Dziecko niewierzących rodziców

[justyna_dabrowska]

Witam,

Przygotowuje sie do napisania artykułu na temat wychowywania dziecka
w rodzinie agnostycznej. Bede wdzięczna bardzo za dzielenie się ze
mna Waszym doświadczeniem...Czy uważacie, że to wazny problem? Z
jakimi wyzwaniami może spotkac sie dziecko, którego rodzice nie
wierzą w Boga? Jak dziecku to wyjaśniać? Jak przygotowywac do tego
że będzie inne?

Z góry bardzo dziękuję za wszelkie refleksje, doświadczenia,
skojarzenia

Pozdrawiam

Justyna Dabrowska, redaktor naczelna Dziecka

[guderianka]

Pani Justyno-nim zacznie Pani zbierać informacje od innych, powinna
Pani rzetelnie się przygotować. Nie można postawić bowiem znaku
równości między agnostycyzmem a niewiarą w Boga.Agnosctycyzm bowiem
to pogląd, " który twierdzi, iż nie można poznać, ani udowodnić
istnienia Boga. Słowo „agnostyk” znaczy dokładnie „bez wiedzy”.
Agnostycyzm jest uczciwszą intelektualnie formą ateizmu. Ateizm
twierdzi, że Bóg nie istnieje – pozycja nie do udowodnienia.
Agnostycyzm utrzymuje, że istnienie Boga nie może być ani
udowodnione ani nieudowodnione – niemożliwym jest poznać czy Bóg
istnieje. W tej koncepcji, agnostycyzm jest poprawny. Istnienie Boga
nie może być empirycznie udowodnione lub obalone"

[mozambique]

guderianka, widzisz tłumaczysz cos osobie wybitnej niekumatej

pani autorka i tak juz wie jaki wydziwiek ma miec jej artykuł

[justyna_dabrowska]

Dzięki za zwrócenie uwagi, oczywiście że to dwa różne pojęcia, użyłam
niepotrzebnego skrótu myslowego, a to dlatego że zarówno rodziny agnostyczne jak
i ateistyczne są w Polsce w mniejszości, i ich tożsamość jest często
niedookreślona. Więc precyzuję: chodzi mi zarówno o rodziny w których mówi się :
"Boga nie ma" jak i te w których mowi się "My w Boga nie wierzymy", tych rodzin
w których mówi się "Nie wiemy czy on jest" jest chyba bardzo mało, mysle też że
taki komunikat skierowany do małego dziecka jest niejasny i pewnie rzadko sie go
tak formułuje...
Będę wdzięczna za dzielenie się doświadczeniem - jak radzicie sobie z
chronieniem dziecka nieierzącego (i czy taka ochrona jest potrzebna?), czy
dzieci spotyka coś trudnego? ze strony innych dzieci? ze strony dorosłych?

Z góry dziekuję za wszystkie wypowiedzi. Mozna też do mnie pisac na adres
[e-mail]

[abocijawiem]

Jak przygotowywac do tego
> że będzie inne?
Inne? Wszyscy sie roznimy. Dlaczego to "inne" mi brzmi w uszach tak
zle? Mieszkam w katolickiej Hiszpanii i nie uwazam abym musiala
specjalnie przygotowac dziecko. Mam przygotowany "zestaw
odpowiedzi". Kiedy dziecko(ma 4 lata) zapozna sie z pojeciem
religii mysle, ze bede w stanie wytlumaczyc co to jest, dlaczego my
nie inni tak lub inaczej.

[niya]

abocijawiem, niestety dziecko niewierzących rodziców w Polsce jest naprawdę INNE
zwłaszcza w małych miejscowościach jest to niesamowicie dla niego odczuwalne i
przykre

[guderianka]

abocijawiem, niestety dziecko niewierzących rodziców w Polsce jest
naprawdę INN
> E
> zwłaszcza w małych miejscowościach jest to niesamowicie dla niego
odczuwalne i
> przykre

niya-to my chyba w innych Polskach mieszkamy

[niya]

w innych Polskach? może, jeśli w Twojej Polsce dziecko spędzające godzinę
religii na korytarzu czekając na następną lekcję nie czuje się inaczej to
dobrze, jeśli ksiądz uczący resztę klasy nie usiłuje przekonać rodziców dziecka,
aby mu pozwalali wybrać czy chce wierzyć czy nie i żeby chodziło na lekcje
religii to jeszcze lepiej, jeśli Twoje dziecko przed I Komunią Świętą nie słyszy
od innych dzieci "a Ty nie idziesz z nami i nie dostaniesz prezentów bo Twój
tata nie chce żebyś chodził do Kościoła" to wręcz gratuluję tej innej Polski.
Biorąc ślub kościelny z osobą niewierzącą, ta osoba musi podpisać papierek,
który mówi, że nie będzie stał na przeszkodzie w wychowywaniu wspólnych dzieci w
wierze katolickiej, w wielu kościołach gdy rodzice nie mają ślubu, dziecko
chrzci się w dzień powszedni, a nie w niedzielę na mszy, mój brat nie mógł
własnego dziecka do chrztu trzymać bo nie miał z dziewczyną ślubu... wiesz ile
mogę takich przypadków wymieniać? Dziecko bez bierzmowania ma problemy z byciem
świadkiem na ślubie, z byciem ojcem czy matką chrzestną z wzięciem ślubu
kościelnego z osobą wierzącą. Od wytykania, że TO DZIECKO na religię nie chodzi
się tylko zaczyna.
Ja mówię tylko przykłady z mojego małego miasteczka, a mogłabym podać takich
wiele wiele więcej...

[dorianne.gray]

niya napisała:

w wielu kościołach gdy rodzice nie mają ślubu, dziecko
> chrzci się w dzień powszedni, a nie w niedzielę na mszy, mój brat
nie mógł
> własnego dziecka do chrztu trzymać bo nie miał z dziewczyną
ślubu... wiesz ile
> mogę takich przypadków wymieniać? Dziecko bez bierzmowania ma
problemy z byciem
> świadkiem na ślubie, z byciem ojcem czy matką chrzestną z wzięciem
ślubu
> kościelnego z osobą wierzącą.

Nie rozumiem, co to ma wspólnego z pytaniem autorki wątku - piszesz
najwyraźniej o ludziach wierzących, tak? Bo nie potrafię sobie
wyobrazić, po co ludzie niewierzący mieliby np. chrzcić dziecko?...
I w jakim celu człowiek niewierzący miałby być rodzicem
chrzestnym?...

[niya]

odpowiadałam na post Guderianki i opisywałam rodziców dziecka z których jedno
było niewierzące, jak coś źle zrozumiałam to wybaczcie, padam na nos ze
zmęczenia, a nijak się położyć nie mogę .

[guderianka]

No to faktycznie masz mi czego gratulowac-bo dziecko na korytarzu
nie stoi, ksiądz do niczego nie namawia, inne dzieci idące do
komunii św nie dogadują mojemu dziecku (czasem mówią tylko,że ma
grzech haha)ale zazdroszczą że nie musi na msze latać.Problem
ślubu,bierzmowania itp nas nie dotyczy, bo są to dla nas nic nie
znaczące obrządki

[niya]

ech, może ja mam zbyt staroświeckie poglądy już? , mieszkam obecnie na wsi i
tu aż bije po oczach jak są traktowani ludzie niewierzący. Za bardzo pojechałam,
sorki. Chodziło mi o moje doświadczenia a uogólniłam na wszystkich

[guderianka]

Spoko, nic się nie stało.

[croyance]

Niya, ja chodzilam do pierwsze klasy LO w '92 roku, i zamiast
religii mialam lekcje etyki. Nie bylo zadnych problemow.

[burza4]

moja córka co prawda wypisala się z religii dopiero pod koniec
podstawówki, ale jakoś nie miała z tym nigdy problemu. Nie spotkala
się też z żadnym ostracyzmem towarzyskim, dzieci raczej jej
zazdrościły, że ma mniej lekcji.

[bri]

Inne? Z mojego punktu widzenia w Polsce jest masa ludzi
niewierzących. Chociaż nazywają się katolikami nie modlą się, nie
spowiadają, do kościoła chodzą na śluby i pogrzeby (ja też),
współżyją przed ślubem i używają środków antykoncepcyjnych itp. Moje
dziecko będzie się od nich różnić tym, że nie przyjmie komunii w
kościele - imprezę z piękną sukienką i prezentami mogę jej zrobić z
innej okazji.

[m.nikla]

dzieci rodziców niewierzacych są inne??? tzn. jakie łaciate??? czy jak bo nie
kumam??

[croyance]

Nieprzestrzeganie zasad religijnych nie jest rownoznaczne z brakiem
wiary. 'Wierzacy' moze byc i satanista, ktory wierzy w Boga, ale Go
nie popiera.

[dorianne.gray]

Nas to co prawda nie dotyczy, jak widzę, bo szuka Pani rodzin
agnostycznych, a nasza jest ateistyczna... ale powiem, co myślę.

Uważam, że to nie jest żaden problem. Sama nie mam chrztu, wychowana
jestem dobrze, moje dzieciństwo nie było traumą, było najzupełniej
zwyczajne. Nie widzę żadnych wyzwań stojących przed moim synem z
powodu tego, że wychowywane jest przez dwoje ateistów.

> Jak przygotowywac do tego
> że będzie inne?

Każde dziecko jest inne. Jedno jest rude, inne grube, trzecie
niepełnosprawne, czwarte wyższe od rówieśników, piąte jest
muzułmaninem, szóste jest czarne, siódme jest wychowywane bez
religii i pojęcia Boga. Wystarczy normalnie uświadamiać dzieciom, że
ludzie są różni i nie jest to powód do zmartwień, wstydu ani szykan.
Aha, takie uświadamianie dzieciom, że ludzie są różni, to nie jest
zadanie specjalne niewierzących rodziców - to zadanie każdego
rodzica / opiekuna / wychowawcy.

[net79]

Niewierzący rodzice nie równa się niewierzące dziecko...
Są ludzie którzy pozostawiają dziecku wolny wybór, opowiadają o religiach
świata,mówią jak oni to widzą, dają czas, odpowiadają na pytania, a potem
dziecko dokonuje wyboru. Mój syn w wieku 5 lat z małym haczykiem stwierdził, że
wierzy w Jezusa, Boga i anioły i niezależnie co mówi mu niewierząca kuzynka,
tata, czy kto bądź on wie, że one są na prawdę. Do kościoła chodzi rzadko, tylko
kiedy czuje taką potrzebę, na religie w przedszkolu chodzi, bo mu się podoba...
Ma przerobioną książkę o różnych religiach i ta podpasowała mu najbardziej, ale
modli się głośno tylko przy mamie i tylko mamie zgłasza chęć kościelną...
Później może zmieni zdanie, wybór zawsze należy do niego...my rodzice będziemy
mu to tylko ułatwiać...

[net79]

Nikt za nas nigdy mu nie powiedział, że Bóg istnieje naprawdę...

[aurinko]

Mój syn (13-latek) jest od urodzenia wychowywany wśród ateistów.
To nie był i nie jest żaden problem ani dla syna ani dla rodziny. Moje dziecko w
żaden sposób nie czuje się inne, w ogóle nie rozumiem skąd u Pani założenie o
"inności" dziecka? Każde dziecko, bez względu na to, czy chodzi na religię czy
nie, czy jest ochrzczone czy nie, jest normalnym dzieckiem. Przygotowuje Pani
artykuł po to, aby wzbudzić jakieś chore poglądy, przełamać stereotypy, czy chce
Pani przedstawić własną wizję "trudnego" wychowywania dziecka w niewierzącej
rodzinie?
Na przykładzie mojego syna odnoszę wrażenie, że problemy takich dzieci są co
najmniej wyolbrzymiane. A może ja w innej Polsce mieszkam...

[justyna_dabrowska]

Nie wiem dlaczego zakłada PAni moje złe inetncje? Moje osobiste doświaczenia też
są dobre, (i moich dzieci też) ale jednostkowe doświadczenie nie jest
wystarczającym powodem do wyciągania jakichkolwiek wniosków generalnych. Znam
dzieci które sie nacierpiały z powodu tego że nie chodziły na religię. W
literaturze poradnikowej brytyjskiej czy skandynawskiej jest mnóstwo tekstów dla
rodziców ateistów czy agnostyków, sa też ksiązeczki dla dzieci na ten temat...w
Polsce o tym nikt nie pisze. Co w tym złego że chcę to jakoś opisac i wskazac
ludziom jak moga pomóc dziecku w razie ewentualnych przykrości? skąd ta agresja?

[triss_merigold6]

Dziecko nie będzie się czuło inne dopóki tej "inności" nie
uświadomią mu dorośli lub dzieci przez dorosłych odpowiednio
pouczone.
Jeśli potomka spotka w szkole przykrość z tytułu niechodzenia na
religię ze strony nauczycieli lub katechety/ki to jestem w stanie
zrobić dym w kuratorium, MEN-ie + poszczuć szkołę (tzn. konkretne
osoby) mediami i organizacjami broniącymi praw człowieka. No limits.

[deela]

nie ochodzi mnie reakcja innych
chce nauczyc swoje dziecko, szczerosci a nie hipokryzji - "chodzisz do kosciola
lub jestes ochrzczony bo WSZYSCY TAK ROBIA"
mieszkam w duzym miescie - mysle ze kiedy dojdzie do komunii swietej - w jego
klasie juz ok 1/4 dzieci nie przystapi do tego sakramentu

[deela]

PS ale ja jestem ateistka - a maz nie praktykuje i nie wglebia sie w swoja wiare
- uwazam ze zostala mu narzucona a on nie zastanawia sie nad tym

[hexella]

u nas podobnie.
Moje ulubione pytanie, to czy byłby również katolikiem, gdyby
urodził sie w amazońskiej dżungli?

[kropkacom]

Wychowujemy dzieci bez Boga. Nie czują się gorsze. Ale nam jest prościej bo nie
mieszkamy w Polsce.

[majenkir]

justyna_dabrowska napisała:
> Jak przygotowywac do tego że będzie inne?

??? Inne?
Moje dzieci sa wychowywane "bez boga". Byly w kosciele 1 raz (50
rocznica slubu dziadkow), wiec ciekawosc ich zostala zaspokojona
(jak to wyglada w srodku ). Wiedza, ze ludzie wyznaja rozne wiary,
ale nie jest to u nas zadnym tematem....

[semida]

Ja chrzciłam Dziecko,bo jestem katoliczką.Niepraktykującą,tak jak mój mąż.Wierzę w Boga,modlę się,ale nie chodzę do kościoła,nie mam w domu"świętych"obrazków,krzyżów itp.
Mam chrzest święty,komunię,bierzmowanie i ślub kościelny.Dziecko puki co ma chrzest.Będzie starsze samo wybierze w co chce wierzyć.
Podkreślam-wierzę w Boga,ale nie chodzę do kościoła,moje dziecko siłą rzeczy również nie.
Mieszkam w małej miejscowości,ksiądz wie kto uczęszcza na msze niedzielne a kto nie,i tym którzy nie uczęszczają robi ogromne problemy np.z komunią Dziecka.Wiem,że problemy będą,tym bardziej,że jak Młoda nie będzie chciała chodzić na religię,to nie będzie.Ja nie chodziłam.

[hexella]

Moje dzieci są z rodziny mieszanej, to nie wiem czy sie łapię. Mój
mąż jest katolikiem, ja jestem ateistką. Wygląda to tak, ze mamy
umowę- dzieci poznają oba światopoglady i kształtuja własny. Starszy
6letni syn póki co twierdzi, ze w boga nie wierzy, młodszy jest zbyt
mały na własne zdanie.
Starszy syn chodzi do przedszkola i jako jeden z dwojga dzieci nie
bierze udziału w lekcjach religii. Nie czuje sie z tego powodu
niezręcznie, od początku przygotowywałam go na różne reakcje
rówieśników- na razie nie mamy z tym problemu.
A póżniej? Da sobie rade. Sama wychowywałam sie w podobnej rodzinie
i zdarzało sie, że musiałam "zawalczyć o swoje". Nie żałuję tego-
zahartowało mnie to na przyszłość.

[maurra]

na razie moje dzieci sa malutkie, ewentualne trudności przed nami
a nie jestem naiwniarą, będą

mam nadzieję, że nie będą katolikami, nie chcę żadnego prowadzania dzieci przez
babcie do kościółka, pokazywania bozi etc.

Opcja "Miał 5 lat i powiedział, że wybiera Jezusa, więc go ochrzciłam" wywołuje
opad mojej szczęki; ciekawam, która mama równie niefrasobliwie włączy dziecko do
wspólnoty np. muzułmanów gdy synek w 5 roku życia zakomunikuje, że kocha Allacha.
Kilkulatek to może sobie decydować, czy woli traktor czy koparkę na urodziny a
nie do jakiej wspólnoty religijnej chce należeć. Takie dziecko nie mam bladego
pojęcia o wierze, bogu, sakramentach, dogmatach, grzechu.

[katrio_na]

> Opcja "Miał 5 lat i powiedział, że wybiera Jezusa, więc go
ochrzciłam" wywołuje
> opad mojej szczęki; ciekawam, która mama równie niefrasobliwie
włączy dziecko d
> o
> wspólnoty np. muzułmanów gdy synek w 5 roku życia zakomunikuje, że
kocha Allach
> a.
> Kilkulatek to może sobie decydować, czy woli traktor czy koparkę
na urodziny a
> nie do jakiej wspólnoty religijnej chce należeć. Takie dziecko nie
mam bladego
> pojęcia o wierze, bogu, sakramentach, dogmatach, grzechu.

Mało wiesz o niektórych 5 latkach
Mysle, że nie tylko moje potrafi podejmować całkiem poważniejsze
decyzję niż wybór między traktorem a koparką

Uważam, że moje dziecko miało ZNACZNIE większy bagaż informacyjny
niż 1 miesięczy niemowlak, którego stawia się przed faktem
dokonanym
Mimo, że miałam obawy i idealistycznie rodząc dziecko chciałam dać
mu czystą kartkę do 18 roku życia to jednak uważam, że chrzest
mojego dziecka (zaznaczam, że była to bardzo zrobiona pod nas
uroczystosc) byl dla niego bardzo wazna i piekna chwila, ktora
wspomina do dzis.
Moje dziecko nie wybralo Jezuska jak to nazywasz - moje dziecko
podjelo decyzje ze chce byc ochrzczone. Czyli podjelo swiadoma
decyzje gdy 99% populacji dostaje z chwila zobaczenia swiatla
dziennego.
A czy jego religia bedzie judaizm, mahometanizm,, chrzescijanizm,
buddyzm, jazydyzm czy tez kompletna pustka... no wybacz... ale przez
chrzest nie przesadzasz o wszystkim.

[katrio_na]

Pani Justyno,
Po pierwsze czy naprawde sądzi Pani, że znajdzie Pani prawdziwych
agnostyków. Osobiście sądzę, że artykuł skupi się na ateistach - nie
wiem czyjest bóg ale nie wierzę - koniec i kropka.
A to będzie nuuuudne i nic nie wnoszące.
No i czy chce Pani pisać o ludziach, którzy nie mają ŻADNEJ wiary
czy ludziach, którzy żyjąc w Polsce nie są chrześcijaninami?

No dobrze, jestem agnostyczką, nawet silną. Mojemu mężowi bardziej
jest bliższy apateizm.
Nigdy nie przeszkadzało mi to w życiu, nie czułam się jak to Pani
nazywa inna Nie chodziłam na rekolekcje, nie chodziłam na religię
itp itd. Nie zastanawiałam się czy jestem jedna czy jestem jedną z
wielu. Nie przeszkadzało mi to również w dostaniu się na Katolicką
Uczelnię i nie przeszkadzało w skończeniu jej z dobrym wynikiem.
Mimo, że studia tam były właściwie dla duszy to wspomninam je po
tysiackroc milej niz te wlasciwe mojemu zawodowi na uczelni
panstwowej. Spotkałam się ze świetnymi osobowiściami z którymi był
możliwy dialog, ale jednak nie byłam w stanie przyjąc tak
absurdalnego chodzenia po omacku i wyjaśniania wszystkiego jedną
formułką oderwaną od rzeczywistości

Moj syn ma 6 lat. Zna religie chrzescijanska, zna również inne
religie. Zna je na zasadzie podań i legend. Byłam z nim w kościele.
Uczestniczyl z Babcią w mszy. W wieku 5 lat zdecydował, że chce
przyjąć chrzest i przyjał go u zaprzyjażnionego księdza gdzieś w
Polsce
We wrzesniu idzie do zerówki - nie zapisałam go na religię. Wybrałam
szkołę gdzie religia jest na początku i na końcy zajęć.
Gdy zdecyduje, że chce chodzić - będzie mogł wybrać.

Właściwie to denerwuje mnie, że religia jest w szkole. A dlaczego
nie ma np. Buddyzmu. Dlaczego nie ma religoznawstwa?
Uważam, że religia powinna powrócić do kościoła.

Ale każdy ma prawo wyboru. To, że ja nie wierzę jest moją prywatną
sprawą. To, że mój mąż nie wierzy jest jego prywatną sprawą.
Ja dam mojemu synowi bagaż w postaci informacji a czy on ewolucje i
materię będzie chciał schować do jednego plecaka a zarzucić na plecy
ten z teizmem... Zaskoczę Panią - myślę, że nawet byłabym w stanie
zaakceptować jego wybór gdyby chciał zostać księdzem i w tym widział
powołanie.

Jestem bardzo liberalna pod jednym warunkiem. Tę wiarę trzeba
naprawdę mieć.

[justyna_dabrowska]

Dlaczego nudne? i dlaczego nic nie wnoszące? To, że my sobie radzimy nie zaczy
że wszyscy sobie radzą. To co PAni pisze jest bardzo budujące. Ja także nie
miałabym nic przeciwko gdyby mój syn powiedział, że chce byc księdzem...więc
chyba myslimy podobnie.
tym wątku wypowiadaja się osoby silne, dobrze samookreślone. Miło to czytać.
Ale ...czy naprawdę mysli PAni że dziecko którego rodzice nie wierzą w Boga,
które mieszka w przysłowiowej Ostrołęce spotka sie z samą tylko tolernacją? że
samotne siedzenie na korytarzu w czasie gdy inne dzieci maja eligie będzie dla
niego OK? Chciałabym żeby tak było, ale mam OBAWY oraz doświadczenie z pracy
klinicznej z różnymi rodzinami i problem wykluczania dzieci z tego tylko powodu
że czymś sie różnią ISTNIEJE...
Ja nie mysle że INNY znaczy gorszy, ale myslę że ktoś kto nie jest ochrzczony,
nie chodzi w szkole na religie może czuc sę INNY, nie udawajmy więc że problemu
nie ma...

[justyna_dabrowska]

Dzięki za zwrócenie uwagi, oczywiście że to dwa różne pojęcia, użyłam
niepotrzebnego skrótu myslowego, a to dlatego że zarówno rodziny agnostyczne jak
i ateistyczne są w Polsce w mniejszości, i ich tożsamość jest często
niedookreślona. Więc precyzuję: chodzi mi zarówno o rodziny w których mówi się :
"Boga nie ma" jak i te w których mowi się "My w Boga nie wierzymy", tych rodzin
w których mówi się "Nie wiemy czy on jest" jest chyba bardzo mało, mysle też że
taki komunikat skierowany do małego dziecka jest niejasny i pewnie rzadko sie go
tak formułuje...
Będę wdzięczna za dzielenie się doświadczeniem - jak radzicie sobie z
chronieniem dziecka nieierzącego (i czy taka ochrona jest potrzebna?), czy
dzieci spotyka coś trudnego? ze strony innych dzieci? ze strony dorosłych?

Z góry dziekuję za wszystkie wypowiedzi. Mozna też do mnie pisac na adres
[e-mail]

[mozambique]

jak widzicei , niepotzrebnie sie trudziłąyscie piszac tu posty. P.
Justyna nie chce sie dowiedzieć, ona juz WIE ze te dzieci są INNE i
to własnie zamierza udowodnic w sowim artykule

a na forum szuka tylko argumentów, czyli tzw "przykłądów z życia" i
tylko takie zamierza uwzglednic

[justyna_dabrowska]

Wiem tylko że ludzi niewierzących jest w Polsce ok 3%. Jeśli słowo INNE ( co nie
oznacza ani GORSZE ani LEPSZE) tak bardzo razi proponuje uzywac sformułowania:
"w mniejszości".
Otóż- wracając do pytania głównego, jestem ciekawa czy wychowywanie dzieci, kóre
są w mniejszości jest jakims wyzwaniem? Jak reagujecie na uwagi otoczenia? (czy
sa takie?), jak odpowiadacie na pytania dziecka inspirowane tym o czym mówią
inne dzieci (NP "czy ja nie pójdę do piekła"?)
Czy ktoś kiedyś był zmuszony do konfrontacji z nauczycielem w szkole w tej
sprawie? (by ochronic dziecko)...

Z góry dziekuje za maile:[e-mail]

[joanekjoanek]

A skąd Pani wie, że niewierzących jest ok. 3%?

Bo tak ogólnie, to realia się zmieniają. Ja na przykład nie mam tyle kasy, czasu i motywacji, żeby zlecić jakieś badanie opinii publicznej - ale "Dziecko" chyba tyle kasy ma, prawda? No właśnie.

To, co mnie by interesowało jako czytelniczkę takiego artykułu, to właśnie dostęp do nowych statystyk. Jak to się teraz kształtuje - ile jest tych nieochrzczonych dzieci (małych i najmniejszych), ilu jest tych rodziców, którzy nie poślą na religię czy do komunii, i jakie z tego perspektywy na przyszłość wynikają.

bo również moim zdaniem wcale nie jest tak, jak to sobie Pani tu spokojnie i ufnie nakreśla. Zmienia się sytuacja - ze swojego egoistycznego punktu widzenia mam nadzieję, że zmienia się szybko i że nas naprawdę jest coraz więcej.

[justyna_dabrowska]

Opieram się na danych z ostatniego Spisu Powszechnego.

"bo również moim zdaniem wcale nie jest tak, jak to sobie Pani tu spokojnie i
ufnie nakreśla" -
czyli nie jest jak?

[joanekjoanek]

tak, że 3%

i tak, że niewierzące to "inne".

Spis powszechny był już dość dawno. Dzisiejsi rodzice małych dzieci nawet w nim często nie uczestniczyli, bo byli za młodzi. Albo byli studentami i mieszkali w miejscach, gdzie rachmistrze masowo do nich nie docierali. Nie uczestniczyłam i ja na ten przykład, nie z racji wieku, tylko mnie w domu nie było, i nikt mnie za bardzo nie szukał. Dane, moim zdaniem, o żadnej wiarygodności. Do tego zresztą nie do końca pasujące do tematu artykułu. Bo samemu w coś wierzyć - to jedno, a dzieciom to sprzedawać - to drugie.

A poza tym trendy, trendy... Się zmieniają. Deklaracja o wierze w cokolwiek coraz częściej i gęściej, w miastach w szczególności, wcale się nie przekłada na zapisywaniu dzieci do struktur i uczestnictwo dzieci w różnych procedurach, rytuałach i szopkach. Rodzice maluchów, którzy sami we własnym imieniu (w spisie powszechnym, czy gdziekolwiek) powiedzą, że "wierzą w istotę najwyższą", a mimo to nie uznają za stosowne nieść niemowlęcia do kościoła, wysyłać na religię od przedszkola ani wyprawiać im quasi-ślubu w wieku lat 9 - wcale nie są rzadkością.

No punkt wyjścia, moim skromnym zdaniem, beznadziejny. Bez obrazy, ale co Pani chce napisać ciekawego dla tych niewierzących? Skoro danych nie ma Pani żadnych relewantnych, a opinii szuka Pani u nich samych?

dziwne to jakieś.

[justyna_dabrowska]

Ja nie pisze tekstu publicystycznego. Pracuję w poradniku i taki właśnie tekst
zamierzam napisać. Skierowany do rodziców dzieci niewierzących. KROPKA. Nie ma
dla mnie znaczenia tak naprawdę ilu jest takich rodziców. Oni istnieja i maja
swoje pytania, wyzwania, czasem problemy. Maja tez dzieci, kóre na początku
swojego zycia sa od nich zależne i to od nich oczekują w miare spójnej wykładni
na temat świata.
Oczywiście że radze się forumowych rodziców - tak jak przy wielu innych tekstach
i mam wrażenie że te teksty bardzo na tym zyskują. Bo moje indywidualne
doświadczenie to jedno, a drugie to napisac coś, co komuś sie przyda.

[joanekjoanek]

aha aha.

Czyli nie ma znaczenia, czy dzieci wychowywanych bezreligijnie będzie 2%, czy 20%, tak? Nie ma znaczenia dla opisu charakteru problemów, uwarunkowań, realiów otaczających zjawisko, tak?

Nieno, okej. To miłego pisania

Nie chcę być złośliwa, naprawdę, ale Pani się sama tak podkłada, że ręce świerzbią. No kurczę, to chyba logiczne, że im więcej takich rodzin, tym mniejszy problem, a po osiągnięciu pewnej masy krytycznej problemy, o których jeszcze dziś można pisać, w ogóle zanikają. A ponieważ w wielu krajach Europy Zachodniej, do której się lat temu parę "przyłączyliśmy", tych problemów już od lat ładnych paru w ogóle nie ma - można by przypuszczać, że i u nas w tę stronę pójdzie. Czyli że to, co mamy jeszcze dziś - przeczekiwanie religii na korytarzu, zazdrość o białe sukienki i obawa przed "wyklęciem" przez babcię i księdza z ambony - zanika, zanikać będzie, bo rodziców niewierzących i odważniejszych w manifestowaniu swych poglądów jest coraz więcej... I tak dalej. To nie jest jakiś fundament pojęciowy dla dowolnie prostego artykułu w dowolnie popularnym czasopiśmie? Bo jak nie, to ja już nie wiem, co jest.

Tak czy inaczej, powodzenia życzę...

[justyna_dabrowska]

Dziękuję za życzenia.
To ciekawe że Pani pisze że ja się "podkładam" a Panią "Ręce
świerzbią"...myślałam że to jest wymiana myśli i argumentów a nie ciosów

Nie wydaje mi się żeby dzieci rodziców niewierzących było 20 %.
Może tak będzie za kilka lat...a może nie.
Ja piszę o tym co jest tu i teraz.
Temat jest mało opisany, w niektórych środowiskach nadal tabu i dlatego wydaje
się ważny.
Oto cytat z jedenj z gazet lokalnych:
"Nie ma ateistów

Etyki nie ma chyba w żadnej szkole podstawowej ani w gimnazjum w województwie.
Dokładnie nie wiadomo, bo kuratorium nie ma takich statystyk. Mają prowadzić je
gminy. Wiele bardzo się jednak dziwi, kiedy pada pytanie o to, ile osób
uczęszcza na religię i na jaką.

W gimnazjum w Doktorcach 95 uczniów deklaruje przywiązanie do religii
katolickiej. A trzy osoby są prawosławne.

- Nie ma u nas ateistów. Nie ma wśród rodziców zainteresowania etyką. - mówi
Maria Rogalska, sekretarz gminy w Surażu.

Żadnych danych na ten temat nie posiada Urząd Miejski w Łapach. - Nigdy nie były
nam potrzebne. Raczej sto procent dzieci chodzi na religię - domyśla się
Elżbieta Dzierżek, szefowa Biura Obsługi Szkół Samorządowych w Łapach. W żadnej
łapskiej szkole nie jest wykładana etyka. Takich informacji na próżno szukać w
Urzędzie Gminy w Turośni Kościelnej. - Trudno powiedzieć, ile dzieci nie
uczęszcza na religię w naszych szkołach. To tylko wyjątki - zapewnia Alina
Bondar, sekretarz gminy."

plissss

[guderianka]

3% wg jakich statystyk ?Parafialnych?Źródło kompletnie niewiarygodne
ponieważ w takich statystykach są ludzie ochrzeczeni ale
niekoniecznie wierzący. Jak wiadomo bowiem w religii katolickiej z
reguły chrzci się dzieci a dorośli często rezygnują z narzuconej im
w ten sposób wiary i sposoby myślenia

po drugie-pisze Pani- jestem ciekawa czy wychowywanie dzieci, kór
> e
> są w mniejszości jest jakims wyzwaniem?.
Czy Pani naprawdę nie zna odpowiedzi na to pytanie ?

[owianka]

Pani Justyno, na wszelki wypadek przypominam artykuł z Dużego Formatu (na
wszelki, bo na pewno ma go Pani już na tapecie do tego tematu):
tinyurl.com/6e9nbl

[owianka]

O, jest i w całości:
wyborcza.pl/1,76842,4682028.html

[justyna_dabrowska]

Mam ten artykuł Tomka, ale Wielkie Dzieki za pomoc)!

Ja piszę do "Dziecka" czyli do pisma poradnikowego, i - o ile się zorientowalam
- na razie nikt jeszcze takiego tekstu w Polsce nie napisał...
Takiego praktycznego, w stylu tekstów brytyjskich, takiego w którym szacunek do
dziecka jest punktem wyjścia do udzielania ewentualnych rad...

Mam jakąś utopijna wizję, że pisanie takich tekstów to działanie na rzecz
humanizmu i tolerancji...ale czytając rózne wypowiedzi na tym forum zaczynam
wątpić....

więc jeszcze raz dziekuje za dobra wolę
pozdrawiam
JD

[maurra]

justyna_dabrowska napisała:
> Mam jakąś utopijna wizję, że pisanie takich tekstów to działanie na rzecz
humanizmu i tolerancji...ale czytając rózne wypowiedzi na tym forum zaczynam
wątpić....


zgodnie z "zasadą": "mnie nikt nie wytykał w dzieciństwie więc problemu nie ma"
czy: "moje dziecko nie spotkało się z ostracyzmem to widocznie problem
ostracyzmu jest wydumany"
albo też: "ja osobiście nie znam żon bitych przez mężów więc moim zdaniem
problem przemocy w rodzinie jest mocno wydumany".
I tak dalej i tak dalej.... ja czegoś nie doświadczyłam to znaczy że tego nie ma

Z Warszawy czy Poznania problem nieakceptacji dziecka z racji niewiary wygląda
zupełnie inaczej niż z wiochy pod Częstochową.

[syriana]

ja tak może na marginesie problemu, ale w temacie procentowych proporcji
wierzący/niewierzący

to co mnie przeszkadza w artykułach w jakimś stopniu temat "inności"
niekatolików w Polsce podnoszący, to właśnie cytowanie suchej statystyki, która
IMO, może przerażać ludzi nie dość stanowczych i świadomych by w swoim
środowisku wyjść przez szereg i przyznać się do ateizmu, a przede wszystkim nie
oddaje codzienności

trafniej opisujące zjawisko jest chyba mówienie nie o dziewięćdziesięciu paru
procentach wierzących, ale o takiej liczbie ochrzczonych, z których regularnie
praktykuje ile? 60%?

[to.ja.kas]

Moje dziecko 16 lat chowa sie w takiej rodzinie czyli ze mna.
Jakie ma problemy?
Zadnych.
Miała nawet w podstawówce wychowawczynię katechetke i bardzo miło ją
wspominamy.
Małej koleżanki co najwyzej zazdroszcza ze nie musi chodzic na
religie.

Nigdy nie spotkałam sie ani ja ani Mała z zadnymi przykrymi
konsekwencjami.
Oczywiscie, ze budzi zdziwienie jak mówię, że Mała jest
nieochrzczona czy , ze nie ma komunii lub bierzmowania, ale poza
zdziwienie to niewychodzi.
Nie od zawsze mieszkamy w Warszawie. Poprzednio mieszkałysmy w
Olsztynie i tez nigdy nie było z tym problemu.
Byc moze są gdzies miejscowoscie gdzie taki styl zycia wywołuje
niemiłe turbulencje, nas na szczescie takie sytuacje omijały poki co
i omijają szerokim łukiem.
Uwazam (to taka teroria stworzona na własny uzytek), ze czasem sami
prowokujemy swoim zachowaniem do tego by byc ofiarą nagonki.
No bo jak jestesmy przekonani do własnych poglądów to co moga nam
zrobic? Powiedziec do mnie "Ty bezboznico!"....wzbudziłoby to u mnie
tylko usmiech politowania.

[tina1000]

ja moze podkleje sie do tematu choc troche z innej bajki...

Pytanie moze wydac sie dziwne czy wrecz glupie ale od jakiegos
czasu sie nad tym zastanawiam bo na prawde nie wiem. A ze
przeczytalam Wasza dyskusje to skorzystam z okazji i zapytam samych
zainterasowanych:

jak wygladaja pogrzeby ludzi nieochrzczonych? rozumiem, ze cmentarze
sa komunalne i wszysc moga tam zostac pochowania, tak? a co z malymi
miasteczkami gdzie cmentarze sa przy kosciele, co wtedy? czy kosciol
w takim przypadku robi problemy i pogrzeb odbywa sie w innym
miescie? Kto prowadzi ceremonie pogrzebu, no rozumiem, ze nie
ksiadz. Sa jacys urzednicy uporwnieni do tego?
i jeszcze jedno pytanie czy ateisci chodza na cmentarz w dzien
zmarlych?

ja sama do kosciola nie chodze moja wiara jest bardzo slabiutka, a
ze wychowalam sie w rodzinie katolickie, ktora obchodzi tradycyjnie
wszystkie swieta to trudno mi sie zupelnie od tego oderwac.
z gory dziekuje za odpowiedz

[hexella]

tina1000 napisała:

> jak wygladaja pogrzeby ludzi nieochrzczonych? rozumiem, ze
cmentarze
> sa komunalne i wszysc moga tam zostac pochowania, tak? a co z
malymi
> miasteczkami gdzie cmentarze sa przy kosciele, co wtedy? czy
kosciol
> w takim przypadku robi problemy i pogrzeb odbywa sie w innym
> miescie? Kto prowadzi ceremonie pogrzebu, no rozumiem, ze nie
> ksiadz. Sa jacys urzednicy uporwnieni do tego?
> i jeszcze jedno pytanie czy ateisci chodza na cmentarz w dzien
> zmarlych?

- ludzie niewierzący chowani są na cmentarzach komunalnych, jeśli
takowego brak w obrebie miejsca zamieszkania zmarłego- na
parafialnym, ksiac nie może sie sprzeciwić, bo reguluje to Konkordat.

- pogrzeb świecki może poprowadzić Mistrz ceremonii (zakłady
pogrzebowe maja to w ofercie), względnie ktoś z rodziny lub
przyjaciół.

- nie wiem czy wszyscy ateiści chodzą na cmentarz w 1listopada, ja
czasem chodzę, odwiedzam zmarłych, nie swietych.

ksiąDZ tam gdzieś miało być;)

[hexella]

Są różne metody

[triss_merigold6]

- pogrzeb za kościelnym za płotem w nocy
- ciąga truchło po wsi ku przestrodze innym
- grzebie na rozstajach dróg
- normalnie na cmentarzu ale za to klatkę piersiową przebija się
uroczyście srebrnym poświęconym kołkiem

z mojej perspektywy

[konstancja16]

ciekawy temat.

wychowalam sie w rodzinie niewierzacej, jestem agnostykiem.
przeszlam ciezka szkole zycia ma poczatku, ale mialam kochajacych i
madrych rodzicow i to dalo mi sile, dzieki temu nie czulam sie
gorsza.

dzieciaki potrafia byc okrutne. przejmuja tez rozne rzeczy od
doroslych - swoich rodzicow i katechetow. ktorzy sa rozni, madrzy i
glupi. pierwszy raz poczulam sie inna jak poszlam do szkoly. w tych
czasach jeszcze religia byla w domach parafialnych wiec trwalo pare
tygodni zanim sie zorientowalam ze istnieje cos takiego jak lekcje
religii. a inne dzieciaki zorientowaly sie ze ja nie chodze, jako
jedyna w klasie. niestety, nikt ich nie przygotowal na te sytuacje,
mnie zreszta tez nie. i sie zaczelo.... po kazdej katechezie
przychodzily z nowymi rewelacjami-pogrozkami. jak nie bedziesz
chodzic na religie to pojdziesz do piekla. bedziesz sie smazyc w
smole. jak nie bedziesz chodzic na religie to nie bedziesz mogla
wziac slubu. pan bog cie ukaze. ty grzesznico. ty zydowko.
ciekawe, ze wtedy chyba nikt nie rozumial co to znaczy 'Zyd'.

bronilam sie jak moglam, po jakims czasie wszyscy sie przyzwyczaili
i jakos sie uspokoilo. przez chwile nawet zapragnelam zapisac sie
na religie (rodzice nie byli zachwyceni, ale tez nie oponowali), ale
potem mi przeszlo. okresu pierwszej komunii juz tak dramatycznie
nie wspominam, do tego czasu umocnilam swoja pozycje w grupie, bylam
silna i bystra, nie dawalam sobie w kasze dmuchac. ale gdybym byla
slabszym dzieciakiem mogloby byc kiepsko.

potem, juz w liceum, w czasie kiedy moje kolezanki i koledzy
zaczynali rezygnowac z lekcji religii, ja sie zapisalam. ksiadz
mial swiadomosc sytuacji, to juz byly inne rozmowy, poszukiwanie
sensu zycia, dyskusje filozoficzno-teologiczne. przeszlo mi, jak w
Polsce religia stala sie obowiazkowa. ale to inna historia.

wracajac do tematu, w moich czasach bylo niewiele osob, ktore nie
chodzily na religie i nikt nie byl przygotowany do uczenia
tolerancji. nie wiem czy sie to zmienilo, ale na pewno potrzeba
tolerancji i zrozumienia po obu stronach barykady. bo ta barykada
jest.

potem jeszcze byla WIELKA JAZDA z pogrzebem bardzo bliskiej mi
osoby.... niestety alternatyw dla pochowku katolickiego jest w
Polsce niewiele i trudno to zalatwic w 3 dni rodzinie przygnebionej
nagla smiercia ukochanej osoby. tez osobna juz historia.