Chyba mam doła!!!

[moonnika1]

Hmm, mianowicie dlatego, że wydaje mi się, że mało daję swojemu
synkowi!!!Tzn. kocham synka nad życie, ma 18 mies., ja jestem już
zmęczona siedzeniem całymi dniami w "domu" w cudzysłowie, bo
wychodzę codziennie. Chodzi mi o nie pracowanie, codzienne
sprzątanie, gotowanie itd.(obowiązki domowe), nie chce mi się bawić
z synkiem, chodzić na spacery itp., najchętniej wyrwała bym się z
domu sama codziennie. Nie powiem, że jest tragicznie, b czas dla
siebie mam, nie pozwalam go sobie zabierac! I mam też ciągłe wyrzuty
sumienia, że niezbyt dobrze spełniam się w roli mamy! mój synek już
przyzwyczaił się do tego, że za dużo z mamą się nie pobawi, więc jak
tylko tata z pracy wraca, to jest zabawa na całego - mój mąż dużo
się z synkiem bawi! Chciałam się wyżalić! Podziwiam mamy, które
uwielbiają spędzać czas z dzieckiem, lubią domowe obowiązki, mają
dziecko po dziecku! ja już w domu wariuję, jestem tym bardzo
zmęczona, zniechęcona.Tylko nie najeżdżajcie na mnie!

[agnieszka_i_dzieci]

Myślę,ze każda z nas- choćby najszczęśliwsza, najcierpliwsza i nad wszystko
lubiąca dom i dzieci- czasem tak ma.
Jakbyś stale chodziła do pracy, po pracy wracała do dziecka i miała dla niego
tylko te 2-3 godz przed snem to też nie zawsze byłabyś szczęśliwa.
Spróbuj wyjść gdzieś sama. Najlepiej by było jakbyś ustaliła sobie stały dzień w
tygodniu kiedy na kilka godzin masz wolne od dziecka, ale wiem,że w praktyce to
nie zawsze się udaje...

[jakw]

Jak radzi poprzedniczka - w miarę możliwości postaraj się wyrwać z
domu sama raz czy dwa razy w tygodniu. Może jakieś zajęcia dla
dorosłych w niedalekim domu kultury/fitness/basen/biblioteka/ploty.
A może w okolicy są zajęcia dla maluchów z mamami - pewnie możns tam
poznać nowe "twarze" - jeśli doskwiera ci brak znajomych mam z
dziećmi. A w weekend spróbujcie od czasu do czasu wybrać się gdzieś
sami z mężem.

[bast3]

Dziewczyny mają rację. Każda z nas potrzebuje chwili dla siebie.
Jeśli nie masz z kim maluszka zostawić to są miejsca które zają się
Twoim skarbem w ciągu kilku godzin. Dobrze jest też wyjechać gdzieś
bez dziecka. Ja od 2 lat ponad siedzę z małym w domu, kochane to
dzieciatko, ale zwariować można jeśli jest się z dzieckiem samemu
codziennie. Miesiąc temu wybrałam się na weekend do koleżanki. Nawet
nie wiesz jak taka rozłąka motywuje później do zabawy z maluchem, aż
się chce.
Zajęcia dla maluchów też są fajne, ja chodzę na basen, angielski,
rytmikę, po to głównie by pobyć też w śród dorosłych a ni tylko z
dzieckiem.
Piszesz, że mąż dużo jest z maluchem, no to Tuy myk i do kona lub
pubu z koleżanką. Kożystaj.

[julka_79]

Czytając Twój post to tak,jakbym czytała o sobie rok temu-tylko,ze
na koncu wspomnialas o mezu,ktory codziennie wraca-niestety moij
plywa,wiec ja rowniez wieczorami jestem sama.W dodatku jedna babcia
b.daleko a druga malo garnie sie do wnuczka,wiec o pozostawienu jej
synka nie ma szans...no coz-poszukalam niani-oczywiscie nie obeszlo
sie bez problemow i wrocilam do pracy na pol etatu!Swietny uklad i
wszyscy zadowolenia,a przede wszystkim nie jestem juz taka
sfrustrowana

[mader1]

spokojnie

> przyzwyczaił się do tego, że za dużo z mamą się nie pobawi, więc jak
> tylko tata z pracy wraca, to jest zabawa na całego - mój mąż dużo
> się z synkiem bawi!

Nie musisz byc " taka jak tata" Odpręż się. Przede wszystkim to jest sposób
taty na spędzanie czasu z synkiem. To dobrze, że patrzysz na to z przyjemnością.
to dobrze o Tobie świadczy, że chociaż Ty tak nie robisz czy nie umiesz,
dostrzegasz piękno ich relacji Bardzo często tak jest, że rodzice nie są tacy
sami i nie dają dziecku tego samego.
Pomysl sobie, co Ty możesz ofiarowac swojemu dziecku ? Co Ciebie " bawi", "
zajmuje" i czy Ty je możesz " zarazić". Może lubisz spacerować, chodzić,
zwiedzać. 18 - miesięczne dziecko to nie musi być tylko " siedzenie" czy krótkie
spacery, albo spacery " w kółko". To może być oglądanie ciekawych miejsc,
wynajdowanie ich w okolicy...
Może lubisz malować ? Może grasz ? Może powinnaś poznać kogoś z dziećmi w
podobnym wieku ? Pomyśl sobie, jaka jesteś, co Cię interesuje i zacznij
pokazywać synkowi " swój świat"

[katharinasz-s]

Ja ciągle jeszcze głośno boję się to mówić. Ale czuję bardzo podobnie... Kocham
swoje dzieci ponad życie, ale czasem łapię takieeeego doła, że hej... A powód.
Ano taki sam jak Twój. Gdy mąż wychodzi do pracy, my jeszcze śpimy, gdy wraca -
teraz jest już ciemno. Bawi się z dziećmi, ja czasem nawet gdzieś wyskoczę
(najczęściej na zakupy, niestety), ale i tak czuje się zmęczona. Nie mogę się
doczekać na powrót do pracy, a z drugiej strony boje się zostawić dzieci.
Jeszcze przede mną znalezienie niani... I tak sobie myślę, że może ten p0owrót
do pracy finansowo średnio będzie mi się opłacał, gdy policzę nianię i dojazdy.
Ale na dłuższą metę, to chyba zwariuję siedząc w domu.

[mellon_collie]

Dokładnie rozumiem, o czym piszesz (piszecie). Mój synek ma 14
miesięcy, mąż ma pracę na 3 zmiany, a ja pracuję w domu. Mamy nianię
do małego na 4-5 godzin dziennie, na czas mojej pracy, bo inaczej
nic bym w tym kierunku nie zrobiła. Synek jest niesamowicie ruchliwy
i wszystko go interesuje, biega, a nie chodzi, przewraca się 5 x na
minutę, otwiera wszystkie szafki, szuflady, usiłuje grzebac w kocich
kuwetach, wywala segregatory z półek - ogólnie jest wesoło. Czasem
już o 10-11 rano jestem tak zmęczona, że najchętniej poszłabym spać.
O braku cierpliwości nie wspomnę. Czasem marzę o pracy poza domem,
takiej na pół etatu, ale już od 5 lat mam własną firmę i nie chcę
zadnego szefa . Ale też mam takie dni, kiedy mam wrażenie, że
sufit spada mi na głowę. Bardzo ratują mnie spacery, lubię chodzić z
małym, horrorem było dla mnie, kiedy z powodu jego choroby ok 10 dni
siedzieliśmy kamieniem w domu, myślałam, że zwariuję. Choćbym była
wściekła jak osa, jak tylko wyjdę i owionie mnie świeże powietrze,
od razu mi lepiej, i mojemu synkowi też - uwielbia spacery.

Wiesz, nie wiem, czy to by Cię z wielu względów interesowało, ale w
miastach działa coraz więcej takich klubów dla mam z dziećmi, my np.
w Poznaniu chodzimy na 2 godz. tygodniowo na zajęcia tzw. grupy
zabawowej dla dzieci do 18-miesięcy. Można w ten sposób miło spędzić
czas, przede wszystkim fajnie jest obserować swoje dziecko w innym
otoczeniu i wśród innych dzieci, pozwala to na powolne oswajanie się
dziecka z innymi dziećmi, uczy "zachowań społecznych", jest dobrym
przygotowaniem do żłobka czy przedszkola. Może i u Ciebie
znalazłabyś coś takiego? Ja wciągnęłam koleżankę z maluchem,
poznałam też sympatyczne mamy w dziećmi w podobnym wieku do mojego
synka - same plusy. I nie jest to żadne uczenie, czysta zabawa,
mozna skopiować potem w domu parę pomysłow z zajęć, nauczyc się
dziecięcych piosenek, itp.

No i faktycznie, trzeba mieć czas dla siebie, czy to na zakupy, czy
wyjście z koleżanką - ja staram się wychodzić przynajmniej 2 x w
miesiącu na kawę z jakąś koleżanką, doskonale mi to robi na
samopoczucie. Nikt nie zrozumie kobiety lepiej niż druga kobieta, a
jak ta druga kobieta też jest matka, to juz W OGÓLE