A życie mija

[ipola]

Od dłuższego czasu pracuję na najwyższych obrotach, również w weekendy. To
potrwa jeszcze kilka tygodni, ponieważ muszę zamknąć powierzoną mi sprawę,
później będę szukać innej pracy. Nie daję już rady. Rano nie mogę zwlec się z
łóżka, budzę się z bólem głowy, oczu, uczuciem zmęczenia. Ciągle towarzyszy mi
stres, bo spoczywa na mnie duża odpowiedzialność. Nie mam apetytu, jestem
roztargniona. Dzieci prawie nie widuję, i gdyby nie mój mąż to nie mielibyśmy
nic w lodówce, ani obiadu, a dom zarósłby brudem. Czuję jakbym żyła w innym
świecie. Tak zazdroszczę mamom spacerującym z dziećmi po parku, który mijam w
drodze do pracy. Na nic, prócz pracy nie mam czasu. A życie mija... Ile tak
można, bo ja już nie daję rady?

[filipianka]

więc po co ci to?!

też tak miałam
rzuciłam w diabły
teraz spaceruję z dziećmi po parku

żal mi tylko straconego zdrowia

[ipola]

Zawsze pracowałam zawodowo.

[kasia191273]

kazda przesada moze wywolywac takie reakcje- zmeczenie, znuzenie,
poczucie bezsensu zycia

uwierz, ze wiele mam chodzac po parku z dziecmi zazdrosci tym innym,
co maja prace i nowe wyzwania

trzymaj sie tego, ze jeszcze tylko kilka tygodni, potem proponuje
zasluzony wypoczynek i szukanie mniej wyczerpujacego zajecia-
rzucenie w cholere chyba nie wchodzi w gre,jesli zawsze bylas
zawodowo aktywna, ale na pewno uda sie znalezc cos, co pogodzi bycie
mama i prace. Powodzenia!

Ja nie mam takich dolow, ale tylko dlatego, ze zyje w fajnym kraju,
gdzie moge pracowac 3 dni w tygodniu, a reszte spedzac z dzieckiem.
Nie wyobrazam sobie siedzenia w domu przez caly tydzien, ale tez nie
pracy po 60 h. tygodniowo. Balans to podstawa.

[patka_s]

Ale pewnie sporo zarabiasz?? "coś za coś" jak to się mówi. Ja tak
jak poprzedniczka nie wyobrażam sobie 7 dni w tygodniu w domu z
dzieckiem/dziećmi, ale wolę mieć mniej ale żyć w miarę normalnie,
trzeba znaleźć jakiś złoty środek. Są owszem tacy typowi
pracoholicy, ale ty raczej nim nie jesteś z tego co czytam...

[panirogalik]

też tak kiedyś żyłam, na szczęście sobie zmieniłam. Dziś wiem, ze do niczego mi
to było potrzebne, bo co z tego ze mam więcej kasy jak nie mam czasu i siły żeby
z tego skorzystać. Już pisałam o tym w innym wątku, spróbuj z jogą (na youtube
są podstawowe ćwiczenia), relaksuje fizycznie i psychicznie. Spróbuj chociaż
kilka ćwiczeń wieczorem w wywietrzonym pokoju. Ja to zachwalam już któryś raz bo
mi pomaga. Wieczorem napij się też melisy. I pomyśl, ze to tylko czasowe
przeżycie i zajęcie, zaraz się skończy a tyle tylko jeszcze wytrzymasz.

[yenna_m]

znamy to

ino ja wlasnie rzucilam matrix w diably

[marzeka1]

Zawsze pracowałam i pracuję zawodowo, ale zwyczajnie zwariowałabym w takim
kieracie. Nie wyobrażam sobie do tego stopnia być zmuszoną do pracy, która
wymagałaby ode mnie, że dom jest dla mnie hotelem, dzieci-prawie nie widzą.
Jeśli to tylko krótki czas, to OK, jeśli na stałe takie wymagania- to zwyczajnie
szkoda życia, bo umierając,starzejąc się żałować będziemy, że zaniedbaliśmy
kontakty z bliskimi, a nie tego, że nie wyrobiliśmy mega nadgodzin.

[ipola]

Wracając do mojego wątku sprzed kilku dni - młodsza córka chyba bardzo odczuwa
brak mamy, stała się bardzo marudna, źle sypia itd. Mąż od kilku dni chodzi
wściekły, nie rozmawia ze mną, a na moje pytania, dlaczego jest zły, wścieka się
jeszcze bardziej. Czuję, że już nie mogę wytrzymać tego napięcia, i w pracy i w
domu. Ledwo trzymam się na nogach. I ryczeć mi się chce. Chciałabym spać, spać i
spać.

[ipola]

Chciałam jeszcze dodać, że nie zarabiam kokosów.

[ewma]

ipola napisała:

> Chciałam jeszcze dodać, że nie zarabiam kokosów

To nie rozumiem po co sobie tak życie rodzinne komplikujesz skoro
niewiele z tego masz?

[filipianka]

pisałam o drastycznym "rzuceniu w diabły", bo widać nie możesz zmienić tego inaczej
ja tak miałam - tyle lat się (i moją rodzinę) męczyłam w takim układzie, niby powinnam szukać innej pracy albo chociaż złożyć wypowiedzenie, ale jakoś nie mogłam się na to zdobyć, zawsze było "coś", coś do zrobienia, dokończenia, wyprowadzenia zaległości żeby przekazać nowej osobie
dlatego najlepsze rozwiązanie to skończenie definitywne z tym co jest złe
a potem jak już będziesz bez pracy to możesz/musisz szukać innej
naprawdę szkoda życia dla takiego kieratu, pamiętaj - dzieci są małe tylko raz