Trzynastoletni leń - znacie?

[mahuko]

Witam!
Chcę się podzielić a raczej chcę aby ktoś podzielił się ze mną swoimi
doświadczeniami w wychowywaniu nastolatków. Mój syn ma lat trzynaście i na
ogół fajny z niego gość. Ale leniem smierdzi z daleka. najchetniej spędzałby
cały czas przed TV lub kompem. jest w pierwszej klasie gimnazjum. W szkole
podstawowej szło mu całkiem nieźle, a teraz klapa. Srednia 3,5 . Ale nie to
mnie najbardziej nurtuje, bo ciągle sobie tłumaczymy z mężem ze to trudne
poczatki w nowej szkole i że musi być niedługo lepiej. Najbardziej wkurz nas
to ze o wszystkim trzeba przypominać! Odrobiłeś wszystko? - zaraz sprawdzę...
co jutro na technikę? - nie wiem... Miałeś poodkurzać - zaraz odkurzę. Byłeś
z psem? - zapomniałem zaraz idę... I tak dalej i tak dalej... Codziennie
ingerujemy w naukę, choc zawsze byliśmy temu przciwni, ale doświadczenie
pokazuje że nie moźna pozostawić go samego bo przez swoją niesystematyczność
i czyste lenistwo zawaliłby wiele. Nie uważam, że to dobry sposób -
gimnazjaliście codziennie sprawdzać zeszyty, codziennie odpytywać, ale wiem
że gdyby nie to źe ma swiadomość ze ktoś go sprawdza, nie przygotowywał by
się najchetniej wcale do lekcji. Przez to nie mamy czasu na luźne rozmowy
tylko wszystko wokół szkoły. To sprawia że mlodemu pewnie robi sie niedobrze
od naszego gadania i tłumaczenia w kółko tego samego. Jak wy sobie
radzicie?

[verdana]

W tym wieku to norma - bardziej u chłopców niz u dziewcząt. Ale sprawdzanie
zeszytów i przypominanie to tylko systematyczne uczenie dziecka, ze o niczym
nie musi pamiętać, bo i tak mu przypomną, sprawdzą. Wpadacie w błędne koło.
Okazuje się bowiem, ze to Wam zależy na ocenach syna, a nie Jemu, zdejmujecie z
niego odpowiedzialność za Jego zycie i Jego wyniki. Zapomni rzeczy na technikę.
To dostanie jedynkę. Wiem, ze dostanie tych jedynek sześć, ale potem czegoś się
nauczy. Tymczasem tak może jedynki nie dostanie, ale jak długo można to
ciągnąć? Czy będziecie sprawdzać zeszyty maturzyście?
.
I w tym wieku w ogóle nie mozna mówić - masz wyjść z psem, masz poodkurzać.
Najlepiej albo umówić się na konkretny dzień , godzinę, albo wywiesić grafik,
gdzie młody człowiek ma odhaczać, co już zrobił. Na facetów w zadnym wieku, a
nastoletnim szczególnie, nie działają nieokreślone polecenia. Wyprowadź psa
oznacza, ze pies kiedyś wyjdzie. Wtyprowadź psa o 17.25 daje psu pewne szanse.
Wypróbowane na mężu i synach.
Natomias czas na luźne rozmowy MUSI sie znaleźć - niedługo zaczną się
najtrudniejsze lata dojrzewania. Jeśli syn nie będzie chciał z wami rozmawiać,
to macie przechlapane i on zresztą też. Trzeba sobie powiedzieć, ze szkoła jest
tylko częścią życia i to wcale nie najważniejszą. Przyjazna rozmowa i dobry
kontakt z dzieckiem są wazniejsze nawet od przypilnowania, by dziecko nie
powtarzało klasy, czy dostało się do dobrej szkoły. Bo co komu po
nieszczęśliwym prymusie elitarnej szkoły, który nie znosi swoich rodziców i
marzy tylko by wyrwać się z domu, gdzie wiadomo, że nie ON sie liczy tylko jego
wyniki w nauce.
Nie mówiąc już o tym, ze dla mnie narzekanie na srednią 3,5 w przypadku
gimnazjum jest podejrzane. To bardzo przyzwoita średnia. Chcecie, aby miał
średnią 4,5 - po co, ja się pytam? Co z tego wynika - nic. Za dwa lata
zapomnicie, jaka miał średnią, a fatalna atmosfera w domu pozostanie - czasem
do końca zycia

[d.orka]

Mądrze piszesz verdana.
Rozmawiałam ostatnio z teściową na temat jej 14 letniego syna. Rodzice
zamartwiają się jego fatalnymi ocenami, nieodrabianiem lekcji, lenistwem (lewe
ręce do wszystkiego - jak twierdzą) i oczekiwaniami niewspółmiernymi do zasług.
Układ w rodzinie jest nietypowy - teściowa utrzymuje rodzinę ciężko pracując od
rana do późnych godzin popołudniowych (czasem nawet do wieczornych), teść jest
na rencie. Jako osoba z zewnątrz widzę w większym spektrum całą sytuację:
Teściowa ma dobry kontakt z synem, dużo z nim rozmawia, zna jego dobre i złe
strony. Sama przyznała, że zależało jej na wyremontowaniu domu póki jeszcze ma
zdrowie pracować i zaniedbała wychowanie syna. Idąc na łatwiznę nauczyła go
interesowności (chłopak licytuje się z matką co ma mu kupić jeśli on dostanie
np.4 z matmy), szkoda jej było czasu na to, by chłopak sam nabywał umiejetności
potrzebne w życiu codziennym, więc wszystko robiła za niego (do niedawna robiła
mu śniadanie i kolację, bo inaczej z lenistwa nic by nie zjadł).
Teść ma coraz mniejszy kontakt z synem. Traci go powoli przez
swą "starocerkiewnopatriarchalną" postawę. Nie pochwali syna, nie widzi jego
mocnych stron, lecz krytykuje i nie szczędzi obraźliwych słów. Żałuje, że go
nie bił. Nie potrafi inaczej.
Chłopak uważa, że nie ma sensu się uczyć i kombinuje, cwaniakuje, oszukuje.
Dopiero, gdy jest zagrożony jedynką, zaczyna nadrabiać (ale ile stresu go to
kosztuje) i wyciąga na dwójkę/trójkę.
Powiedziałam teściowej, by poświęcała mu więcej uwagi, rozmawiała o jego
zainteresowaniach, planach, pozytywnie mobilizowała, chwaliła - wtedy będzie
się czuł zauważony jako nastoletni chłopiec, nie tylko uczeń. Znajdzie swoje
miejsce w świecie.
Teściowa martwi się, że z takimi ocenami nie ma szans w technikum.
A po co technikum? Przecież może najpierw iść do zawodówki, tam dojrzeć i
wtedy startować wyżej. Życie mu nie ucieknie.
A z ojcem to już chyba nic się nie da zrobić. Już dwaj synowie odcięli się od
niego - każdy na swój sposób. Teraz traci trzeciego syna.
Dorka
mam Sikorek i Leonka

[krystyna58]

tez mam nastki w tym wieku : 13 i 14 lat. Mieli mniej wiecej takie
symptomy.Zmienilo sie to jak ich wyslalm do prywatengo gimnazjum.Zapisali sie
do ekip sportowych, z ktorych zostana usunieci jesli beda mieli zle wym=niki w
nauce. pracuje w pocie czola ,zeby im to placic ( koszty szkolne, turnieje w
roznych miastach, wycieczki szkolne za granice itp), ale dalo rezultaty. Sa w
kontekscie, gdzie wszystkie nastki maja jakies profesjonalne cele w zyciu,
aspiracje , ambicje itd. Poskutkowalo. po roku ich srednia duzo sie poprawila i
zaczeli sie inaczej zachowywac. Wyleczyli sie z kompa i TV, choc jeszcze
ciagle musze sie uzerac o mycie garnkow. pracuje wieczorami, weekendy, ale
wiem ze przyszlosc zaczyna sie zarysowywac przed nim jakas...

[mahuko]

Verdano utwierdzasz mnie w mysleniu , że czas przerwać to postepowanie. Zdaję
sobie z tego sprawę od początku, ale teoria to jedno a praktyka drugie, jak
zresztą sama napewno wiesz. mam nadzieję, że nasza postawa (moja i męża)nie
zrobiła jeszcze wiele szkody. Co do obowiązków domowo-rodzinnych - nigdy nie
stawiam sprawy w sposób : masz to zrobić. nie mam zwyczaju narzucać swojej woli
nikomu i jeśli chcę coś wyegzekwować to proszę lub własnie ustanawiam coś w
rodzaju grafiku. Np. z psem chodzą synowie na zmianę kazdego dnia.(tylko po
południu - rano i wieczór należy do taty ). Ogólnie naprawdę jest nieźle i
staram się doceniać naprawdę najdrobniejszą pomoc i sukces. Kontakt chyba tez
mamy dobry póki co, więc jeszcze za daleko nie zabrnęlismy.
Doskonale zdaję sobie sprawę jak szybko mozna stać sie zgredem ktoremu młody
człowiek nic mówić nie chce w obawie o prawienie morałów bez końca. Musze
jeszcze nauczyć sie spokojnie i z dystansem podchodzić do potknięć w szkole.
Jeden z synów jak pisałam jest w pierwszej klasie gimnazjum a drugi w czwartej
podstawowej. Obie są klasami dość trudnymi i dlatego jest troche gorzej. Ale ja
naprawde wiem ze nie dla oceny człowiek sie uczy, ze nie szkoła jest
najważniejsza, tylko ciągle wydaje mi się, ze jak sprawdzę te cholerne zeszyty
to mam spokojne sumienie, że czuwam. Ale zmienię to! W kazdym razie będę sie
starać.

[tarba]

Też mam w domu 13-letniego leniwca, też jego średnia zleciała na łeb po
przejściu do gimnazjum ale mam kilka zasad których nie popuszczę.
1. Od 1 klasy podstawówki twierdzę że to moje dzieci chodzą do szkoły a nie ja
więc z zasady nie sprawdzam lekcji a pomagam tylko wtedy gdy poproszą. Jeśli
nie zrobią lekcji to trudno- one ponoszą konsekwencje. Na szczęście nauczyciele
w gimnazjum zaakceptowali taką zasadę i o jego wynikach rozmawiają głównie z
nim.
2. Mój syn wie jakie są moje oczekiwania i jak oceniam jego możliwości- wie na
przykłąd że uważam że przy jego zainteresowaniach stać go na 5 z historii ale
wie też że są przedmioty które może lekko odpuścić. Myślę że pomaga mu
świadomość że nie musi być ideałem
3.Jeśli chodzi o sprzątanie to dla mojego syna straszną groźbą jest to że my
sprzątniemy jego pokój-ma rozbudowane poczucie prywatności. Poza tym jest
zasada dla wszystkich dzieci że rzeczy porzucone mogą być wyrzucone bo
widocznie są im niepotrzebne ( zamiast tego mozna chować na jakis czas)
4.Jesli juz muszę przynudzać to krótko i z wyraźnym końcem.
Nie wszystko działa idealnie ale da się z tym żyć

[verdana]

A poza tym nie jest prawdą, że marny uczeń w gimnazjum będzie zamiataczem ulic,
a karierę zrobią prymusi.
Mój ojciec, obecnie prorektor wyższej uczelni, prof. dr hab. oblał maturę z
dwóch przedmiotów.
Niżej podpisana tylko doc. dr hab. mogła straszyć świadctwami licealnymi co
wrażliwszych pedagogów.
Syn niżej podpisanej technik handlowiec, przeniesiony z LO (na pewno nie dzięki
wybitnym wynikom) do Liceum Zawodowego na trudnych studiach nie oblał jeszcze
niczego. Jest też działaczem samorządu studenckiego. W przeciwieństwie do swego
przyjaciela (średnia 4,95) który oblewa już kolejny egzamin, córki naszej
znajomej (srednia 4,45) wyrzuconej po pierwszym roku itd.

[alfa36]

To co piszesz rzeczywiście brzmi pocieszająco. Jest jednak zawsze jakies
ale...dlatego podam przyklad tej drugiej strony medalu. Mój maż nigdy przez
rodzicow pilnowany nie był. I owszem skonczył zawodówkę, dalej liceum, miał
dobrą pracę (to bylo 20 lat temu). Na studia roqwnież wtedy poszedl, ale z
powodu komplikacji zdrowotnych przerwał je na drugim roku. Wtedy mial jednak
możliwość przeniesienia sie na studia cywilne (wcześniej był na wojskowych),
ale mu sie nie chciało, a i nikt go nie dopingował. Po 20 latach klapa-
zwolniono go z pracy. I co? Prawie 40-letni facet poszedl na studia, choć
raczej marne są wizje ich wykorzystania w przyszlości. A ja cały czas
powtarzam, że powinien uczyc się wtedy, kiedy był na to czas. Dlaczego tak
mówię? Bo teraz cierpi rodzina, w tym 13-letni leniwiec, bo tato na nic nie ma
czasu (nie wspominam tu już o pieniądzach). I naprawdę bym nie chciała, żeby
synal powtórzył błędy swojego ojca. Tylko recepty na to jeszcze nie znalazłam.
Jezeli chodzi o rozmowy z wyżej wymienionym 13-latkiem, to u nas dziecko na
jakiekolwiek pytanie odpowiada: "nic" lub "nie". I podobnie jak u mojej
poprzedniczki, cale życie zaczyna kręcić sie wokół szkoły dziecka. Też nie
pamięta, a co więcej klamie. Oj, dużo by opowiadać. Pozdrawiam.

[wieczna-gosia]

> ale mu sie nie chciało, a i nikt go nie dopingował.

alfa istnieje subtelna roznica miedzy dopingowaniem, a brzeczeniem nad uchem i
to tylko o tym. Szczegolnie ze twoj maz byl doroslym facetem. Moj dla dmiany
byl 4 razy na pierwszym roku, a w liceum tez byl kiepski. Jego siostra nie
skonczyla studiow a druga siosra zciemnila ze zdala, nie zdawala tylko wyprula
do Anglii tam jej jeszcze pare lat zajelo zanim na studia poszla ) za to
skonczyla z doktoratem )

Ale moj tesc mo tatalnego pie..a na punkcie studiow (czyli sie zgadza). Tak
totalnego, ze ja mu sie przez rok nie przyznalam ze mam magistra zeby
wysluchiwac jakie mu sie tumany dzieci trafily a synowa nielepsza poklocic sie
z nim po czym triumfalnie oswiadczyc mu ze gnoi magistra i czy to cos zmienia.
Czyli na mnie tez podzialalo )

Ja tez jestem poniekad druga strona medalu gdyz przez podstawowke ledwie sie
wloklam. Najpierw przez 3 lata pisalam olowkiem bo nie umialam ladnie pisac
(pamietacie kiedys byl taki system ze na pisanie dlugopisem i w zeszycie w
jedna linie trzeba bylo sobie zasluzyc), w miedzy czasie przez cala pierwsza
klase nie nauczylam sie czytac. Na polrocze klasy 8 bylam zagrozona gdzies z 4
przedmiotow i zapowiadalam sie na wysokiej klasy glaba....
W liceum wyprulam, moze nie na czolo stawki ale gdzies w okolicy miejsc
medalowych ) i tak mi zostalo do konca studiow )

[czapskii]

jest prawdą w 99 procentach przypadków, przyzwolenie na bardzo słabe oceny w
gimnazjum to niestety pesymistyczna prognostyk.

[miratomasz]

czytam i mam wrażenie jakbym sama to napisała . Ja nie znalazłam niestety
złotego środka na mojego syncia. Jest kochany, jak wracam z pracy pomaga mi
zdjąć kurtkę , pyta jak minął dzień , je wspólnie z nami obiad i na tym się
kończy. Mam wrażenie, że on robi swego rodzaju "dobre uczynki", abym mu później
nie przeszkadzała w siedzeniu przy kompie czy graniu na play'u. On swoje zrobił-
był miły. Czego mogę jescze chcieć? No właśnie nie mogę mu wytłumaczyć , że
jednak coś więcej chcę, że zależy mi by stał się bardziej odpowiedzialny. Sama
na siebie się wkurzam ,że mu o wszystkim przypominam, zawsze mówię , że to
ostatni raz.......no i przychodzi kolejna niedziela , godzina 20 i mój synciu
znowu sobie przypomina , że 2 tygodnie temu miał zadane wypracowanie z języka
polskiego właśnie na jutro i co on teraz biedny zrobi . godzina 23 sprawdzam ,
poprawiam i wściekam się bo na drugi dzień wstaję o 6.eeeeeeeeee samo życie

[wieczna-gosia]

godzina 23 sprawdzam ,
> poprawiam i wściekam się bo na drugi dzień wstaję o 6.eeeeeeeeee samo życie

ja nie sprawdzam i nie poprawiam. Life is brutal. Nastepnym razem wypracowanie
jest przynoszone o 20 lub 19, wiedy moge wspolpracowac

[miratomasz]

hmmmmm, ostatnio pracuję nad sobą , i staram się być konsekwentna. Wydaje mi
się , że sama brak konsekwencji wyniosłam z domu . Zawsze umiałam podejść
rodziców i osiągnąć to co chciałam . A więc niedaleko pada jabłko od
jabłoni....Teraz zbieram żniwo.

[nikamow]

Mój syn jest młodszy-V kl., ale problem jest ten sam.Moje zasady musiałam
schować do szuflady, bo w ciągu jednego miesiąca potrafi zebrać 10 jedynek za
nie zrobione lekcje. Woli przykładowo dostać jedynkę za brak rysunku w zeszycie
niż rysunek ten zrobić. Sprawdzając zeszyty i ćwiczenia jestem w stanie ilość
jedynek obniżyć do 8-9/miesiąc, bo on i tak zapomni zanotować, co było zadane.
Jedyne co go ratuje, to że uczy się dobrze i średnia wychodzi mu w gr. 3,5. Nie
pomagaja ani prośby ani groźby, nawet poszliśmy po pomoc do psychologa, bo ręce
mi już opadają. Marnie to widzę, skoro starsze chłopaki mają to samo podejście
do życia-jak widać z Waszych wpisów. Pozdrawiam, może będzie lepiej.

NIE JESTEM JESZCZE RODZICEM ALE PO SOBIE WIEM...

[poznaniak85]

Nie jestem rodzicem, ale wiem jak to ze mną było...chodziłem wtedy do 7
klasy.błędem mojej matki było to, że co dzień sprawdzała mi zeszyty i zmuszała
mnie do uczenia-to fakt i nie należy tak postęować-bo to obrzydza naukę!!!
nie wiem jakich on ma znajomych-bo to oni głównie wpływają na nastolatków-
zawsze lepiej aby to byli także starsi znajomi,którzy skończyli już jakąś
szkołę.ja takich właśnie miałem i to dzięki nim jestem jaki jestem i mam to co
mam-bo nie byłbym teraz uczniem 5 klasy technikum!!!to oni pomogli mi
zrozumieć, że uczę się dla siebie a nie dla rodziców-że nie ucząc się robie na
złość sobie a nie rodzicom.wytłumaczyli mi,że oni odejdą i bez wykształcenia
będę sam i to w niezbyt ciekawej sytuacji.
a po za tym to chciałem im dorównać, bo oni studiowali, i ja obiecałem
sobie ,że skończe szkołe średnią i pójdę na studia!!!
pozdrawiam i życzępowodzenia w wychowyaniu syna-on musi sam zrozumieć!!!!!!!
zobaczysz, że kiedy dostanie jedną, drugą ,trzecią jedynkę sam zrozumie,że coś
jest nie tak.
a może jest też tak, że nie stać go na wyższe oceny niż 3+ i dla niego jest to
maksymalne osiągnięcie? to też należy wziąść pod uwagę!!!

[adamo148]

Święte słowa - zgadzam się w pełni. Sam miałem podobne doświadczenia - codzienne
przypominanie rodzicielki doprowadzało mnie do szewskiej pasji i obrzydzało naukę...

[bebe3]

Mój ma 14,5 l. Druga klasa gimnazjum. Siedzenie przed kompem jak wyżej, wydaje
się ,że tylko tym może żyć.
Szykowana średnia na półrocze ok 5,0. Zawsze odrabia lekcje, przynosi co ma
przynieść, czyta na czas wszystkie lektury.
Ja nie sprawdzam co ma zadane i czy odrobił. Przed klasówką na jego prośbę
odpytuje go (historia, biologia, geografia) Wydaje mi sie,że ma to sens, bo
nauczyć sie partii materiału to jedno, a umieć ja zwerbalizowac przy tablicy
drugie. Martwię się,że nie czyta nic po za tym co musi.
Największe zmartwienie to brak zainteresowań, po za komputerem.
Niedługo liceum i już tu trzeba zadeklarować sie co się lubi. Już w liceum klasy
są profilowane.
Czytając Wasze posty widze,że ten komputer dla tego wieku jest jak ospa.
Trzeba przez to przejść. Jedni przechodzą łagodniej inni z powikłaniami.

[gosza26]

No i chyba macie racje co do wyników w nauce. w domu powtarzano mi, że nauka
jest najważniejsza, także szkołę polubiłam. Wyniki miłam znakomite, tak jak syn
przedmówczyni, ale popełniłam jeden zasadniczy błąd. Musiałm byc najlesza i z
tym utożsamiałam swoja wartość, to jest najgorsza rzecz jaką sobie może
zafundować dziecko. Poza tym musiałam być wszędzie obeznana z tematami. Doszło
w końcu do paradoksu wybrałam technikum i specjalność, której nie znosiłam i
nie miałam do niej serca> Skoro brak było zdolności to wszystkie siły i wolny
czas poświęcałam na naukę. Nic z tego nie wyszło bo nidgy nie nauczyłam się
samodzielności i zaradności(tej życiowej). Uczę się dopiero mając 27 lat!!!

Jak na ironie losu wychowyję 14 latka(syna partnera), który dla mnie jest całym
światem. Niestety własnie zakończył semest ze średnią poniżej 3. Powtarzam mu,
że stopnie nie są najważniejsze. Natomiast martwi mnie jego brak
zainteresowania jakimikolwiek szkolnymi obowiązkami. Co zreszta publicznie
wysłuchujemy na każdej wywiadówce. Potem zresztą pada bardzo wiel, przykrych
słów i kolejnych kar.

NIE BARDZO WIEM JAK WYRWAĆ SIĘ Z TEGO BŁęDNEGO KOŁA,bo dziecko jest bardzo
zaradne i w gruncie rzeczy samodzielne(przed świętami, z harcerstwa zarabiał
pakując zakupy w sklepie). Pona to(co u mnie było tylko marzeniem) potrafi być
bardzo wrażliwy na potrzeby innych.

pozdrawiam

[adamo148]

Więc widocznie trzeba skupić sie na jego zaletach. Świetnie, że chłopak jest
zaradny i w wielu rzeczach już samodzielny. Jeśli nauka go nie interesuje, to
jeszcze można o tym z nim porozmawiać - na zasadzie spokojnej, poważnej rozmowy.
A jeśli to nie poskutkuje, to nie ma sensu czynienie go na siłę dobrym uczniem.
Miłości do wiedzy nie da się zaszczepić na siłę, a nienawiść - przez ciągłe
napominanie - bardzo łatwo. Nie wiem, na ile chłopak jest zdolny, nie znam jego
możliwości. Ale skoro nauka go nie kręci, to trzeba poszukać dla niego takiej
drogi na przyszłość, aby mógł wykorzystać swoją aktywność i raczej umiejętność
praktycznego działania. Najlepiej, żeby sam postanowił, co zamierza robić itp. -
pomagać mu w tym tylko na tyle, na ile będzie tego potrzebował.

[szczurbiurowy]

Moja rada jest taka: wyluzować. Owszem szkoła jest ważna, ale nie
najważniejsza. Ta cholerna reforma wprowadzila gomnazjum i egzamin na koniec, a
więc w tym "fatalnym" wieku, kiedy nic się nie chce. Wobec czego trzeba
pilnowac, ale bez terroru.
Ba gdybym na codzień wiedzieć jak to zrobić!!!
Ale chyba niezbędne jest stanięcie obok i spojerzenie z zewnątrz. I
przypomnienie sobie. A najgorsze co może być, to wprowadzenie atmofery budy do
domu.

[adamo148]

Skoro jest tak dobrym uczniem i kocha komputer, to niech idzie do klasy o
profilu informatycznym. Przecież w tej sytuacji, że dużo czasu spędza przed
kompem, nie ma nic złego, jeśli ma tak dobre wyniki w nauce. Może połączyć
przyjemne z pożytecznym, ucząc się właśnie w klasie informatycznej.
To świetnie, że dajesz mu wolną rękę w kwestii nauki i nie pilnujesz go we
wszystkim. Właśnie tak powinno to wyglądać. I tu komputera nie można traktować
jak choroby, tylko jako jedną z dróg na przyszłość.
Pozdrawiam

[kol.3]

U nas jest dokładnie tak samo jak u Mahuko, tylko syn ma 15,5 roku. Miałam
wrażenie, że to ja napisałam ten pierwszy post. Średnia w szkole ok. 3,6 -
3,7. Jeśli spuścimy go choć na moment z oka, sytuacja w szkole robi się bardzo
nieciekawa, a przed nami egzamin gimnazjalny. Mąż twierdzi, że powinniśmy sobie
odpuścić ciągłe kontrole i zaganianie go do nauki, niech nałapie jedynek i
dalej niech sam główkuje co z tym robić. Ja uważam, że zabrnie w kłopoty i
potem się z tego nie wyciągnie. Błędne koło. Kontakt mamy z nim niezły.
Dodatkowym obciążeniem jest dla nas świadomość, że mamy mało czasu na
wykdztałcenie syna, bo to późne dziecko i każdy rok do przodu jest cenny.

[ch-wilenska]

miałem właśnie 13lat gdy ze średniej 5.0 czy 4.9 wylądowałem ze średnią 3.0 ku uciesze mojej wychowawczyni. Ojciec wprowadził histeryczny rygor: nakaz bycia w łóżku o 20.00, wypastowane buty, wyprowadzony pies, itp. Nakaz przepisania wszystkich zeszytów, zakaz słuchania listy przebojów trójki. Zeszytów nie przepisałem, ocenami przestałem się przejmować, a listy przebojów słuchałem, dzięki przebudowaniu radia w taki sposób, by głośnik i wyłącznik był pod poduszką. Rzecz w tym, że wymarzyłem sobie elitarne liceum, co nie oznacza, że zacząłem się systematycznie uczyć. Czułem, że mam szansę zmobilizowałem się. Myślę, że tylko rozbudzenie ambicji (z szansą na realizację) ma sens! Jestem po studiach.

[szczurbiurowy]

to taki wiek - chyba facet po prostu musi przez to przejść. Wobec czego zbytnio
nie histeryzuję, tym bardziej że pamiętam jaki sam byłem. Ale jednak nieziemsko
wkurzające jest uświadamienie sobie, że mój syn, który ma 140 IQ traci czas na
tych cholernych grach w internecie, a czas upływa i się go nie odkupi.
Ale zauwazcie, że jesteśmy chyba pierwszym pokoleniem rodziców, którzy mają
refleksje tego typu, refleksję psychologiczną. Nasi rodzice uprawiali terror, a
wczesniej nie ma co mówić.
Tak, że zaciskam zęby i trenuję się w cierpliwości, ale czasem jednak wybucham
i się awanturuję o porzadek, zeszyt do wszystkiego (sam miałem - z przodu
matma, z tyłu historia, reszta niepotrzebna) i całokształt. Po czym po mniej
więcej minucie wrzasków patrzę na to z zewnatrz i przypominam sobie swojego
starego i siebie. I schodzi ze mnie powietrze.
Zeby przetrwać do końca liceum... Tylko że jeszcze mam dwoje młodszych i jedno
starsze. Chryste, znaczy, cierpliwości - jak mawiał Mamert Stankiewicz.

[habitus]

Rozczaruję Was Dziewczynki też tak mają. Te same problemy mam ze swoją córką:
the Sims, GG i oglądanie filmów. Lekcje? - nic nam nie zadali, lektura - nudna,
za to "Pachnidło" Suskinda przeczytane przez jedną noc potajemnie, rozmowy
telefoniczne godzinami.... Na marną pociechę donoszę, żee rozmawiałam z Niemcem,
ojcem 13 i 14-latki. On ma nawet gorzej: jego dzieci potrafią równocześnie pisać
na GG, rozmawiać przez telefon, słuchać głośno muzyki, oglądać telewizję oraz
MALOWAĆ SOBIE PAZNOKCIE )) Chyba jedna maluje drugiej...

[berkot]

wcale nie jestem mądrzejsza, jak nie sprawdzałam zeszytów i traktowałam jak
partnera to w zamian synek ma tragiczne oceny na pólrocze, jest inteligentny,
ale leń do kwardatu!!!!
I cwaniak, kombinuje i to tak głupio czasem........
Poza tym bałagan w pokoju, wieczne dzisiaj posprzatam....A przeciez umie
śniadanie czy kolacje sobie zrobić, pozmywac, pomóc w porządkach, trenuje
sporty walki, po zakupy pójdzie, ale nie wszystko tak bezboleśnie szczególnie
jesli dotyczy to tzw obowiązków. I jeszcze te zmienne nastroje - hormonalna
histeria.
Jestem juz tak rozdrazniona tym jego zachowaniem, ze faktycznie zachowuje sie
czasem jak żandarm.
Przed przeczytaniem tego watku za jeden z powodów takiego zachowania uważałam
też brak tzw męskiej reki ( tata mieszka osobno), ale jak widzę to nie jest
jakas norma.
Duża nadzieje pokładam w zmianie szkoły od nowego semestru, (były powody zeby
stara opuścił).
Oj ciekawe co to tez bym napisała po zakończeniu roku szkolnego..........????
pzdr. berkot

szczurbiurowy

[gosza26]

szczurbiurowy napisał: zeszyt do wszystkiego (sam miałem - z przodu
> matma, z tyłu historia, reszta niepotrzebna) i całokształt.

Nie wiem dlaczego, ale bardzo mnie to stwierdzenie rozbawiło. Być może dlatego,
że ja miałam do wszystkiego osobne zeszyty i jeszcze jakieś ekstra dodatkowe, a
zabrakło mi wyobraźni ułańskiej, że zycie ucieknie i rozrywek lat szkolnych już
nie nadrobię.

[szczurbiurowy]

Z matmy mieliśmy taką piłę, że nawet ja się jej bałem, więc miałem notatki
(których i tak nie rozumiałem w ząb), a z historii notowałem, gdzie baba
naklamała. Z historii, w każdej szkole bylem najlepszy i bez uczenia się miałem
5. Więc z historii był zeszyt śledczy. Szkoda, że gdzieś przepadł w czeluściach
lat 80. A potem skończyłem historię na UW. więc przydatność pierwszej części
zeszytu byla wysoce problematyczna.

[gggmal]

I jednocześnie jesteśmy pokoleniem, które NAJGORZEJ wychowało swoje dzieci!!!
Niestety mają to co chcą, na nic nie czekają, nie mają inwencji i diabelskich
pomysłów, których nam nie brakowało.Podobno sa pokoleniem, które nie będzie
umiało dać sobie rady w życiu /a już napewno nie tak jak my/.mam syna , za dwa
tygodnie kończy 14 lat,a wydaje się dzieciakiem wręcz trzyletnim...I też o
wszystkim muszę mu przypominać.....

[verdana]

Odwrotnie - jest dzieciakiem, bo nie dałaś mu dorosnąć, o wszystkim
przypominająć i nie dająć odczuć konsekwencji zapominania.

[vereesa]

zgadzam sie z tobą, moj syn ma 15 lat i troche za późno dotarło do mnie, że to
już nie maleńkie dziecko, i że życia za niego nie przeżyję. W ubiegłym roku z
trudem skończył druga klasę gimnazjum, były wizyty u nauczycieli, poprawianie,
wszyscy nadgorliwi rodzice to znają doskonale. Jakoś wybrnęlismy. Wiele rozmów,
postanowień i teraz sie nie wtrącam do nauki, staram sie nie sprawdzać
zeszytów, itp, itd. być konsekwentna...i powtarzam sobie stale, że jak się nie
przewróci to sie nie nauczy i trudno najwyżej powtórzy klasę ale jest okropnie
ciężko i czasami dopada mnie, żal, złość i tyle negatywnych emocji, że trudno
nad tym zapanować. Mam też częst poczucie winy, że nie potrafiłam wychować
dziecka. Wy też to macie?

[anna.pamula]

Jestem matka prawie 15 letniego Syna - ucznia 2 kl gimnazujm. O ile w pierwszej
klasie nie mozna bylo miec do niego wiekszych zastrzezen to teraz jest po
prostu masakra. Nie jestem zwolennikiem oceny przez stopnie, wazniejsze jest
dla mnie to zeby on rozumial czego sie uczy choc to oczywiscie przeklada sie na
stopnie. Niestety teraz nie ma ochoty rozumiec czegokolwiek. Mam z nim super
kontakt, wiec co sie dzieje w jego zyciu, pomagam rozwiazywac problemy, na
ktore sam nie mogl znalezc rozwiazania. Slowem - super kumpel z mojego Syna.
czesto i On jest mi pomoca, jest samodzielny, odpowiedzialny itp. Pisze czesto
bo jednak trzeba przypomniec o lekacjach, zajeciach domowych - zdarza mi sie
uslyszec ze on ma za duzo zadan!!!
POdobnie jak wiekszosc osob ktore tu pisaly zzymam sie na jego lenistwo i
tumiwisizm. Ale widze tez ze rozmowy i racjonalne wytlumaczenia nie robia na
nim najmnijeszego wrazenia. W zwiazku z tym odpuscilam. W granicach normy.
Kontroluje, ale przez wskazanie skutkow nie zrobienia czegos. POtwierdzam ze
jestem dla niego i ze zawsze moze na mnie liczyc. Nawet w przypadku kiedy
narobil z kolegami strasznego rabanu - uslyszal gorzkie slowa, ale tez uslyszal
ze nie zostawie go samego w takiej sytuacji. Na pocieszenie dodam ze
nauczyciele przyjmuja do wiadomosci ze teraz dzieciaki maja gorszy okres i
troche patrza z przymruzeniem oka. Zgodni sa co do tego ze II klasa gimnazjum
to bardzo ciezki rok i dla dzieci i dla rodzicow i dla nauczycieli. Wam i sobie
zycze sily i mega ilosci milosci dla naszych dzieci

[ruda31]

NOOOOOOOOOOOOOORMALKA

[scorpionek_gosia]

Hejka.
Przeczytałam wszystkie posty i mogę się dopisać. Mam parkę. Syncio starszy (14
lat) i córcia (12). Najgorsza klasa to 5 podstawówki;-(((( U obydwojga
chcieliśmy dostać szłu. Zero nauki, obowiązkowości. Szybko ogarnęliśmy sprawę -
brak reakcji. Po prostu - ZERO. Po około 2 tygodniach i kilku "celujących -
inaczej" dotarło do dzieci, że coś chyba nie tak. Rodzice mają to gdzieś, bo
jedyna odpowiedź jaką słyszeli to: "masz problem, przecież nie uczysz się dla
mnie". Podziałało. Szósta klasa bez najmniejszych problemów. Teraz bez zbędnych
przypomnień odrabiają lekcję i oceny poszły w górę. Mały w klasie matematyczno -
informatycznej, mocniejsza grupa - angielski, zero problemów ze ścisłymi,
maleńkie z humanistycznymi. Ale od początku było wiadomo, że ma umysł ścisły.
Bazgrze jak przysłowiowa kura pazurem, ale zasób wiadomosci ma bardzo obszerny.
Jak chyba wszystkie nastolatki - komp to guru. Przyznam szczerze, że nie widują
go uczącego się. Lekcje odrabia owszem, ale nic poza tym. Oceny na granicy 3,9 -
4.9. Te gorsze z polskiego;-( Nie gonimy, nie marudzimy. Chyba podziałało.

scorpionek_gosia

[poznaniak85]

popieram to co zrobiłaś!!!!!!!oby tylko inni rodzice postąpili tak samo!!!!
LUDZIE PRZECIEŻ WY TAKŻE MACIE SWOJE ŻYCIE-ZAJMIJCIE SIĘ SOBĄ,A WASZE DZIECI
ZROZUMIEJĄ CO DO NICH NALEŻY W TYM WIEKU!!!

[mamade]

Witam, to tak, jakbym czytała o swoim 14- latku. Z dobrego ucznia w podstawówce
dorósł nam 14- letni leniwy, zbyt towarzyski nastolatek. na wszystko odpowiedż-
ZARAZ, a przypominać trzeba mu co chwilę - "sprzatnij pokój, nakarm kota,
itd, itd. " Wydaje sie ,ze nauka zeszła na całkowicie dalszy plan. Jest w 2
klasie gimnazjum , oceny wszystkiego kalibru, nawet połozył ulubione
przedmioty. Ja nie kontroluje zeszytów codzinnie, nie sprawdzam co zadane, bo
faktycznie działa to demobilizująco na całokształt- sprawdziłam w szkole
podstawowej. Ulubione zajęcia to gg, gierki, rozmowy teleoniczne i szwędanie
się po hipermaketach z kolegami( miezczańska rozrywka modzieży). Do tego
zadczęły się spotkania "imprezki"w weekend( na szczęście w obecności rodziców
w domu, gdzie chłopcy słuchaja hip- hopu. Ogólnie postawa "zlewcza " do
wszystkiego. Mam tylko nadzieje ,że ten głupi wiek minie i może w liceum( o
ile se dostanie) rozbudza się wnim ambicje. Kontakt na ogół mam dobry, syn
chętnie rozmawia ze mna co w szkole, w druzynie, ale drażni mnie ta jego NAGŁA
DOROSŁOSĆ I MĄDROŚC NIEMAL WIESZCZA_ on przeciez wie najlepiej. To jest
strasznyokres dla nas wszystkich , ale chyba to jest NORMALKA i trzeba to
jakoś przetrwac bez osiwienia- czego i Wam i sobie życzę .
Pozdrawiam

[adamo148]

Mahuko, uważaj tylko, żeby nie przesadzić z tym ciągłym przypominamiem, bo
chłopakowi się w końcu to znudzi. Najlepiej porozmawiajcie o całej sprawie z
dzieckiem raz, a dobrze. Po prostu wyjaśnijcie mu spokojnie, co was niepokoi w
jego zachowaniu i powiedzcie mu, że powinien sam skupić się na swoich zadaniach
i pamiętać o nich. Że niektóre rzeczy po prostu trzeba zrobić i sam, jako już
13-latek powinien umieć o nie zadbać. Jeśli ciągle będziecie przypominać mu o
drobiazgach i pytać o każdy szczegół, to czy ten chłopak będzie samodzielny?? W
ten sposób raczej robi mu się krzywdę. Powinniście raczej położyć nacisk na
uświadomienie go w tych sprawach, żeby sam zrozumiał, co trzeba robić.

[verdana]

Ludzie, czy wyście mlodzi nie byli?
Dlaczego nastolatek ma interesowac sie nudnym, przeładowanym i na cholere w
zyciu nie potrzebnym programem szkolnym? Zamiast oskarzać nastolatki o lenistwo
stwórzmy grupę, która nareszcie zmusi ministerstwo do opracowania programów do
przyjęcia i do nauczenia sie dla dzieci i mlodzieży. Bo tak pozostaja dwie
opcje - leń albo wariat.
A jeśli chodzi o komputer i strate czasu oswiaeczam uroczyscie - gry komputrowe
nie sa stratą czasu. Sa wypoczynkiem. A wypoczynek to nie czas zmarnowany,
który powinien być przeznaczony na naukę, sprzątanie kuwety i czytanie lektur,
tylko najcenniejszy czas naszego zycia. O!

[wieczna-gosia]

A jeśli chodzi o komputer i strate czasu oswiaeczam uroczyscie - gry komputrowe
>
> nie sa stratą czasu. Sa wypoczynkiem. A wypoczynek to nie czas zmarnowany,
> który powinien być przeznaczony na naukę, sprzątanie kuwety i czytanie
lektur,
> tylko najcenniejszy czas naszego zycia. O!

tak jest!!

[kol.3]

Zastanawiam się czy lenistwo szkolne nie dotyczy częściej chłopców. Koleżanki
mające córki i synów opowiadają mi, że w ogóle nie muszą interesować się
lekcjami córek, nawet nie wiedzą co jest aktualnie przerabiane. Średnie ich
córek w szkole - powyżej 5. Natomiast synowie całą odpowiedzialność za swoje
postępy przerzucają na rodziców. Jeśli syn ma przeczytać lekturę to jest to
bardziej zmartwienie mamy niż jego własne, jeśli ma klasówkę, to niech się
rodzice martwią żeby był przygotowany.
Wydaje mi się, że nie ma żadnej reguły. Czasem ludzie, którzy byli przeciętnymi
uczniami uzyskują tytuły naukowe, robią kariery. Rodzice leniwych uczniów
często tak właśnie się pocieszają. Mam jednak przypadek w rodzinie - tata
profesor, a syn po zasadniczej i dalej ani rusz.

[verdana]

Oczywiście. Bo szkoły od pierwszej klasy przeznaczone sa dla dziewczynek.
Co cenia nauczyciele w pierwszych klasach? Zeszyty z równiótkimi linijkami,
szlaczki, rysunki i grzeczne odpowiedzi. Płynne czytanie. Wykonywanie poleceń
na czas i dokładnie tak, jak kaze nauczyciel. W tym wzystkim lepsze są
dziewczynki i one od razu na wstępie dostają lepsze stopnie. Najlepsi uczniowie
pierwszych klas to zwykle dziewczynki, jako pojedynczy rodzynek czasem trafi
sie chłopiec, często wychowywany przez babcię (ale oczywiscie nie zawsze!).
I tak od pierwszej klasy zniecheca sie chłopców do szkoły. Dziewczynki dostają
tez lepsze stopnie z zachowania.

[wieczna-gosia]

dokladnie.

Ale nie zgodze sie ze nasi rodzice en masse nie mieli takich refleksji. Moi
mieli, aczkolwiek nie byli bardzo konsekwentni- tzn w szkole mialam luza (inna
sprawa ze utrzymywalam sie na poziomie szlachetniej 3) ale w domu panowal
terror zwiazany z nauka angielskiego. Tatus nauczyciel. Lekcje w domu w
niedziele rano po czem pol niedzieli gadka szmatka ze sie nie nauczyla itd.
Koszmar. Ojciec siwial, ja stawalam oscia. W koncu uznal ze do Firsta mnie
dociagnie a dalej won. Dociagnal. Przestal uczyc. Sama przyszlam po pol roku do
niego, sama zaczelam przygotowywac lekcje do wyzszych egzaminow. Ktos moglby
powiedziec- gdyby nie tata nie umialabys angielskiego. Niewprawda. Gdyby tata
(madry w sumie czlowiek) w pewnym momencie wrzucil na luz- byc moze nauczylabym
sie go pozniej. Przy 13- 14 latce rok czy dwa az tak na akcencie nie wazy )
na pwno jednak nauczylabym sie go z wiaksza przyjemnoscia. A tak oboje
wspominamy ten okres koszmarnie, podczas gdy czas uczenia sie do dalszych
egzaminow, gdy to ja przychodzilam do niego z problemami, praca domowa,
wyptracowaniami itp- ws[pominamy obioje syuper, ojciec wpadl w zachwyt jaka ma
ambitna corke, ja wiedzialam ze sama ustawiam sobie limit prac domowych.

[raf255]

Święta prawda, sam to pamiętam, jak mnie to wkurzało; ale zawsze byłem
nadaktywny we wszystkim, co robiłem i nie miało dla mnie znaczenia, czy się to
podoba nauczycielkom, a z matmy dziewczynki nie miały szans Ale ja byłem
chyba wyjątkowy, bo niezniechęcalny do czegokolwiek, to po prostu czasem pani
była głupia i tyle

[mika57]

też mam 13-latka. stopnie ma dobre. przez całą podstawówkę studiowałam, więc
nie byłam obecna w domu. obecnie (2-gi rok)jestem już w domu. pracę mam do godz
13-tej (mniej płatna)i chociaż mogłabym podjąć lepszą pracę nie chcę. synowie
(starszy ma obecnie 19 lat)nie byli zbyt zadowoleni, że ich mama ciągle w domu.
nie wychodzę na dłużej do sąsiadek, koleżanek na imprezy kulturalne. staram się
to robić nie częściej niż 2-3 razy w miesiącu. po kilku miesiącach "siedzenia"
w domu chłopcy zaczęli zachowywać się trochę inaczej. częściej sprzątali,
zmywali naczynia, o odpowiednich porach jedli (kolację robią sobie na ogół
sami). komputer musi być jednak ciągle pod kontrolą. ja raczej dbam o higienę.
więc raczej ograniczam siedzenie w nocy. nie pozwalam też spać do późna.
pokojów chłopców nie sprzątam raczej, ale jak mój starszy, wówczas 16-18 latek
totalnie nie chciał sprzątać, czekałam 3 tygodnie (!). wtedy wkroczyłam ze
ścierką, odkurzaczem i posprzątałam mimo wielkiego sprzeciwu młodego (zamach na
jego wolność). powtarzało się to przez jakiś czas. teraz synowie wiedzą, że
wolność wolnością, ale są jej granice. tak też jest z komputerem. sie mówi, sie
tłumaczy, a gdy przekroczą pewne granice np. czasowe lub zaniedbują szkołę -
zakaz komputera np na tydzień. teraz takie kary się nie zdarzają, ale w
przeszłości bywały. i pamiętajcie drogie mamy: najpierw trzeba się na zimno
zastanowić, czy już ta kara ma być, a potem nie wolno jej znosić przed czasem.
to jest podobnie jak z narkomanami. będą prosić, błagać, buntować się. ale
wytrwajcie - efekt murowany.
i jeszcze jedno. my z mężem nigdy nie krytykujemy nauczycieli. ani mie robimy
żadnych uwag na ich temat, ani nawet nie sugerujemy, że nam się coś nie podoba.
wysłuchujemy tylko dziecko i co najwyżej odnosimy się do jego odczuć czy
emocji. np widzę, że byłeś naprawdę wściekły lub może to rzeczywiście wyglądać
na sprawiedliwość. chłopak się wygada i często na końcu sam przyzna, że nie
dokońca to była wina nauczyciela. my wtedy nie powinniśmy tego komentować. ja
uczę swoje dzieci, że nie ma sprawiedliwości takiej, że wszyscy mają po równo
lub wszyscy naokoło powinni postępować idealnie.
metoda na "zaraz": moje pytanie - o której? odp. za godzinę ja - a więc o
17.25? odp. -ok. ja pilnuję czy jest wykonane.
oceny- nie ma na to recepty. pamiętajmy, że w gimnazjum materiału przybywa i
trudniej o 5 czy nawet 4. z niektórych przedmiotów liczy się jednak
systematyczność i ćwiczenie (ścisłe). ze starszym synem siadałam sama co jakiś
czas i odrabiałam z nim lekcje jeszcze rok przed maturą - ale to już w ramach
korepetycji. Generalnie jestem zwolenniczką samodzielności dziecka, ale też
jasnego określenia minimum (niezbyt wygórowanego), z rozbiciem na poszczególne
przedmioty (powinniśmy znać możliwości dziecka). skutkuje. i generanie musimy
cieszyć się z każdej oceny nawet nie najlepszej. nie nagradzać raczej
materialnie. i chwalić. jak nie ma za co chwalić - bo czasem tak bywa - to
wynajdywać najdrobniejsze sukcesy i pozytywne zachowania.

[lewczuk]

Musze powtorzyc po innych - to tak, jakbym czytala o swojej rodzinie. Corka
dzis skonczyla 14 lat. Jest w I klasie gimnazjum, Podstawowke skonczyla z
czerwonym paskiem i wynikiem 37/40 punktow na egzaminie i... zapisano ja do
najlepszej klasy w rejonowym gimnazjum. Po kilku dniach stwierdzila, ze sa tam
same kujony i ona do nich nie pasuje. Obecnie konczy semestr ze srednia
z "waznych" przedmiotow ok.3. Odrabianie lekcji - cos tam robi, ale
podejrzewam, ze troche odpisuje. Nauka ustna - przed klasowka, ale po pol
godzinie jest bardzo zmeczona i idzie spac (zaczyna nauke pozno). Czas dzieli
miedzy komputer (ma limit 1 godz dziennie), spacery z kolezankami (teraz w
zimie glownie po centrach handlowych - jest specjalistka od wyprzedazy,
firmowych ciuchow itp.), tancami w klubie i telewizorem (niestety nie mozna
zalozyc hasla Czytajac posty tak jakbym widziala siebie i meza. Maz jest
zwolennikiem silniejszej dyscypliny i pilnowania, ale zdaje sie na mnie. Ona
kloci sie, ze da sobie rade sama i jej stopnie to nie nasza sprawa. Potrafi
niemalze zrobic awanture, gdy zajrzymy do jej zeszytow! Ja staram sie pomagac,
gdy o to prosi, ale prosi zadko (woli zostawic cos czego nie umie i odreagowac
przy telenoweli), a gdy zaczynamy sie wspolnie uczyc jest zla, nieprzyjemna i
zachowuje sie jakby robila mi laske. Staram sie zachowac spokoj, ale chwilami
mam ochote wszystko to rzucic i rzeczywiscie zostawic ja sama sobie, niech
dostanie zimny prysznic. Ale czy mozna tak zrobic w przypadku 14latki? Co z
tego, ze z czasem cos zrozumie? Czy nadrobi material? A moze pozbawiona
kontroli odpusci zupelnie? Staramy sie rozmawiac, tlumaczyc... Wydaje sie
rozumiec nasze argumenty, ale nie jest w stanie sie zmobilizowac. Poza nauka
kontakt mamy dobry: opowiada, zwierza sie, pomaga w domu (wczoraj usmazyla
kotlety dla calej rodziny), gdy rozmowa schodzi na nauke - usztywnia sie, jest
nieprzyjemna. Chwilami czuje sie kompletnie bezradna. Triche pociesza mnie, ze
to nie tylko moj problem

Trzeba przeczekać

[kobieta_na_pasach]

Mam syna w II gimnazjalnej. Wypisz-wymaluj podobny do syna autorki wątki.
Czyli - wszystko w normie.)) Podobna historia. Moja doswiadczona matka radzi,
aby przeczekac. Szkoda naszego zdrowia, aczkolwiek nie można nie robić nic.
Troche konsekwencji w egzekwowaniu domowych obowiązków nie zaszkodzi.Jestem
natomiast przeciwna sprawdzaniu gimnazjaliscie lekcji! W tym wieku dzieciak
powinien juz uczyc sie odpowiedzialnosci i ponoszenia konsekwencji za swoje
nierobstwo i niechlujstwo.Nawet za cenę gorszych stopni. Co innego pomoc w
lekcjach, a co innego ciągła kontrola. Zamiast gderać lepiej pogadać z
dzieckiem na tematy, ktore najbardziej w tym wieku dzieciaka nurtuja. Myslę o
burzy hormonow i zainteresowaniu płci przeciwna. Oni o tym nie lubia gadac, ale
od czasu do czasu cos mozna z nich wyciagnąc i coś im przekazac.
Życzę powodzenia))

[ewa2000]

Trzeba oddzielić dwie rzeczy - obowiązki szkolne i sprawy, które nie moga być
zawalone. Za nieodrobione lekcje niech ponosi sam konsekwencje. Lojalnie
uprzedź, że nie będziesz pisać wypracowań ani lipnych zwolnień. Trudno. Jednak
jak poprosi o konkretna pomoc- pomóż, nawet o 1 w nocy.
Natomiast jeśli chodzi np. o wyprowadzenie psa czy danie mu jedzenia, to
niestety musisz zrobic to sama. Pies nie jest niczemu winien, a decyzja o jego
kupnie była decyzją wspólną. Decydując sie na zwierzę musiałaś brać pod uwagę,
że może spaść na Ciebie kolejny powazny obowiązek ( my m.in. dlatego nie mamy
psa ani innego zwierzęcia, bo ja nie jestem pewna czy mój syn zawsze zapewniłby
mu należytą opiekę).
13-letni leń - przejdzie! Nie gadaj jednak za dużo, nie truj, bądź raczej
kumplem, staraj sie poznać kolegów i nie zawstydzaj go w ich oczach.

[alina66]

Znam 16 - letniego lenia, hoduję w domu.
Temat bolesny, właśnie są oceny na półrocze i wściekłam się .
Nie pilnuję, nigdy nie pisałam za niego wypracowań i nie odrabiałam lekcji.
Jest w peirwszej klasie liceum i korona z głowy spadła własnie. Odkrył, że
trzeba się uczyć
Co do realizacji zobaczymy. Jeśli chodzi o porządek w pokoju to jak będą
Mistrzostwa Świata w Bałaganiarstwie to ma duże szanse. To po prostu horror.
Najbardziej denerwuje mnie realizacja tzw. programu minimum - mój syn robi
dokładnie tyle, ile trzeba robić, żeby matka nie buczała. Tylko w tym roku się
przeliczył.
KOmputer i gitara - o matko. Gra już przeszło rok (samouk) a to co gra jest
takie, że ja do dzisiaj nie wiem (skończyłam szkołę muzyczną, więc gluchota
odpada), czy on właściwie umie grać czy nie ....
I wianuszek dziewczyn na płocie - chociaż tutaj to mam wrażenie, że bardziej
one za nim chodzą niż on za nimi.
A najbardziej się złoszczę dlatego, że to ja jestem od wychowywania a mój
eksmałżonek przyjdzie w niedzielę(eks ze względu na zaawansowaną chorobę
alkoholową) na dwie godziny albo i nie i powie, trochę bałagan masz.... albo i
nic nie powie.

Moja koleżanka, która też sama hoduje i też ma takie same przypadki powiedziala
ostatnio, że ma ochotę syna na aukcję wystawić

[adamo148]

Alina, nie wiem, czy to Cię całkowicie uspokoi w temacie syna, ale przeczytaj:
Też odkryłem w pierwszej klasie liceum, że jest coś takiego, jak nauka i że nie
będzie już tak, jak w podstawówce, że średnia 5,5 bez zbytecznej nauki. I
zacząłem być minimalistą - zrobić tylko tyle, ile trzeba. I tak przez całe
liceum; do matury zacząłem się uczyć tydzień przed, a to też niespecjalnie
intensywnie. Skutek taki, że maturę zdałem na trzy piątki, a potem z marszu
dostałem się na dzienne studia na dziennikarstwo i przed egzaminami też olewałem.
Jak syn jest zdolny (a pewnie jest) to sobie poradzi, nawet jeśli nie będzie
przynosił bardzo dobrych ocen, tylko przeciętne. Sam wie, ile musi robić, nie ma
sensu wywierać na niego nacisku w celu osiągania lepszych wyników, skoro
zwyczajnie go to nie kręci. A widać, że chłopak jest naprawdę w dechę, skoro
znalazł sobie zainteresowanie (gitara), dziewczyny go lubią itp.
A co do wychowania: 16 lat to wiek, kiedy rodzice mają już stosunkowo niewielki
wpływ, więc raczej nie ma sensu ganić chłopaka za nieposprzątany pokój (jak
zauważy potrzebę, sam posprząta), bo to już prawie dorosły człowiek.

[alina66]

adamo dzięki za dobre słowo

Jak nerwowa jestem, staram się nie wchodzić do jego pokoju, a w zasadzie
interweniuję tylko wówczas, kiedy obawiam się epidemii w domu wskutek resztek
żywności w jego pokoju
Potrzeba sprzątania ???????????? Nigdy.

zdolny jest owszem bardzo. Afera jest o to, że te oceny, które przyniósl są
nieprzeciętne.
Właśnie się dowiedziałam, że powiedział do swojego ojca, że matka ma rację, że
buczy o te oceny. Jest nadzieja ..

[zoee5]

Tez znam takiego. 13 Lat kończy w marcu, jest w 6 klasie i już dobrze nam daje
w kość, aż sie boje myśleć co bedzie dalej.
o bałaganie w pokoju nie wspomnię, jeszcze czegoś takiego nie widziałam,
wszystko rozrzucone na dywanie, gdzie upadnie tam leży. wcześniej sprzatałam,
ale sobie darowałam. Sprzata w sobotę i starcza tego porządku tak na ok.
godzinę.
Lekcji z reguly nie ma, albo zrobił. Tylko w szkole okazuje się, że nie
koniecznie. Pilnowaliśmy, zaglądalismy do zeszytów, ale jak nie zapisze to i
tak nie wiedzieliśmy co ma zadane. Metoda zaufania, że zrobi sam też nie zdała
egzaminu - nie robił. Nie znam metody jak go zdopingować, bo chodzi jak we śnie.