Weekendowy mąż

[przeciwcialo]

Czy tylko ja mam męża na weekendy? Mąż przacuje w Krakowie, tam mieszka, a ja
z dziećmi 200 km dalej. Widzimy się w weekendy. Wszyscy w koło krzyczą ze to
nienormalna sytuacja, że powinnam do niego dołączyć. Ale mnie osobiście
rzucenie pracy i mieszkanie w wynajętym mieszkaniu w Krakowie nie nęci. Na
razie nie stać nas na własne M-3. Czy sa dziewczyny w podobnej sytuacji?

[ehhermiona]

To zależy, na jak długo Twój mąż wyjechał do pracy - czy to sprawa kilku
miesięcy - wtedy rzeczywiście można to "przeczekać", czy "na zawsze". W tym
drugim przypadku moim zdaniem rację mają ci, którzy mówią o nienormalności tej
sytuacji. Bycie razem jest jednak chyba ważniejsze niż własna wygoda? Taki
weekendowy mąż szybko przestanie czuć się częścią rodziny, a i Ty możesz
stracić z nim poczucie wspólnoty. Nie mówiąc już o dzieciach. Chyba, że....już
straciłaś i dlatego jest Ci to na rękę.
Ja muszę się rozstawać z moim mężem na długie miesiące i choćbym chciała, nie
mogę do niego dołączyć, więc Twoja postawa - rozmyślnego odseparowania się od
męża - jest dla mnie mało zrozumiała.

Monika

[przeciwcialo]

A ja się boję bezrobocia i tego że znienawidzę wszystko wokół. A męża kocham
bardzo. Kiedys dołączę do niego - mam nadziejż ze dostaniemy niedługo kredyt na
mieszkanie.
Chodziło mi o to czy jest więcej osób z takim problemem. Czasy są dziwne ,
kanon zachowań się zmienia, wiec byc moze takie rzeczy tez są coraz częstsze.

[dipsy]

Też mam weekendowego męża - i też go tak spostrzegam. U mnie trwa to już ponad
1,5 roku. Na początku wszyscy znajomi to komentowali jako dziwne i mi
współczuli, że muszę sama wszystkiemu podołać. Od tego czasu już się
przyzwyczaiłam: i ja i dzieci mamy swoje codziennie zwyczaje, swoje ulubione
miejsca, własny sposób na życie we trójkę. Mój mąż to czuje, że się oddala.
Stara się więcej czasu spędzać z nami, ale niedziela to mało... Żyjemy w
systemie: 6 dni w tygodniu we trójkę, siódmego dnia coś innego = urozmaicenie.
Nie wiem, czy to wszystko zmierza we właściwym kierunku dla naszej rodziny, ale
prawdą jest, że gdybyśmy to chcieli zmienić, musielibyśmy dużo zaryzykować:
brak pracy > kasy > spokoju wewnętrznego. Są tacy, co zrezygnowali z takiego
układu i wypowiedzieli pracę i jakoś im się ułożyło na miejscu, ale prawdę
mówiąc nie wiem, czy umiałabym teraz się przedstawić: codzinne gotowanie dla
męża, codzienne życie razem, wspólne obgadywanie problemów... Przez ten czas
nauczyłam się wszystko robić sama... i dzieci też odzwyczaiły się od taty we
właściwym rozumieniu tego słowa.

[zabcia_m]

Miałam weekendowego męża przez ponad rok i to w najtrudniejszym dla mnie
momencie: źle znoszona druga ciąża i pierwsze miesiące z corcia w domu (na
szczęście synek miał już 8 lat). Wiedziałam jednak, że jest to tylko sytuacja
przejściowa - mąż prowadził budowę na południu Polski a mieszkamy na północy. O
narodzinach dziecka dowiedział się telefonicznie w hotelu i choć był to dzień
powszedni natychmiast wsiadł w samochód i przyjechał )) Nie było lekko, ale
pomagali mi rodzice, którzy mieszkają w tym samym mieście. Wtedy też
zauważyłam, że przyzwyczajam się do tej sytuacji, ale nie dałabym rady na
dłuższą metę. Małżeństwo kuzynki mojego męża przez taką sytuacje rozpadło się :
( Ale znam też pozytywny przykład mojej kumpeli - zony kierowcy TIRa - są super
małżeństwem, strasznie się kochają i płaczą sobie w słuchawke kiedy okazuje sie
że kolejka na granicy uniemożliwia mu powrót na weekend
Trzymaj się a jak poczujesz, że tak dłużej sie nie da to przemyśl wszystkie za
i przeciw
Zabcia

[przeciwcialo]

Wielkie dzięki za odpowiedź. Pomogło. chociaz wiem że tak sie nie da na dłuższą
metę. Dostrzegam tez dobra strone tego układu. Tęsknie i kocham jak za czasów
przedślubnych. Spędzamy razem weekendy, co jakiś czas biore tydzień wolnego i
jedziemy do tatusia. Jestem po studiach na akademi medycznej i wiem jaka jest
sytuacja z pracą. Boje sie zaryzykować wyjazd do wynajetego mieszkania. Poza
tym opłaty, opiekunka czy złobek tokoszty. Znajoma za opiekunkę do dwójki
dzieci płaci 1000 zł. To moja szpitalna pensja. a gdyby jej zabrakło to odbiło
by sie to na dzieciach. Na rzzie sa małe. ale do szkoły pójda wKrakowie. Mam
jeszcze odrobine czasu. jeszcze raz dziękuję i pozdrawiam - Ela

[ja275]

a ja myslalam ze to tylko ja borykam sie z tym "problemem". Ja rowniez mam
weekendowego meza i chodz malzenstwem jestesmy od niedawna to ta sytuacja trwa
juz ponad 3 lata. Poznalismy sie przez net ( on z Gor ja z Warszawy) studiowal
w Krakowie wiec spotykalismy sie co dwa trzy tygodnie na wekeendy. Myslalam ze
jak moj maz skonczy studia to sytuacja diamatralnie sie zmieni ale niestety (
nie z naszej winy nic sie dotychczas nie zmienilo, maz dostal prace w Krakowie,
a ja nadal jestem w Warszawie). Takie spotykanie sie jest bardzo meczace tym
bardziej ze za 1 miesiac spodziewamy sie naszego babaska tak wiec nie jest to
latwe. Mamy nadzieje ze niedlugo to sie naprawde zmieni gdyz planujemy wspolny
wyjazd za granice, na dluzsza mete nie wytrzymalabym zycia w "takim ukladzie
małzenskim" i niekonczacym sie spotykaniu w weekendowym. No nic pozdrawiam i
pamietajcie wiem co czujecie paa