Jak się uodpornić psychicznie na choroby dzecka?

[kasiaogo]

Witam Was!
Mam taki problem - za każdm razem, gdy moje dziecko choruje, strasznie to przeżywam. Wiem, to normalne jest martwić się o dziecko, ale u mnie to już przesada. Mały ma już 3 lata, a ja nadal przy każdej jego gorączce, kaszlu czy katarze, spędzam z nim całą noc. Dodam przy tym, że zwykle jest to bezsenna noc, rzadko udaje mi się zmrużyć oko. A rano muszę iść do pracy. Mały zostaje z babcią, a ja w pracy o niczym innym nie potrafię myśleć, jak tylko o jego chorobie. Czy jest jakaś szansa, że w końcu się uodpornię i przyjmę to za fakt, że dzieci po prostu chorują? Teraz poszedł do przedszkola i "zalicza" już trzecie przeziębienie z rzędu, a ja chodzę jak ten Zombi. Myślałam, źeby iść z tym psychologa, ale u nas w tej dzierze nie ma szans na dobrego specalistę.
Może jakaś mam udzieli mi rady?
Pozdrawiam serdecznie.
Kasia

[gaskama]

To kwestia charakteru. Też tak mam. Moja matka też, z tą różnicą, że
ona już przy mnie nie śpi. Jak mój sześciolatek jest chory, to też
biorę go do łoża małżeńskiego, by lepiej kontrolować sytuację i też
nie śpię. Oczywiście przy chorobie, a nie przy zwykłym
przeziębieniu. Mi nie mija, mimo że syn ma już 6 lat. Myślę, że moje
rozterki pogłębia fakt, że pracuję i nie mogę zawsze być z nim
podczas jego chorób, bo choruje ciągle odkąd poszedł do przedszkola.
Chyba trzeba nauczyć się z tym żyć.

[marghe_72]

nie zgodzę się
to nie kwestia charakteru, a przynajmniej nie tylko.
Psycholog mógłby pomóc.
Mnie pomaga

[demarta]

mi to minęło po czwartym? piątym? nie pamiętam... pobycie małego w
szpitalu z powodu kolejnego zapalenia oskrzeli (lub/i) płuc. teraz
odróżniam stany poważne od tych mniej poważnych, zamiast wpadać w
panikę reaguję odpowiednimi krokami/lekami. a zwykły katar, kaszel
porównuję z megadusznościami, jakie było mi dane obserwować kiedyś i
drwię z tego. mając hardcorowe wspomnienia po prostu nie potrafię
nie spać z powodu zwykłego katarku, czy kaszelku. w ten sposób się
uodporniłam.

[alabama8]

Przewlekłe, nawrotowe pieluszkowe zapalenie mózgu. Nie wiem czy
psycholog pomoże. Jeżeli choroba dziecka wywołuje u Ciebie tak
obsesyjne zachowanie, to zastanawiam się jak funkcjonujesz gdy jest
zdrowe. Przemyśl. Nie pozwalasz z pewnością na przecięcie pępowiny i
odejście od ciebie na krok.

[kropkacom]

> Przewlekłe, nawrotowe pieluszkowe zapalenie mózgu. Nie wiem czy
> psycholog pomoże.

Nie byłabym tak okrutna. Jeśli ktoś ma dziecko non stop chore to się nawet nie
dziwie. Trzeba sobie wytłumaczyć że im bardziej my będziemy wypoczęci tym lepiej
pomożemy dziecku.

[kasiaogo]

Hehe, no nie, to gruba przesada.

[lolinka2]

bomba, jak znajdę chwilę spróbuję to przełożyć na łacinę, ciekawe
gdzie się upchnie w nowej klasyfikacji DSM i ICD )))

[koralik12]

Alabama powiedziałabyś tak komuś w twarz czy tylko na forum możesz napisać że
ktoś ma "przewlekłe, nawrotowe pieluszkowe zapalenie mózgu"..?

[beniita35]

ja mam tak samo-i nic na to nie poradze-A dodam ze córka ma lat 10.

[guderianka]

uświadomić sobie,że inni mają gorzej ?i że twoje dziecko kiedyś
wyjdzie z tych problemów a dzieci innych nie ?

[konwalka]

rozumiem

u mnie pomogło... drugie dziecko
ps. czy jestes samotna mama moze? to czesta przypadlosc tych pan,
ktore nie maja z kim "dzielic" dzieciecych chorob
a moze ktos cie obwinia o to, ze dzieciak zachorowal? (wiesz o czym
mowie? o tekstach babcinych np. "a nie mowilam, zeby lodow nie
dawac?")

[falka32]

A mnie się tak porobiło dopiero przy trzecim dziecku
Może dlatego, że ten trzeci jako pierwszy zafundował mi skok gorączki z 37 go 40
stopni w ciągu niecałej godziny i to w nocy, kiedy spałam, a obudziłam się przez
przypadek - miał wtedy 10 miesięcy. Od tamtej pory nie jestem w stanie iść spać,
jeżeli dziecko gorączkuje i nie jest to stała, niewysoka gorączka trzymająca się
na tym samym poziomie od wielu godzin. Albo dyżuruję, albo nastawiam sobie
budzik co godzinę i mierzę temperaturę. Wolę to, niż ten stres, który wtedy
przeżyłam. Wcześniej najróżniejsze choroby i gorączki mnie nie ruszały.

[phantomka]

Ja mialam taka faze przy jakims przesileniu pogodowym, z tym ze bylo
to na tyle powazne, ze juz zapisalam sie na wizyte do psychiatry.
Nie moglam spac, myslalam o najgorszym, itd. W rezultacie nie
poszlam do lekarza, bo stwierdzilam, ze musze z tego wyjsc sama. Mi
to minelo, wiec widocznie to byl tylko chwilowy kryzys.
Natomiast moja kolezanka trafila z tego powodu do psychiatry, ktory
przepisal jej jakies leki. Ponoc skutkuja rewelacyjnie. No ale
jednak to jest ostatecznosc.

[mamaziq]

jesień tak działa - ja o tej porze jako rasowa meteopatka i typ
śródziemnomorski zaliczam częste jazdy ponuractwa
a tak poważnie: spróbuj mimo wszystko zapisać się do specjalisty -
nawet w małej dziurze są fajni lekarze psycholodzy/psychiatrzy,
może dzięki temu, że mają mało pacjentów(ludzie się wstydzą) i chca
pogadać.
Nie zaszkodzi też porozmawiać z pediatrą - niech np. wypisze Ci,
jakie rzeczy są niepokojące - na tych się koncentruj, a resztę
staraj sie "przetrawić". Jeśli Cię stać , zabezpiecz sobie
prywatnego lekarza - będziesz mogła zawsze skonsultować się
telefonicznie, a w razie czego masz pewność, ze od razu przyjedzie.

spróbuj też porozmawiać o swoim lęku z mężem, on powinien cię
wesprzeć
możesz kupić elektroniczną nianię - usłyszysz płacz, kaszel i
pomożesz dziecku.
Maluchy częśto w jesieni/zimie chorują na okrągło.
Możesz porozmawiać z lekarzem o sposobach na zwiększenie odporności,
poczytać o odpowiednich dietach i inne "domowe " porady i zastosować
z korzyścią dla całej rodziny.
Dzieci łatwo łapią infekcję, ale ich organizmy wbrew pozorom są
bardzo odporne (inaczej byśmy w ogóle nie przeżyli dziećiństwa) i
pięknie rozprawiają się z chorobą - szybciej niż dorośli. Objawy,
które cię martwią, to znak walki organizmu.
spróbuj też systematycznie hartować dziecko - ruch na powietrzu,
spokojne spacery - nawet przy złej pogodzie, powinny pomóc.
I polecam też naświetlania bioptronem oraz specjalną lampą
zastępującą promienie słoneczne - działa, sprawdziłam (małe modele,
stosowane tylko do oświetlana twarzy są niedrogie)
Trzymaj się))

[kasiaogo]

Dziękuję za fachowe porady

[kasiaogo]

Nie, nie jestem samotna, choć mąż większość czasu spędza w pracy. Ale jest to moje pierwsze i prawdopodobnie ostatnie dziecko. Z moim zdrowiem nie jest wzorcowo. Zawsze chciałam mieć 3 - 4 dzieci, a teraz nawet nie wiem, czy zdążę z drugim...

[kali_pso]

Coś w tym stylu..
dzisiaj prowadziłam lekcję z chłopcem 14-letnim chorym na SM.
Pewnego dnia przestał panować nad własnym ciałem.
Obecnie choroba jest w remisji.
Czeka na decyzję, czy dołączy do grupy osób, którym będzie mozna
podawać pewien lek, którego koszt wynosi 3000 zł miesiecznie i ma
byc podjęta decyzja czy mu ten lek zrefundują...

Co maja powiedzieć jego rodzice?
Pewnie chcieliby, aby ich syn miał przeziębienie......

[kropkacom]

> Co maja powiedzieć jego rodzice?
> Pewnie chcieliby, aby ich syn miał przeziębienie......

Masz rację ale ja rozumiem takie mamusie jak autorka wątku. W zeszłym roku moje
dzieci sztuk dwie były chore prawie non stop na ten głupi katarek i absolutnie
nie było mi lekko.

[falka32]

Kalipso, ale ten motyw, który ty podałaś ma taką słabą stronę, że przy pewnym
rodzaju wyobraźni (który nie musi wymagać leczenia ), zwykłe przeziębienie
jest potencjalnym zapaleniem płuc i zgonem. Tak jak dla mnie gorączka 38 stopni
stała się nagle potencjalną gorączką 41 stopni i drgawkami czyniącymi ze
zdrowego dziecka roślinę.
To nie samo przeziębienie jest w oczach takiej matki niebezpieczne, tylko to, co
się z niego może niepostrzeżenie rozwinąć (nawet, jeżeli prawdopodobieństwo jest
małe). To nie jest lęk przed tym, co jest, tylko przed tym, co dopiero może się
stać.

[kropkacom]

> To nie jest lęk przed tym, co jest, tylko przed tym, co dopiero może się
> stać.

Dokładnie.

[marghe_72]

falka32 napisała:

To nie jest lęk przed tym, co jest, tylko przed tym, co dopiero
może się
> stać.

Zgadza się.
Poza tym lęki mają to do siebie, że są irracjonalne.

[kali_pso]

Poza tym lęki mają to do siebie, że są irracjonalne.

Nie.
Lęk ma racjonalne podstawy- boimy się otwartych przestrzeni,
wysokości, choroby dziecka itd. To nasze zachowanie jest
irracjonalne kiedy stajemy w obliczu tego, czego się boimy.
I warto sobie z tego zdać sprawę.

[falka32]

Jak człowiek ma podwyższony fizjologiczny poziom lęku - z dowolnego powodu
(hormony, stres, zaburzenia emocjonalne, konstrukcja psychofizyczna, pogoda,
inne) to choroba dziecka lub inny bodziec lękowy trafia po prostu na podatny
grunt i powoduje o wiele większy stres, niż ten sam bodziec przy niższym
poziomie lęku. Może to być nie do opanowania. Jak autorka wątku opisuje swoje
odczucia, to dla mnie to nie jest jeszcze stan lękowy wymagający interwencji, bo
widziałam gorsze z bardziej błahych powodów. Dopóki nie zwalnia się z pracy z
powodu tego, że ona też oprócz babci musi być przy dziecku, dopóki nie wzywa
karetki, jak tylko dziecko kaszlnie, dopóki nie odwiedza ze zdrowym dzieckiem
milionów specjalistów, to ja bym się nie czepiała, bo jakoś nad tym panuje i
wygląda to na zwykłe lekkie przewrażliwienie i złe znoszenie stresu

[marghe_72]

falka32 napisała:

. Dopóki nie zwalnia się z pracy z
> powodu tego, że ona też oprócz babci musi być przy dziecku, dopóki
nie wzywa
> karetki, jak tylko dziecko kaszlnie, dopóki nie odwiedza ze
zdrowym dzieckiem
> milionów specjalistów, to ja bym się nie czepiała, bo jakoś nad
tym panuje i
> wygląda to na zwykłe lekkie przewrażliwienie i złe znoszenie
stresu

I znów się nie zgodzę.
Nie robiłam nic z ww wymienionych rzeczy. A jednak jak najbardziej
kwalifikowałam się na terapię..
Nie trzeba wzywac karetki przy byle kaszlnięciu, wystarczy, że
ogarnia nas paraliżujący strach, uniemożliwiający normalne
funkcjonowanie.

[dyzurna]

niestety mam to samo, nie cierpie jak corka choruje i bardzo to
przezywam. chocby z tego wzgledu ze raz niewinne przeziebienie z
kaszelkiem skonczylo sie szpitalem i masywnym zapaleniem pluc.
ostatnio znow bylismy w szpitalu z powodu zapalenia stawow
biodrowych.
ze stresu mialam przez kilka dni klucie w sercu cos ala nerwobole w
klatce piersiowej.

[mamaziq]

każda matka instynktownie podkreślam INSTYNKTOWNIE boi się o
dziecko - dlatego te przykłądy, choć budzące współczuccie, są
nieadekwatne - dla autorki przeziiębienie jest tak samo bolesne, jak
tragedia rodziców chłopca chorego na SM. Każda mama przeżywa takie
stany odrebnie i subiektywnie.
Nie posunęłabym się do krytyki, jak Ty , stany lękowe są z gruntu
zachowaniem irracjonalnym, dlatego nie ma sensu ich racjonalnie
tłumaczyć i porównywać - trzeba znaleźć sposób na "oswojenie
demona" a potem jego zlikwidowanie - najlepiej przy wsparciu
bliskich i specjalisty.

[phantomka]

Zgadzam sie z mamaziq - nigdy nie mozna porownywac wlasnych przezyc
do przezyc kogos innego. Licytowanie, czyje dziecko ma w tej chwili
gorzej jest nie na miejscu po prostu. Moznaby tak w kazdym poscie
odpisywac "co ty masz za problem, w szpitalu leza tysiace dzieci
chorych na raka, sm, majacych zespol downa, itp."

[pesteczka5]

Kilka naprawdę poważnych chorób dzieci - pomogło. Lęk o życie. Mam
gradację niepokojów. Teraz, gdy są tylko przeziębione, dziękuję
niebiosom i nastawiam rosół.
Poza tym, dobrze wiedzieć, co powinno wzmóc naszą uwagę. Mieć w domu
odpowiednie leki. Można zapisać się na kurs pierwszej pomocy, żeby
bezproduktywnie nie ulegac udręce, lecz wierzyć, że w razie potrzeby
będziemy mieć schematy w głowie. Wiedza daje spokój.

No i wiara - wiara w to, że wszystko będzie dobrze, z nami i naszymi
dziećmi. Bez tej wiary nie sposób normalnie żyć. Gdy jej brak,
psycholog może pomóc.

[kali_pso]

Teraz, gdy są tylko przeziębione, dziękuję
niebiosom i nastawiam rosół


he, he..to tak jak ja.
Mnie moja praca nauczyła pokory wobec życia, większego doceniania
tego co mam, czyli w sumie zdrowego dziecka i nie ulegania pokusie
rozpadnięcia się na kawałki przy każdym kichnięciu syna

[falka32]

Bo to chyba też zależy od tego, jakie się ma doświadczenia i w jakiej
kolejności. Jak moje dwa dzieciaki chorowały normalnie i przewidywalnie, to się
nie stresowałam, bo to tylko przeziębienie albo tylko ospa itp. Jak najmłodszy
zrobił z normalnego przeziębienia zapalenie płuc w ciągu jednego dnia i
powtórzył to jeszcze 2 razy wraz z gorączką 40 stopni, to teraz każde jego
kaszlnięcie mnie paraliżuje. I wydaje mi się, że moja reakcja jest w miarę
normalna - podobnie jak u kierowcy, który 15 lat jeździł bez wypadku i nagle
zupełnie niespodziewanie i w pozornie bezpiecznej i znanej sytuacji ktoś mu
wyjechał przed maskę, powodując dachowanie. I wtedy odkrył, że te wszystkie
historie o "samochodach, które pojawiły się znikąd" zdarzają się nie tylko
innym. Ja też odkryłam, że zapalenie płuc pojawiające się w ciągu 1 dnia z
przeziębienia nie zdarza się tylko innym, podobnie jak wysoka i nagła gorączka,
której nie da się zbić. Moja wyobraźnia zatem idzie dalej - sepsa też może się
zdarzać nie tylko innym, drgawki gorączkowe i po nich porażenie - takoż, śmierć
dziecka w wyniku zwykłej grypy - takoż.
Być może można to sprowadzić do nagłego poczucia utraty kontroli nad sytuacją.
Dopóki przeziębienia i wirusówki miały przewidywalny przebieg, nie denerwowałam
się, wiedziałam jak leczyć, co robić i do kiedy to potrwa. Po zaliczeniu, już
jako doświadczona matka, zwykłej wirusowej infekcji o znienacka
nieprzewidywalnym i groźnym przebiegu odkryłam, że kontroli nad taką zwykłą
chorobą dziecka można też nie mieć (podobnie jak nad samochodami pojawiającymi
się znikąd) i to powoduje mój lęk i niemożność wyluzowania się, kiedy dziecko
zaczyna prychać. Podejrzewam, że jak najmłodszy złapie trzydniówkę, to zanim się
okaże, że to trzydniówka, to ja dostanę zawału

[kasiaogo]

Falka32, mam bardzo zbliżone odczucia jak Ty. W ogóle mam wrażenie, że mnie przejrzałaś na wylot... Jasnowidz jaki czy co?

hmmmmm

[mamaziq]

a ja nadal stoję na stanowisku, że autorka powinna znaleźć tu i
teraz własny sposób na swe lęki - skoro się obawia.
Pomoc specjalisty może być nieoceniaona - dostarczy on jej
argumentów , rad (pediatra) i "broni" przed strachem, sposobów na
jego opanowanie (psycholog)- jak kiedyś tam w tym wątku popisałam.

wyobrażanie sobie i porównywanie, że inni mają gorzej (z całym
szacunkiem dla matek bardzo chorych dzieci czy biedactw z
ekstremalnych warunków) nie pomoże, bo nie spowoduje zmiany sytuacji.

Tu potrzebne jest zbudowanie w sobie siły i pewności - że dziecko
normalnie przechodzi chorobę, a jak się coś pogorszy to
UMIEM I POTRAFIĘ ZAREAGOWAĆ I POMÓC a nie bagatelizowanie chorób
poprzez ich porównanie z tragediami - bo to nic nie daje, stoi się w
miejscu.

klucz to oswojenie strachu, a nie wyparcie go

[nim-ka]

Moje dzieciaki od niedzieli mają grypę żołądkową, nie śpię całą noc,
tylko latam z miską i tak naprawdę mam już dość.Dzisiaj do grona
chorych dołączył mój mężulek.Mam dzisiaj doła i też nie znoszę jak
dzieciaki chorują.

[bri]

Chodzi do przedszkola do 1 września? I zalicza trzecie
przeziębienie? Jakim sposobem wyrobił się dwa razy zachorować i
wyzdrowieć w cztery tygodnie, skoro teraz zaziębił się po raz trzeci?

[olkaaaa]

Mam tak samo niestety i mnie to męczy i ide do psychologa jak moje dziecko choruje ja razem z nim i tyle ile on jest chory ja potrafie ni jesc tyle dni ieon chruje..dzieje sie tak dlatego tak mis ie wydajee ,ze jak byłmały zachorował na zapalene krtani i mi sie dusił w nocy od tamtej poty jak ma katar odrazu sie boje ze bedzie krtan i zawsze jest wiec pół nocy nie śpi bo co godzine daje pic zęby nawilżyć krtań

[tolka11]

Mozna wejść na jakieś forum (np. wczesniaki) i już się człowiekowi
lepiej robi, że jego dziecko/dzieci mają tylko katar/grypę/anginę.

[marghe_72]

tolka11 napisała:

> Mozna wejść na jakieś forum (np. wczesniaki) i już się człowiekowi
> lepiej robi, że jego dziecko/dzieci mają tylko katar/grypę/anginę.


a przeczytałaś wszystkie posty w tym wątku?

Falka , masz rację

[doros1]

Podejście do chorowania dzieci zależy od doświadczenia.Mój syn do 3-roku życia
prawie wogóle nie chorował, w związku z tym bezkarnie nabijałam się ze
szwagierki ,że jeździ na pogotowie ,z synkiem gdy ten ma 37,8 ,że odwiedziła
wszystkich możliwych specjalistów....do czasu.Rok temu w październiku wszyscy
złapaliśmy krzuśca(mąż, ja, 3-latek,roczniak- karmiony piersią)mimo ,że
przeleczyliśmy się antybiotykiem ciągle były nawroty... i tak do maja.Starszy
miał takie zmiany osłuchowe w płucach , kaszel i duszności, że podejrzewano
astmę oskrzelową , w badaniach wyszło zapalenie mięśnia sercowego...mój stan
psychiczny był nieciekawy..Niedawno chłopaki zaliczyli anginę, zapalenie ucha
środkowego. Na razie jest ok. Ale jak zaczynają kichać to już staję się nerwowa.
Jak zaczynają mieć wodnisty katarek( wszystkie w/w poważne infekcje zaczynały
sie od banalnego katarku) to ja zaczynam mieć doła.Nie uodporniłam się na to
ich chorowanie(nic Ci, więc nie pomogę w tej kwestii), pewnie nie uodpornię się
nigdy. I nie uważam,że powinnam iść z tym problemem do psychiatry.Kiedyś z tego
wyrosną. A ta co napisała coś o pieluszkowym zapaleniu mózgu jest kretynką!

[joanna1982]

Kobiety są różne, a jak chcsz to jakos przetrwac to pomysl ile jest kobiet w gorszej sytuacji....ja jetem mamą 2 dzieci...córka urodzona z wadą serca obecnie juz po operacji, ma padaczke.
Synek po przeszczepie skóry, z problemami jelitowymi i oddechowymi...
Ile ja bym dała za zwykłe przeziębienia...u nas każda infekcja kończy sie obturacją krtani, taka ze dziecko oddychac nie moze i trzeba na pogotowie albo do lekarza po zastrzyk na rozluznienie mięsni - zwykle corhydron....ile ja juz nocy kimałam z telefonem w reku zastanawiając sie czy juz wzywac pogotowie czy jeszcze nie....
A najgorsze w tymjest to ze mały nie maani goraczki ani wczesniej innych oznak takiego stanu...
zawsze w czasie snu siewszystko rozgrywa..

Głowa do góry! Będzie dobrze z czasem dziecko ci sie wychorujea ty z czasem nabierzesz dystansu..

[tolka11]

Przeczytałam. I nie chodzi mi, że inni mają gorzej. Chodzi o to jak
inni sobie z tym radzą, a radzić muszą sobie ze strasznymi chorobami
i diagnozami.
I niektórych stawia to trochę do pionu.
I nie napisałam, że trzeba tam wejść, napisałam >można<.

[fantasmagorii]

uswiadom sobie, że np. w Oswięcimiu były kobiety w ciazy i z małymi
dziecmi. Stawały na apele, patrzyły na utrate wagi, tłumiły ich
nocny płacz etc. Ktos miał gorzej, trudniej. Przeziebienie, ospa
przy tym to pikuś.
Uodpornisz sie myslac o tym, psycholog niekoniecznie.
sorry, ze tak z "grubej rury", ale terapia wstrząsowa, w wypadku
przewrazliwienia na jakimś punkcie, moze zdziałac cuda.