Dylematy zapracowanej mamy

[pom]

Dostałam propozycję bardzo atrakcyjnej pracy - to jest to, co chciałabym robić
i jednocześnie nieźle mi zapłacą.
Minusy? Oprócz obaw, czy się sprawdzę i nadaję, przerażeniem mnie napawa
fakt, że praca ta będzie pochłaniać conajmniej 10 godzin dziennie, wliczając
to dojazdy.
Boję się, czy mój 2,5letni synek o wytrzyma.
tylko, że część obowiązków i czasu będzie spędzać z nim tata. Czyli dziecko
będzie z opiekunką lub babcią koło 8 godzin, bo potem tata przejmie opiekę.
Powiedzcie, warto tak się zarżnąć... bo ja naprawde sie waham.

[ka_ag]

ja się właśnie tak zażynam....
Czy warto? Trudno powiedzieć...
Czasem mi serce pęka, że za mało czasu dziecku poświęcam.
Nie ma mnie w domu ok. 8,5 godziny. W tym czasie opiekunka zajmuje się małym. Na
szczęście dojazd do domu zajmuje mi 7-20 minut, zależnie od korków i świateł na
skrzyżowaniach.
Z ekonomicznego punktu widzenia na pewno warto. Ciągle myślę o urlopie
wychowawczym i jakoś odwlekam tę decyzję... Chyba przetrwamy tak do czasu aż
mały pójdzie do przedszkola (obecnie ma prawie 15 m-cy. A potem z górki. Nic nie
zaszkodzi spróbować, a jak będzie za ciężko to zrezygnujesz i już.
Trzymam kciuki

[pom]

Też się pocieszam myślą, że w razie czego zrezygnuję. Plusem tej pracy jest to,
że mogę ją częściowo wykonywać zdalnie, no i wieczory tez będą zawalone...
A dojazd do około 4 godziny, z tym, że 3 godziny moge pracowac w pociagu.
Jednym slowem dom wariatów.

--
Be the best version of yourself.

[mama303]

pom napisała:

> A dojazd do około 4 godziny, z tym, że 3 godziny moge pracowac w
pociagu.
> Jednym slowem dom wariatów.

4 godziny? szkoda życia moim zdaniem na dojazdy.

[pestka14]

hmm, 2,5 roku to już naprawdę sporo, ja bym poszła do pracy -
dziecko niedługo pójdzie do przedszkola i i tak nie będzie
potrzebowało tak długo mamy przy sobie
a taka okazja może się nie powtórzyć kiedy akurat się zdecydujesz na
powrót do pracy

[agus1975]

A ja bym jeszcze poczekała, lub poszukała w miarę możliwości czegoś
innego, zajmującego mniej czasu. Wiem, że czasem łatwiej powiedzieć
niż zrobić. Ja wprawdzie tez pracuję, ale praca nie pochłania mi az
tyle czasu poza ustawowymi 8 godzinami. Popołudnia mam dla rodziny
tak samo jak wekendy. Zastanów się, czy po pracy będziesz jeszcze
miała nie tylko czas ale i siły na zabawę. Cięzko coś radzić bo to
Twoja decyzja ale nastaw sie na to , że łatwo nie będzie z
drugiej strony wiele kobiet tak żyje
pozdrawiam

[anna-t220]

Jeżeli to jest ta praca, o której marzysz, to idź do niej bez
zastanowienia. Lepiej, jak nie będzie Cię troche dłużej w domu, niż
jakbyś zrezygnowała, a później miała cały czas pretensje do dziecka.
Kiedyś powiesz dziecku, że dla niego zrezygnowałaś z wielu rzeczy, a
wiesz co ono Ci odpowie(?!): "kto Ci kazał"?...

[pom]

Nigdy bym dziecku nie powiedziała, że zrezygnowałam dla niego z czegokolwiek. Bo
sama uważam, że nikt mi "nie kazał". Tak nie kazał powoływać dziecka na świat.
Ale nie zwalnia to z odpowiedzialności za dziecko i to już, że tak powiem, nie
dziecka sprawa.

[agus1975]

Pom może mi sie tylko wydaje, ale Ty chyba nie jesteś do końca
przekonana do tej pracy. Wiem, że gdybyś była pewna nie radziłabyś
sie tu, ale jakoś tak mi się wydaje, że nie koniecznie masz ochotę
poświęcać sie jej az tak bardzo Szczęśliwe dzieciństwo ma sie
tylko raz
pozdrawiam

[pom]

Aż tak bardzo nie mam ochoty, to prawda. Jeśli będę miała sygnały, że mój synek
jest aż tak nieszczęśliwy to zrezygnuję bez mrugnięcia okiem.
Jednak ta praca mnie pozytywnie nakręci (mam nadzieję) i myślę, że to sie
udzieli także całej mojej rodzinie.

[mama-ola]

> przerażeniem mnie napawa fakt, że praca ta będzie pochłaniać
> conajmniej 10 godzin dziennie, wliczając to dojazdy.

Moja tak pochłania, 8 godzin w pracy plus godzina w jedną stronę.
Nie spędza mi to snu z powiek, bo zawsze zostawiałam syna w dobrych
rękach. Też zostaw w dobrych i... spokojnej pracy!

> Boję się, czy mój 2,5letni synek o wytrzyma.

No pewnie, że wytrzyma. To juz duże dziecko, jest ciekawe świata,
chce coraz więcej wiedzieć i robić ciekawych rzeczy. Kolano mamy
staje się coraz mniej atrakcyjne. Nie trzymaj się go tak kurczowo.
Niech idzie do ludzi i w nowe miejsca.

[manna_poranna]

wiesz- ja nie pracuję, jestem z dzieckiem w domu i gdyby zaproponował mi pracę,
o której marzę i która da mi satysfakcję to bym wzięła tę pracę Bo uważam, ze
robienie w życiu tego, co daje radość i pieniądze na dodatek, to fajna sprawa.
Twój synek nie jest już Maluchem, który nieustannie Cię potrzebuje,myślę,że
skoro będzie też z tatą, to nawet lepiej dla niego
Wiem, że boisz się nieznanego, ale na pewno każda decyzja, którą podejmiesz
będzie miała plusy i minusy, pomyśl o tym, że Mały rośnie, a propozycja fajnej
pracy nie pojawia się codziennie ))

[brookeforrester]

A pytanie nie powinno brzmieć- czy mama to wytrzyma?
Często ukrywamy nasze strachy pod pretekstem strachów (rzekomych) dzieci. Wiem,
co mówię, sama pracuję i jak miałam zostawić Młodego (gdy miał rok, teraz ma
dwa lata) to ryczałam. On tymczasem świetnie się przystosował i czasem nie
zauważa jak wracam do domu... (zajmuje się nim moja mama, wcześniej opiekunki)

[osa551]

Ja tak pracuję odkąd starsza córka skończyła rok. Mam kogoś na stałe do opieki i
prowadzenia domu. Nie będę Cię czarować, że nie miewam wyrzutów sumienia, ale
jakoś sobie radzimy w tej chwili już z dwójką maluchów.

[pom]

Dziewczyny, bardzo Wam wszystkim dziękuję za dodanie otuchy.
Decyzję właściwie podjęłam, bo to prawda, że druga taka szansa może się nie trafić a zrezygnować zawsze można.
Zawsze bardziej się żałuje tego, czego się NIE zrobiło.
W tej chwili także pracuję na bardzo dogodnych warunkach czasowych i praktycznie mogłabym tak jeszcze pociągnąć trochę. Ale okoliczności pracowe trochę się zmieniły i to mnie pchnęło doszukania czegoś nowego. Znalazłam coś fajnego i nie chce tego stracić przez tchórzostwo tym bardziej, że mam 38 lat nie 18.)
Otuchą napawa mnie też świadomość, że syn będzie teraz więcej z Tatą i to może im obojgu dobrze zrobić.

Dziękuję i pozdrawiam.

[akado]

Ja poszłam do pracy od razu po urlopie macierzyńskim (dziecko zostało z opiekunką) i pracowałam 13 miesięcy, potem dopiero poszłam na wychowawczy i zamierzam zostać do 4 roku zycia małej (mała ma teraz 2,5 roku). Z perspektywy czasu żałuję, że wogóle wracałam do pracy po macierzyńskim - tych chwil z dzieckiem już nic nie wróci a od opiekunki dowiadywałam się o pierwszym słowie i pierwszym kroczku , byłam wściekła!!! Poza tym byłam podwójnie zmęczona - wstawałam o 4 rano żeby na 6 dojechać do pracy a wracałam do domu o 15,30 (dojad miałam 1,5 godziny). A po powrocie - dziecko+robienie obiadu, byłam wykończona!!!!!!!!!!!!!
Przy takich długich dojazdach jak Ty piszesz bym się nie podjęła pracy przy małym dziecku.

[matrix-79]

przeczytalam Twoje pytanie i od razu chcialam odpowiedziec tak idz
do pracy 2,5 roku to i tak dlugo trzeba sie realizowac nie jestes
tylko matka ale i czlowiekeim kobieta, ile mozna zupki kupki idz do
ludzi.,.,.taka byla moja pierwsza mysl. pozniej zjechalam" na dol i
przeczytalam wpis o mamie ktora wlasnie sie tak zarzyna o wstawaniu
o 4 rano itd. jakbym czytala swoje zycie. ja wrocilam do pracy po
8cach, pozniej szybko awansowalam i zostalam dyrektorem, niby fajnie
praca kareira, ludzie sie ze mna liczyli, bywalam, dostawalam
zaproszenia, mialam nowe garsonki, szybko musialam schudnac zeby
wygladac....teraz mala ma 22m-ce. i mysle sobie po co? czy warto
bylo? Niunia jest i byla od poczatku z oja mama wiec bylo mi
latwiej. ale powiem Ci co zrobilam: bo dylematy mam codzien bez
konca, nigdy nie bede juz tylko pracownikiem bo zawsze bede mama,
nigdy nie bede mogla sie (nie bede chciala) piac sie do gory wyzej i
wyzej bo jestem mama, nigdy jak wyjade z mezem na 2 tyg sami do
wloch nie odpoczne zostawiajac dziecko z babcia, bo jestem
mama...caly czas serce i mysli sa przy dziecku. ile to razy wracalam
zemczona po pracy po 8 godz uzerania sie ze sprawami beirzacymi i
nie mialam juz sily sie bawic tarzac po podlodze....robialm to w
imie dobra dziecka ale ile razy plakaalam po cichutku. a do tego
jeszce dom sprzatanie pranie...mam wyzruty sumienia ze nie bylo
mnnie przy dziecku caly czas. nic mi z tej kareiery. i wlasnie
powiem Ci co zrobilam (bo sie rozgadalam) rzucialam wczoraj prace.
tak zlozylam wypowiedzenie ku zaskoczeniu wszytskich, w pracy wsrod
znajomych...maz nie zarabia duzo, palcimy mamie jak opeikunce,
bedzie ciezko...ale pomyslalam ze bede robic cos z domu...zalozylam
swoja strone www, gdzie oferuje organizowanie imprez firmowych,
wesel,itp, bede probowala pisac artykuly do roznych gazet i tak
jakos zarobie ale bede w domu z dzieckiem. to ja bede uczyla
nocnikowania, odsmokowania itp itd, dosc pracy biurowej, 8godz + 1h
na dojazd, dla dziecka zostaje 3-4 godz, a gdzie ja, dom , maz...
pewnie nie ma zlotego srodka, ale....poczytaj pomysl. ja bym Ci
radzila cos na pol etatu albo jakos tak. z drugiej str nie znam Cie
nie wiem czy jestes juz zmeczona ii znudzona siedzeniem w domu....

[pom]

Dzięki.
Ta praca to dla mnie duża szansa i chce podjac to wyzwanie. Juz postanowilam.
Wlasnie dlatego, by nie stracic najcenniejszych chwil z życia mojego synka
pracowalam tylko na pol etatu, majac wiele czasu dla siebie i dla niego.
Nie bede wstawac o 4 rano, najwczesniej o 6.00, nie będę mieć normowanych godzin
pracy. Z domu zamerzam wychodzic najwczesniej o 7.30 a wracac ok. 17.30 albo
wczesniej. To duzo, jednak czesc tego czasu synek bedzie spdzal z tata, ktory
tez ma mozliwosc pracy zdalnej i pracuje bardzo blisko domu. Poza tym chce choc
jeden dzien w tygodniu byc tylko w domu (moze wiecej), bez koniecznosci
wyjezdzania do pracy.
Sa wiec pewne mozliwosci manweru, ktore mam nadzieje, pomoga w dopracowaniu
logistyki i poswiecenia dziecku jak najwiecej czasu przez mame. Poza tym, moim
chlopakom, duzemu i malemu tez dobrze zrobi jak beda razem, we dwojke, ze swoim
meskimi sprawmi.
Jestem dobrej mysli.

[martusia_25]

Trzymam kciuki. Ja niestety wychodzę rano o 8:00, wracam po 18:00..
i cierpię. Z wielkiej tęsknoty i poczucia, że każdego dnia tracę to,
co najcenniejsze. A pracę mam super. Bardzo ją lubię, odnoszę
sukcesy, ale tak mi brak tego nieznośnego małego bąka, że nawet nie
potrafię tego wyrazić ((

[tijgertje]

pom napisała:
Z domu zamerzam wychodzic najwczesniej o 7.30 a wracac ok. 17.30
albo
> wczesniej. To duzo, jednak czesc tego czasu synek bedzie spdzal z
tata, ktory
> tez ma mozliwosc pracy zdalnej i pracuje bardzo blisko domu. Poza
tym chce choc
> jeden dzien w tygodniu byc tylko w domu (moze wiecej), bez
koniecznosci
> wyjezdzania do pracy.

Podziwiam cie, ze decydujesz sie na taka prace. W kontrakcie na
twoim miejscu od razu zazadalabym umieszczenia, ze 1 dzien pracujesz
w domu(najlepiej okresl dokladnie ktory to dzien tygodnia), bo w
praniu moze wyjsc, ze plany sobie, a szef sobie. Duzo czasu z
dzieckiem miec nie bedziesz. Nie wiem, na ile maly dostosuje sie do
twojego planu dnia. Moj 4,5-latek od "zawsze" je z nami obiad miedzy
17.30 a 18.00, o 19.00 kapiel i o 19.30 spanie. Spi do 7.30, wiec
bite 12 godzin, czasem dluzej. Gdybym miala taka prace, to w
zasadzie dziecka bym nie widywala Juz bym wolala wstawac o 4.00
No i te dojazdy. Nie bierzesz pod uwage, ze pociagi, zwlaszcza zima
i na dluzszych trasach miewaja opoznienia? Wybacz, nie chce cie
straszyc, ale rozwaz wszystkie mozliwosci zanim podejmiesz
ostateczna decyzje. Ze mnie kiepski motywator do pracy, bo sama
siedze w domu, mlody od pol roku chodzi do szkoly, 2 razy 8.30 do
12.15, 3 razy po lunchu w domu wraca na 13.00 i wychodzi o 15.15.
Wczoraj pierwszy raz zostal na lunch w szkole, bo mielismy z mezem
spotkanie z lekarzem mlodego, do poludnia w domu nic nie zrobilam,
normalnie swiruje, jak za dlugo syna nie widze Wychowujemy
dziecko sami, nie mamy zadnej rodziny do pomocy i w sumie dobrze.
Mam zamiar rozejrzec sie za praca na czesc etatu w godzinach zajec
syna, ale nie podjelabym sie zwalania wychowania dziecka babci czy
opiekunce. Dla mnie rodzina wazy wiecej niz kariera. Mialam kilka
super szans, ale nie zdecydowalam sie. Jak mam zly dzien, to gdybam,
ale gdybym wybrala kariere, to do konca zycia bym sobie w brode
plula. Nie zaluje, ze wybralam tak a nie inaczej, dziecko
dziecinstwo ma jedno, a 2,5 latek wcale nie jest jeszcze taki duzy.
Do samodzielnosci mu baaardzo daleko, mimo, ze doskonale moze sie
przystosowac do sytuacji, gdy mamy caly dzien nie widzi jeszcze nie
znaczy, ze jej nie potrzebuje. Wywbacz, jesli za bardzo zamieszalam,
jezeli dokonujesz takiego wyboru, to musisz byc go absolutnie pewna.

[pom]

Wszystko jest do odkręcenia. Postanowiliśmy z mężem, że jeśli nie podołam to po
prostu zrezygnuję. Mam własną firmę a praca, którą będę wykonywać to praca
zadaniowa a nie siedzenie w biurze. Po prostu ma być zrobione, nieważne gdzie.
Jeśli wymieknę poszukam czegoś inengo, mniej absorbującego,a to, czego sie
nauczę to już będzie moje.
Oczywiście, że się boję. Ale dla mnie najistotniejsze jest w tym wszystkim to,
że dziecko bedzie mogło przebywac też razem z Tatą. To nie bedzie opiekunka non
stop, kiedy mnie nie ma. Dziecko będzie z opieknką maksymalnie 7 godzin,
maksymalnie 8. Poza tym on zasypia ok. 21.00-21.30, więc np. od 17.30 będziemy
mogli mieć dużo czasu dla siebie. Mąż mnie bardzo wspiera przy wychowywaniu
sziecka, no i mam teściową, która bardzo chętnie nam pomaga.
Po prostu musi sie udać.

[matrix-79]

Hej
zycze Ci wiec powodzenia. masz racje ze zawsze mozna zrezygnowac. a
mozesz zdradzic jaka to praca? jestem od 2 dni na wypowiedzeniu i
musze rozejrzec sie za czym "dodatkowym" czykli postanowilam
siedziec w domu i dodatkowo pracowac.

[jelen_patentowany]

codziennie zadaje sobie to pytanie. Podobnie się zażynam zdarzaja sie dni,
keidy nie widze w ogole mojego syna. Planuje obecnie kolejne dziecko - "staramy
sie" o nie. mam nadzieje, ze im wiecej sie naucze, im wiecej bede miala
doswiadczenia tym mniej potem bede musiala pracowac. marzy mi sie moja firma.

Ej - po co się kształciłaś w tym keirunku?? Przeciez to twoje marzenia -
zmarnowalas tyyyle czasu na nauke. czy wszystkie kobiety musza sie poswiecac
tylko dzieciom? oddac cala swoja prace, marzenia zawod? wazne, ze po pracy
jestes madra kochajaca mama