Cud!!!!zasypianie

[karolcia_s]

muszę się wam pochwalić moim sukcesem wychowawczym. Mikołajek(roczek)od
tygodnia śpi sam! Przez ostatnie pół roku spał ze mną i tak się rozkaprysił,
że to mu nie wystarczało:chciał trzymać mnie całą noc za rączkę, chciał
drapania po pleckach i głaskania. W końcu już sam nie wiedział czego jeszcze
chce i ostatni miesiąc to był koszmar. postanowiłam wyeksmitować go do
łóżeczka. Po trzech wieczorach marudzenia i płaczu teraz zasypia bez
problemu. Poprostu wkładam go i wychodzę a on sam usypia. Dzięki temu mamy
wieczory z mężem dla siebie(po roku!!!) i odzyskałam radość z macierzyństwa.
Kiedy wcześniej mama mnie na to na mawiała zawsze mówiłam może tak można ale
z Mikosiem to nie przejdzie. Cieszę się że odważyłam się spróbować.

[baania]

Gratuluje !!! Mozesz byc z siebie dumna. Z siebie, bo to Ty musialas sie
przelamac, by sprobowac ) Jestem przekonana, ze rodzice czesto z gory
wykluczaja mozliwosc zmiany, sami skazujac sie na koszmar.A tymczasem dziecko
potrzebuje zaledwie kilku dni, by zmienic zly nawyk. Tylko trzeba mu do tego
stworzyc okazje.
Pozdrawiam,
Ania

[madziurex]

Wszystko ładnie, ale dlaczego zasypianie z mamą, to,że chce ją trzymać za rękę,
prosi o pieszczoty itd. to "zły nawyk"??

[baania]

Nic zlego w trzymaniu mamy za reke w ciagu dnia, ale nie w ciagu nocy. Noc jest
do spania i to zarowno dla dzieci, jak i dla rodzicow, ktorzy musza odzyskac
sily, by mogli dac z siebie wszystko w ciagu dnia. Jesli dziecko nie nauczy sie
zasypiania samemu wieczorem, to bedzie wzywalo mame w nocy, gdy tylko sie
obudzi. Czeste przychodzenie do dziecka w nocy wzmacnia czestotliwosc jego
przebudzen, bo dziecko w naturalny sposob chce przyciagnac mame. Dziecko, ktore
umie zasnac ponownie samo, niezaleznie od zabiegow rodzico bedzie ogolnie lepiej
spalo, bedzie zdrowsze, lepiej wypoczete rano, a rodzice beda mieli do niego
wiecej cierpliwosci. Chodzi o wczesna nauke zdrowej higieny snu, tak jak uczymy
zdrowego odzywiania sie itp. Moim zdaniem jest to wybor wychowawczy, ktory kazdy
rodzic podejmuje i ktorego konsekwencje bedzie ponosil przez lata. Osobiscie
podjelam ten wybor i moje dzieci od 6 miesiaca zycia spia od 19-tej do 7 rano
bez wolania mnie. I to 350 dni w roku. Inni podejmuja inne wybory i ponosza ich
konsekwencje.
Oto moje argumenty. Jakie sa Twoje ?
Pozdrawiam,
Ania

[madziurex]

Mi chodziło tylko o sformułowanie "zły nawyk".
Ale i tak nie do końca ufam temu "nauczaniu zasypiania". Co to znaczy,
że "konsekwencje będzie się ponosiło przez lata"? Znam mnóstwo kilkuletnich
dzieci, które albo spały długo z rodzicami, albo rodzice reagowali na każde ich
zawołanie w nocy, a teraz śpią spokojnie w swoich łóżeczkach i pokojach.
Chyba wszystkiego można wyuczyć, ale czy o to chodzi? Moim zdaniem o wiele
gorsze konsekwencje (w późniejszym, dorosłym życiu) mogą być tego, że dziecko
wie, iż na jego zawołanie nikt nie przyjdzie.
Ale może przesadzam i tak "wyuczone" dzieci będą spokojne i szczęśliwe? Mam
nadzieję i tego życzę Twoim dzieciom!
Pozdrawiam!
Magda

[baania]

Przeciez dlugie spanie z rodzicami to wlasnie konsekwencja, ktora czesto
utrzymuje sie przez lata. Mowisz o kilkuletnich dzieciach. Czy to znaczy, ze
rodzice przez tych kilka lat nie maja prawa do prywatnosci, do odpoczynku we
wlasnym lozku, do wyspania sie itd.? Osobiscie nie jestem mama cierpienniczka i
nie uwazam, by bylo dobre dla moich dzieci poswiecanie im wszystkiego: calego
czasu, calej energii. Moje malzenstwo mogloby na tym ucierpiec, a to na pewno
nie bedzie dla nich dobre.

Moje dzieci maja teraz 29 i 20 miesiecy i ich potrzeby sie zmieniaja. W tej
chwili zaczynaja miec koszmary i wtedy biegne do nich przy pierwszym krzyku. Ale
to wlasnie dzieki temu, ze na samym poczatku nauczylam je zasypiac samemu, teraz
moge im pomoc, bo wiem, ze po paru moich slowac uspokoja sie i zasne bez leku.
Bo nie potrzebuja mnie do zasypiania i znajduja do tego wystarczajaco sil w
samych sobie. Jesli teraz mnie wolaja, to wiem, ze to nie dlatego, ze same nie
potrafia zasnac, ale dlatego, ze sie boja. Tymczasem niemowle nie placze
dlatego, ze sie boi ciemnosci (jego wyobraznia nie jest jeszcze na tyle
rozwinieta, by bylo to mozliwe), ale dlatego, ze lubi byc z mama. To normalne,
ale mama tez potrzebuje odpoczynku i nie moze byc z nim caly czas.
Ciekawie sie z Toba dyskutuje
Ania

[kruszynka301]

Baaniu, dlaczego dla Ciebie długie spanie z rodzicami to coś złego? Moja córa do 3 roku życia spała przytulona do mnie w nocy, nie przeszkadzało mi to wcale. Z jednej strony przytulał mnie mąż, z drugiej Agusia. Raczej wszyscy byliśmy z tego zadowoleni - musieliśmy tylko wymienić łóżko na większe.
Co do prywatności: no cóż, mamy kilka pokoi, więc sypialnia u nas służyła wyłącznie do spania, a nasza córa rano miała zwyczaj emigracji do dużego pokoju, tam oglądała bajki lub jeszcze podsypiała, więc spokojnie mogliśmy spać nawet do 10-11.
Nie wyobrażam sobie, w jaki sposób spanie z maluchem mogłoby zaszkodzić małżeństwu - tym bardziej, że mąż nie jest biologicznym ojcem Agusi, i nie ma nic przeciwko spaniu z dzieckiem - w 3 roku życia Agusia wyprowadziła się od nas z łóżka do swojego łóżeczka, ale - u nas w sypialni.
Agusia raz miała nocne koszmary - właśnie wtedy, kiedy próbowałam ją kłaść w jej pokoiku. Po 15-minutowym tuleniu o 2.00 w nocy przerażonego malucha, nie zdecydowałam się więcej na taki eksperyment. Parę razy przyłapałam malce na "stójce": wstaje i patrzy z łóżeczka, czy aby na pewno jesteśmy w sypialni. Jeśli jesteśmy, to kładzie się i śpi dalej, jeśli nas nie ma, zaczyna wołać i płakać lub wędruje po mieszkaniu i nas szuka.

Naprawdę, nie widzę ujemnych skutków spania z dzieckiem: wolę mieć mniej miejsca w łóżku ale spać całą noc niż budzić się parę razy w ciągu nocy i uspokajać malucha.

[madziurex]

Aha. To juz wiem, o co chodzi. Po prostu - jeśli rodzicom spanie z dzieckiem
nie przeszkadza i lubią to, to niech tak będzie . Ale gdy staje się to
uciążliwe i rodzic czuje się wyczerpany taką nocą - to może rzeczywiście warto
nauczyć dziecko spać samemu. Lepsza mama szczęśliwa i wypoczęta niż mama na
każde zawołanie, ale "cierpiętniczo wykończona". Czyli każda rodzina powinna do
tego podejść indywidualnie.
Ja po prostu jestem zrażona do takich tematów przez stosowaną przez (i to
wielu!) rodziców metodę "a niech się wypłacze" w celu nauczenia dziecka
zasypiania. Ta metoda prowadzi w prosty sposób do czegoś, co psychologowie
nazywają syndromem wyuczonej bezradności. W skrócie:"moje potrzeby się nie
liczą, i tak nikt nie zareaguje na moje wołanie" itd. To procentuje w
przyszłości problemami emocjonalnymi, często uzależnieniami, nieumiejętnością
wchodzenia w związki emocjonalne itd, itp.
Ale tutaj mówimy chyba o czymś innym.
Pozdrawiam!
Magda

[baania]

No dobrze, Magda, widze, ze zaczynamy sie rozumiec. Ja tez mialam wrazenie, ze
mowilysmy o dwoch roznych rzeczach. Nie jestem absolutnie za metoda "niech
dziecko sie wyplacze" i metoda, ktora opisalam do takich nie nalezy. Trzeba
reagowac na dziecka potrzeby, ale nie na dziecka zachcianki. To jest cala
roznica, moim zdaniem. Mowilam raczej o metodzie "daj szanse dziecku zasnac
samemu nie przychodzac do niego od razu, ale wracaj do niego regularnie, by nie
czulo sie opuszczone". Masz tez racje, ze kazda rodzina musi podjac decyzje
odnosnie spania na swoj uzytek wedlug swoich mozliwosci mieszkaniowych i
psychicznych. Ale jak powiedzialam wczesniej, rodzina poniesie konsekwencje
swego wyboru: jesli zgadza sie, by dziecko spalo przez trzy lata z rodzicami
(jest to np. wybor kruszynki301) , to niech przyzwyczai je do spania w ich
lozku; jesli tego nie chce, to niech nauczy je wczesnie zasypiania samemu. To do
czego ja z kolei jestem zrazona, to wychowanie przypadkowe i bez konsekwencji,
zalezne od humory w danym dniu lub od tego, co dziecko na nas wymusi. Osobiscie
jestem za podejmowaniem swiadomych wyborow wychowawczych, choc nie twierdze, ze
jest to do konca mozliwe, bo nikt z nas nie jest nieomylny.
I jeszcze pare slow do kruszynki301 (podoba mi sie Twoj pseudonim ) : no
wlasnie, ja tez wole spac cala noc, niz budzic sie pare razy w ciagu nocy. Ale w
tym celu podjelam wybor inny niz Twoj, bo obecnosc dziecka w lozku nie pozwala
mi sie wyspac.
Pozdrawiam i mam nadzieje, ze sobie jeszcze rownie dobrze podyskutujemy na inne
tematy.
Ania

[kruszynka301]

Cześć Aniu. Kruszynka to.... imię mojego kota, którego akurat zrzucałam z kolan w momencie wymyślania nicka)).
Agusia spała kamiennym snem wyłącznie wtedy, kiedy nas czuła przy sobie. Dochodziło do nonsensów: potrafiła spać przytulona do mnie podczas oglądania kina domowego (a głośniki mamy spore), wszelkie próby przenoszenia jej do sypialni kończyły się obudzeniem i płaczem po 20 minutach (śmiałam się, że ma wykrywacz mamy w pupce). Do swojego łóżeczka przeniosła się na własne życzenie, razem z kilkunastoma lalami, misiami, króliczkami, idt.
Może na moją decyzję też przemówił fakt, że ja spałam z rodzicami do 6 roku życia, a nawet teraz nie znoszę sama spać? ))).
pozdrawiam
Gosia

[baania]

Czesc Gosiu,
Jesi to wytrzymujesz, to twoja sprawa. Rozumiem jednak swietnie karolcie_s,
ktora miala tego dosyc i dopiero po wyeksmitowania dziecka do wlasnego lozka
odzyskala radosc z macierzynstwa. Moje dzieci sa ze mna przez 12 godzin na dobe
i po 19-tej naprawde nie chce ich wiecej slyszec Moge zaprosic gosci, wyjsc
do znajomych (jesli maz zostanie w domu...), postudiowac, poczytac, obejrzec
film, poszperac na Inernecie itd. I to wszystko bez dzieci! Co za przyjemnosc! A
przeciez kocham moje dzieci ponad wszystko.
Pozdrowienia dla kota
Ania

[est3]

Ja tam rozumię wszystkich. W końcu mamy różne potrzeby i różne dzieci. Ja lubię
spać z moim ponad rocznem już dzieckiem bardziej niż z małżonkiem bo
przynajmniej nie chrapie. A trzykrotne karmienie w nocy też jakoś znoszę.
Natomiast problemem jest to, że moja mała ma problem z zasypianiem. Budzi się
czasem w nocy i potrafi 2 godz. przybierać przeróżne pozycje do spania i w
końcu nawet popłakać się ze zmęczenia. Nic nie pomaga. często po prostu
wstajemy i bawimy się w środku nocy. A wyobrażcie sobie, jak ja po takiej nocy
funkcjonuję. Bo dziecku jakoś nic nie jest. A następny problem to to, że jak
się w nocy (lub podczas dziennej drzemki) obudzi, to tylko ja potrafię ją
uspokoić. Jak mąż weźmie ją na ręce podnosi taki wrzask, jakby ją mordowali.
Tak więc jestem strasznie uwiązana. Nawet czasem wykąpać się nie pozwoli.
Nie mówiąc o tym że zasypia czasem o 23, a z regóły nie wcześniej niż o 21.30.
Ale na zmęczoną wygląda o 20 i nawet usiłuje zamknąć te swoje wielkie oczęta.
Po takim długim usypianiu, przy cycku, to mi się już nic nie chce.
Pozdrowienia. Est.

[anek.anek]

gratuluję! Mysmy to przerabiali kilkakrotnie. Ostatnio nawet miałam nadzieje,
że już, już, bo przez dwa miesiące mały (no, nie taki mały, bo we wrześniu
skonczy trzy lata!) spła sam, ale ostatnio znowu zaczął się budzić, tak jak
kiedyś: punktualnie ok 12-1 w nocy i przychodzi do naszego łóżka.
Uwierzcie, codzinne spanie z tak dużym dzieckiem wcale nie jest już frajdą! A
jest na tyle już duży, że spi w normalnym łózku, z którego sam sobie wychodzi i
musiałabym go zamknąć w pokoju na klucz żeby do nas nie przychodził - a to już
byłoby faktycznie straszne. Tak więc, korzystajcie z okazji póki dzieci są
małe! Później możecie żałować tak jak trochę my żałujemy, że zabrakło nam
twardości i że zbyt miękkie serca mieliśmy.

[mamma2]

Naprawdę fajnie się czyta ten wątek!!!
Kulturka!!!
A co do zasypiania to moje córki spały ze mną około półtora roku, dopóki
karmiłam je piersią. Potem stopniowo (najpierw w łóżeczku była zabawa w
zasypianie, potem odpoczynek po obiedzie)i z całym ceremoniałem ("Tutaj jest
łóżeczko duuużej Mimisi, tutaj lale, misie itd." przenosiły się do swoich łóżek.
Nie obyło się bez problemów, ale byłam pewna swoich decyzji i stanowcza, a one
to zaakceptowały. Teraz moja najmłodsza pociecha ma rok i 4 miesiące i powoli
się rozstaje: najpierw z piersią, a po wakacjach z sypialnią rodziców. Z
piersią próbowałam już wcześniej, ale synuś bronił się tak rozpaczliwie, że
przesunęłam eksperyment o dwa miesiące. Teraz jest już OK, zasypia przy mnie i
śpi do rana.

[barbin]

A ja juz nie wierzę w żadne cuda.
Moja Basia mając roczek zasypiała sama w pokoju z uśmiechem na ustach.
Teraz ma 2 lata i 2 miesiące i od kilku tygodni życzyłaby sobie najchętniej
noszenia na rękach i śpiewania kołysanek. W przeciwnym razie walczymy ok. 2
godzin. Nie wiem na co się zdecydować

[basia-bma]

Mi nigdy nie udało się przyzwyczaić córci (obecnie 3 lata i 3 miesiące)do
spania w dziecinnym łóżeczku (w końcu je rozebraliśmy i wynieśliśmy do
piwnicy). I nie skutkowały żadne metody - pewnie zbyt późno chcieliśmy ją
przestawić, ale dopóki karmiłam małą piersią i to MI było wygodniej spać razem
z nią. Teraz Natalka śpi sama w swoim dorosłym już łóżku i oddzielnym pokoju
ale ... muszę kłaść się razem z nią wieczorem i niestety mam na to monopol. Nie
byłoby w tym nic złego, gdyby mała usypiała w miarę szybko i o normalnej porze.
Niestety nie zdarza jej się zasypiać przed 22.00 mimo, że wstaje przed 8.00 i
nie śpi w dzień. Często usypianie trwa ponad godzinę (nie wiem dokładnie ile,
bo zwykle usypiam przed nią i mąż mnie budzi, abym przeniosła się do sypialni),
a jeżeli zdrzemnie się w dzień nawet na 15 minut - potrafi szaleć wieczorem do
24.00 - 1.00 w nocy.
Pomocy ! - można z tym coś zrobić ? Chciałabym mieć wieczory dla siebie.

Pozdrawiam
Basia

[kaaasienka]

Ehh, "wieczory dla siebie"...
Ja mam dwóch chłopców ( 3 miesiące i półtora roku) i dwie sypialnie. Niestety
nie dla dzieci i rodziców.
Starszy od urodzenia prawie spał w łóżeczku (strasznie się bałam takiego
właśnie przyzwyczajenia do spania razem). Łóżeczko stało obok naszego łóżka i
kilka razy w nocy wstawałam, siadałam, karmiłam i odkładałam do łóżeczka. Potem
przestawiliśmy dodrugiego pokoju i gdy płakał w nocy (przeważnie jak zgubił
smoczek) brałam na ręce i usypiałam. Potem było mi już ciężko tak biegać do
niego i go nosić (druga ciąża) i zaczęłam już nad ranem przynosić go do nas.
Potem doszło do tego, że może z godzinę w łóżeczku spał.Przed porodem kupiliśmy
mu dorosłe łóżko i mąż spał z nim żeby się przyzwyczaił. I tak zostało. Oni w
jednym pokoju, ja z maleństwem w drugim. Jedynym plusem jest to, że się w miarę
wysypiam, bo tylko cyca wpycham i śpię. Ale napewno to nie jest dobre, no i
chyba nasze małżeństwo na tym ucierpiało.

Pozdrawiam
Kasia, mama Kubusia i Oliwiera

[jotika]

zazdroszczę karolci jej sukcesu!
spałam z moim pierwszym synkiem od początku, bo był chory i sporo żesmy razem
przeszli, więc wydawało mi się, że potrzebuje mnie cały czas, nawet w nocy. i
teraz ma - prawie 9 lat i jeszcze czasami przychodzi do nas do łóżka, a odkąd
pojawił sie młodszy brat, to z zazdrości, chce żeby z nim zasypiać! co prawda
nie chce już czytać razem, bo robiliśmy to do niedawna codziennie wieczorem,
ale czasem prosi żeby się z nim położyć i poleżeć, albo najchętniej chce
zasypiać w naszym łóżko, a przenieść śpiącego już ciężko.
obiecywałam sobie, że z młodszym będzie inaczej, i faktycznie było, zasypiał
grzecznie w swoim łóżeczku, aż do mojego pójścia do pracy jak miał 1,5 roku -
synek pewnie chciał zrekompensowac sobie moją dzienną nieobecność wieczorem i
domagał sie przytulania itp. teraz mam problem - nie mogę usypiać obu naraz, bo
jak są razem to szaleją do 23, a jak położę się z małym, to starszy prosi o
pomoc itp. i tak wieczór mam zajęty na usypianie
mąż nie zawsze jest w domu (często wyjeżdża służbowo, stąd jego pomoc jest
sporadyczna, nie bardzo mam pomysł co dalej robić w tej sytuacji ? może coś
podpowiecie? próbowałam zostawiać młodszego i tłumaczyć, że idę pomóc bratu w
lekcjach, ale zaraz sam do nas wracał i też asystował przy odrabianiu lekcji
teraz są wakacje, to może będzie łatwiej coś zmienić?