Nie chcę dziecka ale...

[in_mint_condition]

...ale mój partner chce.

Jesteśmy razem dość długo, oboje jesteśmy dorośli (ja 27 lat, on 34), oboje mamy dobrą pracę, mieszkanie - warunki bytowe jak najbardziej ok.

No i on bardzo by chciał mieć dziecko. Widzę to. On wprost uwielbia dzieci (a dzieci jego).

A ja się nie czuję gotowa... i nie sądzę żebym się kiedykolwiek gotowa czuła...

Ale z drugiej strony - rozmawialiśmy o tym. On mówi, że to on się dzieckiem będzie zajmował, że weźmie urlop tacierzyński (mieszkamy w UK - to dość powszechne tutaj), tak więc ja będę mogła wrócić do pracy tak szybko jak będę chciała...

No a ja nie wiem... nie mogę sobie wyobrazić tego, jak moje, nasze życie się zmieni po urodzeniu dziecka...

Mam mnóstwo wątpliwości. Oczywiście mogę być 'inkubatorem', mogę urodzić... ale czy moje nastawienie kiedykolwiek się zmieni?

[lila1974]

A skąd nam to wiedzieć?

[in_mint_condition]

To raczej retoryczne pytanie było

[liliankaa77]

Może się zmieni, a może się nie zmieni. I co wtedy?
Nie ryzykuj.

[hellious]

Moze sie zmienic, ale nie musi Wie, nie to chcialas przeczytac Ja tez nie chcialam dziecka. Wrecz myslalam, ze nigdy nire bede chciala, nigdy nie polubie dzieci itp. Chcac, nie chcac mam i bardzo kocham. Ciesze sie, ze ta gumka pekla w odpowiednim momencie

[in_mint_condition]

Właśnie, wpadka byłaby najlepszym rozwiązaniem w moim przypadku.

Bo to chyba nawet nie chodzi o jakąś szczególną niechęć do dzieci czy
macierzyństwa ale o obawę przed zmianami.

Nie wyobrażam sobie nawet jak moje życie by wyglądało po pojawieniu się dziecka.

Przecież jeszcze tyle do zrobienia - kolejne studia, zmiana pracy, ciekawe
wakacje z plecakiem gdzieś na bezdrożu... ot takie 'przyziemności'...

[liliankaa77]

Dobrze Ci radzę, nie ryzykuj, jeśli tego "nie czujesz".

[in_mint_condition]

Nie czuję ale z drugiej strony zaczynają mnie dopadać wątpliwości 'na rzecz'
ciąży, dziecka. A to już spora zmiana z moim podejściu.

Oczywiście zamierzam dać sobie jeszcze czas.

Chcę podjąć decyzję bez żadnej presji, świadomie.

[liliankaa77]

Hellious, tak na marginesie, bardzo ciekawi mnie dlaczego nie wzięłaś "tabletki po".

[hellious]

A dlaczego tak cie to ciekawi?

[liliankaa77]

Bardzo mnie ciekawi dlaczego osoba nie chcąca dzieci nie wzięła tabletek po
pęknięciu gumki. Ciekawska jestem.

[hellious]

Moze ta osoba postawila zycie na jedna karte wtedy. i bya to dobra karta

[liliankaa77]

To nie jest wytłumaczenie.
Ale ok: nie chcesz, nie pisz.
Pozdrawiam.

[hellious]

To jest wytlumaczenie. Niby dlaczego nie? Co bys chciala przeczytac? Nie poszlam po tabletke, bo wiedzialam ,ze jesli bede w ciazy ( nie zakladalam z gory, ze jestem, czy nie jestem) moje zycie sie zmieni. Widze, ze nie czytalas watkow o mnie. A jesli czytalas, reszte juz wiesz.

[liliankaa77]

Więc jednak chciałaś mieć dziecko w momencie pechowego stosunku i później.
Gdybyś nie chciała, poszłabyś po tabletkę.

[hellious]

Nie tyle chcialam dziecka, ile kopa do zmian.

[hellious]

Ciezko mi to jakos racjonalnie wytlumaczyc. Stwierdzilam, ze bedzie, co bedzie. Choc w tamtej chwili chyba wolalam nie byc w ciazy. Cala ciaze tez nie bylam zachwycona. Nie cieszylam sie, gdy mlody kopal, nie wybieralam z radoscia ciuszkow. Ta radosc przyszla pozniej.

[a.nancy]

hellious napisała:

> Ciezko mi to jakos racjonalnie wytlumaczyc.

ja rozumiem

[hellious]

Ciesze sie Bo wiekszosc jednak nie rozumie moich tlumaczen

[tyssia]

Ja tez rozumie

[kra123snal]

również w przypadku postinoru lekarze robią problemy (sumienie nie
pozwala). Jak ktoś nie wie, to też może uwierzyć lekarzowi, że
tabletka nie działa dłużej niż do 12-24h po fatalnym zdarzeniu.

Nie jest tak łatwo wziąć Postinor, albo raczej, zdobyć go.

[liliankaa77]

Z tym się nie mogę zgodzić. Zdobycie Postinoru jak i środków wczesnoporonnych
jest dziecinnie łatwe. Mnóstwo witryn internetowych sprzedaje powyższe środki
(oczywiście, w pewien sposób konspiracyjnie).

[edunia73]

in_mint_condition -powiem tak,jesteś w takim wieku ,jakim
jestes ,latka leca a ty mozesz nigdy nie czuc sie gotowa.Obys nie
obudziła sie któregos dnia,marząc o dziecku a bedzie za późno.Ja
planując brałam wiele rzeczy pod uwage ,również to że nie chce
chodzic na wywiadówki "o lasce" poza tym wiem co dzieci przeżywaja
majac starszych rodziców,niestety żyją wśród dzieci i nie raz za to
obrywaja choc o tym nie wiemy....My ci przecież nie doradzimy....po
drugie,twojemu mężowii moze sie odwidzieć wtedy kiedy ty bedziesz
chciała.......

[moofka]

no bez przesady, o lasce na wywiadowki
dziewczyna ma 27 lat i bardzo duzo czasu na dziecka chcenie
albo niechcenie
skoro wyzej u niej stoi chodzenie z plecakiem dzies tam, to niech sobie chodzi
nie wszyscy musza miec dzieci, a niektorzy nie powinni
grunt, zeby sie z chlopem dogadala i nikt nie czul sie przymuszany, ani czegos
istotnego pozbawiany

[kali_pso]

Ja
> planując brałam wiele rzeczy pod uwage ,również to że nie chce
> chodzic na wywiadówki "o lasce


Boskieeeeee..obok czołowego argumentu prodzieciowego czyli, "kto ci
na stare lata szklankę wody poda" ten zasługuje na conajmniej drugie
miejsce w dysycplinie, jaką jest przekonanie samej siebie do
macierzyństwaP

[johana19]

Nie sądzę aby ktokolwiek na tym forum mógł odpowiedzieć ci
jednoznacznie na to pytanie. Można sobie tylko gdybać. A decyzję i
tak musisz podjąć ty. Tylko jeśli będzie ona na "nie" to nie zwódź
partnera i nie ściemniaj mu, że jeszcze nie teraz, że może kiedyś
itp. Powinnaś mu o tym powiedzieć, że nie chcesz mieć dzieci i nie
zamierzasa ich mieć. Powinien o tym wiedzieć.

LENA 27-01-2005
i lipcowy LOKATOR

[in_mint_condition]

On o tym wie. Nie ma tutaj mowy o zwodzeniu, ściemnianiu czy 'może za rok'.

On wie, że jestem na 'nie' ale mimo wszystko próbuje mnie przekonać.

Ja na razie 'gdybam' sobie na forum i w mojej głowie. Jeśli coś się zmieni i
będę gotowa żeby jednak zmienić swoje życie o 180 stopni - on jako pierwszy się
o tym dowie. Póki co - wie, że moja decyzje to zdecydowanie 'nie' więc nie ma
mowy o wprowadzaniu Go w błąd.

Tyle, że ostatnio zaczęły mnie nachodzić wątpliwości. A to już jest spora zmiana
bo dotychczas sama myśl o ciąży i dziecku powodowała u mnie gęsią skórkę.

[moofka]

> Tyle, że ostatnio zaczęły mnie nachodzić wątpliwości. A to już jest spora zmian
> a
> bo dotychczas sama myśl o ciąży i dziecku powodowała u mnie gęsią skórkę.

no to moze ci cos pomalu ewoluuje od niechcenia do chcenia
ale czego oczekujesz od jematek?
potwierdzenia, ze jak urodzisz to ci sie odmieni?
zapewne - z duzym prawdopodobienstwem oszalejesz na punkcie swojego dziecka i
zdziwisz sie ze kogos mozna az tak kochac
albo nie
bedzie ci sie wydawalo ze wszyscy maja lepiej tylko ty jestes uwiazana w domu
przy dziecku
co zreszta tez nie trwa wiecznie, bo one rosna
bardzo szybko

[in_mint_condition]

Wiem, że nigdzie żadnej gwarancji ani potwierdzenia nie uzyskam.

Liczyłam jedynie na to, że przeczytam, że więcej osób miało takie wątpliwości,
że można połączyć rozwój osobisty, zawodowy z małym dzieckiem, że nie każda
młoda mama wygląda jak umęczona i nieszczęśliwa cierpiętnica, że dziecko nie
przekreśla dotychczasowego życia a jedynie je zmienia...

Wiem, że decyzję podejmę sama - nie oczekuję, że ktokolwiek będzie mi w stanie
powiedzieć, która droga jest właściwa. To wiem tylko ja. A ja raczej będę
wiedzieć. Bo jak wspomniałam, ostatnio moje 'kategoryczne nie' ewoluuje do '...a
może jednak...?'

[lila1974]

Ja jestem z tych, co twierdzą, że dziecko w niczym nie
przeszkadza ... ot, trochę trzeba sobie loistycznie pokombinować.

Nawet na studia sobie poszłam już przy dwójce i w tym roku będę
kończyć.

Jak się chce łazić z plecakiem po bezdrożach i sypiać w namiocie ...
proszę bardzo. Dziecię w niczym nas nie ograniczalo. Rzekłabym
nawet, że dzięki dzieciom mamy więcej chęci do ruszania tyłków
w "świat", bo przecież tyle jest do pokazania im, tyle do
odkrycia ...

[szyszunia11]

my jesteśmy w podobnym wieku do Was. Też się bałam, nie czułam instynktu, nie wiedziałam czy kiedykolwiek coś się w tym względzie zmieni. Wiedziałam za to, że jeśli nie dam szansy losowi, kiedyś tego będę bardzo żałować. Też boję się zmian - jak każdy, ale lubię przygody, wyzwania dałam szansę i stało się. Na początku dużo płakałam, choć wszyscy wokół się cieszyli. Teraz, kiedy jestem już w siódmym miesiącu ciąży nie wyobrażam sobie na co jeszcze miałabym czekać i jestem mega szczęśliwa że podjęłam taką decyzję. Tyle kobiet ma problemy z zajściem w ciąże - nam udało się za pierwszym podejściem, co nieźle mnie zaskoczyło. Fakt, była to decyzja trochę z rozsądku, ale na to jest czas ciąży, długi czas, żeby dużo mogło się w człowieku zmienić. Dalej nie jestem typem ckliwej mamuśki, nie mam bzika na punkcie dzieci tak ogólnie, nie spowazniałam wraz z nowym "urzędem", ale za to mam mojego kiciuszka, na którego czekam z niecierpliwością.
pozdrawiam

[in_mint_condition]

Dziękuję za ten post

Właśnie w naszym, moim przypadku to będzie decyzja wyjątkowo zdroworozsądkowa -
niezależnie od tego jaka ona będzie.

Tak jak pisałam wcześniej - bardziej chyba mnie przeraża ewentualna zmiana życia
- z łatwego i wygodnego na pełne poświęceń i dużych zmian.

Jedno jest pewne - nie wyobrażam sobie siedzenia z dzieckiem w domu - dostałabym
szału. Dlatego opcja 'urlopu tacierzyńskiego' i szczerej chęci ze strony mojego
partnera jest budująca

wiesz jak nie chcesz

[mearuless]

to sie nie zmuszaj. to nie nowa torebka ktora pozniej walniesz w kat.
ku przestrdze:
tiny.pl/62n8

[szyszunia11]

ja tez nie mam zamiaru "siedziec w domu". Wręcz przeciwnie, mam mnóstwo planów, przede wszystkim założenie własnej firmy, o czym od dawna marzę, przygotowania już w toku.
dodam jeszcze, że moim zdaniem, takie "wygodne życie" na dłuższą metę to złudzenie szczęścia, nie oszukujmy się - mimo nawet najszczerszych chęci życie nie jest aż tak wygodne i aż tak zgodne z naszymi planami, oczekiwaniami, by te "wygody" mogły nam wszystko zastąpić a wszystko, co wartościowe wymaga nieco wysiłku i zmian

[marcowa_anula]

Ja z myślą o posiadaniu dziecka oswajałam się dość długo, nie czułam instynktu, bałam się zmian, chciałam jeszcze tyle zrobić i tyle zobaczyć... Dałam sobie dwa lata na zrealizowanie pewnych marzeń (głównie podróże) i na podjęcie ostatecznej decyzji. Dwa lata minęły a ja nadal nie byłam na 100% pewna, wiedziałam, że w którymś momencie chcę mieć dziecko, ale liczyłam na to, że nadejdzie taki dzień, kiedy nie będę miała żadnych wątpliwości i obaw... Odbyliśmy z mężem te podróże marzeń, zrobiliśmy kurs nurkowania, skończyłam studia podyplomowe, stuknęło mi 29 lat i zaczęliśmy starania. Udało się w pierwszym cylku starań, było to dla mnie dużym zaskoczeniem i nie ukrywam, że w pierwszym momencie strach czy sobie poradzę i obawa przed zmianami dominowały. Teraz to już 7 miesiąc, czuję spokój i jestem szczęśliwa. U mnie dopiero fakt zajścia w ciąże sprawił, że poczułam się gotowa na kolejny etap mojego życia i za nic nie zmieniłabym tego życia, które rośnie pod moim sercem na kolejne lata podróży i beztroski. Lubię swoją pracę, bardzo cenię niezależność i wierzę, że wszytsko da się pogodzić, szczególnie jeśli ma się wsparcie ze strony męża/partnera.
A podczas naszych ostatnich wakacji w górach jak zobaczyłam rodziny z paromiesięcznymi maluchami w nosidełkach na plecach tatusiów dotarło do mnie, że posiadanie dziecka wcale nie musi oznaczać, że jest się uziemionym w domu

Więc może to jest rozwiązanie-daj sobie jeszcze trochę czasu, spisz rzeczy, które chciałabyś jeszcze zrobić i w międzyczasie oswajaj się z myślą o ewentualnym posiadaniu dziecka i słuchaj siebie...jak się z tym czujesz. Wiadomo, że nic na siłę (jak pisały wcześniej dziewczyny), ale też nie zawsze tak jest, że tak bardzo wyraźnie czuje się instynkt macierzyński (tak jak to było w moim przypadku). A jak któraś z dziewczyn napisała-okres ciąży służy między innymi na to, żeby zrozumieć, przygotować się i oswoić z myślą o pojawieniu się dziecka.

Trzymam kciuki za podjęcie właściwej decyzji Powodzenia

[ik_ecc]

> Mam mnóstwo wątpliwości. Oczywiście mogę być 'inkubatorem', mogę
urodzić... ale
> czy moje nastawienie kiedykolwiek się zmieni?

Moze sie zmienic. Ja wpadlam w wieku 30 lat, rozwazalam usuniecie,
ale sie nie zdecydowalam. Przez cala ciaze mialam uczucia mocno
ambiwalentne. Uczucia wyklarowaly sie w momencie urodzenia corki -
nie mam zadnych watpliwosci, corke uwielbiam, w ogole jest fajnie,
inaczej, rodzinnie (wczesniej bardzo afiszowalam sie z pogarda dla
wszelkich spraw rodzinnych, dzieciowych, itp.). Costam stracilam -
ale, wg mnie, zyskalam duzo wiecej. Nie chodzi tylko o dziecko, ale
o glebsze zrozumienie siebie, swiata, ludzi, jakichstam mechanizmow,
uczuc. Na prawde dziecko otworzylo mi inny swiat - i nie tylko
zwiazany z pieluchami i sloiczkami.

Corka ma 3,5 roku, bardzo swiadomie staramy sie teraz o kolejne
dziecko.

[wieczna-gosia]

w kwestii dziecka kompromisy nie istnieja- albo ty ustapisz, albo on.
Albo sie rozejdziecie, albo zostaniecie razem ale jedna strona do
konca pozostanie z pretensjami.

[in_mint_condition]

wieczna-gosia napisała:

> w kwestii dziecka kompromisy nie istnieja- albo ty ustapisz, albo on.
> Albo sie rozejdziecie, albo zostaniecie razem ale jedna strona do
> konca pozostanie z pretensjami.

Ja, tak jakby, zaczynam mięknąć...

Ale od samego początku stawiałam sprawę jasno - było zdecydowane 'nie'. Teraz
mój partner nic nie wie o moich wątpliwościach czy rozterkach.

Nie chcę mu nic mówić, że coś się we mnie zaczyna zmieniać, dopóki nie będę
pewna, że dorosłam czy dojrzałam do macierzyństwa. Nie chcę mu dać złudnej nadziei.

[atowlasnieja]

tak z ciekawości jak sądzisz: zaczynasz mięknąć sama z siebie czy
dlatego, że Jemu tak zależy na potomstwie?

i jeszcze jedno: pakowanie się w dziecko "dla innych" to największa
głupota świata. Czego jestem przykładem.

[in_mint_condition]

Czytałam Twój wątek - dał mi do myślenia.

Myślę, że zaczynam mięknąć sama z siebie. Mój partner w żaden sposób na mnie nie
naciska. Wie, że ten temat wywołuje we mnie irytację. Sprawa została wyjaśniona
pomiędzy nami jakiś czas temu - od tego czasu cisza. Nie ma presji, nacisków.
Powiedział mi, że jeśli się zdecyduję - on opiekę bierze na siebie. A ja będę
zasilać domowy budżet - mi to odpowiada

W czasie świąt byliśmy z wizytą u znajomych i rodziny - i każdy z nich ma
mniejsze czy ciut większe dziecko - tak mnie jakoś naszły wątpliwości. Poza tym
widziałam ten błysk w jego oku

Ale jak już napisałam - to są tylko moje przemyślenia - jemu nawet słówkiem nie
wspomniałam o moim 'gdybaniu'.

Dla mnie jest chyba jeszcze zdecydowanie za wcześnie.

[atowlasnieja]

Wyobraź sobie, że to nie jest mój post:
dziecko.onet.pl/forum.html?
hashr=0&#forum:MSwyNzAsNiw0Njk5OTY2MywxMjczMDU5MjAsNDA3MDgyNywwLGZvcn
VtMDAxLmpz

więc mój przypadek nie jest odosobniony

[atowlasnieja]

Może teraz lepiej:
dziecko.onet.pl/forum.html#forum:NCwyNzAsNiw0MDcwODI3LDAsMCwwLGZvcnVtMDAxLmpz

Chodzi mi o post:
nie kocham swojego dziecka, moje życie jest koszmarem, który sama
sobie [95]
zafundowałam. od zawsze dziecka chciał mąż, ja należałam ...
~smutnaK. 26 lis, 11:17

... raczej do tych "anty", ale postanowiłam wewnętrznie że urodzę,
będzie to taki "prezent", "jego" dziecko.
3ci miesiąc po porodzie, mimo wszelkich wysiłków, nie mogę na siebie
patrzeć, marzę tylko o tym,żeby ktoś przyszedł, wziął je. Boże, nie
wiem, jak ja zniosę tą rolę bycia matką- ja się nie czuję żadną
matką, urodziłam,owszem,ale nie czuję więzi z tą istotką. jestem
potworem,ale gdy jesteśmy same, patrzę na nią godzinami i
zastanaawiam się, po co tu jest. gram rolę moze nie super
szczęśliwej, ale jednak spokojnej matki- w srodku wszystko we mnie
krzyczy-
co się robi w takich sytuacjach??
czuję się całkiem sama na świecie.

może daj sobie jeszcze czas...

[aetas]

w końcu sprawa nie stanęła na ostrzu noża, więc może poczekać, ja
dorosłam do dzieci po trzydziestce, parę moich znajomych wcześniej,
inne później, może coś się zmieni? nie ma pośpiechu moim zdaniem

[akado]

Jeżeli nie czujesz się gotowa, to poczekaj jeszcze, masz dopiero 27 lat!
Rozumiem Twojego partnera, bo on po 30-tce już jest i jeżeli Ty się zdecydujesz
np.za 5 lat - to on juz będzie dobiegał 40-tki.

Ja pierwsze dziecko urodziłam w wieku 30 lat i też nie byłam wtedy na to gotowa,
nie czułam się gotowa - to była wpadka i ja przeżyłam szok, bo moje życie się
zmieniło diametralnie (no cóż zmienia się po urodzeniu dziecka, bo wszystko
podporządkować trzeba dziecku, i twoje potrzeby i plany podróżnicze idą w kąt....)

[akado]

Aha - ale przez ostatnie 2,5 roku (tyle ma dziecko) dojrzałam, zobaczyłam jakiś
sens tego, że mam dziecko i że znajomi, przyjaciele - to każdy ma swoje życie,
to już nie są studia.
No i ile można imprezować, lata lecą, trzeba znaleźć coś o co w życiu chodzi,
żeby potem nie żałować. Myslę że trzeba spojrzeć w przyszłość - jak może
wyglądać moje zycie za 30 lat, gdy nie będę mieć dzieci. To ważne, trzeba czasem
się zamyśleć...

Ja rekinem biznesu nie byłam, pracę miałam średnią, więc nawet nie mam czego
żałować (teraz siedzę na urlopie wychowawczym). I...myslę o drugim dziecku!!!
Mąż namawia mnie od 1,5 roku, na początku nie chciałam o tym słyszeć, teraz
rozważam to bardzo poważnie.

[in_mint_condition]

No właśnie moim 'problemem' jest praca.

A raczej fakt, że ją uwielbiam, że nie mogę sobie pozwolić na 'wypadnięcie z
obiegu' i co gorsze - muszę się ciągle doszkalać. Jak nie kursy, to jakieś
podyplomówki...

I tu mnie chyba najbardziej boli... nie znoszę siedzenia w domu.

[akado]

Rozumiem Cię - jeżeli masz taką pracę i to jest w życiu Twój priorytet, to
trudno Ci jest z tego zrezygnować, no ale równie dobrze za 5-6 lat też nie
będziesz chciała wypaść z obiegu. A wtedy będziesz miała już 32-33 lata.... I
decyzja będzie jeszcze trudniejsza. Powiem Ci, że na dziecko to nigdy nie jest
dobry czas. Trzeba po prostu samemu znaleźć na nie czas w swoim życiu.

Też nie znosiłam siedzenia w domu - nadal tego nie znoszę!!! Lubię być między
ludźmi, rozmawiać, jestem towarzyską osobą.
Ale polubiłam spędzanie czasu z moim dzieckiem. Dziecko i decyzja aby je mieć,
to jest dosłowne "poświęcenie się z miłości do drugiego człowieka", do tego
dziecka właśnie. Miłość polega na tym, aby wyrzec się swoich potrzeb na jakiś
czas (przecież dziecko szybko rośnie)Dziecko wymaga aby mama poświęcała mu czas,
te pierwsze 3 lata są najważniejsze i pracę trzeba odstawić.

....a tata?

[in_mint_condition]

akado napisała:

> Dziecko wymaga aby mama poświęcała mu czas
> ,
> te pierwsze 3 lata są najważniejsze i pracę trzeba odstawić.


No właśnie...mój partner się zadeklarował, że to on pójdzie na tacierzyński -
sam stwierdził, że on woli siedzieć w domu z dzieckiem niż chodzić do pracy - mi
to odpowiada i wiem, że on nie mówi tego po to, żeby mnie przekonać - on tak
naprawdę czuje.

A jak Wy - Mamy - byście zareagowały na taką propozycję / deklarację?

Gdyby partner / mąż był chętny - zamieniłybyście się z nim rolą? On w domu, wy w
pracy?

[kawka74]

Ja bym na to nie poszła, mamy ustalone, że po telefonie (czekamy na adopcję) ja
idę na macierzyński i wychowawczy pobyć kurą domową, tak żeby zdobyć nowe
doświadczenia. Podyktowane jest to nie tylko moimi chęciami, ale też czystą
ekonomią, mój mąż zarabia więcej, niż ja.
Ale jak to u Was jest z tym tacierzyńskim, od którego momentu można go wziąć?
Tak pytam, z ciekawości.

[in_mint_condition]

kawka74 napisała:

>
> Ale jak to u Was jest z tym tacierzyńskim, od którego momentu można go wziąć?
> Tak pytam, z ciekawości.

Tata jest uprawniony do dwóch tygodni płatnego urlopu tacierzyńskiego tuż po
urodzeniu dziecka, a potem może wziąć 13 tygodni wychowawczego, niepłatnego.
Dodatkowo w czasie tych 13 tygodni nabywa prawo do 'normalnego' urlopu, który
może wziąć zaraz po ukończeniu tych 13 tygodni.

Kobieta może wziąć do 52 tygodni macierzyńskiego.

Tyle mówi prawo.

Dodatkowo dochodzą wewnętrzne ustalenia firmy, które mogą dodawać coś od siebie.

[kawka74]

Dzięki za info, zawsze mnie ciekawią tego typu przepisy (BTW w Polsce właśnie
nastąpiła korzystna zmiana i matka adoptująca dwoje dzieci jednocześnie ma prawo
nie do 20 tygodni, a do 31 tygodni macierzyńskiego - to taka uwaga na marginesie).
Nie czuj się winna, że chcecie inaczej. Albo że mąż chce, a Ty nie chcesz.
Wpadka... cóż. Może się udać, a może nie. Może Ci będzie lepiej, a może nie.
Stawka jest zbyt duża: dobro dziecka, Twoje dobro.
Mnożenie lęków i nakręcanie się nie jest dobre, ale lekceważenie własnych odczuć
też nie prowadzi do niczego dobrego.

[akado]

To chyba i tak mało macie tych tygodni tacierzyńskiego no nie? Poza tym jak
będziesz karmiła piersią to jak zamierzasz wracać do pracy? Nie bardzo rozumiem.

[in_mint_condition]

akado napisała:

> To chyba i tak mało macie tych tygodni tacierzyńskiego no nie? Poza tym jak
> będziesz karmiła piersią to jak zamierzasz wracać do pracy? Nie bardzo rozumiem
> .

No za wiele tego nie jest
A co do karmienia piersią - to kolejna rzecz, której chciałabym uniknąć...
Poza tym - przysługują mi tzw. flexible hours - mogę ustalić z pracodawcą inne
godziny pracy, część obowiązków mogę wykonywać z domu. Na szczęście pracuję w
miejscu, którego celem jest maksymalne ułatwienie życia pracownikom.

A tak jako ciekawostkę podam przykład:

Kilka dni przed świętami zaczęła u nas pracę dziewczyna. Jest w piątym miesiącu
ciąży - i nikt nie bał się jej zatrudnić - bo jest świetnym specjalistą w tym co
robi...

[ma_maja]

Czytając Twoje posty mam wrażenie, że decyzję już podjęłaś - potrzebujesz tylko
potwierdzenia żeby głośno o niej powiedzieć. Skoro już się zdecydowałaś na
macierzyństwo to, tak jak ktoś już tu napisał, powinnaś zastanowić się czy
zrobisz to bo Ty chcesz czy dlatego, że ktoś chce. Jeśli to drugie to daj sobie
jeszcze czas.
Życie zmienia się bardzo po pojawieniu się dziecka, zmieniają się priorytety i
sposób postrzegania spraw, które do tej pory były oczywiste - jak ukochana
praca, która staje się po prostu pracą albo karmienie piersią, którego nie
planujesz a będzie czymś co sprawi ci ogromną radość ... ale równie dobrze może
okazać się, że Twoje podejście do sprawy się nie zmieni, mąż nie weźmie
"tacierzyńskiego" a Ty zaczniesz odczuwać niechęć do tego biednego dzieciątka,
które swoim pojawieniem się na świecie pokrzyżowało Ci wszystkie plany ...
Jeśli swoją decyzję opierasz na jednym scenariuszu i nie jesteś przygotowana na
inny bieg zdarzeń to znaczy, że jeszcze nie czas na macierzyństwo. Nigdy nie
jest tak, że zupełnie znikają obawy i wątpliwości ale powinnaś przynajmniej być
pewna, że cokolwiek się zdarzy - chcesz tego i jest to tylko Twoja decyzja.

[liliankaa77]

Skąd to założenie, że autorka postu będzie karmić piersią?
Myślenie nie boli.

[wieczna-gosia]

ja sie zamianiam i zamienialam okazjonalnie. Ale zabawy w jedynego zywiciala bym
nie wytrzymala- nie moja bajka. MOj maz jakos lepiej to znosi, ba, nawet mu to
imponuje- mnie to wkurza wylacznie

natomiast jedna z moich motywacji zeby do pracy wrocic bylo to ze coraz wieksza
rodzina zmusilaby mojego meza do dluzszej pracy czyli utracie kontaktow z
dziecmi. A to bez sensu.

[anika772]

A przeczytaj sobie "Dziecioodporną", Emily Giffin. O takim
problemie ona jest.

[miarka71]

Nigdy nie chciałam mieć dzieci, byłam cztery lata po ślubie jak
zaszłam w ciąże , pamiętam jak płakałam , strasznie sie bałam że
sobie nie poradzę ,że z dzieckiem to już nigdy nie będzie tak
samo,bałam sie odpowiedzialności za tą małą istotę, nie chciałam
tego dziecka, wiesz zmieniło mi sie to podejście kiedy lekarz
powiedział, że ciąża jest zagrożona i mogę ją stracić. Dzisiaj mój
syn ma 6 lat, jest najważniejszym człowiekiem w moim życiu,nie
wiedziałam że można tak mocno kochać, Pozdrawiam.

[szyszunia11]

bardzo słusznie tu ktoś wyżej napisał: dla kobiety (zakładam aktywnej życiowo) czas na dziecko nigdy nie jest odpowiedni. Zawsze są jakieś "ale", zawsze konieczny jest jakiś kompromis. Dlatego moim zdaniem jest to argument dla osób wiecznie zwlekających, czekających na idealne okoliczności, które niestety nie nadejdą to tez pomogło mi podjąć decyzję, bo doszłam do wniosku, że za kilka lat będzie mi jeszcze trudniej zaryzykować, zawiesić niektóre aktywności itd. a nie będę młodsza tylko starsza... co także ze względów zdrowotnych ma znaczenie, poza tym prawdopodobnie będę chciała mieć więcej niż jedno dziecko, więc wolałam zostawić sobie czas. I jeszcze nikt nie wie ile potrwaja starania.

[bazylea1]

sądzę że nie zdecydowałabym się na dziecko gdybym tego bardzo nie chciała sama.
wraz z zajsciem w ciążę pojawia się tyle obaw i wątpliwości nawet gdy ciąża jest
planowana, poza tym nie ma co ukrywać że małe dziecko to całkowita zmiana życia,
ogromne zmęczenie, mnóstwo nowych obowiązków. gdyby nie mysl "sama tego chciałam
i gdybym miała decydować drugi raz to zdecydowałabym tak samo" nie wiem jakbym
przetrwała. decydując się na dziecko dla kogoś np męża poczułabym się wrobiona.
nawet jesli mąż podejmie się opieki nad dzieckiem to matka jednak powinna miec z
nim kontakt chocby po pracy, nie da się tak całkowicie zrzucic opieki na jednego
rodzica chyba że się rozstaną...
moim zdaniem mozesz jeszcze poczekac z decyzją a jesli poczujesz ze jest ona
nieodwołalnie na nie, powiadom o tym partnera zeby mogł zdecydować co jest dla
niego w zyciu wazniejsze, Ty czy dziecko...
co do kariery,pracy, podrozy - da się to pogodzic z dzieckiem do pewnego stopnia
choc trzeba się liczyc z przejsciowym spowolnieniem.

[atowlasnieja]

nie da się tak całkowicie zrzucic opieki na jednego
> rodzica chyba że się rozstaną...

HAHAHAHAHA (śmiech z politowaniem)
widziałam niestety rodziców którzy nie "zajmują" się dzieckiem
ale "pomagają" i to tylko od wielkiego dzwonu... Przeważnie nazywają
się ojcami

[uullaa]

In-mint-condition, rozumiem, że czekasz na wpisy o podobnych
przeżyciach. To opowiem ci swoje. Też nie chciałam dzieci, mąż
chciał. Mnie najbardziej odpychała wizja ciąży i karmienia piersią.
Porodu naturalnego nawet przez moment nie brałam pod uwagę. Całą
resztę sobie wyobrażałam bez problemu. Pracować nienawidzę, ogólnie
jestem chyba domatorką-spacerowiczką, więc problem pracy odpadał. Za
to pozostawał problem braku czasu na własne życie kiedy pojawi się
dziecko. Decyzji nie potrafiłam podjąć bardzo długo. W najlepszym
momencie miałam tyle przekonania do macierzyństwa co i ty teaz. I ja
właśnie dałam się mężowi namówić. Ciąża, choć bezproblemowa, była
dla mnie męczarnią. Czułam się jakbym została kaleką na wózku
inwalidzkim albo stuletnią staruszką. Odliczałam dni
do "wyzwolenia". W nieskończoność. Wyzwolenie nadeszło o ustalonej
porze i odtąd (już 7 miesięcy) jest już dobrze. Dziecko pokochałam
od razu, mocno. Mąż spisuje się na medal. Dziecko okazało się
aniołem. Mi, choleryczce, udaje się być cierpliwą. Ogólnie jest
dobrze. Tylko doba bywa za krótka, ale dla mnie zawsze była.
Pozdrawiam.