Jadę na rezerwie :(

[reteczu]

Ostatnie trzy noce połowicznie przespane, poszarpane częstymi
pobudkami chorej, rozpalonej gorączką w granicach 39 stopni, 9-
miesięcznej.
Do roboty jeżdżę, tam muszę się uśmiechać i udawać, że znakomicie
się czuję, że jestem w świetnej kondycji psycho-fizycznej.
A w domu niańczenie chorusiów, podawanie im leków...Ja chcę odpocząć!
Teraz mam chwilę wolnego, bo mała śpi, ale nie położę się, bo śpi
niespokojnie, jak zając pod miedzą, budzi się i płacze.

Są tu mamy przeżywające aktualnie podobne historie?

[abocijawiem]

Do 6.00 nosilam 9 kg - 8,5 m-ca bo ma zapalenie ucha. O 7.00 wstala
3,5 latka domagajac sie sniadania. Dalam, do przedszkola wyslalam.
Do pracy isc nie musze wiec zbieram sily na popoludnie. Ja juz tylko
na oparach (kawy) i czekoladzie ciagne. Ale za kilkanascie lat...

[reteczu]

abocijawiem napisała:

Ja juz tylko
> na oparach (kawy) ciagne.

O, kawę sobie zrobię. I tak nie usnę teraz, to się trochę
podreperuję i spionizuję, bo teraz moja pozycja bardziej
neandertalczyka przypomina niż homo sapiens

[gaskama]

Rozumiem, współczuję. Trzymaj się. Ja jadę na rezerwie od dwóch lat,
odkąd syn poszedł do przedszkola. W pierszym roku przedszkolnym był
11 razy chory. W tym roku od września jest chory 7 raz. Na dodatek
sama źle sypiam, jakoś mi się wszystko rozregulowało. Wystarczy, że
syn raz wybudzi w nocy i już nie zasnę. A na dodatek sama jestem
chora. Uśmiech na twarzy w pracy sobie już wmasowałam. Aż gęba boli.
Tylko krew zalewa, jak bezdzietne koleżanki chodzą i jęczą, że
okres, że migrena, że kłótnia z mężem.
Jedyne pocieszenie, że od miesiąca syn przestawił się na tatusia i
woła niemęża. Nie muszę więc wstawać, ale wołąnie mnie budzi. Tyle,
że nerwy teraz mniejsze, niż w przypadku 9-miesięcznego. Trzymaj się
ciepło. Nadejdzie prawdziwa wiosna i będzie lepiej.

[reteczu]

gaskama napisała:

> Rozumiem, współczuję. Trzymaj się. Ja jadę na rezerwie od dwóch
lat,
> odkąd syn poszedł do przedszkola.

Też Ci współczuję. Jakoś tak mi raźniej po tych wpisach.

Tyle,
> że nerwy teraz mniejsze, niż w przypadku 9-miesięcznego.

9 miesięcy to ma młodsza, a mam jeszcze starszą lat 4 i 8 miesięcy.
Też chodzi do przedszkola...to znaczy ostatnio chodzi do przedszkola
na tydzień między innymi po to, żeby przywlec jakąś chorobę do domu,
a potem się kuruje w domu ze 2 lub 3 tygodnie. I tak w kółko.

Trzymaj się
> ciepło. Nadejdzie prawdziwa wiosna i będzie lepiej.

Ty też się trzymaj, kochana. O, tak, marzę o tej ciepłej wiośnie.

[gaskama]

Podziwiam. Praca przy dwójce maluchów. Na cały etet pracujesz? Ja
myślę o drugim dziecku, ale kurcze, nie wiem, jak można pogodzić
cały etat i dwójkę dzieci. Trzeba być nie tylko mistrzem organizacji
ale jeszcze mieć nerwy ze stali. Jak młody choruje, to siedzę w
pracy jak na szpilkach, mimo że młody z zaufaną nianią.

[reteczu]

Tak, na cały etat. Dzisiaj się trochę urwałam z pracy, żeby pójść z
nimi do pediatry. W pracy jestem już starą wygą (9 rok w tej samej
firmie i już nie na poślednim stanowisku), to nikt nie robił
problemu z mojego wcześniejszego wyjścia.

Z dwójką jest trudniej niż z jednym, ale pocieszam się, że z trójką
i więcej jest gorzej

[abocijawiem]

A ja mam wiosne (18 st.) i wcale mi nie lepiej, bo zamiast wygrzewac
gnaty i strzasac zimowy pyl to wyliczam 8 godzin do antybiotyku...

[gaskama]

Ale ja mam na myśli taką prawdziwą wiosnę, majową. Kiedy nie ma już
tyle bakcyli, 20 stopni to norma, zielono mi w głowie i kwiaty w
niej kwitną, i można wieczorem po pracy jeszcze wyjść na spacer.
Teraz to też mam zapalenie zatok i walczę z nim od 10 dni starając
się nie brać antybiotyku. Pozdrawiam.

[mma_ramotswe]

retuczu droga... mam 4 dzieci, resztę sobie dopowiedz...

[reteczu]

mma_ramotswe napisała:

> retuczu droga... mam 4 dzieci, resztę sobie dopowiedz...
Chylę czoło niziuuuuuuuuuuuuuuuuuutko.

[karolcia86]

A ja jak miałam jedno dziecko to jechałam na rezerwie, jak mam dwoje
to mi łatwiej. Bo zrobiłam się wygodna i ułatwiam sobie jak mogę.
Pracuję na 3/4 etatu, jak ja w pracy młodzi z babcią (3xtyg)
(starszy jak nie ma kataru to przedszkole), 2x w tyg popołudniu
chłopaki jadą do niańki, wzięłam babkę do sprzątania. I ona teraz
sprząta, chłopaków nie ma a ja się nudzę, siedzę na forum i czytam
gazetę No i raz w tyg chłopaki jadą do babci na noc.
Fakt, że jak chorują jest ciężej, ale potem jest jak się
zregenerować.

[rotera]

<Są tu mamy przeżywające aktualnie podobne historie?>

aktualnie nie,
ale własnie skończyłam, mąż w delagacji na tyg, 1,5r- zapalenie
kratani z dusznościami, duszeniem się w nocy, zachłystywaniem
własnymi glutami, które zaczeły spływać drugiej nocy,
w drugim pokoju 4 latek z tym samym (bez duszności)
tydzien (noce) spedzilam na wykładzinie/fotelach albo u jednego,
alebo u drugiego,
tuliłam starszego po wymiotach i musiałam go prawie rzucać na łóżko
bo słyszałam jak młodszy się zachłystuje glutem
razem spać nie chcieli...
minął weekend, przespałam cały, nadal padam na ryja, oni już zdrowi,
tłuką się nawzajem

[aronka1]

Przez dwa lata moja młodsza córka nie przesypiała nocy. Długo by
pisać, co przeszliśmy. Zdarzały się noce z pobudkami co 15 - 20
minut przez tydzień czy dwa ciurkiem.
Mam dwoje dzieci i potwornie trudną i odpowiedzialną pracę, w której
muszę działać w pełnej koncentracji.
Mąż często wyjeżdża, bywało, że wstawałam do dziecka sama przez całą
noc, a rano jechałam do pracy. Miałam wrażenie, że niebawem po
prostu przwrócę się i umrę, bo już nie dam rady dłużej.
Musiałam dać radę. Nie miałam wyjścia. To trwało dwa lata.Potem już
było lepiej, ale z kolei wykańczały nas choroby. Trzy zapalenia płuc
starszej córki w ciągu roku, wysiękowe zapalenia uszu z pęknięciem
błony bębenkowej u młodszej, nie liczę przeziębień itd...

To tak na pocieszenie.
Wytrzymasz.

[reteczu]

No właśnie...
Ty, kochana, miałaś tak "cudnie", jak ma moja siostra; gość ma 19
miesięcy i urządza sobie nocne zabawy. Za żadne skarby świata nie
chce spać, tylko się bawi rozkosznie od np. 2.00 do 5.00.To nic, że
jest ciemno, bo mama nie włącza lampki. On się wtedy śmieje, gada,
mądrzy...Wydaje mi się, że od urodzenia nie przespał ani jednej nocy.
Moja 9-miesięczna od urodzenia 3 razy przespała noc, to znaczy
zasnęła o 20. 00, a obudziła się o 5.00. Przebudza się w nocy kilka
razy, a teraz w chorobie jest oczywiście z tym gorzej.
Dzięki za pocieszenie, pewnie, że wytrzymam, muszę wytrzymać, nie
mam wyjścia

[deela]

wspolczuje - wiem ze to banalne ale tylko tyle moge

[maziq]

Ja też współczuję. Powiem szczerze ze podziwiam bo ja sama czuję się
często zmęczona i zniechęcona choc sytuację mam chyba nienajgorszą -
jedno dzecko, 9 miesięcy, ja pracuję (pracę mam fajną, mało
stresującą, chciałąm ostatnio zmieniac bo finansowo byłam
niezadowolona, ale mnie zatrzymali dając solidną podwyżkę), koncze
ok 16.15 i przed 17 jestem w domu, gdzie z corcią spędzam 2 godziny
do momentu jej pójscia spac (sama bo mąż zwykle dlugo pracuje).
Córeczka chodzi spac zawsze o 19, do tego przesypia od jakiegos
miesiąca całe noce, tyle ze budzi się wczesnie ok 6 ale mi to nie
przeszkadza. Do tego poki co ani razu nie chorowała. Więc chyba nie
mam tak najgorzej , ale powiem Wam ze ja tez mam często dość, te
dwie godziny które spędzam z córcią po powrocie z pracy potrafią
mnie tak psychicznie wykończyć ze czasem sobie myślę - po co mi to
wszystko było, nie moglismy jeszcze kilka lat poczekać? Czuję się
beznadziejnie że tak myślę, ale naprawdę, jak czytam Wasze posty to
też sie zstanawiam czy Wy czasem tez nie macie takich mysli. Czy
decydując się na dziecko zdawalyscie sobie sprawę ze to taka ciezka
praca? I czy czasami nie tęsknicie za życiem jak byliście tylko we
dwójkę?

[maziq]

Ja też współczuję. Powiem szczerze ze podziwiam bo ja sama czuję się
często zmęczona i zniechęcona choc sytuację mam chyba nienajgorszą -
jedno dzecko, 9 miesięcy, ja pracuję (pracę mam fajną, mało
stresującą, chciałąm ostatnio zmieniac bo finansowo byłam
niezadowolona, ale mnie zatrzymali dając solidną podwyżkę), koncze
ok 16.15 i przed 17 jestem w domu, gdzie z corcią spędzam 2 godziny
do momentu jej pójscia spac (sama bo mąż zwykle dlugo pracuje).
Córeczka chodzi spac zawsze o 19, do tego przesypia od jakiegos
miesiąca całe noce, tyle ze budzi się wczesnie ok 6 ale mi to nie
przeszkadza. Do tego poki co ani razu nie chorowała. Więc chyba nie
mam tak najgorzej , ale powiem Wam ze ja tez mam często dość, te
dwie godziny które spędzam z córcią po powrocie z pracy potrafią
mnie tak psychicznie wykończyć ze czasem sobie myślę - po co mi to
wszystko było, nie moglismy jeszcze kilka lat poczekać? Czuję się
beznadziejnie że tak myślę, ale naprawdę, jak czytam Wasze posty to
też sie zstanawiam czy Wy czasem tez nie macie takich mysli. Czy
decydując się na dziecko zdawalyscie sobie sprawę ze to taka ciezka
praca? I czy czasami nie tęsknicie za życiem jak byliście tylko we
dwójkę?

[sylwiawkk]

maziq rozbroiłaś mnie swoja wypowiedzią to co ty byś zrobiła przez
cały dzień z dzieckiem jeśli nie możesz wytrzymać dwóch godz

[nefri77]

No a ja właśnie czekam na pielęgniarkę do zastrzyków dla mojej dwójki .Syn ma 7
lat i od 4 jest tak samo .Też już jade na rezerwie .

[maziq]

Siedziałam cały dzien z dzieckiem przez pół roku i w depresje jakoś
nie popadłam Natomiast to nie o to chodzi ze dwie godziny czy
jedna, ale o to ze po pracy ja najchętniej przez godzinę bym leżała
na kanapie, a przy mom dziecku nie mogę sobie nawet zrobić czegoś do
Szczerze to tak naprawdę potrafię się cieszyć z bycia z dzieckiem
tylko w weekendy gdy jestesmy razem w mężem, w tygodniu niestety ale
częściej jest to dla mnie frustrujące zajęcie