Byle nie jedynak bo..

[wedlowka]

Właśnie tyle się słyszy, że posiadanie rodzeństwa jest dobre bo
dziecko nie zostanie na świecie samo gdy rodzice odejdą. Nie do
końca się z tym zgadzam, przecież dzieci kiedyś też założą rodziny
będą miały mężów-żony-dzieci i nie będą na świecie sami gdyż będą
miały własne rodziny. Co o tym myślicie?

[paris4]

Różnie bywa. Znam rodzeństwa które patrzeć na siebie nie mogą. Nie
utrzymują ze sobą kontaktu i z pewnością wsparciem dla siebie nie
będą
Znam też jedynaków którzy pokzakładali swoje rodziny, mają szerokie
grono przyjaciół i z samotność im raczej w zyciu nie grozi.

[kinga127]

zgadzam się z poprzedniczką w 100 %. A opinie innych ludzi w tej kwestii mnie
nie interesują zupełnie.

[kropkacom]

Nie wszystkie dzieci założą rodziny i będą mieć dzieci Już jako dorośli
ludzie jedni podziękują rodzicom że są jedynakowi a inni będą mieć żal.
Niektórzy mają fajne rodzeństwa a inni nie.

[e-irene]

Witam Zawsze tylko podczytuję, ale teraz się wypowiem.
Oboje z mężem chcielismy mieć jedno dziecko. Kiedy moja mama umarła,
córka miała 4,5 roku. Wiecie... nigdy nie czułam takiej więzi z
braćmi jak wtedy. To było 16 lat temu i trwa dotąd. Wtedy
potrzebowałam poczucia, że mój dom rodzinny jeszcze jakos istnieje i
pomyślałam o naszej córce, że kiedys może też potrzebować
najbliższej rodziny.
Mamy syna (15lat), ja zaproponowałam mężowi, On uznał za dobry
pomysł. I nigdy nie żałowaliśmy tej decyzji
Wiem, że to nie jest sposób na żałobę, i że niekoniecznie moje
dzieci będę sobie kiedyś bliskie choć teraz są. Ale cieszę się, że
mamy ich dwoje choć zawsze planowaliśmy tylko jedno.

[lola211]

>Co o tym myślicie?
Mysle, ze rodzenstwo nie jest gwarancja na brak samotnosci.Rodzina,
to jak piszesz, przede wszystkim maz/zona i dzieci.A reszta? Jest w
naszym zyciu obecna lub nie.
Owszem, wciaz pokutuje poglad, ze jedynactwo to kalectwo, ale dla
takich osób jak ja, to bzdura kompletna.
Poziom zadowolenia z zycia nie wynika z posiadania rodzenstwa czy
jego braku.

[doral2]

z jedynaka ni pies ni sabaka, jak mówi stare indiańskie przysłowie )

przykład jedynaków z dużym gronem znajomych w sumie nie wnosi nic do
sprawy....rodzeństwo jest potrzebne nie tylko żeby spotykać się towarzysko w
wesołych momentach życia, ale także wspierać i pomagać w chwilach
trudnych...czego często od znajomych można nie doczekać...

[guderianka]

Jedynak zawsze będzie sam,zwłaszcza w trudnych sytuacjach
Przykład
Ja i mój M-jesteśmy jedynakami
Moja mama mieszka 40km od nas, Tata nie żyje, teściowa ma odpały i
liczyć na nią nie można,teściu 250km stąd. I co?Jak jest potrzeba
nie ma nawet z kim dzieci zostawić a przyjaciel to nie rodzina..,

[lola211]

A rodzenstwo na bank mieszkaloby tuz za rogiem?

[guderianka]

Może by mieszkało a może i nie.
Ale byłby ktoś bliski -co nabiera znaczenia zwłaszcza po śmierci
rodzicow

[lola211]

Jestes jedynaczka, ja mam rodzenstwo.Ty teoretyzujesz,a ja pisze z
praktyki- posiadanie rodzenstwa, nawet w obliczu smierci rodzica nie
musi znaczyc NIC.Moze, ale nie musi.Naprawde.

[guderianka]

Lola-równie dobrze mogę powiedzieć,że to ty teoretyzujesz na temat
jedynactwa
To,że tobie nie wyszło z bratem nie oznacza jeszcze,że wszystkie
rodzeństwa spotka tem sam los.Naprawdę

[lola211]

Mam braci dwoch.Z dwoma mi nie wyszlo? Nie, to nie to.Po prostu- sa
ludzie, tacy jak ja, ktorzy skupiaja sie na swojej rodzinie pt. maz,
dzieci.A cala reszta, rodzenstwo, szwagier, bratowa, itd, gdzies tam
sobie zyja na orbicie.Spotykaja sie okazjonalnie, kazde zyje swoim
wlasnym zyciem.
Wiem, ze rodzenstwa sa ROZNE.I dlatego wlasnie nie rozumiem, ze co
do zasady uwaza sie, ze dobrze jest je miec.Nie- czasem dobrze, a
czasem obojetnie, a czasem wrecz przeciwnie- tylko przysparzaja
problemow.
To ruletka, wiec moze lepiej spojrzec obiektywnie, a nie
idealizowac?

[guderianka]

Żadna z nas nie jest obiektywna.Ty patrzysz przez pryzmat swoich
doświadczeń a ja doświadczeń moich bliskich. Rodzeństwo mojej mamy
rozlazło się po Polsce. Ale na pogrzebach rodziców zjednoczyli się .
Tak samo jednoczą się w chorobie i w potrzebie. Mogą nie widzieć się
rok, utrzymywać sporadyczny kontakt, wysyłać kartki na święta-ale
mogą na siebie liczyć. I takie kontakty ja również starałabym się
utrzymywać-gdybym rodzeństwo miała.
Nie wiesz jak to jest-gdy jest się samemu. Nie wiesz jak to jest,
gdy sama musisz uciułać kasę na nagrobek dla rodziców, gdy nie masz
z kim powspominać lat dziecięcych i tych starszych. Nie wiesz-i obyś
nigdy dowiedzieć się nie musiała

[kawka74]

> Nie wiesz jak to jest-gdy jest się samemu. Nie wiesz jak to jest,
> gdy sama musisz uciułać kasę na nagrobek dla rodziców, gdy nie masz
> z kim powspominać lat dziecięcych i tych starszych. Nie wiesz-i obyś
> nigdy dowiedzieć się nie musiała

Ja to wiem, wiem bardzo dobrze. I nadal nie brakuje mi rodzeństwa.
Podobne doświadczenia nie muszą prowadzić do identycznych wniosków.

[guderianka]

> Ja to wiem, wiem bardzo dobrze. I nadal nie brakuje mi rodzeństwa.
> Podobne doświadczenia nie muszą prowadzić do identycznych wniosków.

Nie muszą , ale mogą
Wszystko jest względne

[kawka74]

Oczywiście, że wszystko jest względne.
Przeżyłam rozwód rodziców, chorobę śmierć matki - i ani razu nie pomyślałam
'obozejedyny jak ja bym chciała mieć rodzeństwo'. Nie było i nie jest mi do
niczego potrzebne.

[guderianka]

Przeżyłam rozwód rodziców, chorobę śmierć matki - i ani razu nie
pomyślałam
> 'obozejedyny jak ja bym chciała mieć rodzeństwo'. Nie było i nie
jest mi do
> niczego potrzebne

Ja też nie pomyślałam o tym w tych trudnych momentach.Ale gdy opadły
emocje przebijała się myśl,że fajnie byłoby miec rodzeństwo. A już
napewno tak myślałam, gdy na weselach i pogrzebach widywałam kuzynki
lub kuzynów i ich widoczną gołym okiem więź z rodzeństem.I
myślałam,że fajnie mieć brata lub siostrę , gdy byłam z kuzynką na
polowaniu w szmateksie i ona brała t-shirty dla swych braci.
Ale ja w ogóle rodzinna bestia jestem

[kawka74]

> Ale ja w ogóle rodzinna bestia jestem

No, a ja nie.
I nie wynika to z sytuacji rodzinnej z czasu dzieciństwa, bo moja matka kładła
ogromny nacisk na utrzymywanie kontaktów z babcią, ciotką, wujem i tak dalej.
Mnie to nużyło, denerwowało, bo nie zamierzałam bawić się z kimś tylko z tego
tytułu, że jest moim bratem ciotecznym, a poza tym kompletnym debilem.
W tej chwili obserwuję relacje rodzinne mojego męża z rodzeństwem i - nie
zazdroszczę. Wielka afrykańska rodzina mnie przytłacza, przerasta, osacza.
No, ale pisałam o indywidualnych predyspozycjach - ja się na czyjąś siostrę nie
nadaję.

[guderianka]

Rozumiem cię

[kawka74]

bdb i wzajemnie
A propos wielkiej afrykańskiej rodziny - drażni mnie niepomiernie to, że wszyscy
żyją życiem wszystkich, w mniejszym lub większym natężeniu. Każde większe
wydarzenie, obojętnie kogo dotyczące, to pożywka na długie tygodnie, temat do
obracania, analizowania, obgadywania, obrażania, itede itepe.
Zdaję sobie sprawę, że nie jest to cecha konstytutywna rodzeństwa jako takiego,
że to indywidualne predyspozycje, ale tak mnie to wqrwia, że chętnie bym się
wyprowadziła na drugi koniec Polski.

[guderianka]

Mój mąż taki jest. I narażony jest przez to na ciągłą krytykę ze
strony swojej matki, która zachowuje się jak głowa afrykańskiej
rodziny. Utrzymuje stały kontakt chyba ze wszystkimi-
maile,telefony,gg, NK, wyjazdy.A ja my tam pojedziemy (na afrykańską
wioskę gdzie połowa klanu jest) to ma pretensje,że M nie chce iść do
ciotek a jak pójdzie to ma cierpiętniczą minę.Strasznie próbuje
nas "zbratać"z resztą afrykańskiej braci
Ja lubię takie spędy-ale wśród mojego "plemienia" -które znam od
urodzenia, piaskownicy itp

[kawka74]

Doskonale go rozumiem.
Zdecydowanie wolę sama sobie wybierać bliskich mi ludzi i dbać - z własnej i
nieprzymuszonej woli - o relacje z nimi, niż poddawać się tyranii więzów krwi.
Zwłaszcza, że jest sporo ludzi, którzy uważają, że z tytułu tychże więzów nagle
zechcę gościć widzianą dwa razy ciocię Józię z rodziną, czy też znienacka
wystąpić jako chrzestna dziecka niewidzianego wcale.

[guderianka]

Zwłaszcza, że jest sporo ludzi, którzy uważają, że z tytułu tychże
więzów nagle
> zechcę gościć widzianą dwa razy ciocię Józię z rodziną, czy też
znienacka
> wystąpić jako chrzestna dziecka niewidzianego wcale.

O to to O to właśnie chodzi

[lola211]

Alez wiem doskonale!
Koszty pogrzebu mojego ojca ponioslam ja sama, nie mam okazji
wspominac lat dzieciecych, bo tak rzadko sie widujemy, ze czasu na
to nie ma.I w ogole nie załuje ze tak jest, nie zaprzata to moich
mysli.Ty zyjesz wyobrazeniem, a rzeczywistosc moze byc diametralnie
inna,niz zakladasz.
Kurcze- jesli rodzenstwo ma sie po to, by spotykac sie z nim na
pogrzebach i jak ma sie problemy, to naprawde- lepiej go juz nie
miec.
Jedynacy sa rozni- jedni beda z powodu braku rodzenstwa utyskiwac,
inni wrecz przeciwnie.majacy rodzenstwo- beda miec super relacje lub
tez rodzenstwo bedzie im wrecz obce, a jedyne co ich bedzie łaczyc,
to wspolne pochodzenie.

[guderianka]

Trywalizujesz zupełnie niepotrzebnie

Jedynacy sa rozni- jedni beda z powodu braku rodzenstwa utyskiwac,
> inni wrecz przeciwnie.majacy rodzenstwo- beda miec super relacje
lub
> tez rodzenstwo bedzie im wrecz obce, a jedyne co ich bedzie
łaczyc,
> to wspolne pochodzenie.

przecież nikt nie pisał,że jest inaczej. Pisałam o sobie-o swoich
odczuciach a ty próbowałaś-próbujesz narzucić swoje myslenie jako
jedyne słuszne

[lola211]

próbujesz narzucić swoje myslenie jako
> jedyne słuszne
Nie to jest moim zamiarem.Po prostu nie zgadzam sie z teza, ze
rodzenstwo to z zasady swietna sprawa, a o to wlasnie pyta
zalozycielka watku.Co sadzimy na ten temat.W społeczenstwie nadal
funkcjonuje opinia, ze jedynacy maja zle, ze samotni, po smierci
rodziców zwlaszcza, itd.Bywa tak zapewne, ale takie same przypadki
dzieja sie w rodzinach, gdzie rodzenstwo jest.

[guderianka]

> Nie to jest moim zamiarem

Ale tak to wygląda. Nie podpięłaś się pod wypowiedź autorki wątku
ale pod moją wypowiedź, która opisywała moje odczucia i moje
przemyślenia a nie uniwersalną prawdę

[lola211]

>Ale byłby ktoś bliski -co nabiera znaczenia zwłaszcza po śmierci
rodzicow

Dla mnie to ma wydzwiek uniwersalnej prawdy wlasnie- jest
rodzenstwo, jest ktos bliski..

Ok, nie ma co wiecej drazyc, ja pozostaje przy swoim zdaniu- jedynak
czy nie- rowna szansa na fajne, spelnione zycie.Ktos ma zdanie
odmienne- jego sprawa.

[guderianka]

jedynak
> czy nie- rowna szansa na fajne, spelnione zycie.Ktos ma zdanie
> odmienne- jego sprawa.

Dokładnie
W moim przypadku rodzeństwo byłoby pożądane -w Twoim niekoniecznie

[joanna_poz]

doral2 napisała:

> z jedynaka ni pies ni sabaka, jak mówi stare indiańskie
przysłowie )

wyjątkowo kretyńskie indiańskie przyslowie...

a co jesli z rodzeństwem nie ma kontaktu od wielu, wielu lat, nie
można liczć na jego jakiekolwiek wsparcie i pomoc w żadnych
chwilach, bo ma Cię w nie powiem jakiej czesci ciała?

spełnia jakąkolwiek rolę?

[lola211]

ale także wspierać i pomagać w chwilach
> trudnych...czego często od znajomych można nie doczekać...

O, tak pewnie mysli moj brat- jak tylko chce pozyczyc kase to uderza
do siostry..Ja nie mam zadnych korzysci z faktu posiadania
rodzenstwa, serio..wsparcia, itd nie potrzebuje, pomocy rowniez,
jestem samowystarczalna, a jak czegos m naprawde trzeba, to mam
faceta, na ktorego moge liczyc.
To naprawde indywidualna kwestia.

[przeciwcialo]

mam znajoma która ma 26 lat i od chyba 3 jest sierota. Ojciec był
duzo starszy od matki- zmarł jak miała chyba 10 lat. Nie tak dawno
zmarła nagle jaj mama. Ma przyrodniego brata- faceta po 40 którego
widziała kilka razy w zyciu. W sumie jest sama.
Ja jedno dziecko dopuszczałam tylko w przyapdku gdyby były jakies
kłopoty z poczeciem kolejnych.
Na szczęście nei było.

[lola211]

A ja znam przypadek rodziny 2+2 , gdzie chlopak w wieku 15 lat
zostal sam.Rodzice zmarli, a 2 lata pozniej starszy brat sie
powiesił.
I czego to dowodzi? Posiadanie brata nie uchronilo go przed
samotnoscia, a dodatkowo ma 1 rane w sercu wiecej.

[lilka69]

i w dodatku malo dojrzala?

ludzie roznie maja- jedni jedno, inni np.3 dzieci. co kto lubi. tak jak rozne sa
rodzenstwa i rodziny.

wymyslasz i inne dziewczyny TRYWIALNE problemy

[wedlowka]

Jakże się cieszę,że wśród forumowiczek są również dojrzałe
intelektualistki Pozdrawiam - niedojrzała
Ps. To się uśmiałam

[lilka69]

chodzi mi o roztrzasanie z NIEZNAJOMYMI ludzmi- miec czy nie miec kolejnego
dziecka? z mezem o tym sie rozmawia!

[wedlowka]

a kto tu pyta mieć czy nie mieć...? Ja już mam założoną liczbę
potomstwa. Proszę czytać ze zrozumieniem

[liwilla1]

sama mam mlodszego brata, mojemu synkowi rosnie w brzuchu rodzenstwo i tak sobie
mysle, ze fajnie jest miec sie z kim od czasu do czasu pobic o komputer
ale nie narzucam nikomu mojego punktu widzenia - moj malz jest przykladem, ze
nie kazdy jedynak rowna sie egoista i jednostka aspoleczna duzo zalezy od
pracy rodzicielskiej

[4dzieciimy]

U mnie w rodzinie i u mojega męża też dominują raczej rodziny
wielodzietne i jest nam z tym bardzo dobrze.
Sami też zgecydowaliśmy się na rodzinę wielodzietną.
Myślę, że gdybym miała jedynaka czułabym się niespełniona, czegoś by
mi brakowało.
Ale nie każdy musi tak mieć, to moje indywidualne odczucie.

pozdrawiam

aldona

[nenia1]

Nie ma idealnego modelu ilości dzieci w rodzinie, każdy ma plusy i minusy.
Zazwyczaj ci, którzy mają jedno dziecko, bedą pisać, że właśnie ten model jest dobry, zaś ci co dzieci mają więcej, będą twierdzić, że to własnie ich dzieci i ich rodziny mają lepiej.
Ponieważ zazwyczaj bywa tak, że to co rzadsze,(a jedynactwo jest raczej rzadsze w społeczeństwie, nawet w obecnych czasach), bywa mocniej krytykowane i surowiej oceniane, powstają rózne mity, powtarzane z ust do ust np. temat rzekomego wyjątkowego egoizmu jedynaków.
Tymczasem - to truizm - nie ma gotowych recept na udane i szczęśliwe życie, można mieć rodzeństwo i być szczęśliwym, jak i być jedynakiem, i również byc szczęśliwym. Faktycznie wszystko jest w głowie, a nie w ilości posiadanych sióstr i braci.

[mma_ramotswe]

Uważam, że rodzeństwo jest najlepszy darem, jaki rodzice mogą
przekazać dziecku.
Z wielu względów

[gaja78]

Sama nie wiem. Więzy rodzinne faktycznie coś tam znaczą, istnieje duża szansa, że rodzeństwo będzie w trudnych chwilach wsparciem, bo takie mamy wpajane przekonania: rodzinna powinna sobie pomagać.

Mi osobiście to przyjaciele wypełniają "pustkę samotności" (poza mężem oczywiście). Nie mam rodzeństwa, mam bardzo bliską kuzynkę, ale ta kuzynka to przede wszystkim przyjaciel. Mąż ma rodzeństwo, ale niezbyt się między nimi układa.

W razie problemów proszę o pomoc przyjaciół, niekoniecznie rodzinę.

W jedynactwie widzę inny problem. Usłyszałam niedawno w pewnym filmie taką kwestię wypowiedzianą do matki przez nastolatkę: "Zawsze modliłam się, żebyście mieli jeszcze jedno dziecko. Żebym nie musiała być taka wyjątkowa". Moim zdaniem to oddaje sedno "nieszczęścia" związanego z byciem jedynakiem.

Musiał to być głupi film

[sir.vimes]

lub niezbyt mądra bohaterka. Rzeczywiście - niesamowite nieszczęscie. No ,
dramat po prostu.


Usłyszałam niedawno w pewnym filmie taką kwes
> tię wypowiedzianą do matki przez nastolatkę: "Zawsze modliłam się, żebyście mie
> li jeszcze jedno dziecko. Żebym nie musiała być taka wyjątkowa". Moim zdaniem t
> o oddaje sedno "nieszczęścia" związanego z byciem jedynakiem.

[gaja78]

sir.vimes napisała:

> lub niezbyt mądra bohaterka. Rzeczywiście - niesamowite nieszczęscie. No ,
> dramat po prostu.

Dlaczego ?

BTW słowa "nieszczęście" użyłam w cudzysłowiu. Właściwie powinnam była jeszcze użyć słowa "potencjalnego".
Bycie jedynakiem może byc dla dziecka nieszczęściem, ale nie musi. Jednak uważam, że jedynak ma większe szanse na bycie dzieckiem, od którego zbyt dużo się wymaga, niż dziecko zaopatrzone w rodzeństwo.

[guderianka]

Jednak uważa
> m, że jedynak ma większe szanse na bycie dzieckiem, od którego
zbyt dużo się wy
> maga, niż dziecko zaopatrzone w rodzeństwo.


Czyżby rodzice w momencie zostania nimi po raz drugi,trzeci itd
przestają nagle być nadmiernie wymagający ?To,że wymaga się wiele od
jedynaka, jak to napisałaś wymaga się bycia "wyjątkowym" nie zdarza
się dlatego,że dwoje ludzi ma jedno dziecko ale dlatego że dwoje
ludzi pokłada w dziecku ogromne nadzieje i pragnie by dziecko było
idealne. To kwestia osobowości tychże rodziców a nie -płodności

Zgadzam sie w 100%

[sir.vimes]

[gaja78]

guderianka napisała:

> Czyżby rodzice w momencie zostania nimi po raz drugi,trzeci itd
> przestają nagle być nadmiernie wymagający ?To,że wymaga się wiele od
> jedynaka, jak to napisałaś wymaga się bycia "wyjątkowym" nie zdarza
> się dlatego,że dwoje ludzi ma jedno dziecko ale dlatego że dwoje
> ludzi pokłada w dziecku ogromne nadzieje i pragnie by dziecko było
> idealne. To kwestia osobowości tychże rodziców a nie -płodności

To chyba oczywiste ))

Jeśli jednak weźmiemy dwoje konkretnych rodziców, którzy niestety widzą w ewentualnym potomku szansę na ziszczenie swoich niespełenionych ambicji, to bardziej przechlapane w tej rodzinie będzie miał jedynak niż dwoje czy troje dzieci. Bo jedynak sam jeden będzie musiał ziścić rodzicielskie marzenia o świetnych studiach, grze na skrzypcach i karierze telewizyjnej, natomiast w rodzinie wielodzietnej te chore ambicje będą miały szansę rozłożyć się na wszystkie dzieci ;PPP

A tak serio, to z ręką na sercu przyznaję się - sama siebie jako rodzica czasem się boję, w ramach profilaktyki, co uważam za objaw słuszny i porządany, bo pozwala zachować ostrożność. Ale jakoś tak mniej się boję, odkąd mam dwoje dzieci ...

[guderianka]

Bo
> jedynak sam jeden będzie musiał ziścić rodzicielskie marzenia o
świetnych stud
> iach, grze na skrzypcach i karierze telewizyjnej, natomiast w
rodzinie wielodzi
> etnej te chore ambicje będą miały szansę rozłożyć się na wszystkie
dzieci ;PPP

I mówisz że cierpienia trójki to mniejsze zło niż cierpienia
jedynaka? hmm

[gaja78]

guderianka napisała:

> Bo
> > jedynak sam jeden będzie musiał ziścić rodzicielskie marzenia o
> świetnych stud
> > iach, grze na skrzypcach i karierze telewizyjnej, natomiast w
> rodzinie wielodzi
> > etnej te chore ambicje będą miały szansę rozłożyć się na wszystkie
> dzieci ;PPP
>
> I mówisz że cierpienia trójki to mniejsze zło niż cierpienia
> jedynaka? hmm

To twoje słowa, moje były z nutką ironii, co zostało podkreślone przez ";PPP" na końcu mojej wypowiedzi.

Na serio natomiast twierdzę, że jedynak pod skrzydłami rodziców o nadmiernie wybujałych ambicjach będzie czuł na sobie większy ciężar przymusu bycia wyjątkowym, niż każde z dwójki dzieci pod skrzydłami tych samych rodziców. To raz. Dwa - rodzicowi o niezdrowych zapędach w temacie ambicji łatwiej jest zdystansowć się i zaobserwować ewentalne błedy, jakie popełnia, w konfrontacji z dwiema najpewniej bardzo różnymi osobowościami dzieci niż w obliczu wychowywania tylko jednego dziecka, postrzeganego przez pryzmat własnego wybujałego JA. Tak ja to czuję, być może nie mam racji, nie wiem tego na pewno.

[lola211]

Zgadzam sie z Toba.
W takim przypadku dziecko ma ciezko.
Ale na szczescie nie dotyczy to wszystkich rodzin z 1 dzieckiem,
pewnie nawet wiekszosci nie dotyczy.
Z drugiej strony rodzicom z wieksza iloscia potomkow mozna zarzucic
brak czasu i uwagi dla poszczegolnych dzieci, niedopilnowanie wielu
spraw, niewykorzystanie szans, bo czas, pieniadze i uwage trzeba
dzielic na kilkoro.
To sie moze zdarzyc , ale czy to przemawia za ograniczaniem sie
wszystkich do 1 czy 2 dzieci? Ocyzwiscie- nie.

[sir.vimes]

Polecam książkę "Utalentowana".

Jednak uważa
> m, że jedynak ma większe szanse na bycie dzieckiem, od którego zbyt dużo się wy
> maga, niż dziecko zaopatrzone w rodzeństwo.

[rotera]

rodzice nie zawsze odchodzą jak dzieci mają juz swoje rodziny
na przykładzie koleżanki z podstawówki Ci powiem,
rodzice zmarli w przeciągu pół roku, jedno po drugim (bez żadnych
wcześniejszych chorób, oboje na zawał)

została sama z bratem, ona tuż po maturze-18lat, brat 16
ona w szoku, ale pozbierała się szybko, musiała dla brata, który był
jeszcze w większym szoku, wpadł w towarzystwo, albo siedział całe
dnie na cmentarzu, do szkoły nie chodził
to ona wzieła na siebie dom, zarobki, to ona odprowadzała i
przyprowadzała go ze szkoły, to ona pracowała na korepetycje itp, to
ona utrzymywała mieszkanie po rodzicach (3pokoje), a alimenty brata
to była kropla w morzu potrzeb, to ona nie poszła na studia, choć
powinna, bo bardzo mądra dziewczyna
w tej chwili oboje mają rodziny, ale wtedy żadne z nich nie dałoby
sobie rady samo

[sir.vimes]

cóż, z twojego opisu wynika, że JEDNO z nich świetnie dałoby sobie radę samo.

[blanka_32]

Ja nie miałam rodzeństwa, i nie rozpaczam z tego powodu., Nigdy nie
byłam samotna, zawsze miałam wszystko na siebie, nie musiałam się z
nikim dzielić.
Uważam, że lepiej byc jedynakiem, niż mieć rodzeństwo

błąd: miałam napisać: Dla SIEBIE, A nie na siebie

[blanka_32]

[kawka74]

Wszystko zależy od tego, jakie są między nimi relacje. Jeśli do dupy, to i
piątka rodzeństwa nie pomoże.
Poza tym są jeszcze, powiedziałabym, predyspozycje indywidualne. Mnie na samą
myśl o rodzeństwie cierpła skóra, inne dzieci mnie drażniły, pół biedy jeszcze
na podwórku, ale mieć coś takiego w domu - masakra. Do tej pory nie odczuwam
braku brata czy siostry.

[triss_merigold6]

Ja mam siostrę od kilku lat przebywającą głównie za granicą. Jak
jest to irytujemy się wzajemnie po pierwszych 15 minutach rozmowy.
Jesteśmy kompletnie inne, mamy totalnie odmienny lifestyle, kręgi
towarzyskie i życie osobiste. Odmienność nie do przejścia. Wolałabym
odgryźć sobie głowę niż być np.: zmuszona mieszkać z kobietą pod
jednym dachem.

Za posiadaniem dziecka nie ma racjonalnych argumen

[lila1974]

bo na każdy racjonalny argument znajdzie się racjonalny
kontrargument.

Dla mnie zostanie mamą było czystym "chciejstwem" za pierwszym i za
drugim razem, a może i za trzecim ...

[deodyma]

teoria nie idzie tu w pzrez z praktyka. wiem o tym na przykladzie swojego meza i
jego siostry, blizniaczki. miedzy nimi nie ma zadnej wiezi emocjonalnej. kazde z
nich zyje swoim zyciem. on jeszcze sie do niej potrafi odezwac, przedwonic,
napisac. ona ma go gdzies i do zadnego kontaktu z nim nie dazy. jakis czas temu
maz sie wkurzyl i powiedzial, ze jej w dupe wchodzic nie bedzie. i co to za
rodzenstwo? takich przypadkow sa tysiace.

[echo1111]

Jedynak zawsze jest w pewnym sensie samotny. I w dzieciństwie i w
zyciu dorosłym. Można mieć wielu przyjaciół ale to nie to samo co
brat czy siostra. Większość przyjażni z czasem się wykruszy i nie
przetrwa a większość, zdecydowana większość rodzeństw jest ze sobą
na dobre i na złe. A wyjątki są tylko potwierdzeniem reguły.

Polecam książkę pt "Jedynacy" J.Pitkeathley, D.Emerson

[kawka74]

Posługujesz się tanimi, wytartymi stereotypami. Jedynak, samotny, w kupie siła i
takie tam.
Gdybym miała wnioskować o jakości książki z jej opisu, mogłabym spokojnie
podłożyć ją kotu do kuwety.

[4-mexx]

Ile charakterow, tyle roznej relacji, nie ma reguly
dla mnie obecnie-terazniejsza rodzina i jej szczescie jest na pierwszym
miejscu!(choc gdyby cokolwiek tragicznego sie przydazylo ktoremus z
rodzenstwa-yloby dla mnie rowniez tragiczne)
Poki co zamierzam powolac rodzenstwo dla mojego obecnego potomstwa, tzn, nie dla
potomstwa, ale ogolnie powolac ))

[estel7]

Myślę, ze każdy musi podjąć decyzję sam. W oparciu o własne doświadczenia.
Ja wiem, że chcę więcej dzieci - około 3 - 4 bo mam świetną siostrę i dla mnie
posiadanie rodzeństwa to super sprawa - to samo dotyczy moich rodziców i ich
rodzeństwa.
Zawsze z siostrą powtarzałyśmy, że przydałby sie jeszcze ktoś do kompanii, a
może to wynik tego, że miałyśmy mieć jeszcze jedno rodzeństwo ale mama
poroniła....nie wiem....ale dla mnie to bardzo ważna relacja i chce aby mój syn
też miał możliwość nawiązania takiej więzi.
Tu nie można kierować się tylko negatywnymi argumentami Pt:"żle być samemu"
tu trzeba mieć motywacje pozytywną - "dobrze jest mieć brata lub siostrę",
"dobrze mieć więcej dzieci" itd...

Ale każdy decyduje sam bo najlepiej wie czego jemu i jego rodzinie potrzeba

[katrio_na]

A nie słyszałaś opinii, iż im więcej dzieci tym większa szansa że
któreś się zajmie Tobą na starość?
Podobnie absurdalny argument jak przedstawiony przez Ciebie
powyżej

Kazdy wybiera taki model rodziny jaki mu odpowiada - dla mnie model
2+1 jest optymalny pod każdym względem i nie ma argumentu który
mógłby mnie przekonać.