pomoc w pierwszych dniach w domu

[an_gie]

wśród moich znajomych istnieje jakaś niepisana tradycja zapraszania na
pierwsze dwa tygodnie życia maluszka mamy/babci do domu do pomocy. Jeżeli
relacja mama-córka są w porządku, uważam, że pomocy nigdy za wiele. Moje
relacje są - że tak powiem - poprawne, wiem, że moja mama bardzo by chciała na
siłę coś zmienić, ale nie jest to w moim odczuciu już w tej chwili możliwe.
Długo by opowiadać..
Pierwsze tygodnie z dziecinką są czymś intymnym. Chciałabym nauczyć się jak
najwięcej przed narodzinami i chciałabym spędzić te pierwsze tygodnie tylko w
trójkę. Czy siedząc w domku z niemowlakiem, partner w pracy, poradziłyście
sobie bez problemu? jak się na to przygotować, boję się, że sama się nie
spodziewam, jak ciężko jest na początku, wymięknę i zadzwonię po pomoc.
Dałyście radę, albo dałybyście radę bez pomocy rodziców?

[monique76]

Tych pierwszych dni po szpitalu (3-4) to nie wyobrazam sobie bez
pomocy szczerze mowiac. Nie bylam w stanie podgrzac sobie zupy (juz
przygotowanej wczesniej), maz pomagal mi wejsc do wanny - ale ja
bardzo zle znioslam naciecie i stad zapewne te problemy..
Moze nie koniecznie mama/tesciowa, ale facet na pewno sie przez te
pierwsze kilka dni poszpitalnych przyda w domu - chociazby po to,
zeby podac picie w trakcie karmienia itd. Mi maz przygotowywal
kompresy z tantum rosa - kazde wstanie z lozka bylo bardzo bolesne,
wiec pomoc chociazby w formie przygotowania kompresow byla
nieoceniona.

[kamelia04.08.2007]

mój mąż był prawie 3 tyg. ze mną (z nami) w domu. Potem poszedł do
pracy. Dwie dorosłe osoby w zupełnosci wystarczą. Potem jak zostałam
sama, też sobie radziłam.

Co do pomocy babci, to moja mama w czasie odwiedzin lubiła sie
wtracać, co mi wybitnie działało na nerwy. Glupoty takie opowiadała
(i nadal opowiada), że buty spadają, tym swoim doswiadczeniem
opartym na złych nawykach i metodach próbowała mnie raczyc, tudzież
sugerwowac, że źle sie dzieckiem zajmuje. Stąd babci i innym
doświadczonym nie dziekuje.
Do opieki nad dzieckiem potrzebny jest spokój i cierpliwość. Wiem,
że łatwo powiedziec, ale to na prawde działa.

[jotka_k]

myślę, że te pierwsze 2-3 tygodnie mąż na pewno będzie w domu, potem
i tak będę zmuszona korzystać z pomocy rodziców chociażby przy
wyprowadzeniu psa jak mąż w delegacji będzie, więc ja osobiście
liczę na pomoc moich rodziców

[kiraout]

Szczerze mówiąc mi by się nie chciało z kimś tak zaraz po porodzie. Widzę to po
końcówce ciąży, ze mi czyjaś obecność (nawet najmilsza) trochę wadzi.
A to gadanie, kiedy lubuję się ostatnio w milczeniu (już wolę przez telefon), a
to konieczność ubrania się, a tak zasuwałabym po domu w majtkach i bluzce i same
inne takie... Ale może mi się rzuciło na towarzyskość, nie wiem.

ja mam doświadczenie ekstremalne z byciem sama w domu przez pierwsze dni i
tygodnie z wcześniakiem. Mieliśmy przeprowadzkę na głowie, mała urodziła się
wcześniej, mąż dogrywał wszystko poza domem, ja z małą w domu. Nie chciałam
opieki, bo to wiązałoby się z musem zamieszkania wtedy z nami na 29 metrach
jeszcze mojej mamy, co przerastało chyba możliwości wszystkich. A o dojeżdżaniu
i przychodzeniu codziennie z innymi zarazkami mowy nie było, dlatego byłam sama.
I opłaciło się. Mimo mocnego zmęczenia spokojnie dałam radę. Miałam kanapki,
picie i resztę na wyciągnięcie ręki, zupa w termosie Powiem nawet: chwaliłam
sobie te pierwsze dni w spokoju. Nauczyłam się córki, jej reakcji, w spokoju,
bez niczyjej ingerencji i rad (nawet dobrych).
Telefony do wszystkich świętych (znajomy i umówiony lekarz, rodzice,
doświadczona koleżanka, adresy, tel. taksówek ) wszystko było pod ręką. Czułam
się naprawdę bezpiecznie.

[zlosliwe_malpisko]

pewnie wszystko zależy od tego w jakim będziesz stanie po powrocie
ze szpitala. Jestem po 2 porodach naturalnych i bez najmniejszego
problemu poradziliśmy sobie sami z mężem. Po pierwszym dziecku mąż
wziął 2 dni wolnego, ale nawet gdyby ich nie wziął też bym sobie
dała radę (byłam nacinana). Po drugim został w domu kilka dni
bardziej jednak ze względu na starszego syna, który nie chciał iść
do przedszkola, tylko zostać w domu z siostrą a ja jednak byłam zbyt
zmęczona do opieki nad dwójką dzieci.
Tyle, że ja przeszłam porody łatwo, wszystko dobrze się goiło więc
niczyja pomoc nie była mi potrzebna.
Co więcej, nie chciałabym niczyjej wizyty w tych pierwszych dniach
po porodzie ze względu na to, że jest to bardzo intymny okres w
życiu, osobiście krępowałabym się obecnością teściowej czy nawet
mamy.
Zdaję sobie jednak sprawę, że nie każdy jest w stanie poradzić
sobie, bardzo dużo zależy też od partnera.

[malibuemi]

Ja planuję spędzić te chwile jednak we trójkę. Mąż weźmie urlop na pierwszy
tydzień, bo wiem że mogę mieć problemy z podstawowymi czynnościami. Jeśli by się
coś działo to oczywiście poproszę o pomoc mamę lub teściową ale szczerze mówiąc
wolałabym nie.

[pagaa]

ja też bym chciała, żebyśmy sobie we trójkę ładnie dali radę. Teściowa już
zapowiedziała, że ona to może na całe wakacje przyjechać-pracuje w przedszkolu
powiedziałam, że na pewno ode mnie też ktoś przyjedzie..zrozumiała na tyle, że
się na miesiąc oferuje teraz, ech. Ale mój Facet stwierdził, że z nią pogada i
spróbujemy sami, a jak coś to poprosimy o pomoc, a w odwiedziny to jak
najbardziej zapraszamy u mnie jakos bardziej rozumieją, że w odwiedziny
owszem, ale nie pchają się z długoterminowym pobytem. Lubię teściową, ale
wiecie, co za dużo to nie zdrowo poza tym też obawiam się "dobrych rad".
wiadomo, że często są słuszne, ale mogę spytać przez tel. Zobaczymy, rodziny
mamy daleko, więc na pewno jak się zjadą, to na weekend, albo tydzień, ale oby
nie dłużej!

[dragica]

Po porodzie/drugie ciecie cesarskie/ tesciowa byla u nas 3 dni-gotowala obiad i
raz zostala z Mloda na 40 minut.Potem bylam sama, maz w pracy. Dalam sobie
swietnie rade, ale moja Mloda jest z tyhc spokojnych dzieci-jadla,spala i kupe
robila przez pierwsze 3 miesiace.

[an_gie]

ja jestem dopiero w połowie ciąży a moja mama już się dopytuje kiedy poród bo
sobie zarezerwuje czas, mam nadzieję, że obejdzie się bez kłótni i że zrozumie,
że chcemy być sami, znając ją, może w ogóle nie posłuchać prośby i zjawi się
nagle przed drzwiami z walizką. Muszę się chyba wykazać stanowczością..

[anettchen2306]

Wyszlam ze szpitala w 5 dobie, maz dostal 3 dni
urlopu "okolicznosciowego". Poradzilam sobie znakomicie sama z
dwojka dzieci (starszy mial 8 lat). Nie mielismy w domu zadnej
pomocy ze strony babc, tez nie obylo sie u mnie bez pekniecia i
szycia - nie bylo jednak zle, rana zagoila sie praktycznie w czasie
pobytu w szpitalu. Z maluszkiem naprawde da sie zrobic praktycznie
wszystko: ugotowac obiad, nieco ogarnac mieszkanie, pomoc starszemu
w lekcjach, nawet zrobic z dwojka zakupy. Ten czas wspominam jako
najspokojniejszy. Niemowle da sie "uziemnic" w wozku, lozeczku,
chuscie. Znacznie gorzej jest z rozbrykanym paromiesieczniakiem -
wtedy wywozilam malude do babci, by moc zrobic wieksze porzadki.
Dziecko nie wisi przy piersi 24 godz na dobe - lub przynajmniej ja
nie znam takiego przypadku. Dziecko przeciez od czasu do czasu spi -
mozna wtedy tez sie zdrzemnac lub cos zrobic. Najlepiej odczekac,
jak faktycznie to bedzie "po" i ewentualnie wtedy poprosic o pomoc.
Moja mama przyjechala /1200 km/ w odwiedziny miesiac po narodzinach
malej, na tydzien. Po tym tygodniu znow zawitala do naszego domu
cisza i blogi spokoj )

[zlosliwe_malpisko]

zgadzam się całkowicie. Szczerze mówiąc gdybym miałą poprosić o
pomoc, to wolałabym ją otrzymać kiedy dziecko ma już kilka miechów.
Z noworodkiem jest pod wieloma względami prościej.

[kasiak37]

dalam rade bez pomocy osob trzecich bez problemu.

[anieszka76]

ja po pierwszym porodzie nikogo nie zapraszałam i teraz też nie mam zamiaru, mąż
w obu przypadkach pomyślał o tym by zaplanować sobie urlop na ten czas, a potem
będę radziła sobie sama, może i to dużo obowiązków przy dwójce dzieci, ale ja
się z tym liczyłam, planując drugie ...

[anick5791]

Mąż wziął kilka dni urlopu. A żeby mama lub teściowa "plątały" mi się po domu -
nie wyobrażam sobie.

oczywiście ze da radę bez....

[artdesign84]

co to za filozofia nakarmić i przewinąć ??Albo pośpiewać i przytulić?

[maroco1977]

> co to za filozofia nakarmić i przewinąć ??Albo pośpiewać i przytulić?

dla niektorych jest

ja osobiscie nikogo nie mialam, maz w pracy, z osmiu wizyt poloznej, byly tylko
dwie, z reszty zrezygnowalam, choc mialam do nich swiete prawo, nie byla mi do
niczego potrzebna. Dziecie wykapalismy sami, bez niczyjej pomocy.Moja mama
chciala koniecznie przyjechac , ale zabronilam, nie jestem typem goscinnym.Byla
klotnia ale jej juz przeszlo.Podoba mi sie zycie we troje.Tescia unikam jak
tylko moge, Bogu dzieki on z tych co to raz zobaczy i mu wystarczy i jest
ok.Jestem z natury osoba, ktora w swoim domu czuje sie najlepiej sama, goscie
mnie mecza.

[artdesign84]

goście to do mnie tłumnie przychodzili, ale wieczorem,
na "pępkowe" ;P
po ciąży byłam wyjątkowo spragniona towarzystwa znajomych (ale nie
do pomocy)

[deela]

dalam rade
ale na poczatku byl ze mna maz bo ja po znieczuleniu przy cc nie moglam chodzic
a potem to juz lajt

[owca2105]

Pomocy nigdy za wiele ale nie zaraz po porodzie. Potem bardziej się przyda.
Przez pierwsze dni z całą pewnością będziesz chciała dojść do siebie, gonić w
koszuli, a nie martwić, że pasowałoby się może uczesać.
Poza tym to będą najfajniejsze chwile, kiedy nikt nie będzie zakłócał Waszego
spokoju, bo z reguły większość noworodków to tylko je i śpi.
Ja dałam radę sama. Bez męża nawet, bo ma taką pracę, że zdążył nas po drodze
odebrać ze szpitala i jechał za granicę.
Moja mama była tylko na chwilę, żebym mogła spokojnie wziąć nie szpitalny
prysznic. I tego mi było potrzeba. Proponowała, że może zostać na noc, ale ja
nie miałam takiej potrzeby, bo w końcu w szpitalu też całą dobę zajmowałam się
dzieckiem. Na drugi dzień przyjechała też na chwilkę, żebym mogła wyskoczyć
sobie po zakupy. I tyle. Nigdy nikt mi się nie narzucał, ale zawsze kiedy była
taka potrzeba, mogłam liczyć na pomoc.
I tak powinno według mnie być. Umów się, że jak będziesz potrzebowała to
poprosisz. Bo do końca nigdy nie wiadomo jak się będziesz czuła, więc lepiej
mieć zabezpieczenie. Ale jeśli stwierdzisz , że dasz radę, to sobie radź. Potem
fajnie się będziesz czuła.
Pozdrawiam

[eniigmaa]

jak dla mnie to niezbędna jest tylko obecność męża, obecność wszystkich innych
osób by mnie po prostu wkurzała
no chyba, że mąż nie może wziąć wolnego, a Ty będziesz po cesarce, to wtedy
możesz faktycznie nie dać rady

[reteczu]

Łatwo poznać z twojego postu, że jesteś pierworódką. Nie masz
pojęcia, co to znaczy ból zszytego krocza, co znaczy ból
pogryzionych brodawek, ogólne zmęczenie porodem, baby blues i tym
podobne "atrakcje". Masz ochotę spać, a tu ledwie oko przymkniesz,
budzi się ludzik i płacze. Musisz się zwlec z łóżka, przewinąć
obywatela i przystawić do piersi czasem pokąsanej mocno i
obolałej.Tak dzień i noc.

W pierwszych dniach/ tygodniach pomoc jest bardzo przydatna! Pomoc
zajmie się domem, trochę dzieckiem, a matka nabiera sił.

Ja nie mam zamiaru przekonywać cię, żebyś zgodziła się na przyjazd
twojej mamy i przyjęcie jej pomocy. Twoja sprawa, co zrobisz. Pewnie
sobie bez mamy też poradzisz, ale wierz mi, matce dwóch księżniczek
i trzeciej księżniczki (bądź księcia) w drodze - po porodzie
przydaje się każda para rąk do pomocy.

Ja żyję w złych relacjach z ojcem. Gdyby on zaproponował mi pomoc,
nigdy bym się na nią nie zgodziła.

Po pierwszym porodzie mama była u mnie tydzień. Potem już mogłam
liczyć tylko na siebie. Mąż wychodził (i wychodzi), gdy jeszcze jest
ciemno, wracał (i wraca), gdy już jest ciemno, więc pożytek z niego
tylko w weekendy.

Po drugim porodzie do pomocy miałam 4-letnią córkę
Być mamą po raz drugi to paradoksalnie łatwiejsza sprawa.

mnie to bawi

[18_lipcowa1]

po co tyle ludzi do 1 malego dziecka?????????

[aszkerson]

Ciebie wszystko bawi.
Po co tyle ludzi do jednego dziecka? Po to, żeby pomóc, gdy zajdzie taka potrzeba. Po Twoich wpisach sądzę, że Ty byś sama chciała nawet sobie poród odebrać..

[18_lipcowa1]

> Po co tyle ludzi do jednego dziecka? Po to, żeby pomóc, gdy
zajdzie taka potrze
> ba.


Ale jaka potrzeba? Dziecko jest matki i ojca. To dwoje doroslych.
Matka karmi, ojciec moze robic cala reszte, matka w sumie tez.
A tak najczesciej konczy sie na tym ze kochana babcia sie wtraca,
matka pocieta, obolala, zestresowany ojciec.

Chcialo sie dziecko? To sie sobie z nim radzi. Bez przesady. Glupi
zwyczaj. Moja mama tez chciala przyjechac ale zamierzam jej wlasnie
powiedziec ze nie chce.
Jestem w UK, do mnie codziennie bedzie przychodzila polozna na
dodatek.
Czyli ja , maz , polozna, moja matka- no bez przesady. Do noworodka?

Inna sytuacja to taka gdzie np, juz jest male dziecko i rodzi sie
drugie, wtedy pomoc babci jest jak najbardziej ok.


''Po Twoich wpisach sądzę, że Ty byś sama chciała nawet sobie poród
odebrać..''
>
>

No wiesz, jestem dorosla, zdecydowalam sie na dziecko to i je
utrzymam i je wychowam i poradze sobie z nim po porodzie.
Przeciez uposledzona nie jestem.

[reteczu]

Zgrywaj sobie hiroła, lipcowa, zgrywaj.
Masz rację, matka i ojciec wystarczą, ale jeśli ojciec jest poza
domem, to matka sama tuż po porodzie nie ma lekko.

[18_lipcowa1]

to matka sama tuż po porodzie nie ma lekko.


tak bo ma dwie lewe rece

[pelzaczkowa]

Wylania sie w watku taka wizja:

babeczka wraca z noworodkiem po paru-parunastu dniach pobytu w
szpitalu, bierze tablety na rane po cc lub wklada na stale oklad w
rane po nacieciu i zakasuje rekawy. W nielicznych przerwach miedzy
karmieniem (oczywiscie naturalnym, na żądanie itp., czyli bejbik
wisi na cycku nonstop)ogarnac chalupe (maz nie wiedzial, ze samo sie
nie posprzata), ogrod (nie poprosi mamy, bo to niezgodne z trendem
zosi samosi), sprawy urzedowe (dziecko w chuste przyssane, bo
inaczej pomimo wkladek laktacyjnych zaleje urzad mlekiem z nawalu),
powychodzic z psem (dziecko w wozku na widoku), przyjac gosci (nie
mozna wypasc z obiegu towarzyskiego),a takze opiekowac sie reszta
swoich dzieci (chcialo sie miec dzieci to nie nalezy marudzic).
W imie tego, ze: "inne dały rade bez problemu, wiec sie nie leń
tylko zasuwaj", z usmiechem, zadbana i od pierwszego dnia swietnie
zorganizowana.

Zero nieprzewidzianych sytuacji (typu choroby, komplikacje po
porodzie czy dziecie przylepa nienajedzona), sztab pomagierow i
udogodnienia w postaci: pizzy na telefon, pralni za rogiem, pani do
sprzatania, a dziecko pierworodne- tylko w tym wypadku uwierze, ze
to mozliwe.

Nie rozumiem, dlaczego to taki punkt honoru, zeby nikogo do siebie
nie dopuscic?
Rodziny przez wieki zyły wielopokoleniowo i siostry, matki, ciotki,
babki pomagaly kobiecie w pologu zajac sie dzieckiem czy domem.

Teraz sa czasy rodziny nuklearnej, gdzie dwoje partnerow wychowuje
potomstwo- ok, tylko gdzie w takim podziale jest sprawiedliwosc?
albo facet tej babeczki bedzie po pracy rzucal sie do
odkurzacza,zmywania, chwastow, zakupow, prasowania i gotowania i na
mur beton zauwazy w koncu, ze chrzani taki układ,
albo ona faktycznie sama to wszystko zrobi i kiedys zdziwi sie:
dlaczego tak szybko sie zestarzalam?

Pozdrowionka!

[18_lipcowa1]

ee tam- ja jestem daleka od bycia zosia samosia
ale mam meza i jestem pewna ze my dwoje na jednego noworodka to
zupelnie wystarczy
zamiast pomocy oraz tego ze mama za mnie pozmywa, poodkurza wole
miec komfort bycia samej, lezenia i odpoczywania ile wlezie, i tyle

[dorisw1978]

brawo!!! genialnie to ujęłaś

[reteczu]

Dobra, urodzisz, to pogadamy.
Jak ci założą - tak jak mnie - ponad 20 szwów po popękaniu i twoje
krocze będzie niczym szynka to się przekonasz, jak to fajnie być
obolałym, z ciągnącymi szwami. Jasne, że po zdjęciu szwów zaczyna
się normalne życie, ale tych kilka dni zaraz po porodzie
uniemożliwiło mi wykonywanie wielu prac na takim poziomie, jak je
wykonywałam przed porodem.

No, ale ty jesteś hiroł, to inna bajka!

[18_lipcowa1]

no dobrze ale co ja niby takiego mam robic nawet z tymi szwami?
dziecko i tak karmi matka prawda?
jak bede taka obolala to kapal i przewijal bedzie ojciec.
cos jeszcze na te 1 dni?


nie przesadzaj,

[atra1]

Lipcowa, naucz ty się wreszcie, że nie wiesz wszystkiego, że ludzie różnie reagują na podobne przejścia i że jedna babka po porodzie nie będzie się mogła ruszyć i pomocy będzie potrzebować, a druga od razu podłogę wypastuje z oseskiem przy biuście.
Ba - ta sama baba jeden poród zniesie spiewająco, a drugi jak ostatnia histeryczka żebrząc o pomoc przy dziecku po.

Niezmiennie uśmiecham się z lekka protekcjonalnie pod nosem czytając te twoje mądrości i TEORIE, bo nie praktykę przecież i czekam kiedy rzeczywistośc zweryfikuje. Część będzie tak jak myślisz, a część... no nie spodziewasz się jakie już teorie wychowawcze ciężarnych upadały po narodzeniu potomka. Więc bądź tak łaskawa i nie mądrz się.

Sorki za wycieczkę osobistą - mam znajomą, która też teorie różne wypowiada w takim samym tonie. Wszystko fajnie, ale dziewczę ma lat 14. Ty wydajesz się starsza, więc trochę mniej ignorancji wypadało by wykazywać.

[18_lipcowa1]

jakiej ignorancji dziewczyno?
co ja takiego napisalam?
ze do dziecka wystarczy ojciec i matka?
po co ktos jeszcze? w jakim celu? stac i patrzec na noworodka ktory
spi 20 godzin na dobe? moze podtrzymywac maminego cycka?
nie rozumiem w czym problem?
ja mam meza od pomocy.

[atra1]

a ignorancji, ignorancji złotko

bo
- są matki, które przechodzą mniej niż bardziej baby bluesa (od włóczenia się w piżamie po domu po myśli samobójcze) i ktoś kto wywlecze z wyra jest wskazany

-są dzieci, które drą się 20 godzin i zasypiają li i jedynie na rękach (nie mogłam uwierzyć, dopóki moja koleżanka święcie wierząca, że dziecka za chiny nosić nie będzie bo będzie spało w łóżeczku urodziła takiego małego drzypapę potrzebującego kontaktu 24/7)

-są ojcowie, którzy owszem wolne wezmą, ale sytuacja może ich przerosnąć (tu jestem mniej tolerancyjna trochę niż w stosunku do nieporadnych i zagubionych matek)

-są ojcowie, którzy wolnego nie mogą wziąć i już, a dwa dni przepisowe to mało, bo jeden najczęściej lata sie po urzędach

- ba, są matki kolejnych dzieci, które potrzebują kogoś do odgonienia ukochanego starszaka, zeby noworodkowi cacy np. drewnianą kolejką nie robił - uwierz mi łokciem ciężko, a to ci zostaje, jak jedną ręką obejmujesz dziecko, a drugą trzymasz cycek, żeby jego nie udusił przy karmieniu, chłop nie będzie przeciez tygodniami siedział w domu, ktoś z zewnątrz może się przydać


Powiem Ci tyle (znowu wycieczka osobista - wybacz) radykalne podejście do spraw pt "ja bym nigdy" nie mając doświadczenia, lub mając doświadczenie wąskie jest po prostu żenujące. Nie dość, ze świadczy o koszmarnym zarozumialstwie, bo nie przyjmujesz do wiadomości, ze w wieelu przypadkach możesz się mylić, to jeszcze o ograniczeniu horyzontów. No, wypisz wymaluj zbuntowana 13-14 latka, która np. "dzieci nigdy, bo bleee, a chłopu gotować nie będzie, bo jest feministką". No wybacz. (przepraszam rozsądne 13-14 latki od razu za wrzucenie do jednego wora)

Istnieje pewne ryzyko, że w swoim zapiekłym podejściu pt "ja wiem lepiej i już" nie zakumasz o co mi chodzi, więc o ile nie zbiesisz mnie potencjalną odpowiedzią nie zamierzam sobie wiećej klawiatury strzępić. No offence.

A, no i szczerze życzę Ci, żeby większość twoich teorii życiowych znazlazła odzwierciedlenie w praktyce. Doświadczenie mówi mi, że nie wszystkie muszą.

[18_lipcowa1]

pleciesz
o pomocy babci do drugiego dziecka pisalam, iz jest to ok

niemniej ja sobie osobiscie nie wyobrazam siebie, meza, poloznej
codziennie i jeszcze mojej matki czy tesciowej- BO NIE


dlaczego wrzucasz mnie do jednego wora z 14 latkami oskarzajac o tak
radykalne poglady? nie wolno ich miec? nie znasz dziewczyn ktore
sobie radza? nie przychodzi ci do glowy ze tak mozna?
ja widzialam ze mozna i uwazam ze mozna i to moje prawo, nie musisz
od razu mnie wyzywac.

[atra1]

znam takie matki, a jakże i dobrze

a propos moich wycieczek osobistych - radykalne poglądy jasne, można mieć, tylko wg mnie zazwyczaj jest to podejście niestety mylne, nie ma białe-czarne w niektórych sprawach, a od groma szarości, a dla mnie osoby, które tego nie widzą są po prostu niedojrzałe.

No i nie uważam, żebyc cie wyzywała, moje wypowiedzi są znacznie łagodniejsze od znacznego odsetka twoich pod adresem innych forumowiczek.

Brawo za to zdanie, o to wlasnie mi chodziło:
"niemniej ja sobie osobiscie nie wyobrazam siebie, meza, poloznej
codziennie i jeszcze mojej matki czy tesciowej- BO NIE"
ty sobie nie wyobrażasz, inne babki i owszem, wolny kraj, nie uważam że należy stygmatyzować jedno lub drugie podejście

[18_lipcowa1]

Ale ja pisalam o sobie. Ze ja mam meza co mi pomoze i uwazamze to mi
wystarczy.


Niepotrzebnie sie wlasnie tak produkowala usilujac mi wmowic ze jest
inaczej, ze biale jest czarne a czarne jest biale.

[atra1]

no, myslę, że hasło "po co tyle osób do jednego małego dziecka" rzeczywiście świadczy o tym, że piszesz o sobie

czytałam wszystkie twoje posty w tej dyskusji i mimo, że potem - racja - mówisz o sobie, nie zmienia faktu, ze twoje wypowiedzi piętnują osoby które decydują się prosić kogoś o pomoc, podjerzewam, że reszta czytających odebrała to tak samo. Jeżeli nie - widocznie zagrałaś na jakiejś mojej słabości.

Swoją drogą - ja też na początku uważałam, że wystarczy mi chłop(nie piszę bron Boze, zeby się wymądrzyć, że sama zobaczysz itd). A potem się okazało, że chłop w robocie (bo jak miał wolne to załatwiał papierkowe sprawy związane z dzieckiem) a ja się pogrążam w jakiejś idiotycznej hormonalnej rozpaczy i umiem tylko zadbać o to, żeby moje dziecko oddychało, zjadło i miało sucho. A sama nie umiem zdecydować czy już zjeść sniadanie czy nie, czy założyc spodnie, czy siedziec w piżamie. Ani mamy ani teściowej w domu bym nie zniosła (mimo sympatii) i gdyby nie pani, która potem została naszą nianią chyba bym gniła w domu z tłustymi włosami do usr śmierci. Ona mnie wytargała z domu, kazała brwi zrobić, do fryzjera pójść, pokazała kilka genialnych patentów dzieciowych, pokazała, że do dziecka które nic nie kuma można i trzeba mówić, choćby o tym, że się idzie siku.

[gonia28b]

lipcowa, daj sobie powiedzieć, że jeszcze po prostu nie wiesz o czym
piszesz.
Ja też taka właśnie "dorosła" byłam, mówilismy mojej mamie, tacie
też (bo mieszkamy w bliskim sąsiedztwie, więc żeby uniknąć pewych
niewygodnych sytuacji), żeby raczej się nie wtrącali, bo to MY
jesteśmy rodzicami, a oni jak najbardziej czasem - nie mamy nic
przeciwko - niech wpadną odwiedzić wnuka. Tego im nie można
zabronić, prawda?
Po narodzinach, obecność mojej matki, która wpadała w czymś pomóc,
zwyczajnie mnie irytowała, bo kiedy mały spał, ja akurat też miałam
ochotę sobie po prostu odpocząć, a nie wnerwiać się, że mi matka
grzebie gdzieś w brudnych rzeczach. Kiedy ją wyprosiłam, moja mama
obraziła się na mnie po prostu, bo ona przecież chciała mi pomóc i
chciała dobrze. Efekt był taki, że ja, mój mąż, a później również
moja mama, trafiliśmy wszyscy do psychologa (wpadłam w depresję - z
różnych powodów), a najlepsze co moja mama zrobiła, to bezpośrednio
po wizycie, z tórej zresztą razem samochodem wracałyśmy, bo mama nie
ma prawka, to się na mnie obraziła o to, że ją do takiej głupiej
pani psycholog zaprowadziłam.

Tak więc, wiesz... osobiście źle Ci nie życzę, bo ja z natury bardzo
życzliwą osobą jestem i dlatego też piszę - sama się przekonasz na
własnej skórze, zwłaszcza jeśli Twoje dziecie odziedziczy
charakterek po mamusi...

[filipianka]

choć lipcowa jedynie z punktu widzenia teorii prawi, to ja z podwójną praktyką
poprę jej tezy


do dziecka wystarczy matka
ojciec przyda się do wieczornej kąpieli
jeżeli chodzi o dom to ojciec po pracy ogarnie chałupę i ugotuje obiad na
następny dzień
jak może wziąć wolnego 2 tygodnie to już w ogóle luz, raczej się będzie nudził,
chyba że rozrywką dla niego będzie patrzenie na śpiące dziecko
wyolbrzymiane tu sprawy urzędowe urastające do 24 godzinnego braku pomocy
załatwiłam ja sama w ramach 2 godzinnego spaceru z dzieckiem jak miało miesiąc
(bo takie były terminy w usc)
jak matka miała hardcorowy poród, dużo szwów, cc, to ojciec dostaje zwolnienie i
2 tygodnie są wystarczające
nie potrzeba do tego jeszcze matki, teściowej, szwagierki i sąsiadki

zawsze jednak znajdą się osoby dla których naturalne lekkie dolegliwości
poporodowe urastają do ogromnych katuszy a cierpiętnica musi leżeć i być
obsługiwana przez zastęp ludzi
to pewnie te same osoby dla których naturalne dolegliwości ciążowe są powodem
uniemożliwiającym normalną egzystencję a w szczególności pracę (nie mówię o
zagrożeniu ciąży)


a na pytanie czy poradziłyście sobie, odpowiadam - tak, za pierwszym razem
tydzień nie wychodziłam z domu z powodu trudności z chodzeniem, za drugim
wyszłam ze szpitala po 30 godzinach i od razu normalnie żyłam
w obydwu przypadkach mąż wziął wolne na okoliczność odebrania nas ze szpitala i tyle
przy drugim porodzie starszak został odwieziony do babci i wrócił do domu po 3
dniach

<-
emama upgrade

[dorisw1978]

wow, no to zapodałaś, tylko trochę wąski masz punkt widzenia

> ojciec przyda się do wieczornej kąpieli
> jeżeli chodzi o dom to ojciec po pracy ogarnie chałupę i ugotuje
obiad na
> następny dzień

a co, jeśli mąż (mieszkamy pod Wrocławiem) w 2 dni musi objechać
Ponań,Łódź i Kraków? kiedy ma to zrobić?
a co, jeśli nie może wziąć wolnego, bo akurat w trakcie tych 2
tygodni musi pracować, bo ma np. spotkanie z szefostwem, które
akurat przylatuje z Holandii?

> wyolbrzymiane tu sprawy urzędowe urastające do 24 godzinnego braku
pomocy
> załatwiłam ja sama w ramach 2 godzinnego spaceru z dzieckiem jak
miało miesiąc
> (bo takie były terminy w usc)

tak? a ja nie mogłam odejść ze swoim dzieckiem dalej jak 100 m od
domu, bo spał w wózku góra godzinę i natychmiast po przebudzeniu
zaczynał się drzeć, a nawet zanosić z płaczu (był styczeń)

> zawsze jednak znajdą się osoby dla których naturalne lekkie
dolegliwości
> poporodowe urastają do ogromnych katuszy a cierpiętnica musi leżeć
i być
> obsługiwana przez zastęp ludzi

jedna rodzi 2 godziny i po 2 wstaje, druga rodzi godzin 30 i kończy
cesarką, po której przez tydzień nie może się wyprostować, nie
przyrównuj wszystkich kobiet do siebie, każdy poród jest inny, każdy
ma inną sytuację w domu (nie każdy mąż wraca do domu o 17ej) i
niektórzy mają babcie np.200 km od siebie, wtedy nie tak łatwo
odwieźć starszaka i za 3 dni odebrać

[filipianka]

> > jeżeli chodzi o dom to ojciec po pracy ogarnie chałupę i ugotuje
> obiad na
> > następny dzień
>
> a co, jeśli mąż (mieszkamy pod Wrocławiem) w 2 dni musi objechać
> Ponań,Łódź i Kraków? kiedy ma to zrobić?
> a co, jeśli nie może wziąć wolnego, bo akurat w trakcie tych 2
> tygodni musi pracować,
nie pisałam o braniu wolnego, tylko o czasie po pracy
jak jest stan chorobowy wymagający opieki to wolne może wziąć inny członek rodziny

> tak? a ja nie mogłam odejść ze swoim dzieckiem dalej jak 100 m od
> domu, bo spał w wózku góra godzinę i natychmiast po przebudzeniu
> zaczynał się drzeć, a nawet zanosić z płaczu (był styczeń)
małe niemowlaki zwykle często jedzą, trzeba być przygotowanym na tę okoliczność, ja miałam farta rodzić dzieci latem więc karmiłam piersią (nie odsłaniając jej od góry, w ustronnych miejscach), w zimie pewnie musiałabym wstąpić do jakiegoś urzędu czy sklepu, albo można wziąć mleko w butelce
w każdym razie załatwienie przez ojca aktu urodzenia w usc nie zajmuje całego dnia, a taki wniosek można wysnuć z niektórych wpisów

> jedna rodzi 2 godziny i po 2 wstaje, druga rodzi godzin 30 i kończy
> cesarką, po której przez tydzień nie może się wyprostować, nie
> przyrównuj wszystkich kobiet do siebie, każdy poród jest inny, każdy
nie przyrównuję do siebie, piszę o naturalnych dolegliwościach po naturalnym bez komplikacji porodzie
oczywiste jest (przeczytaj dokładnie) że po cc wskazana jest opieka osób trzecich

> niektórzy mają babcie np.200 km od siebie, wtedy nie tak łatwo
> odwieźć starszaka i za 3 dni odebrać
ale to chyba wiadomo wcześniej i jakoś logistycznie jest to zaplanowane
zresztą lipcowa pisała że tą akurat sytuację rozumie


<- emama upgrade

[18_lipcowa1]

> zawsze jednak znajdą się osoby dla których naturalne lekkie
dolegliwości
> poporodowe urastają do ogromnych katuszy a cierpiętnica musi leżeć
i być
> obsługiwana przez zastęp ludzi
> to pewnie te same osoby dla których naturalne dolegliwości ciążowe



ototo wlasnie

[reteczu]

Nie kumasz czaczy.
Ja prawię o takiej sytuacji, gdy matka jest sama z dzieckiem, mąż w pracy lub w
delegacji. Fizycznie go nie ma większość doby bądź całą dobę. Wtedy przydaje się
pomoc tuż po porodzie.

Co ze szwami masz robić? Zaufaj mi - zwleczenie się z łóżka, przewinięcie malca,
wzięcie go na ręce, zrobienie sobie herbaty czy kanapki to mogą być wyczyny w
tym okresie.

Dziewczyno, ja daleka jestem od rozmemłania, pracoholikiem jestem, na
kierowniczym stanowisku pracuję od kilkunastu lat, ludźmi zarządzam, z ludźmi
współpracuję - muszę być twarda i konsekwentna, nie flikam po kątach. A po
pierwszym porodzie moja przedporodowa ideologia (zresztą bardzo podobna do
Twojej) uległa dużej zmianie.
Przed porodem myślałam, że baby blues to wymysł przewrażliwionych laleczek, a
gdy mnie to dopadło, przestałam się mądrzyć. To tylko przykład.
Jasne, nie chcę Ci wmawiać, że Ty też na pewno zmienisz poglądy. Gdy mąż będzie
z Tobą, to sobie poradzicie, bo nie sądzę, żebyś miała męża pierdołę, skoro sama
pierdołą nie jesteś.
My mieliśmy taką niefortunną sytuację, że mąż musiał pracować. Córka urodziła
się miesiąc przed terminem. Gdyby urodziła się o czasie, wtedy mógłby wziąć
urlop i być z nami. Takie były okoliczności, że nie dało się inaczej. Mamuśka mi
się przydała. A choćby po to, żeby mi, starej 28-letniej wówczas babie
powiedzieć, co ja mam z tym szkrabem zrobić. To głupie, ale ja, będąc w
pierwszej ciąży, nie za bardzo interesowałam się, jak należy pielęgnować
dziecko. Praca, praca, praca - no i rozrywka tu i ówdzie od czasu do czasu - to
było moje życie.A tu narodziło się takie małe wrzeszczące, me sutki
maltretujące...budzące mnie w nocy...itp.itd. Wraz z jej narodzinami zrodziło
się w mym umyśle 1000 pytań dotyczących opieki nad dzieckiem.

[szampanna]

ech, ujmijmy to tak: każdy ma jakieś wyobrażenia o tym, jak sobie
poradzi świeżo po porodzie i każdy ma inną rodzinę do pomocy.
Decyzja o tym, czy angażować kogoś czy zdać się na swoje siły, jest
wypadkową tych 2 rzeczy.
Ja mimo że czułam się obolała jak Ty, reteczu, i mąż akurat wyjechał
w delegację, wolałam zajmować się dzieckiem sama ze wszystkimi
konsekwencjami niż mieć pomoc w postaci:
1) mojej matki, która do dzieci ma 2 lewe ręce plus zero
zainteresowania praktyką (przy mnie wszystko robiła babcia,
rodzeństwa nie mam) - bałam się, że mi uszkodzi noworodka,
2) albo teściowej, z kolei nachalnie pomocnej, panikary, z całym
morzem dobrej woli, ale z gatunku przegrzewających dziecko,
dopajających, wieszających czerwone wstążeczki itp.
Z uwagi na powyższą sytuację i nieobecność jedynej normalnej osoby
do pomocy (czyli męża), uznałam że zajmę się dzieckiem, sobą i domem
sama. Nie było łatwo, ale żyjemy obie, ja i córka, w dobrej formie,
więc idzie to przetrwać

[nati.82]

Chyba musiałabym upaść na głowę, żeby sprowadzać sobie do domu mamę czy
teściową, żeby mi pomagały. W czym zresztą? Mają karmić, przewijać? Czy prać,
sprzątać, gotować? Bo to już nie jest pomoc przy dziecku, tylko pomoc domowa.
Dziecko będzie męża i moje i my się nim będziemy zajmować.

[dorisw1978]

oj, a coś Ty taka pewna, że dasz sobie radę???
ja też byłam taka pewna (wprawdzie mama przywoziła mi obiady), ale
więcej pomocy nie chciałam i przypłaciłam to totalnym stresem i baby
bluesem niestety....mąż cały czas poza domem i nawet nie miałam do
kogo buzi otworzyć, synuś cały czas wisiał przy cycu, nawet siku nie
miałam jak zrobić...

przy drugim będę mądrzejsza, poprosiłam teściową o pomoc chociażby
przy starszym synku, który na pewno bardzo przeżyje moją nieobecność
w domu, poza tym wiem, że po cesarce trochę będę dochodzić do
siebie, a mąż sam opieki nad dzieckiem i prowadzenia domu nie
ogarnie...

[nati.82]

To ile ty chcesz dochodzić do siebie po cesarce, że mąż ma zajmować i domem, i
dzieckiem?? A jak kobieta ma trójkę dzieci, to myślisz, że ma też do pomocy
sztab ludzi?

[dorisw1978]

a miałaś cesarkę? albo nie daj Boże drugą? a masz już dziecko w
domu??
ja np. wyszłam w 3 dobie po cesarce zgięta w pół i po półgodzinnym
pobycie w domu musiałam natychmiast wrócić z dzieckiem do szpitala,
bo miało podejrzenie krwotocznej choroby żołądka, w sumie w szpitalu
spędziłam tydzień, mąż musiał pracować...
w obecnej sytuacji i odpukać podobnych "przygód", gdy mam 4-letniego
synka, nie wyobrażam sobie nie mieć pomocy...
myślę, że kobieta z trójką dzieci ma co najmniej przez czas krótko
po porodzie choćby pomoc w postaci gorącego obiadu przy stole, a nie
dźwiga wszystko na swoich barach Matki-Polki

[szampanna]

> myślę, że kobieta z trójką dzieci ma co najmniej przez czas krótko
> po porodzie choćby pomoc w postaci gorącego obiadu przy stole, a
nie
> dźwiga wszystko na swoich barach Matki-Polki

o, cholerka. Muszę zacząć egzekwować swoje prawa

[szampanna]

Przy pierwszym dziecku akurat tak się złożyło, że kiedy ja wyszłam
ze szpitala, mąż jechał na kilkudniowe szkolenie. Dałam radę, bo
musiałam. Co prawda moja mama przyszła raz pomóc mi kąpać córkę, ale
jak zobaczyłam ją w akcji, sama przejęłam stery i stanowczo
podziękowałam za dalszą aktywność przy dziecku Nie twierdzę, że
było łatwo, ale lepiej tak, niż z tabunem osób na karku.
Przy drugim to już był całkowity luz.

[pinky_doo]

> Dałyście radę, albo dałybyście radę bez pomocy rodziców?

NIE!
Mówisz tak jak ja, zanim urodziłam. Też nie chciałam by ktoś pchał mi się z
butami w nasze nowe życie. Nawet jeśli to była moja mama. Chciałam być tylko z
moim synkiem i mężem. Mąż na te okazji wziął 2 tygodnie urlopu po porodzie. Ale
bez pomocy teściowej utonęlibyśmy w brudzie, nie jedlibyśmy ciepłych posiłków i
w ogóle było by do kitu.
Zobaczysz jak się dzidziuś urodzi ile zamieszania się w okół niego dzieje.
Będziecie zestresowani najmniejszym "pierdnięciem" maluszka. Kiedy będzie
płakał, nie będziecie wiedzieli dlaczego?! Całą swoją uwagę, czas będziecie
poświęcać dziecku a na dom już czasu nie będzie. Nie mówię, że tak będzie
zawsze. Z czasem wszystko sobie ogarniecie, przyzwyczaicie się do nowej sytuacji
ale zanim to nastąpi minie kilka miesięcy (2,3-różnie) ale w pierwszych
tygodniach po porodzie pomoc z zewnątrz jest bezcenna. Uwierz mi

[madame_edith]

Dwójkę dzieci urodziłam i nigdy żadna dodatkowa pomoc nie była mi potrzebna.
Noworodka, który wiecznie śpi, może spokojnie obsłużyć matka, a jak w pierwszych
dniach ojciec jest w domu to super. Żadnych wizyt sobie w tym czasie nie
wyobrażam, a już zwłaszcza dłuższych niż godzina. I na ogarnięcie to chyba
wystarczy tydzień, dwa, a nie 3 miesiące. Ludzie zlitujcie się... żadnym
cyborgiem nie jestem, ale naprawdę nie każdy potrzebuje sztabu asystentów przy
zajmowaniu się własnym dzieckiem.

[dorisw1978]

a dziecko z kim zostawiłaś, jak mąż odwoził Cię na porodówkę?
a może na rowerze pojechałaś???

[madame_edith]

Na hulajnodze.
Z wujkiem, który po powrocie męża udał się do swojego domu. Cóż na litość ma
piernik do wiatraka??? Chyba mowa o czasie po powrocie ze szpitala.

[anick5791]

pinky_doo napisała:

> > Dałyście radę, albo dałybyście radę bez pomocy rodziców?
>
> NIE!
> Mówisz tak jak ja, zanim urodziłam. Też nie chciałam by ktoś pchał mi się z
> butami w nasze nowe życie. Nawet jeśli to była moja mama. Chciałam być tylko z
> moim synkiem i mężem. Mąż na te okazji wziął 2 tygodnie urlopu po porodzie. Ale
> bez pomocy teściowej utonęlibyśmy w brudzie, nie jedlibyśmy ciepłych posiłków i
> w ogóle było by do kitu.
> Zobaczysz jak się dzidziuś urodzi ile zamieszania się w okół niego dzieje.
> Będziecie zestresowani najmniejszym "pierdnięciem" maluszka. Kiedy będzie
> płakał, nie będziecie wiedzieli dlaczego?! Całą swoją uwagę, czas będziecie
> poświęcać dziecku a na dom już czasu nie będzie. Nie mówię, że tak będzie
> zawsze. Z czasem wszystko sobie ogarniecie, przyzwyczaicie się do nowej sytuacj
> i
> ale zanim to nastąpi minie kilka miesięcy (2,3-różnie) ale w pierwszych
> tygodniach po porodzie pomoc z zewnątrz jest bezcenna. Uwierz mi

Bez przesady. My od pierwszego dnia w domu byliśmy w stanie spokojnie zapanować
nad maluchem, domem i jeszcze psem Mało tego: w mieszkaniu był bałagan, bo ja
spędziłam ponad 2 tyg. w szpitalu, a mąż powiedzmy średnio zadbał stan domu,
więc jeszcze ekstra sprzątaliśmy.
Zaznaczę, że miałam cc, bo jak widzę niektóre z Was uważają, że pomoc wtedy jest
niezbędna. Moim zdaniem to nieprawda.

[pelzaczkowa]

" Mało tego: w mieszkaniu był bałagan, bo ja
> spędziłam ponad 2 tyg. w szpitalu, a mąż powiedzmy średnio
zadbał stan domu,
> więc jeszcze ekstra sprzątaliśmy. "
- to maz taki ciapurek, ze tylko pod kierownictwem zony umie
sprzatac ?
Wiele wypowiedzi w tym watku sie logiki nie trzyma:
pomoc przy dziecku czy pomoc w domu, czy pomoc swiezej mamie?
To sa trzy aspekty i jak niektore z Pan zarzekaja sie o swej
samodzielnosci po porodzie to w drugim zdaniu pisza ze zakupy i
obiady to mama, maz, wujek zapewniali i jeszcze czterolatka pomagala
w czyms.
Nie jestem Matka Polka, mam buzie i jak bede potrzebowac pomocy to
nie widze w tym ujmy, by o nia poprosic, np. odebrac starsza ze
szkoly albo taki cieply obiadek pod nosek, mrrr...
Pozdrowionka!

[anick5791]

> - to maz taki ciapurek, ze tylko pod kierownictwem zony umie
> sprzatac ?

Na to wyszło Na swoje usprawiedliwienie ma tylko, że tak był zakręcony - to
nasze pierwsze dziecko

[dorisw1978]

anick5791 napisała:

Mało tego: w mieszkaniu był bałagan, bo j
> a
> spędziłam ponad 2 tyg. w szpitalu, a mąż powiedzmy średnio
zadbał stan domu,

są tacy, którzy nie lubią bałaganu i ja np. chciałabym, żeby ktoś
przed moim wyjściem ze szpitala przeleciał po chacie z odkurzaczem i
mopem...bo wiem, że mąż sam nie podoła choćby porządkowi...


> Zaznaczę, że miałam cc, bo jak widzę niektóre z Was uważają, że
pomoc wtedy jes
> t
> niezbędna. Moim zdaniem to nieprawda.

nie tylko Ty miałaś cc i chwała Ci za to, że się tak szybko
pozbierałaś, zresztą, miałaś na to czas w szpitalu podczas tych 2
tygodni, które mogłaś poświęcić tylko dziecku. Ja po 2 tygodniach
też już latałam jak samochodzik, co innego 3 dni po cesarce, nie
wyobrażam sobie zajmować się dzieckiem, domem, gotować,
prać,sprzątać,a jeszcze dbać o ogród i zajmować się starszym synkiem.

poza tym, po cesarce każda kobieta inaczej dochodzi do siebie, są
takie, co wstają po 8 godzinach, ja wstałam na 2 dzień po południu i
zajęło mi to 15 minut. generalnie porażka.

Pomoc w pierwszych dniach po porodzie to nie tylko zajmowanie się
noworodkiem, jak większość z Was to rozumie.Ja mam np. mnóstwo
kwiatów na balkonie i tarasie i nie wyobrażam sobie, że mąż mając
cały dom na głowie jeszcze 2 razy dziennie pamięta, żeby je podlać.

gdy urodziłam pierwszego synka mieszkałam w 50m mieszkaniu i był
styczeń, nie miałam zbyt wiele na głowie, jakoś dałam radę, teraz po
prostu wiem, że nie dam i nie widzę w tym żadnej ujmy.

[madame_edith]

Masz rację, ale to jest sprawa indywidualna ile kto ma potem w domu obowiązków
na głowie i czy mąż sobie z nimi radzi sam czy nie. Tas samo jak to, jak się
czuje sama matka. Autorka wątku nic nie napisała o ogrodzie i wielkim domu,
stwierdziła, że nie chce pomocy przy dziecku i część ją zakrzyczała niemal, że
takowa pomoc jest absolutnie niezbędna. Otóż nie i osoby twierdzące podobnie jak
ja nie odzywają się tu po to, żeby poszpanować jakie to one zaradne, a tylko
przedstawić inny punkt widzenia. Sporo kobiet doskonale daje sobie radę z
sytuacją przy pomocy męża, a obecność osób trzecich tylko przeszkadza. Nie
licytujmy się kto szybciej doszedł do siebie, bo to bez sensu.
Autorko wątku, jeśli Twój partner radzi sobie ze sprawami codziennymi takimi jak
zakupy i ugotowanie jakiegoś posiłku to sobie razem poradzicie z opieką nad
dzieckiem. Wszystkiego dobrego

[nati.82]

Po tym, co piszesz, to należy ci współczuć męża, jeżeli nie ogarnia mieszkania
do posprzątania. Bozia rączek nie dała, czy tak sobie wygodnie go wychowałaś?
Widocznie jesteście niezaradni życiowo, skoro z góry wiesz, że sobie nie
poradzisz. No cóż. Niektórzy mają męża, dzieci, psa i jakoś żyją z uśmiechem na
twarzy.

[dorisw1978]

nati.82 napisała:

> Po tym, co piszesz, to należy ci współczuć męża, jeżeli nie
ogarnia mieszkania
> do posprzątania. Bozia rączek nie dała, czy tak sobie wygodnie go
wychowałaś?
> Widocznie jesteście niezaradni życiowo, skoro z góry wiesz, że
sobie nie
> poradzisz. No cóż. Niektórzy mają męża, dzieci, psa i jakoś żyją z
uśmiechem na
> twarzy.

dobrze, że twój taki wszechstronny, mnie współczuć nie musisz.
nie odpowiedziałaś na pytania, więc pewnie nie miałaś ani cc, ani
starszego dziecka też nie posiadasz.
męża się nie wychowuje - wychowuje się dzieci albo psa, mojego męża
wychowywała jego mama - ja po pierwsze:nie wychowuję z założenia, bo
mąż nie jest do tresowania, tylko do partnerskiego życia, a po
drugie nawet gdybym chciała, to nie mam możliwości, gdyż mój mąż
ciężko pracuje i spędza do 5 dni w tygodniu poza domem, abyśmy mogli
sobie spokojnie żyć i nie martwić się o jutro.
Cóż, twój lata po domu z miotłą i gotuje, a mój zarabia kasę, i tyle.
coś za coś...
jak już pisałam, ogarnąć 50m mieszkanie a chatę z ogrodem i mnóstwem
roślin to 2 różne sprawy, do tego gotowanie i opieka nad dzieckiem,
a może jeszcze odwiedziny w szpitalu?
a w życiu radzimy sobie całkiem dobrze, jedno dziecko urodziłam więc
wiem, jak to jest po porodzie i wiem, że pomoc się przyda, i tyle...
i nie zamierzam chodzić na rzęsach tylko dlatego, żeby udowodnić
wszystkim dookoła,jacy to my jesteśmy zaradni życiowo.
I nawet teraz, gdy jestem w 9 miesiącu ciąży nie wstydzę się
poprosić mamy, żeby przyjechała mi powyrywać chwasty w ogródku, bo
brzuch mi już na takie prace nie pozwala, albo teściową o to, aby
pomogła mi przy prasowaniu, bo puchną mi dłonie i stopy i nie daję
rady.
no cóż, niezaradność życiową rozumiem rochę inaczej niż ty, a
uśmiech z twarzy na co dzień mi nie schodzi))

[nati.82]

Rzeczywiście najważniejsze po porodzie to myśleć o ogrodzie. Nie ośmieszaj się.
Po prostu traktujesz bliskich jak darmową pomoc domową i tyle. Skoro twój twój
mąż tak ciężko pracuje przez 5 dni w tygodniu poza domem, to chyba was stać,
żeby opłacić gosposię, a nie wyręczać się matką. Wiesz... mój pracuje czasem
przez siedem dni w tygodniu, ale oprócz tego wie, gdzie w domu stoi odkurzacz.

[dorisw1978]

nati.82 napisała:

> Rzeczywiście najważniejsze po porodzie to myśleć o ogrodzie.

to ty się nie ośmieszaj, wiesz - ogród trzeba najpierw założyć
(chyba ze się kupuje dom z gotowym), a żeby go założyć, to trzeba
wywalić kupę forsy i nieźle się w nim natyrać.I miałabym rok naszej
ciężkiej pracy zaprzepaścić tylko dlatego, żeby komuś udowadniać,
jaka jestem samodzielna? no proszę cię, ja nie z tych, co na swych
barach cały świat dźwigają.
Matką się nie wyręczam, sama proponuje mi pomoc, ja też jej pomagam
gdy tylko mogę, nic złego w tym nie widzę, normalne zdrowe rodzinne
relacje. No chyba że twoja, jeśli prosisz ją o cokolwiek czuje się
przez ciebie wykorzystywana, ale to już wasz problem.
ach, gdy ja sprzątam u siebie, to nie ograniczam się do odkurzania,
skoro dla ciebie porządki to kwestia "odpalenia" odkurzacza to nie
dziwię się, że tak wspaniale sobie radzisz.

[nati.82]

Ale co ty możesz powiedzieć o sprzątaniu i pielęgnacji ogrodu, skoro piszesz, że
wyręczają cię/was w tym inni?

[dorisw1978]

a gdzie ja tak napisałam???? możesz mnie zacytować???

w sprzątaniu NIKT mnie nie wyręcza, a mama 2 razy (miesiąc temu i
teraz) przyszła wyrwać mi chwasty (bo ciężko ryć mi brzuchem po
ziemi). sprawdź w słowniku definicję słowa "wyręczać", bo strasznie
się go czepiłaś, nie wiem czemu właśnie.

[nati.82]

Dalsza dyskusja jest bez sensu, bo mamy inne spojrzenie na prowadzenie domu.
Jeśli za pomoc uznaje się podrzucenie zupy raz na jakiś czas, to ok. Ale jeśli z
góry mam zakładać, że nie poradzę sobie z niemowlakiem i potrzebna mi pomoc
matki przez 24 h to nie, dziękuję.

[anick5791]

zresztą, miałaś na to czas w szpitalu podczas tych 2
> tygodni, które mogłaś poświęcić tylko dziecku.

Dwa tygodnie to w sumie. W szpitalu wylądowałam z cholestazą i wysokim
ciśnieniem. A po cc wypuścili mnie standardowo. U nas starndard to 5 dni.
Zgadzam się z Tobą w 100% - każdy inaczej znosi operację. Bardzo się cieszę, że
szybko odzyskała formę, ale pewnie nie każdy ma to szczęście.

[maroco1977]

Zobaczysz jak się dzidziuś urodzi ile zamieszania się w okół niego dzieje.
Będziecie zestresowani najmniejszym "pierdnięciem" maluszka. Kiedy będzie
płakał, nie będziecie wiedzieli dlaczego?! Całą swoją uwagę, czas będziecie
poświęcać dziecku a na dom już czasu nie będzie. Nie mówię, że tak będzie
zawsze. Z czasem wszystko sobie ogarniecie, przyzwyczaicie się do nowej sytuacji
ale zanim to nastąpi minie kilka miesięcy (2,3-różnie) ale w pierwszych
tygodniach po porodzie pomoc z zewnątrz jest bezcenna. Uwierz mi

ladnie o taknstraszyc przyszle mamusie? ja nie bylam tam zestresowana, moj maz
tez nie i nie drzelismy o dziecko gdy plakalo, opcje sa na ogol trzy, wrzeszczy
bo chce jesc, bo ma mokro, albo bo ma kolki.jesli dwie pierwsze rzeczy sa
zalatwione, tzn. ze wchodzi w gre ta trzecia.Robicie z przyjscia na swiat
dziecka filozofie.Z tego co wiem zwierzeta np. wilki tez nie licza na
''tesciowa'' tylko mama siedzi w norze z mlodymi, tata idzie upolowac jedzonko i
jakos zdaje sie, ze sobie radza.Tylko nadgorliwe mlode mamusie doszukuja sie
problemow ktorych nie ma.Maz wystarcza w zupelnosci.

[aga_wer]

to wszystko zależy od dziecka, od ciebie jak sie będziesz czuła i od męża czy
będzie miał kilka dni wolnego.u mnie była mama i mi pomogła choćby do tego,że
przypilnowała małą jak szłam pod prysznic.moje dziecko kładzione choćby na
sekundę rozdzierało się niemiłosiernie więc nie mogłam jej odłożyć do łóżeczka
nawet na chwilę.mąż miał tylko kilka dni wolnego więc bez mamy przymierałabym
głodem itd itd.
decyzja należy do ciebie

[magdalik]

Otoz to. Nie musisz deklarowac sie juz teraz czy bedziesz
potrzebowac pomocy ale zostaw sobie furtke w razie gdyby cos poszlo
nie tak. Kazda matka, zwlaszcza ta ktora rodzi po raz pierwszy,
inaczej reaguje, noworodki sa rozne, samopoczucie po porodzie tez
bywa raz gorsze lub lepsze. Ja przy pierwszym porodzie od razu
stanelam w obliczu powaznej choroby synka i dlugotrwalego pobytu w
szpitalu, gdzie pomoc mamy byla nieoceniona. Oby wszystko poszlo jak
najlepiej, ale niestety moze byc roznie... Zycze powodzenia.

[laminja]

przy pierwszym dziecku nie potrzebowałam pomocy. Mąż chodził do pracy, wracał
trochę wcześniej. Przy drugim też dałam sobie radę z niewielkim wsparciem babci,
która zajmowała się starszakiem. Mąż pracował. Oba porody przez cc.

[dorisw1978]

podam przykład sąsiadki: urodziła synka, spędziła tydzień w szpitalu
z powodu żółtaczki, w domu ma 2-letnią córeczkę. Mąż wziął kilka dni
urlopu. Po powrocie ze szpitala i 3 dniach w domu synek zachorował
na zapalenie płuc (mama oczywiście musiała spędzić z nim 2 tyg.
ponownie w szpitalu)a córeczka na jelitówkę, a zaraz potem zapalenie
oskrzeli. Pomagali nie tylko rodzice (we dwójkę, ale i teściowie -
też we dwójkę). Mąż musiał pracować.

Większość (szczególnie ta, która jeszcze nie rodziła) jest
przekonana, że pierwsze chwile z dzieckiem w domu to piękne kolorowe
obrazki z gazet : mamusia leży z dzidziusiem w łóżku, karmi,
przytula, przewija, resztę ma głęboko w d...., mąż chodzi na
paluszkach,podtyka pod nos obiadek i sielanka. Czasem tak jest,
owszem, ale większość sytuacji jest naprawdę bardziej skomplikowana
i wtedy bez pomocy nie da rady.

[laminja]

owszem czasem rzeczywistość bywa bardziej skomplikowana. Jednak nie zawsze.
Osoby, które się tu wypowiadały przedstawiły swoje doświadczenia, a nie bajki z
gazet. Jest masa ludzi, którzy nie mogą liczyć na pomoc rodziców czy teściów i
dają sobie radę. Po pierwszym cc było nam ciężko, bo rana się nie goiła, ale
wróciłam do domu i starałam się normalnie żyć. Oczywiście sprzątanie i zakupy
wziął na siebie mąż, ale ugotowania prostego obiadu zajmuje kilkanaście minut.
Ogarnięcie wokół siebie też nie jest szczególnie trudne nawet jak dziecko
płacze. Po drugim cc już w dniu zdjęcia szwów (8 doba po operacji)
funkcjonowałam normalnie. Nie należy się nastawiać na najgorsze. Myślę, że w
ekstremalnej sytuacji można się zwrócić o pomoc do rodziców czy teściów, ale nie
każdy potrzebuje pomocy.

[titta]

Ja tez troche nie rozumie...
Gotowac, sprzatac i cala reszte moze chyba maz? Matka, nawet
obolala, krami i robi co moze, reszte maz. Po co ktos jeszcze?

Fajnie, jesli ma sie zyczliwa dusze, wtedy jak najbardziej. Problem
tylko w tym, jak te chetne dusze do pomocy sa "wszystkowiedzace",
wszedzie widza problemy albo i nimi samymi trzeba sie zajmowac.

[smerfetka8801]

absolutnie dawałam radę sama lub z pomocą męża.choć przez pierwsze 2 tyg był
cały czas to musiał też np załatwiać sprawy urzędowe związane z narodzinami
dziecka i wyszedł na cały dzień a ja sobie ugotowałam obiad odpoczęłam i zajęłam
się dzieckiem-bez problemu.
tyle,że my nie chcieliśmy być sami przez kilka tygodni i bardzo często
przyjmowaliśmy gości którzy chcieli obejrzeć dziecko ale goście to raczej nie
pomagają

[gabi683]

Wszystko robilm sama nie potrzebowałam pomocy.

mozna dac rade

[insomnia0]

powiem tak, przecietnie zdolna osoba, zdrowa, ktora normalnie egzystuje i radzi
sobie w zyciu da sobie rade..bo niby czemu nie? trzecia osoba jest zbedna... no
chyba ze ktos ma dwie lewe rece.

[lukrecja34]

tiaa.strasznie niektóre z was mądre,samodzielne i samowystarczalne..po pierwszym
dziecku byłam taka sama-no ale dzidziuś był słodki,ciągle spał,pięknie jadł,ja
po porodzie sn bez nacięcia i szycia doszłam do siebie błyskawicznie..nikt mi
nie był potrzebny,sama sobie ugotowałam,sprzątnęłam i wszystko załatwiłam (mąż
był w wojsku).
byłam pewna,że po drugim porodzie to będzie lajcik.nic bardziej mylnego..nie
sądziłam,że natura będzie tak okrutna i sprezentuje mi depresję poporodową od
niemal pierwszego dnia i trwającą prawie rok a dziecko będzie wiecznie
wrzeszczącym i wymagającym noszenia potworkiem..mąż był na urlopie 2 tygodnie a
potem obecność mojej mamy była mi niezbędna-żeby jeść,móc się wysikać,umyć i
przeżyć bez zwariowania..
proponuję nie generalizować bo to świństwo wmawianie innym,że skoro ja sobie
poradziłam to inne też mogą,chyba,że głupie,leniwe i nierozgarnięte..

[zabulin]

Popieram, nie ma się co nastawiać. U nas było cięzko bo maluszek jak
miał 9 dni trafil do szpitala, a ja tak to przeżywałam, że depresja
byla ogromna- potem przez prawie 8 miesięcy trzesłam się nad każdym
katarkiem.

Moja Mama bardzo mi wtedy pomogła i była z tego powodu barzdo
szczesliwa. Naszego syna kochała nad życie i ledwie wyszla z pokoju
już tęsknila. Zmarła nagle jak Mały miał 9 miesiecy i choć czasem
uważalam, ze Mama jest nadopiekuńcza, to oddalabym wszystko zeby
cofnąc sie do tych chwil, kiedy byłysmy razem- ja Ona i moje dziecko.

Nie ma gotowego rozwiazania- jeśli rodzice chcą byc sami z dzidzia,
ich święte prawo. Jesli nie maja dobrych relacji z dziadkami- też
nie ma się co na siłe denerwować, ale jesli rodzice chcą pomoc i
wasze relacje sa ok, pozwolcie im. Dla babci wnuk to istny cud- a
mój nawet jej nie bedzie swojej pamietał. A ja dopiero teraz
doceniam jaki komfort mialam po porodzie- dodam , ze dziecko było z
gatunku Wrzeszczących, co na szczeście się zmieniło

[mamaamy]

Mój mąż też miał urlop 2 tygodnie,ale po jego powrocie do pracy nie była mi
potrzebna dodatkowa pomoc- myslę, że wszystko jest kwestia dobrej organizacji..
Kiedy ktos nas odwiedzał z żalem oddawałam córkę w obce (podpatrywałam czy aby
czyste) ręce. Dodam, że rodziłam końcem października i mieszkam na piętrze-
wózek sama tachałam po schodach, żeby wyjśc na spacer, a i obiad był zawsze
gotowy na czas. Chwile z córka były dla mnie najwspanialsze- ciągle wspominam
ten czasem z żalem,że juz minął. Teraz, kiegy czekam na narodziny synka jestem
przerażona,czy teściowa nie wepchnie mi się w życie i będę zmuszona albo się z
nią pokłócic albo z bólem serca dzielic się tymi najwspanialszymi chwilami. Dasz
radę sama- i bedziesz z siebie dumna!Zorganizujesz sobie czas i ze wszystkim
dasz radę. Kobieta jest przeciez wszechmocna! Pozdrawiam!