Bite dzieci dwadzieścia lat później

Bite dzieci dwadzieścia lat później

[kasandra51]

Byłam bardzo bita ,z byle powodu i obrzucana różnymi
wyzwiskami .Moja psychika bardzo na tym ucierpiała ,nie mam poczucia
wartości i pewności siebie.Mam ogromny żal do ojca za to co mi
zrobił nie zaprosiłam go na swój ślub nie poznał swojego wnuczka,i
nie poszłam na jego pogrzeb.I nie umiem wybaczyć,a jestem bardzo
wrażliwa na czyjąś krzywde !!!!!

Bite dzieci dwadzieścia lat później

[skaflok]

kiedys juz pisalem ta historie. u mnie na dzielni byla rodzina. matka, ktora byla kregoslupem i osoba trzymajaca wszystko w kupie, ojciec pijaczek i dwoch braci. wiadomo bylo, ze ojciec ich i matke co raz leje. jak chlopaki podrosli, cos kolo 15-17 lat to pewnego pieknego dnia przy probie ataku ojciec dostal w twarz zelazkiem a do tego, bo zbutowali. od tamtego czasu przestal pic i zaczal chodzic do kosciola. umarl pare lat temu, ale pamietam, ze po tym incydencie byli zgodna i kochajaca sie rodzina

i co za psycholog podwazy taki zyciowy przypadek ? ze niby przemoc nie ma dzialania terapeutycznego ?

[uhu_an]

Co nie znaczy, ze bicie wobec przemocy psychicznej jest fair, a moze
lepsze- bo tak mozna wywnioskowac z twojego postu. czesto jedno i
drugie idzie w parze, bo vczesto rpzemoc psychiczna jest
zakamuflowana, ze nawet tego sie 'niezauwazy".

Przemoc psychiczna jest gorsza od razów fizycznych

[ofiara_przemian]

Mam 33 lata (wiek chrystusowy, hehehe)i ze zdziwieniem patrzę, jak
bardzo zmienił się mój ojciec, który ma tyle zrozumienia i
tolerancji wobec mojego 17-letniego brata. Gó...arz jest bezczelny,
imprezuje, prowadza się z panienką kilka lat starszą od siebie, nie
chce się uczyć (ma 6 "luf" na semestr), wraca nad ranem, kłamie,
eksperymentuje z prochami... Ja i moja siostra miałyśmy mniej
szczęścia. Ja, jako najstarsza, i niechciana (potwierdzone w
szczerej rozmowie przez ojca - "zmarnowałaś mi młode lata, nie
mogłem studiować, kochałem inną kobietę, a twoja matka złapała mnie
na ciążę" etc.) byłam poddawana najostrzejszej krytyce. Objawiało
się to w przemocy psychicznej, od kiedy pamiętam. W podstawówce
niszczył moje zeszyty (bo niestarannie pisałam), wyzywał mnie od
małoletnich dziwek (jak tylko zobaczył, że rozmawiam z jakimś kolegą
na podwórku), robił karczemne awantury za czwórki (bo w podstawówce
powinnam mieć tylko piątki), za trójkę zwyzywał mnie od imbecyli i
świńskich pomiotów przy mojej wówczas 6-letniej siostrze mówiąc do
niej, żeby nie brała ze mnie przykładu, bo skończę na ulicy. Rodzice
są rozwiedzeni, siostra i brat to przyrodnie rodzeństwo. Ja tatę
tylko odwiedzałam na święta i parę dni w wakacje. Kiedyś odmówił
zabrania mnie na piknik, bo byłam jego zdaniem tandetnie ubrana i
się mnie wstydził. Dziś od czasu do czas w złości potrafi
powiedzieć, że jestem zerem, że się mnie wstydzi, że do niczego w
życiu nie doszłam itd. Moją siostrę lubił kontrolować - czyłał jej
korespondencję mailową, straszył złymi facetami, którzy "myślą tylko
o jednym", uczył nienawiści do ludzi gorzej wykształconych i
niepełnosprawnych. Siostra potrafi śmiać się z kalek określając
jedną ze swoich koleżanek mianem tej "co ma jedną nóżkę bardziej"
itp. Ja bywałam wyśmiewana przez ojca przy ludziach za swój wygląd,
brak gustu, krzywy zgryz i Bóg jeden wie, co jeszcze, albo
krytykował mnie przy obcych, nazywając po prostu idiotką. Jedynie
brat czuje się jak pączek w maśle, bo jest facetem i ukochanym
synkiem. Szczerze mówiąc, wolałabym dostać lanie, niż być opluwana
takim jadem nienawiści. Od dziecka z siostrą starałyśmy się
zadowolić tatusia, ale efekty bywały mierne. On chyba nawet był
zazdrosny o to, jak już go czymś pozytywnym zaskoczyłyśmy. Potrafił
cały nasz trud i wysiłek obrócić w złośliwy żart, drwinę, albo
umniejszał nasze zasługi twierdząc na przykład, że to już pewnie
szczyt naszych możliwości i więcej z nas się nie da wykrzesać. Kiedy
jako trzydziestolatka uczyniłam go dziadkiem, obraził się i do tej
pory traktuje wnuczkę jak zwierzątko, któremu można rzucić cukierka
i to wystarczy. To bardzo przykre, ale ten człowiek próbuje
rekompensować sobie swoje nieudane życie z moją matką poprzez
dręczenie mnie, a drugie małżeństwo, zawarte bez miłości, poprzez
pastwienie się nad młodszą córką i żoną. Przy tym bicie wydaje się
być niczym, bo można takiego fizycznego oprawcę jakoś ukarać
prawnie, a udowodnienie komuś, że ciężko ranił psychikę bliskich
poprzez słowa, to już wyjątkowo ciężka batalia, a powodzenie
wątpliwe.

[delfina77]

Bez urazy, ale twoj ojciec to jakis psychol. I co to za argument, ze kochal inna
kobiete a ta zlapala go na ciaze? Jakby tak bardzo kochal jakas kobiete to by
nie sypial z innymi

Bite dzieci dwadzieścia lat później

[loydrozrabiaka]

Oczywiscie przypadki znecania sie na dzieckiem sa naganne. Tylko na Boga nie
wrzucajmy klapsa do worka z biciem. Mnie rodzice tlumaczyli co nalezy robic, a
co jest zle. Nigdy nie dostalem za darmo i szczerze powiedziawszy bardziej
dreczyly mnie te dlugie rozmowy wyjasniajace niz sama kara - pare klapsow.
Problemem sa jak dla mnie skrajnosci. Zbyt lagodne traktowanie dziecka lub
nazywajac rzeczy po imieniu - znecanie. Jesli kogos rodzice tlukli namietnie za
nic - to jest to bardzo naganne i niedopuszczalne. Problem w tym, ze do tego
wrzuca sie rowniez sytuacje, kiedy dostawalo sie pare klapsow za ewidentne
przewinienia, ktore w moim przypadku byly prosto okreslone. Tlumaczyc swoje
porazki zyciowe tym, ze dostalo sie pare razy klapsa jest bardzo prosto, nikt
przeciez z nas nie ma drugiej szansy i bezposredniego porownania co by bylo
gdyby. Nie popadajmy w skrajnosci.

[delfina77]

Wreszcie jakas rozsadna wypowiedz - brawo

...patrzeć jak zdrowo puchnie

[brodkins]

ja i moi dwaj bracia dostawaliśmy w skórę często, i trochę na wyrost. sporo
pracowaliśmy z tatem (familijny zakład stolarski) wiec tata spalał trochę
energii trzymając dyscyplinę pracy łoił nas aż huczało, czasem nawet matka
nas nie obroniła( czasem nas broniła, kiedy ojciec przesadzał z wylewnością ).
oczywiście łoił nas w wieku podwyższonego mniemania o sobie - 10-18.

dziś mam do ojca prawie sentyment ze względu na te metody... po ostrym laniu
kablem do krwi, pogoni ze sztachetą w ręku (ale mieliśmy ubaw z braćmi kiedy
pierwszy raz mój starszy uciekł ojcu :_D ), ojciec wynagradzał nam trud pracy,
no gołym okiem widać było że nas kochał. nawet czasem to mówił, po pijaku, ale
nie szkodzi... nikt nikogo nie maltretował psychicznie, dom był pełen śmiechów i
żartów...

myślę że sedno takiego czy innego wychowania leży w tym by dziecko czuło ze jest
kochane i potrzebne. nie musi cały czas być głaskane i obsługiwane - wręcz to
szkodliwe - powinno się czasem zderzyć z oczekiwaniami i trudnościami , szybciej
się nauczy że czasem trzeba sobie zapracować na coś - akceptację, uczucie,
rzeczy materialne - a nie po prostu tego bezwarunkowo żądać - i mieć pretensje
do świata że się samo żądanie nie spełnia...

szacunek do ojca i matki jest dla nas czymś najoczywistszym w świecie...

kiedy mój teść przyjechał do nas pierwszy raz był w totalnym szoku że chłopcy
pomagają przy nakrywaniu do stołu i w ogóle nie pyskują do rodziców... sam ma
problemy ze swoimi chłopakami... inna historia

[black_halo]

heh, ja tez pomagam w nakrywaniu do stolu a nikt mnie nie bil jak
ciebie. moich braci tez nie. ale rodzice byli konsekwentni. kiedy
starszy brat dla "jaj" ukradl gazete ze sklepu rodzice mogli mu
sprawic lanie. od czasu do czasu jako male dzieci dostawalismy
klapsy, ja np. za wbiegniecie niemalze pod samochod na oczach matki,
ktora jedno dziecko stracila juz. rozumiem ja. ale rodzice
przemysleli kare. kazali bratu isc do sklepu, oddac gazete i
przeprosic kasjerke. dodatkowo wymogli na kierowniku, ze brat bedzie
przychodzil w weekendy i pomagal za friko. ciekawe co by zapamietal
gdyby dostal lanie i zatrzymal gazete? o fakt, tylek pieklby go przez
dwa dni gora i tyle. pomijam fakt, ze teraz lanie nie ma racji bytu.
dla dziecka 10 pasow na goly tylek to nic bo i tak bedzie mialo swoj
komputer, konsole, spotkania z przyjaciolmi. tak wlasnie powiedziala
bratanica, kiedy brat powiedzial, ze z powodu zlych stop,ni ma zakaz
korzystania z komputera i telewizora w ciagu ferii zimowych i ma ten
czas poswiecic na nadrobienie materialu i przeczytanie lektur z czego
zostanie przypana. a ona na to, ze woli lanie nawet codziennie. szok
doslownie. brat moglby sie zgodzic bo przeciez danie paru klapsow to
5 minut a przepytanie z tego co sie nauczyla minimum godzina albo i
wiecej ale byl nieugiety. po zastosowaniu tej kary i zastrzezeniu, ze
jesli stopnie sie nie poprawia do wakacji to w wakacje bedzie to samo
- na swiadectwie nie bylo nawet jednej trojki.

u nas największą torturą jest zabranie iPhone'a

[c_lod]

działa pewnie lepiej niż bicie sokowirówką. bicie jest najgorszym złem.

Ja dostawalem klapsy i lanie...

[marcinxxx_3]

... moj Boze coz za trauma! Do dzis nie moge utrzymac widelca bo
chce komus wbic go w oko, a na drodze chce staranowac pojazd jadacy
z naprzeciwka. Mam klopoty z nauka- 27 lat i nie skonczylem
podstawowki, a na widok listonosza chowam sie pod stol!

I tylko ta jedna mysl mi ratuje zycie, ze jest jeszcze Gazeta
Wyborcza...

[misia553]

Idiota.Sorry,nie odzywaj się jak nie znasz tematu.Najłatwiej się
naśmiewać.Jakbyś w dzieciństwie dostał porządny łomot, to pamiętałbyś do dziś i
chyba nie chciał rozmawiać na ten temat.Szanuj innych

[marcinxxx_3]

W tekscie jest mowa o klapsach bo one tez maja byc zakazane. Czytaj
ze zrozumieniem. Piszesz o szacunku do innych, a sama wyzywasz.

[rock73]

To nie jest tylko dyskusja "o", tylko dyskusja "z": nie tylko "o tekście, o klapsach",
ale też z ludźmi, prawdziwymi, żywymi, którzy mają cholerne kłopoty i nierzadko
wymagają pomocy specjalisty. Lekarza po prostu. Nie dziw się, że puszczają nerwy,
jak się z nich wyśmiewasz. To tak jakbyś kalece po wypadku powiedział "jasne, mnie
też paluszek boli, bo się na rowerku przewróciłem". Powiedziałbyś tak? Prosto w
twarz? A na forum internetowym?

[marcinxxx_3]

rock73 napisał:

> To nie jest tylko dyskusja "o", tylko dyskusja "z": nie tylko "o
tekście, o kla
> psach",
> ale też z ludźmi, prawdziwymi, żywymi, którzy mają cholerne
kłopoty i nierzadko
>
> wymagają pomocy specjalisty. Lekarza po prostu. Nie dziw się, że
puszczają nerw
> y,
> jak się z nich wyśmiewasz. To tak jakbyś kalece po wypadku
powiedział "jasne, m
> nie
> też paluszek boli, bo się na rowerku przewróciłem". Powiedziałbyś
tak? Prosto w
>
> twarz? A na forum internetowym?

Wzruszajace, a teraz posluchaj. Ja mam tate i mame, ktorych kocham
nad zycie. I nie zgadzam sie, zeby ktos robil z nich sadystow bo mi
dali klapsa (tylko jeszcze sobie nie zdaje z tego sprawy, ze sa
zli...). Tez mam swoje uczucia i boli mnie, ze sa wrzucani do
jednego kotla z ludzmi, ktorzy bija piesciami po glowie swoje
dzieci. Wiec nie wyjezdzaj mi tu z takimi tekstami o tym jaki to
nieczuly jestem.

[rock73]

Nie o Tobie i nie o Twoich rodzicach jest tu mowa. Artykuł zaczyna się od
zdania, że dorośli ludzie różnie reagują na bicie w dzieciństwie: jedni
wspominają ze śmiechem, inni nie chcą o tym myśleć, inni uważają, że to było
słuszne i są rodzicom wdzięczni, jeszcze inni wspominają to jako koszmar i nawet
po latach nie chcą rodziców widzieć. Ty akurat wspominasz to z wdzięcznością -
OK, fajnie, może masz szczęście, może jesteś silniejszy psychicznie, może
rodzice dali Ci coś innego, przy czym bicie nie ma znaczenia. Ale poszło mi o
coś innego: Twoją reakcją na ludzi, którzy mają problem ze swoimi rodzicami było
wyśmiewanie ich. Nie wszyscy są skrzywdzeni, ale niektórzy są, weź to pod uwagę.

[fajny_franio]

Marcinxxx_3 jestem z tobą !
Artykuł dotyczy chyba wszystkich osób bitych w dzieciństwie a dla zachowania obiektywizmu należy chyba dopuścić na forum wspomnienia i opinie osób reprezentujących różne "opcje". To, że ktoś w dzieciństwie doznał krzywdy nie znaczy od razu, że teraz jest "świętą krową" i wszystko mu wolno. A ci "skrzywdzeni" nie mają za grosz szacunku dla moich i Marcina uczuć do rodziców. Usiłują wszystkim narzucić swój punkt widzenia i wmówić,że mają monopol na rację. My niby jesteśmy nieświadomi ogromu "krzywd" jakie wyrządzili nam nasi "sadystyczni" rodzice. To chyba oni są nieświadomi rozmiarów swojego zacietrzewienia.

ŻĄDASZ KULTURY - ZACHOWAJ JĄ SAM !
(Niektóre PRL-owskie hasła wcale nie straciły na aktualności )

[rock73]

W takim razie cała ta dyskusja nie ma sensu, bo porozumienie jest niemożliwe. My
Was nadal będziemy uważać za sadystycznych despotów, wg których dziecko jest
podrzędne w stosunku do rodzica i za każdy przejaw niesubordynacji ma być surowo
karane, tak, żeby żaden bunt, żaden własny pomysł nawet nie przychodził mu do
głowy. Wy nas będziecie uważać za wyrośnięte zacietrzewione i rozwydrzone byłe
bachory, które obwiniają wszystkich dookoła, a najbardziej rodziców, za zawinione
przez siebie niepowodzenia.

[fajny_franio]

Do porozumienia potrzebna jest wola porozumienia a tej z Waszej strony brakuje. Po raz któryś tam z kolei napiszę, że rozumiem odczucia tych którzy byli faktycznie maltretowani i wcale nie twierdzę, że każde dziecko musi obowiazkowo kochać swoich rodziców. Ale Wy bądźcie łaskawi w końcu zauważyć, że nie wszyscy byli bici dlatego, że ich rodzice mieli kuku na muniu. Byli też tacy którzy dostawali zwyczajnie za karę i oni na ogół nie mają do rodziców wielkiego żalu a niektórzy nawet rodziców nadal kochają. Jeśli tylko zdobędziecie się na tę odrobinę ekstrawagancji to będziemy mieli porozumienie jak w Magdalence

Bite dzieci dwadzieścia lat później

[obywatelpiszczyk]

dzieci generalnie nie "słuchają", lecz "naśladują" rodziców. Bijąc daje się
przykład, że przemoc w stosunku mniejszych i słabszych jest OK.
Bijąc dziecko bardzo trudno jest sprawić, aby ból klapsa kojarzył się z
przewinieniem. Najczęściej ból kojarzy się z osobą rodzica, i daje efekty
odwrotnie do zamierzonych (dziecko przestaje się słuchać).
Ludzie są jedynym gatunkiem ssaków którego samice są agresywne w stosunku do
własnego potomstwa. Innymi słowy, bijąc dzieci pokazujemy, że mamy równo
nawalone pod sufitem - jako gatunek...

Bite dzieci dwadzieścia lat później

[misia553]

A pięćdziesięciolatkowie? Przeczytałam dawno temu Pręgi" i nawet mnie
rozbawiły.Jestem z "dobrego domu",z laniem, a jakże, ale wtedy dziwiła mnie
tylko JEDNA koleżanka. która nigdy nie dostała lania.A kabel boli bardziej niż
pasek,chyba,ze sprzączka.Ci naprawdę bici w dzieciństwie nie mówią o tym,
reszta dostawała czasem lanie.O tym się nie mówi, nie myśli.Trauma?Zycie dało
gorsze doświadczenia.W każdym razie moje dziecko nie było bite.Klaps czasem
tak, ale raczej klapsik.

Bite dzieci dwadzieścia lat później

[qubaturra]

Jestem trzydziestolatkiem. W dzieciństwie byłem bity przez ojca,
który zwykł to nawet celebrować, odstawiał zwego rodzaju spektakl.
Do tego męczył mnie psychicznie. Rodzina tzw. normalna. W wieku
licealnym odkryłem, że on wcale nie jest taki duży i silny, raczej
mały, chudy i znerwicowany. I oddałem. Po kilku razach zrezygnował z
bicia, bo odkrył, jak to boli. Dziś nasze stosunki są bardzo
ograniczone, w zasadzie się nie kontaktujemy ze sobą. Mnie niczego
nie brakuje z tego powodu. Ale fakt, nadpobudliwy jestem na maksa.
To jest zatem przestroga dla bijących - pokazując brak szacunku
biciem, pomyśl o sobie za kilkanaście lat, może wtedy też cię czekać
lanie.

[wen_yinlu]

Ciekawe, że często znęcanie kończy się gdy samemu się odda w taki czy inny
sposób. Ze mną było podobnie - zimne, ironiczne, bezczelne uwagi prosto we
wrażliwy punkt - i tak dzień po dniu skończyły się ataki.
Co z tego, skoro do dziś z matką niewiele mnie łączy i w sumie mogłoby jej wcale
nie być. Dopiero mając swoją rodzinę poczułam, że w ogóle rodzinę mam. Wcześniej
były tylko uniki, nieobecność, bycie jak najdalej.

Bite dzieci dwadzieścia lat później

[jarivo]

Mnie bił ojciec, a matka nie reagowała, choć bynajmniej nie była osobą która
by się go bała. Do dziś im tego nie wybaczyłem i chyba nigdy nie wybaczę.
Kiedy miałem jakieś 16 lat i ta przemoc się zakończyła, bo byłem już po prostu
za "duży", to ja zacząłem robić im na złość, często wręcz perfidnie. Dobrze
wam radzę, rodzice - nigdy nie bijcie swoich dzieci, bo możecie gorzko tego
pożałować.

Bite dzieci dwadzieścia lat później

[sommerhaus]

ja tez byłam bita w dzieciństwie. Mimo że nie jestem już dzieckiem do dzisiaj nie mogę się z tego otrząsnąć... Najgorsze w moim mniemaniu jest to że bił mnie ojciec.Po prostu nie mieści mi sie w głowie że dorosły, silny facet wyładowywał swoją agresję, frustracje i brak cierpliwości na małej rozgarniętej dziewczynce, potem dziewczynie... Nigdy nie zapomnę, jak mając może ze 3 lata, będąc z rodzicami na wczasach grymasiłam przy stole i jak mój ojciec stracił cierpliwość i "przyłożył mi w pysk" jak to miał w zwyczaju określać. Do teraz widzę to przerażenie w oczach personelu,ciszę na sali i czuje straszny wstyd i zażenowanie... Traktował mnie tak przez całe dzieciństwo i później, okraszając swe wybuchy złości niewybrednymi groźbami i komentarzami w moim kierunku, degradując moje poczucie wartości. Uważam że przestawił mi psychikę. Gdyby nie on, nie miałabym w sobie permanentnego poczucia strachu, ze w sytuacjach konfliktowych, ktoś wybuchnie szałem, wyśmieje mnie, da mi w twarz, potrząśnie mną, szturchnie, klepnie lekceważąco w głowę, poniży...

[zyta2003]

Oczywiscie, ze nalezy wrzucac do jednego wora bicie i klapsy. Kiedy
konczy sie klaps, a kiedy zaczyna bicie, kto to ma udowadniac? Czy
nietylkalnosc cielesna doroslego, to cos innego niz dziecka? Nie
kazdy jest taki jak tu sie deklaruje ( nie wierze), "ze czasami dam
taki klapsik i po wszystkim - szybko, milo i bezpiecznie". A daje
ktos klapsa, bo sie nie chce przeczekac zlosci dziecka, bo sie nie
chce tlumaczyc - to najlepiej dac "klapsa".
Mieszkam w kraju, gdzie oczywiscie nawet klapsy sa zabronione,
pamietaja tu o tym Polki i nie robia scen na ulicy, bo mialyby
klopoty - zreszta chyba sie juztego wstydza. Ale za to jak potrafia
w zlosci drzec sie publicznie na dziecko, lub ciagnac go za reke.
Ho, ho.
Bicie omal zawsze polaczone jest ze znecaniem sie psychicznym,
nawet ten oslawiony klaps.
Bylam bardzo grzecznym dzieckiem, ojca malo co znalam do ktoregos
roku zycia. Pierwszy raz dostalam, bo zbyt natarczywie
informowalam, ze potrzebuje jakies papierki, czy swiecidelka do
przedszkola, a rodzice mieli gosci i im przeszkadzalam. Potem np.
dostalam ciezkie bicie, bo mama poinformowala ojca (bylam w
pierwszej klasie), ze ja z kolei ja poinformowalam, ze zapomnialam
sie nauczyc wierszyka do szkoly. Potem np. dostalam okropne bicie -
ojciec tlukl mnie dalej kiedy lezalam pod sciana w przedpokoju pod
wieszakami, bo dopiero po ilus tam minutach ( a moze kwadransach?)
przerwalam zabawe i wrocilam z podworka, potem np. dostalam, kiedy
wydawalo mi sie (nie wydawalo mi sie), ze ojciec zbyt kpi z moich
kolezanek i zwrocilam mu uwage. A jakze, dostalam dopiero po ich
wyjsciu i oczywiscie z ponizajacym wykladem, a mialam z 15 lat.
Ostatni raz dostalam kilka uderzen w twarz nad jeziorem Kortowo w
Olsztynie w wieku lat 19,5, kiedy upieralam sie, ze chce z kolezanka
jechac na wakacje, a nie byc z nimi.
Moj ojciec nie byl absolutnie sadysta, byl ogromnie lubiany, taki
skromny, inteligentny, dowcipny czlowiek. Byl szalenie zdolny (znal
wiele jezykow), skonczyl z najwyzszymi wyroznieniami studia
techniczne, pracowal na bardzo wysokich stanowiskach, nie
przywiazywal wagi do ubioru, jedzenie, rzeczy materialnych... A
bil.... bo uwazal, ze tak jest normalnie. Jak wielu na forum i we
wladzach politycznych. Co to mowia, ze innego wyjscia nie ma. Jesli
inne metody nie pomoga, tym bardziej nie pomoze bicie.
Czy odbilo sie bicie na mojej psychice, oczywiscie, na psychice
mojego rodzenstwa tez. Jednak wbrew niektorym opiniom nie
szukalismy partnera rownie okrutnego, czy dominujacego. Wrecz
odwrotnie, mamy lagodnych, opiekunczych dla nas i dzieci
wspolmalzonkow.
Bicie to wyladowywanie wlasnych frustracji i poczucie wladzy. Po
smierci ojca wystawilam jego zdjecie, a potem schowalam. Mial bardzo
dobre zycie, dobra smierc w otoczeniu oddanej rodziny, wspanialy
pogrzeb, cale zycie byl kompletnie obojetny religijnie -
dostal ostatnie namaszczenie - to podobno i do nieba poszedl.

[jedyny-wonderpig]

Mnie też bił ojciec w ramach ogólnie pojętej dyscypliny, paskiem, z liścia - też nie byliśmy tak zwaną rodziną z marginesu, ale zwykłą, katolicką prowincjonalną klasą średnią; kiedyś uderzył mnie w twarz, bo nie chciałam słuchać orędzia prymasa Glempa (hehe) w telewizji w Wielką Sobotę; miałam wtedy 17 lat i po raz pierwszy się nie popłakałam, tylko syknęłam z nienawiścią, żeby teraz uważał, bo w nocy poderżnę mu gardło. Trudne były te święta, bo swoją niesubordynacją o mało nie doprowadziłam ojca do zawału; matka płakała, że tato się przeze mnie powiesi i kto będzie nas wtedy utrzymywał, tato przez pół wieczora włóczył się po okolicy dla ukojenia nerwów, ale od tej pory miałam spokój, ojciec już nigdy nie podniósł na mnie ręki, choć nie powiem, żeby nasze stosunki były serdeczne Dla mnie wniosek był czytelny: sprawca rośnie w siłę, kiedy karmimy go swoją bezradnością, ostre stawianie granic przydaje się także w wychowywaniu dorosłych.

[jestembond]

Nie chcę wchodzić w temat bicia, chciałbym jedynie zwrócić uwagę na coś innego.
Piszący tutaj wspomniają że zostaje trauma, że dziecku pokazuje się że
silniejszy może nam zrobić krzywdę, etc. Niestety, nie zapominajmy o tym że
niestety ale taki jest świat. Wielokroć od nas silniejsze państwo może nam
spuścić "klapsa" i my nic nie możemy zrobić... Przypominam sprawę warszawskiego
informatyka, któremu oddział AT złamał kręgosłup, kiedy pomylili jego mieszkanie
z miejscem ukrycia się przestępcy. Niestety, tak na świecie jest, że silniejszy
wykorzystuje swoją pozycję...

[reklama-bolek5]

Trzeba walczyć z tym. Zło rodzi zło!

Bite dzieci dwadzieścia lat później

[te_rence]

kochajcie dzieci swoje - wy jesteście im ostoją
kochajcie dzieci swoje - niech się was nie boją

kochajcie dzieci swoje - bo nad nimi macie władzę
kochajcie dzieci swoje - ja z sympatii radzę

kochajcie dzieci swoje - jesteście dla nich wzorem
kochajcie dzieci swoje - pierwszych marzeń autorem

kochajcie dzieci swoje - bowiem miłości waszej
nie jest w stanie zastąpić nawet najlepsza z maszyn

Ojciec Stalina krótko go trzymał
napie...ł bez końca, karma boląca
Ojciec Stalina wykonał olbrzyma
kata milionów, upiora domów

kochajcie dzieci swoje - niechaj ufne żyją
kochajcie dzieci swoje - bo wy także ich nadzieją

kochajcie dzieci swoje - bo jesteście silniejsi
kochajcie dzieci swoje - bo jesteście mądrzejsi

kochajcie dzieci swoje - całym światem ich jesteście
kochajcie dzieci swoje - na ramionach je nieście

kochajcie dzieci swoje - bo mając miłość w domu
nie pójdą jej szukać na ulice po kryjomu

Ojciec Hitlera ciągle go napierdzielał
pasem go ćwiczył, a mały razy liczył
Ojciec Hitlera stworzył fuhrera
co skończył na grobie idei chorej swojej

każdy człowiek ma potrzebę kochania
a dziecko człowiekiem po dwakroć!

boleć potrafi grzech zaniechania
to wszystko jest łatwo tak pojąć

kochajcie dzieci swoje - to się potem opłaca
kochajcie dzieci swoje - miłość pomnożona wraca

kochajcie dzieci swoje - wy tworzycie im wspomnienia
kochajcie dzieci swoje - uczuć wypełnienia

kochajcie dzieci swoje - to odpowiedzialna praca
kochajcie dzieci swoje - ale potem się opłaca

kochajcie dzieci swoje - to nie jest wszystko jedno
czy na wasz widok śmieją się czy bledną

Tata i Mama do życia brama
opoka pierwsza najważniejsza

Tata i Mama do życia brama ...
(Kazik S)

[rock73]

Ładny tekst. Podobny:

Niektórzy ludzie lubią bić
i biją przy każdej okazji
są też tacy co biją
bo kumple patrzą i trzeba bić
jeszcze inni biją
bo tylko to potrafią robić
są też tacy co biją gdyż zamiast
mózgu mają mięśnie!

Niektórzy ludzie biją
dlatego że mają kompleksy
a bicie dodaje im odwagi
bicie daje im wiarę w siebie
bijący lubią słabe ofiary
lubią by bicie poszło sprawnie
Jeszcze inni biją dlatego że są psychopatami!

Niektórzy ludzie lubią bić aby
rozładować swoją złość
są też tacy co biją aby ich się bano
jeszcze inni biją wtedy gdy są w pijackim amoku
lecz są też tacy co muszą bić
by bronić się przed biciem

gdy nie da się uciekać

www.wrzuta.pl/audio/9HHBd6yGYq/dezerter_-_bicie

Bite dzieci dwadzieścia lat później

[reklama-bolek5]

Klapsik, pociągnięcie za ucho, pacnięcie ścierką...pieszczochy, o czym wy
piszecie? Bicie, to rżnięcie na goły tyłek pasem przez ukochaną mamusię, to
dyscyplina,/ taki harcap z rzemykami / a i kijaszek niekiedy. Przeszedłem to w
dzieciństwie. Ślady na psychice zostają na całe życie. W życiu nikogo nie bałem
się tak jak "kochanej mamusi".
W takim przypadku nie może być mowy o więzi rodzinnej, ludzi którzy twierdzą, że
kochają swe matki, po prostu nie rozumiem. Oczywiście, gdy już była stara i
chora, starałem się spełnić swoje obowiązki.
/W końcu nie wywaliła mnie na śmietnik/.
To, że swojego syna nie biłem po takim wychowaniu, on i ja zawdzięczamy
przykładowi dawanemu przez zaprzyjaźnione, normalne rodziny.
Ale, mimo dwukrotnych usiłowań, moje małżeństwa rozpadły się.

Bite dzieci dwadzieścia lat później

[dorotek_s]

Nareszcie ktoś napisał coś o mnie... Dorosłej kobiecie, zabitej emocjonalnie w
dzieciństwie... smutne to. Bardzo smutne...

[dorotek_s]

Meli.. piszesz o klapsach.. mnie spotkało maltretowanie. Wierz mi ze wtedy
marzyłam zeby dostac "tylko" klapsa...

Bite dzieci dwadzieścia lat później

[reklama-bolek5]

Okropne, że tylu ludzi było maltretowanych w dzieciństwie przez tych, od których mieli prawo spodziewać się obrony przed złem. Taki człowiek nigdy nikomu już naprawdę nie zaufa. Będzie może silny, twardy, ale w sercu będzie miał bryłkę lodu. I nierzadko będzie stosował metody, jakich go nauczono gdy był mały i bezbronny.

[dorotek_s]

Osobiscie takich metod nie stosuje bo nie chce by moje dzieci czuły to co ja
wtedy. Ale emocjonalnie jestem wrakiem. Nie potrafie sobie radzic w dorosłym zyciu

[reklama-bolek5]

Rozumiem Cię doskonale. Tego co zostało wbite w psychikę w dzieciństwie nie wyrzuci żaden lekarz. Jedynym sposobem na przeżycie jest zdając sobie sprawę z przyczyn, pracować nad swoją osobowością, nie wchodzić w sytuacje, z którymi nasza psychika sobie nie poradzi. Jesteśmy okaleczeni, to prawda. Ale takie jest życie. Można urodzić się kaleką, lub jednym z umierających już w dzieciństwie dzieci z Somalii. Można mieć też mamusię psychopatkę, lub ojca potwora. Można też trafić w ręce zboczeńca, terrorysty, wybór jest ogromny. Nie miałaś szczęścia do rodziców, ale nikt Cię nie zgwałcił, nie postrzelił, nie potrącił samochodem. Ciesz się z tego co masz, bo życie nie jest po to by nas rozpieszczać.

dziecko przynoszace do domu niewypaly

[o90]

rozmowa nie skutkuje, wizyty policji rowniez, psycholog bezradny

dajemy w dupsko pasem czy tez czekamy az nam dzidzius wysadzi siebie razem z
blokiem ?

[reklama-bolek5]

Znaczy, masz problemy z sobą. Tak jak miała moja matka. A moze nie chciałeś tego dziecka.

Antyakcja BijmyDzieci.PL

[1492007gazeta]

dopisz sie koniecznie:
bijmydzieci.pl

50 lat pozniej jednak ..

[black_halo]

Przychodzi czas kiedy rodzice zechca opieki od dzieci. Sa trzy
warianty - dzieci sie wypna a spoleczenstwo uzna je za niewychowane
bahory, ktore rodzicow maja za nic. Dzieci wezma rodzicow do siebie
ale same beda sie znecac na rodzicami (moj ulubiony wariant). Dzieci
zaopiekuja sie rodzicami co uwazam za przejaw wielkiego milosierdzia,
na ktore niektorzy nie zasluguja.

Bite dzieci dwadzieścia lat później

[patibam]

Wiecie co...żeczywiście teraz, gdy mam 30 lat tak serio zaczełam
rozmyślać o moim dzieciństwie i przeżywam je na nowo z powodu
posiadania własnego dziecka, które własnie kończy 5tyg. Zrozumiałam,
że mam ogromną szanse nie spieprzyć jej życia przez bicie i znęcanie
się psychicznie. Ja to wszystko przezyłam i ponosze konsekwencje
takiego wychowania. Często nie radzę sobie z emocjami, wydzieram
się, zamykam się w sobie, miałam okres kiedy w ogóle nie zależało mi
na akceptacji kogokolwiek (rola złego dziecka), często mnie ponosi,
jestem agresywna itp...U mnie jeszcze było straszenie czarownicą,
co spędzało mi sen z powiek...godzinami gapiłam się w okno czy nie
nadleci na miotle straszna baba Jaga...Miałam takie lęki w
dzieciństwie, że moczyłam się do 7 roku życia, obgryzałam paznokcie,
wciąż płakałam. I wiecie co na to moja matka? Nic...zupełnie nic.
Głupia ignorantka nie mająca pojęcia o tym, że wszystko ma wpływ na
dziecko i je kształtuje-to teraz o niej myśle.
Pamiętam jedno lanie. Kablem. Bardzo bolało...a ona biła i
biła...Trzymała mnie za nogi żeby lepiej wlać mi na tyłek.
Teraz wiem, że ukaranie mnie w ten sposób pozwoliło jej na
wyładowanie własnych flustracji, z którymi nie mogła już dłużej żyć.
Egoistka. Ona sobie ulżyła a ja jestem jaka jestem.
Dziękuję "MAMO"

[mamma3]

Najgorsze jest że małe dzieci, które są bite zawsze uważają że na to
zasużyły że to ich wina.
P.S. Jeśli ktoś bije nastolatka za złe stopnie to raczej niech nie
spodziewa się poprawy zachowania. U nastolatka bicie wzbudza tylko
nienawiśc do rodzica

jest bicie i bicie

[jottsp]

jest bicie i bicie - co innego dostac klapsa w tylek a co innego w
pysk tak ze pod stol sie wpada , no i jeszcze jest roznica - czy za
cos czy za darmo.

Bite dzieci dwadzieścia lat później

[ofiara_mody]

Pamietam gruby skorzany pas, ktory moj ojciec wieszal na klamce u
drzwi. To bylo ostrzezenie tuz przed wymierzeniem kary, ktore
nastepowalo predzej czy pozniej. Razem z siostra bylysmy bite z
roznych powodow, czasem zupelnie blahych. Nigdy nie zapomne jak
wsciekla bylam na mojego ojca, kiedy dostalo mi sie za to, ze
usiadlam na gumie do zucia, przez co zniszczyla sie moja spodniczka.
Po raz pierwszy poruszylam ten temat z siostra wiele lat pozniej.
Okazalo sie, ze obie dalej ciezko to wspominamy i czujemy ogromny
zal do ojca, ktory umarl gdy bylysmy nastolatkami. Ciezko jest go
kochac i tesknic ze nim i jednoczesnie tlumic w sobie nienawisc.

[enterol250]

Moi rodzice sami pochodzą z rodzin przemocowych, formalnie "porządnych", realnie
patologicznych. Matka biła mnie i brata czym popadnie, wyrywała włosy, darła się
jak opętana o byle głupstwo, biła po twarzy. Ojciec kumulował w sobie agresję i
lał raz na jakiś czas, ale za to konkretnie. Pamiętam jak kopał brata w
przedpokoju, brat skulił się na kształt embrionu usiłując ochronić głowę. Dziś
próbuję odnowić relacje z rodzicami, to ja wyciągnęłam do nich rękę. Brat od 10
lat jest narkomanem, niedawno skończył kolejny detoks, nie wiadomo jak to się
skończy. Ja przez ostatnie 7 lat cierpiałam na dolegliwości psychosomatyczne,
udało mi się je częściowo zaleczyć, ale nadal mam problem z nerwicą. Reasumując,
negatywne emocje rodzą negatywne emocje, nie da się tego usprawiedliwić. Ale
żeby zmienić trend społeczny dający przyzwolenie do bicia dzieci trzeba by
zacząć od edukacji antyprzemocowej na poziomie przedszkola. Tak to widzę.

Podziękowanie

[patryk_r83]

Do tej pory, gdy słyszałem o debatach w stylu "zakazać bicia", zastanawiałem
się, co za oszołomy lobbują za tym. Teraz nagle widzę, że przez "bicie"
rozumiane jest tu lanie z niemalże sadystyczną przyjemnością od rodziców - nie
taki jakiś tam klaps.

Ja zdania co prawda nie zmienię, nadal będę uważał, że pojedynczy klaps nikomu
krzywdy nie zrobi, ale teraz przynajmniej rozumiem "drugą stronę".

W sumie mam nadzieję, że nigdy klapsa nie będę musiał dać - w końcu to to za
przyjemność?

[rock73]

Fajnie. Okazuje się, że z takiej paplaniny internetowej też może coś mądrego
wyniknąć.