mialam depresje

[aneczka336]

mialam bardzo ciezka depresje,bylam 2 miesiace w szpitalu,ta cholera zabrala
mi najpieknijesze lata zycia-zrujnowala mnie wewnetrznie.Blagam jesli macie
chocby cien przypuszczenia ze wlasnie was dopadla-leczcie ja bo naprawde nie
ma nic gorszego od tej choroby,stracilam przez nia wszystko.Jesli macie
jakies pytania chcetnie pomoge bo wiem ze samemu jest najtrudniej poradzic
sobie ze soba...

[edytunia86]

Ja kiedy zaczęłam podejrzewać, że moge miec depresje to nie od razu, ale w
końu zdecydowałam sie na wizyte u lakarza. Diagnoza sie troche różnia ode tego
co podjrzewałąm. Dzieki temu , że zaczęłam jeżdzić do swojej pani doktor
przynajmniej wiem, że to była reakcja depresyjna , która pojawia się w trakcie
psychoterapii, ale u mnie ona objawiała się podobnie jak objawia się depresja.
Mimo, że na nadal biore leki, tzn jeden codziennnie , a drugi jak sie
zdenerwuje to jeszcze są dni kiedy czuje się sie gorzej. Myślę, że gdyby nie
to , że cos takiego zdarzyło mi sie przeżyć to trudno było by mi zrozumeć jak
może się czuc chory, który ma depresje i podobnie chyb abyło ze zrozumieniem
tego jak może sie czuć moja koleżanka. Ja jak na razie jeszcze nie byłam z tego
powodu w szpitalu, ale myślę , że wiem , że musiało byc Tobie trudno. Tak jak
zreszta każdej osobie chorej.

[aneczka336]

ja przyjmuje teraz leki tylko anty lękowe bo boje sie znow wrocic do
antydepresantow gdyz one wlasnie spowodowaly ze stracilam wszystko co
mialam..stracilam pamiec i tak strasznie przeszlam odstawienie lekow ze
poprostu boje sie o tym myslec ze kiedykolwiek mialabym je znow brac..jakos
probuje ale co z tego wyjdzie nie wiem sama..mam o tyle gorzej ze nie mam teraz
zadnej pomocy bo jestem za granica i jest mi tak strasznie ciezko bo nikt ale
to nikt mi nie pomoze...tak wiec przedstawia sie to u mnie..pozdrawiam

[edytunia86]

Chciałabym się ciebie zapytać o to ile miałaś lat kiedy zachorowałaś na
depresje. U mnie ta reakcja depresyjna się zaczęła 19 lipca zeszłego roku kiedy
miałam skończone 18 lat, a teraz mam skończone 19 lat, a w październku kończe
20 lat.

[dramek1]

Na jaki rodzaj depresji cierpiałaś i jak długo chorowałaś?. I w jaki sposób
leczyli Cię w szpitalu?????

[aneczka336]

choruje na depresje nawracajace.W szpitalu mialam psychoterapie i przyjmowalam
leki antydepresyjne przez okolo 3 mieiscy w szpitalu i pozniej okolo roku po
wyjsciu ze szpitala..pozdrawiam

[aneczka336]

pierwsze objawy depresji mialam po stracie dziecka i tak to sie zaczelo..od 24
roku zycia..depresje nawracajece..sluchaj-depresja nie jest choroba ktora
pojawia sie tylko w okreslonym wieku..to jest choroba ktora dopada kazdego
slabego czlowieka niezalaeznie od wieku..jesli masz objawy depresji,czujesz sie
nie potrzebna,nie chcesz wychodzic z domu,nie masz ochoty ronic komplatnie nic
bo i tak zakladasz ze po co?masz obnizony poziom samooceny i wiesz masz
przeswiadczenie ze nie ma po co juz zyc..ze swoim zyciem tylko ranisz innych i
lepiej bylo by odejac to zglos sie do lekarza bo to z pewnoscia jest depresja!!!

[beataws7]

Proszę napisz jak udało Ci sięwyjść z depresji? Ja lecze się od 5 lat i cięgle
mnie dopada, a ostatnio to nawet wet leki tak średnio mi pomagają

[aneczka336]

jeszcze nie wyszlam z depresji i tak naprawde chyba juz do konca zycia w niej
pozsotane..ja mam depresje nawracajace wiec nie moge poprostu sie z tego
wyleczyc..myslalam ze po powrocie ze szpitala i po przyjeci wszystkich lekow
bedzie ok..ale widze ze rok brania lekow i psychoterapie nic nie daly i ta
cholera wraca znow..to jest naprawde ciezkie..pozdrawiam

[aneczka336]

witaj..tak jak wczeniej napisalam..nie wyszlam z tej depresji ale juz nie
wierze ze wyjde..naprawde tak strasznie ci wspolczuje bo wiem co czujesz..nikt
cie tak nie rozumie jak ja-to straszna choroba..najstrasznieja-brak checi
zycia..odejscie jest jedynym rozwiazaniem...z calych moich sil jakie jeszcze w
sobie mam zycze ci szczescia i wyjscia z choroby i sciakam cie mocno!!!!!

[aneczka336]

tak samo jak ty pragne zobaczyc to swiatelko w tunelu ktore pozwoli wyjsc z
domu..zaczac zyc..pracowac a nie wspomne ze pragne sie smiac!!!!tak bardzo
mocno pragne sie smiac,cieszyc z najmniejszych drobiazgow,odczuwac cokolwiek
poza pustka ktora mnie otacza..mialam tyle planow bylam taka radosna pogodna i
cudowana..teraz jestem cieniem czlowieka i wole by tak pozostalo..boje sie
probowac zyc by znow sie nie rozczarowac i nie odczuc tego ze smiech przyniesie
mi bol....

[ooptymistka]

Ja nie jestem aneczka :-), ale napisze jak mnie udaje się życ ze sobą.
Zachorowałam w 1993 roku byłam kilka razy w szpitalu ostatnio 11.2003( 2
tygodnie bez leków).
Brałam rózne leki (to sie nazywa dobieranie ;-) ). W 1996 przeszłam na lit. Od
1998 jestem bezlekowa i miewam dołki i górki lekkie i mniej lekkie jak w 2003
roku. Staram sie z tym zyć, bardzo pomaga mi psychoterapia, znowu zaczełam
cotygodniową. Taniec spontaniczny, o którym pisałam pomaga mi w okresie dołków.

Modlitwa, medytacja, refleksja, Miłość moich najblizszych, taniec, kontakt z
Naturą( las, woda, zwierzęta, góry), myslenie pozytywne, wglady w siebie,
psychoterapia, praca zawodowa, kontakt z ludźmi, rozmowa, forum - to to co
pomaga mi teraz funkcjonować. Przeszłam długa drogę. Zachorowałąm jak miałam 16
lat - 20 lat 1 pobyt w szpitalu ( 4 miesiące). Ważyłam już 42 kg (skrajna faza
depresji i po katatoni) i 118 ( dobieranie leków) .

[edytunia86]

To byłaś młodsza ode mnie. Ja sama już kiedys warzyłam 45 kg przy wzroście o
ile dobrze pamietam 169 cm, ale nie z powodu depresji tylko dla tego, że
zaczęłam sie sama odchudzać, wymyślałam sobie jakieś drakońskie diety, duzo
mćwiczyłam i końcu straciłam nad tym wszystkim kontrole i gdy nie to, że
zauwarzył to lekarz i w pore zareagował i nie, że w koncu moi rodzice też
zareagowali po tym jak ta lekarka romawiała z moimi rodzicami to nie wiem czy
do dnia dziejszego udałoby mi się z tego wyjśc. Chociaż wiem, że depresja i
anoreksja to nie są te same choroby, ale teraz wiem, że z obydwu nie jest
łatwo wyjść.

[ooptymistka]

edytunia86 napisała:

Chociaż wiem, że depresja i
> anoreksja to nie są te same choroby, ale teraz wiem, że z obydwu nie jest
> łatwo wyjść.

Nie wiem jeszcze czy z depresji sie wychodzi ( nie doświadczyłam tego na sobie
to nie wiem ) ja staram się fukcjonować najlepiej jak sie da z tym co dostałam
od ... no własnie od kogo? od Boga, Natury, Genów, doswiadczeń w dzieciństwie,
które mnie ukształtowały ? Tego tez nie wiem.

[aneczka336]

nie jest mi znany za bardzo temat anoreksji ale mysle ze kazda choroba z ktora
nie mozemy sobie poradzic jest bardzo ciezka..wspolczuje ci z calego serca i
zycze powrotu do zdrowia...pozdrawiam

[aneczka336]

z calego serca zycze ci bys zatrzymala ten optimizm ktorego ja juz nigdy nie
odczuje..pozdrawiam

[dorcia1974]

aneczko byc moze się mylisz,bo np.ja jeszcze kilka m-cy temu byłam w stanie
strasznym (jesli nie wierzysz poczytaj moje posty) a teraz sama nie wiem skąd
ten optymizm sie u mnie bierze.Budze sie rano i cały dzien wymyslam sobie rózne
robótki,poniewaz moje tak dobre samopoczucie nie pozawala nawet na chwile się
połozyc do łózka,a kiedys! Musze dodac ze od tych kilku m-cy biorę leki.Więcej
wiary aneczko,zyczę ci duuuużo optymizmu w tej tak brutalnej reczywistosci:)

[aneczka336]

bardzo dobrze to okreslilas..brutalnosc...taki mamy swiat..stwierdzenie iz w
szpitalach psychiatrycznych nie leza chorzy ludzie tylko ofiary chorych ludzi
jest jak najbardziej na miejscu i prawdziwe az do bolu..dziekuje ci za slowa
otuchy,,nawet nie wiesz jak bardzo mi brak czegos co mnie pchnie do
czegokolwiek co mogloby mi przyniesc jakas nadzieje na lepsze..moze za duze
slowa-na normalne zycie z usmiechem ktory pojawial by sie czasem na mej twarzy..

[aneczka336]

zchodze z tego forum bo to jakies chore formum..sa tu ludzie ktorym brak
wyobrazni i znajomosci choroby dlatego nie warto tu przebywac nic to nie
wniesie nowego i dobrego do mego zycia..pozdrawiam wszystkie normalne osoby!
3majcie sie!!

[suchyxxx]

powtarzam-moja babcia po 6 letnim braniou leków antydepresyjnych-jakiś stary
tlpd-wyzdrowiala i po dzień dzisiejszy jest zdrowa.Miała okropnie ciężka
depresję i już chciweli ją do szpitala wysłać ale 1 lekarka pomogła jej
psychoterapią i lekiem.6 lat miała objawy uboczne leków i brała go sporo-chyba
maxymalna dawka i w końcu wyzdrowiała.Da si z tego wyjść ale nie
wszystkim-chociaż kto wiem czy za 5 lat wy nie będziecie całkowicie zdrowe?Oby
tak było

[ooptymistka]

Suchyxxx jestem takim przypadkiem jak Twoja babcia :-) no może troszke młodszym.
Wyszłam z depresji, jestem bez leków od kilku lat. Zachorowałam jak miałam 16
lat. Chorowałam przez 10 lat przez 5 brałam leki-przerózne. Teraz psychoterapia
i jest ok - nie żeby zawsze sielanka, ale da się żyć, a przeszłam już w swoim
zyciu depresje, ze nawet nie wstawałam z łóżka i nie jadłam i nie myłam się, ale
to juz przeszłośc i mam nadzieje, ze nie wróci.