Dylematy młodej mamy - powrót do pracy

[magda1237]

Witam serdecznie. Do opisania moich rozterek zaintrygował mnie post
jednej z mam wracających niedługo do pracy i zastanawiającej się co
dalej z karmieniem piersią. Ja mam problem trochę inny. Moja córka
skończyła kilka dni temu 3 m-ce. Za dwa miesiące planuję wrócić do
pracy. Niestety może się okazać że będzie to trochę wcześniej( chcę
po macierzynskim wykorzystać urlop wypoczynkowy, ale dziewczyna
która mnie zastępuje jest w zaawansowanej ciąży i odpukać, aby
zdrowie jej pozwoliło jeszcze tak długo pracować ). Zastanawiam się
od jakiegoś czasu dość mocno co zrobić z dzieckiem. Moi rodzice nie
pracują i deklarują się z pomocą.
Niestety mieszkają ok. 50 km ode mnie. I tu tkwi problem. W zasadzie
to założyli sobie, że będą zabierali małą na cały tydzień (od
poniedziałku do piątku) i dopiero na weekendy będą mi ją przywozili.
Są małą zachwyceni i już się nie mogą doczekać. Ja na takie
rozwiązanie absolutnie się nie mogę zgodzić, bo za bardzo bym
tęskniła. Prędzej mogę wyobrazić sobie sytuację taką, że część
tygodnia któreś z rodziców będzie u mnie zajmowało się małą a część
mała będzie u nich. Może co drugi dzień a może w ciągłości. Rodzice
nie chcą się przenieś do mnie, zresztą sytuacja mieszkaniowa nam na
to nie pozwala. I nie stać nas na to bym nie pracowała. Ciężko mi
będzie bardzo, ale przecież sytuacja taka musiałaby nastąpić prędzej
czy później, mam na myśli powrót do pracy i oddanie dziecka pod
opiekę innej osoby. Dobrej opiekunki raczej nie znajdę, bo u nas
panuje deficyt na opiekunki a i tak rodzicom bardziej ufam.
Doradźcie drogie mamy. Czy dla tak małego dziecka nie będzie to za
duży szok - noc bez mamy, poza domem. A może im mniejsze dziecko tym
łatwiej to zaakceptuje. No i nie wiem jak ja to przeżyje. Ogólnie
mam doła jak sobie pomyślę o tym wszystkim. Nie chcę nikomu oddawać
dziecka pod opieke, bo wydaje mi się, że ja wiem o swojej małej
wszystko najlepiej i najlepiej wszystko zrobię. Jak to pogodzić ? I
jak wpłynie to na psychikę dziecka. Niestety w takim kraju
mieszkamy, że musimy borykać się z takimi dylematami. Gdyby
maierzyński trwał dłużej....

[zona_mi]

Nie wyobrażam sobie oddać maleńkiego dziecka (prawdę mówiąc dziecka
w żadnym wieku, dopóki nie będzie na tyle duże, aby mieszkać np. w
internacie) pod opiekę na cały tydzień komukolwiek - w ogóle nie
mieści się to w moim pojęciu. Nie wiem jaka sytuacja mogłaby mnie do
tego zmusić - jakaś dramatyczna chyba.

Nie sądzę też, że dla dziecka dobre będzie przerzucanie go na część
tygodnia tu, a część tu - czy babcia/dziadek rzeczywiście nie mogą w
czasie tygodnia pracy zamieszkać u Was?

> Niestety w takim kraju mieszkamy, że musimy borykać się z takimi
dylematami. Gdyby maierzyński trwał dłużej....

Nie upierałabym się, że to kwestia mieszkania w tym właśnie kraju.
Raczej indywidualnej sytuacji i wyborów rodziców.

[magda1237]

Też na razie sobie tego nie wyobrażam. Moi rodzice tego nie
rozumieją. Może faktycznie powinnam wymyślić jakieś inne
rozwiązanie. Jest jeszcze czas, żeby coś robić w tym kierunku. Choć
wiem, że w rodzinie ( męża jeszcze bardziej ) będę ogólnie
skrytykowana. Bo "żłobki są złe", "opiekunki są złe". Chciałam
zasięgnąć opinii innych, bo chyba nikt nie zrozumie lepiej matki niż
inna matka. Twoja wypowiedź jeszcze bardziej mnie utwierdziła w
przekonaniu, że to złe rozwiązanie.
A co do długości trwania macierzyńskiego, to słyszałam, że w
niektórych krajach wydawałoby się, że biedniejszych macierzyński
trwa rok, a nawet i dłużej. Jest wówczas możliwość zrezygnowania z
jego części, ale jest to wtedy decyzja matki. Nas niestety nie stać
na to żebym nie pracowała, zarabiam więcej od męża i jego wypłata
nie wystarczyłaby nawet na opłacenie rachunków, więc nie jest naszą
decyzją mój powrót do pracy. Po prostu sytuacja nas do tego zmusza.

[mika_p]

A to może tata wziąłby urlop wychowawczy?

[olenka_a]

Lepszy żłobek niż matka tylko w łikendy. Tak sobie myślę, chociaz
przeraża mnie oddanie dziecka komuś obcemu na kilka godzin dziennie.
Niestety my tez będziemy musieli poszukac opiekunki, bo zadna babcia
nie jest w stanie nam pomóc.

[agawikk]

Nigdy bym nie oddało swojego dziecka na tak długo i na pewno nie
jest to dobre dla dziecka. Jednak niektórzy tak robią a dzieci żyją.

[olenka_a]

Nie wyobrażam oddać dziecka na wychowanie komukolwiek, nawet własnej
matce. Twoja córeczka nie bęzie wiedziała do któej z Was mówić mamo.
Poza tym wiele byś straciła z jej dzieciństwa i umknęłyby Ci
najpiekniejsze chwile jej rozwoju.

Twoja mama nie może na tygodniu u Was mieszkać? Albo dojeżdżać
busem? 50km to nie tak dużo...

Zmiana (częsta) otoczenia jest dla dziecka niezdrowa. Moja kuzynka
pomieszkiwała tak z dwójką dzieci (wtedy miały 6 miesięcy i 18
miesięcy) trochę u swoich rodziców, a trochę u teściowej. Dzieci
były rozstrojone nerwowo. Teraz mają swój domek i dzieci kochają go
bardzo, uwielbiają spac w swoich pokoikach.

Wynajmijcie opiekunkę...

[ktkm]

Ja nie mam takiego problemu ale szczerze Ci współczuję. Sama nie wiem jak przeżyję kiedy zostawię moje 7 miesięczne dziecko z babcią (mieszka 2 piętra niżej), a co dopiero nie widzieć dziecka pzez 5 dni w tygodniu - moim zdaniem niekorzystnie wpłynie to na dziecko i na Ciebie. Być może moja propozycja wyda Ci się śmieszna ale znam taki przypadek: żona ma świetną pracę, dobrze zarabia, mąż zarabia dużo mniej i musi dojeżdżać dosyć daleko. Po macierzyńskim to tatuś poszedł na urlop wychowawczy - był zachwycony. Może dla Ciebie to jakaś alternatywa.

[magda1237]

Ja napisałam że na 5 dni w tygodniu to ja się absolutnie nie zgadzam
oddać dziecka. To nie wchodzi wogóle w grę. Chodziło mi raczej czy
np co drugi dzień, albo 2 dni u rodziców, 3 dni u nas np z jednym z
rodziców. Ale ja i tak tego sobie też nie wyobrażam. W rodzinie mam
przypadek, że dziecko trafia na 5 dni w tygodniu do dziadków.
Rodzice dziecka są tak zadowoleni z tego rozwiązania, że nawet na
weekendy im niespieszno po malucha. Myślę że moi rodzice tym się
chyba sugerują. W żłobku jest ( było 1 września )50 dzieci na liście
rezerwowej, a opiekunki do dziecka koleżanka szuka już 4 miesiące.
Więc i tak mogę nie mieć za bardzo wyboru. A zarobków to ja jednak
nie mam aż takich wysokich by zrobić na całą rodzinę. Pracuję w
dwóch firmach, w sumie 1,5 etatu. Pracy bardzo dużo, zarobki niezłe
ale jednak przy kredycie mieszkaniowym do spłaty niewystarczające.

[everest16]

Ja rówież wracam niedługo do pracy i tak samo mam dylemat z kim
zostawić synka ale nidy nie zgodziłabym się na to żeby oddać
dziecko, nawet rodzicom, na pięć dni w tygodniu. Namawiałabym ich
żeby na zmianę mieszkali u Ciebie w ciągu tygodnia i zajmowali się
dzieckiem a jedynie co jakiś czas zabierali ją do siebie.

[olena261]

Ja proponuję tak: Po pierwsze to weź się porządnie za szukanie
niani. Nie wierzę, że nie znajdziesz takiej, która by Ci pasowała.
Najwyżej po prostu będziesz zmieniać. Moja koleżanka za trzecim
razem trafiła na swoją wymarzoną. Są agencje niań, porozwieszaj
ogłoszenia, wypuść maila do znajomych itp. No chyba, że chodzi o
kasę bo wiadomo że rodzice nie wezmą. Jeśli tak to zaproponuj
jednemu z rodziców aby zamieszkał z Wami. To lepsze niż
przeprowadzka bobasa. I Ty będziesz wyła i dziecko. Są jeszcze
prywatne żłobki. Może mogłabyś poszukać w swoim mieście mamy z
dzieckiem na wychowawczym, która zaopiekowałaby się również Twoim
bobasem. Powodzenia.

[magda1237]

Ale ja wyraźnie 2 razy napisałam, że na 5 dni dziecka nie oddam.
Rodzice to już wiedzą, więc ten temat jest zakończony.

[k.solska]

Witam,
Ktoś już to napisał, że żłobek jest lepszy niż 5 dni bez mamy i ja
to potwierdzam. Także rozwiązanie, że dziecko co 2-gi dzień jest
gdzie indziej nie jest idealne, bo dziecko potrzebuje bezpieczeństwa
a to wyrabia się poprzez elementy pewnej stałości. Na Twoim miejscu
zignorowałabym komentarze rodziny (wiem, że to trudne, ale to twoje
dziecko, a jak im się nie podoba, to niech znajdą lepsze
rozwiązanie) i:
- złożyła wniosek do żłobka (chociaż w 2 miesiące raczej trudno
będzie znaleźć miejsce) - a może jakiś prywatny?
- zaczęła szukać niani, ja na to się nie zdecydowałam, ale znam
wielu ludzi, którzy korzystają z niań i są zadowoleni. Przynajmniej
spróbuj. Przez 2 miesiące uda ci się na pewno znaleźć kogoś kto
spełni twoje wymagania

[madzen771]

ale skoro rodzice nie moga zamieszkać z Wami, to może wynajełabys im
coś blisko siebie, tylko pytanie czy chcieliby sie przeprowadzić? to
może być tańsze rozwiązanie niż wynajęcie niani. a dodatkowy plus to
dziadkowie a nie obca osoba do opieki. ja juz chodze drugi tydzien
do pracy, synek jest pod opieką dziadków i jak na razie jest
wszystko w porządku (mały ma prawie pół roku). nie mam doświadczenia
ze żłobkiem czy nianią, ale osobiście w tej sytuacji wolałbym
przerwać prace na dwa lata i odchować dziecko. ale z tego co
piszesz, dziadkowie sa zachwyceni wnusią, wiec nie tym bardzie nie
powinnas brac pod uwagę opiekunek czy żłobka. a moze babcia by
zamieszkała z wami przez 5 dni a na weekendy jezdziała do domu?

[magda1237]

Rzecz w tym, że moja mama do nas nie chce się przeprowadzić ( mówi
że ma swój dom i chyba by było to dla niej zbyt krępujące, bo mamy
małe mieszkanie ), tata prędzej, ale czy on dałby radę zająć się
dzieckiem 5 m-cznym. Moja mama była bardzo zaskoczona, tym że ja nie
chce oddać im małej na cały tydzień. W głowie mi się nie mieści, że
ona mogła myśleć że ja się na to zgodzę. Ja wówczas zaproponowałam
im zwrot kosztów codziennych dojazdów do nas, ale oni się nie
zgodzili ( bo zima i ciężko będzie dojechać na 6.30 ). Problem więc
został nie rozwiązany. Wynajęcie czegokolwiek rodzicom odpada bo to
straszny koszt, przypuszczm, że ok. 1000 zł (bez opłat). Opiekunka u
nas to wydatek ok. 500 zł, żłobek 200 zł. Ale po waszycch
wypowiedziach już wiem że muszę coś zrobić. Znaleźć jakieś
rozwiązanie, które mi będzie odpowiadać, nawet gdyby rodzicom było
przykro.

[zona_mi]

Magda, najważniejsze jest tutaj dziecko, jego spokój i w miarę
możliwości stabilna sytuacja, oraz więź z rodzicami, a nie
dziadkowie. Jeśli będzie im przykro - trudno, w tej sytuacji to nie
może mieć wpływu na Waszą decyzję.
Optuję za nianią.
Może mogłabyś dowozić dziecko do takiej, która mieszka w okolicach
Twojej pracy? Szukaj, może uda się nawiązać kontakt z jakąś sensowną
opiekunką.

[ewa_mama_jasia]

A ja napisze odwrotnie, choć zdaję sobie sprawę z faktu, że mogę
zostać ukamienowana za chwilę . Jeśli NAPRAWDĘ nie znajdziesz
innego wyjścia, to chwilowo oddaj dizecko pod opiekę rodziców te 50
km dalej. Przecież możesz Ty do pracy dojeżdżać od rodziców, a
wrqcać do nich i maleństwa codziennie lub np. co drugi dzień. 50 km
to np. godzina jazdy autobusem czy pociągiem. Możesz też odwiedzać
go popołudniami, po pracy i wracać wieczorem do siebie, jeśli nie
będziesz mogła dojechać rano do pracy.
Z perspektywy matki prawie dwulatka wiem, co mówię. Przerabialiśmy z
małym różne warianty - moje studia zaoczne (od kiedy miał 3
tygodnie), 2 lub trzydniowe rozłąki z powodu wyjazdów na szkolenie
(od kiedy miał 6 miesięcy), żłobek (kiedy nie miał jeszcze 6
miesięcy), w ostatnie wakacje właśnie system zamieszkania u dziadków
i moje dojeżdżanie co drugi - trzeci dzień. Im mniejsze dziecko, tym
łatwiej się przyzwyczaja do różnych opcji. Oczywiście są wyjątki,
ale to wszystko wychodzi w trakcie działań.
No i przecież nie będzie to na stałe, tylko na razie. Dopóki czegoś
innego nie wymyślicie.

[magda1237]

Dziękuje za wszystkie odpowiedzi tak jak już pisałam coś muszę
zrobić bo zwariuję. Chyba zacznę szukać opiekunki i jednocześnie
zapiszę dziecko do żłobka. Jeżeli nic z tych rzeczy nie uda się do
listopada to któreś z rodziców będzie musiało się do mnie
przeprowadzić do czasu znalezienia opiekunki lub dostania się małej
do żłobka. Myślę że na to się zgodzą. Dojazdy moje od rodziców do
pracy nie wchodzą w grę bo ja do pracy dojeżdżam 30 km w przeciwnym
kierunku niż rodzice mieszkają i w sumie musiałabym dojeżdżać do
pracy ok 80 km na godzinę 7 rano. Też o tym myślałam ale doszłam do
wniosku że łatwiej rodzicom byłoby rano do mnie dojechać 50 km niż
mi 80 km a później jeszcze musiałabym pracować i wracać z powrotem.
Zimą to wręcz niewykonalne. Rodzicom byłoby łatwiej bo oni nie
pracują, popołudnia mieli by wolne, noce przespane. Ale oni nie chcą
dojeżdżać. Stąd zrodziła się ich propozycja by podzielić tydzień i
jakoś małą przeżucać, trochę tu trochę tu. Samo słowo przeżucać mówi
jakie to dla dziecka musiałoby by być starszne. Więc decyzję już
podjęłam, nic z tego. A tak apropo to znam kilka takich osób u
których to zdaje egzamin i mają się wszyscy dobrze, ale dziecko to
chyba ne wie czy rodzce czy dziadkowie są jego prawdziwymi
rodzicami. Jeszcze raz dziękuję bo pomogłyście mi podjąć decyzję i
wiem że muszę być nieugięta