy-i od narodzin nie było zgrzytu, codziennie obserwuje
nawiązywanie sie miedzy nimi więzi. wydaje mi sie że duzo zalezy od
charakteru dzieci-moja starsza od zawsze uwielbiała maluchy, była i
jest bardzo opiekuncza, na podwórku oprócz rówiesników zna wiekszość
młodszych od siebie dzieciaczków. a te maluchy ją uwielbiają i z
daleka do niej machają-bo sie z nimi bawi, jest cierpliwa, tłumaczy
im co i jak robic.
mysle ze nie masz racji twierdzac ze duza różnica wieku jest zła-
ale popatrz z innej strony
-mama na nowo przezywa ciąze i młodnieje-jakby to była jej pierwsza
-strasze dziecko nie ma juz okresu irracjonalnego buntu -bo mozna mu
wiele wytłumaczyc
-starszak jest samodzielny -i nawet moze pomóc przy mlodszym
rodzenstwie

są plusy i minusy -jak to w życiu.

rok po roku

[ania.silenter]

rozterek nie miałam bo drugie to wpadka. Teraz starsza ma 3,5 roku a młodsza 2
lata i 4 miesiące, a ja wiem,że żyję. Obie dość samodzielne, same się bawią,
karmią, sadzają na nocnik, usypiają. Tłuką też.

[daniela11]

Dzięki Waszystkim za odpowiedzi i własne przemyślenia.
Sama mam brata 9 lat starszego i wiem, że taka różnica jest dobra
tylko z punktu widzenia rodziców (bo starsze się zaopiekuje
młodszym), ale dla rodzeństwa to porażka, bo młodsze zawsze
popychadło, "przynieś, wynieś, pozamiataj..." , kontaktu
jakiegokolwiek brak...
Poza tym myślę, że dużo też zależy od charakteru dzieci oraz od
płci.
Zazwyczaj jeśli starsza jest dziewczynka, to chętniej nawiązuje
kontakt z maluchem, opiekuje się i w ogóle interesuje maleństwem,
bo dziewczynki mają to we krwi, chociaż mogę się mylić...

Odezwijcie się proszę mamy dzieci z większą różnicą wieku, tak
powyżej 5 lat. Jak relacje między dziećmi?
Jak jest u Was? Jak wygląda życie, a zwłaszcza powrót do pracy po
macieżyńskim, czy macie opiekunkę, jak sobie radzicie ze wszystkim?
To ponoć prawda, że drugie dziecko wychowuje się sprawniej,
spokojniej i na większym luzie niż pierwsze...

daniela11

[guderianka]

tu jest nas wiecej -zapraszamy

forum.gazeta.pl/forum/71,1.html?f=46248

Daniela.

[nisar]

"To ponoć prawda, że drugie dziecko wychowuje się sprawniej,
spokojniej i na większym luzie niż pierwsze..."

Ale też człowiek już wie, czym to pachnie i że niekoniecznie zawsze
jest różowo. Pamięta swoje zmęczenie, ból porodu, obolałe i
poranione cycki, strach o rozwój, kłopoty logistyczne z ustawieniem
na nowo życia z maleńtasem bo beztroska to już nigdy nie nastąpi
itd. I dlatego uważam, że decyzja o drugim dziecku jest zawsze
bardziej świadoma niż przy pierwszym, nie ma zmiłuj.
Swoją drogą dla mnie osoba która nie ma żadnych obaw to osoba bez
wyobraźni.

ja też mam dylemat taki jak ty&)

[mirriam777]

mój synek ma 6 lat teraz idzie do zerówki i tez bym chciała drugie
dziecko tylko ze ja bardzo chce wrócić do tego przytycia , czucia
ruchów dziecka i kaszek i kupek. Mnie tylko jedna myśl dołuje a
mianowicie to to że ja jeszcze nie pracowałam nigdy i boje sie ze
jak urodze drugie dziecko i odchowam je tak do 3 lat to już bede za
stara na prace, ale tłumacze sobie że na prace zawsze jest czas a
różnicy wieku miedzy dziecmi nie zmniejsze tylko ją powieksze na
niekorzyść wszystkich

Jak byś chciała sie podzielić jeszcze jakimiś sugestiami na ten
temat (pomożemy sobie nawzajem) to pisz postu kierując je na mój
nick) papa
miłych przemyśleń

[butelnia]

Czesc!Mam prawie 6-letniego synka i 4 miesieczna coreczke i powiem
Cijak wiele innych mam dwojki dzieci,ze od kiedy urodzila sie
Victoria czuje,ze jestesmy pelna rodzina.Sama jestem jedynaczka i
chociaz jako dziecko nigdy nie chcialam rodzenstwa,kiedy doroslam
obiecalam sobie zrobic wszystko, aby moje dziecko nie musialo byc
samo.Dlugo nie moglam sie zdecydowac ze wzgledu na problemy
zdrowotne w pierwszej ciazy,bez ktorych potem tez sie nie obylo,ale
dopiero teraz jestem naprawde szczesliwa i spelniona mama.Pozdro!