histerie 4 - latka

[saraag]

Szczerze mówiąc mam już dosyc wiecznych (od 2 miesiecy) histerii mojego
synka. Kazdy zakaz jest okupiony wrzaskiem, czasem łacznie z kopaniem i
biciem przez synka. Trzymam wtedy go za ręce, staram sie go położyc w drugim
pokoju i wyciszyc, ale bezskutecznie, wydziera sie okropnie. Sąsiadka która
mieszka nad nami ma pretensje o te krzyki i wcale sie jej nie dziwię,
chociażby dzis- niedziela 8 rano, ludzie chcą pospać a ten się drze. Naprawdę
w takich sytuacjach mam ochotę mu przetrzepać pupę porządnie albo wystawić za
drzwi i oddać komus. Jestem na granicy wytrzymałości. Przeciez nie moge
pozwolić czterolatkowi na wszystko i na to by mnie bił bo czegos zabraniam.
Czy jest na te ataki histerii jakis sposób, czy to minie? Już nie wiem co
robić, to ze mówię do niego spokojnie nie skutkuje , bo on mnie przekrzykuje
i nie słyszy co mówie i o co proszę. Mam ochotę przestac byc matką.

[dziki-imbir]

Jeju, wyobrazam sobie, jak sie musisz czuc. Tez bym miala dosyc. U mnie (mam
4-letnia Maje) bylo troszeczke podobnie, tylko w znacznie mniejszym nasileniu.
Obawiam sie, ze sami z mezem nauczylismy Maje, ze placzem mozna cos uzyskac, bo
gdy zaczynala plakac, ustepowalismy jej. Dlatego potem konsekwentnie oduczalismy
ja tego.
Gdy wpadala w histerie, mowilismy jej, ze placzem nic nie zdziala i
przeczekiwalismy atak. Zachowywalismy sie wtedy zupelnie normalnie (tzn.
udawalismy, ze zachowujemy sie normalnie, bo w srodku sie gotowalo).
Rozmawialismy ze soba, czasem mowilismy cos do Mai(tak jakby nie plakala), ale
nie dawalismy rzeczy lub nie pozwalalismy na to, o co plakala.
Oduczyla sie w koncu, ale troche nas to kosztowalo.
A dlaczego u Ciebie jest od 2 miesiecy? Moze cos sie stalo 2 miesiace temu i
maly zrobil sie nerwowy? Moze tu jest problem? A moze porozmawiac z nim? Moze on
sam ma cos do powiedzenia na ten temat?

[dorciaa]

cześć.
czytająć twój lista aż zawołałam męża. to niedowiary - ona pisze o naszych
dzieciach. u nas dzisiejszy ranek wyglądał tak:
-2,5 letnia ada otwiera oko (jest ok 8 rano). pada pytanie gdzie lala?
-ja - zaspana (to w końcy niedziela a weekendy mam wolne tylko co drugi bo
studiuję, a w dodatku wczoraj w sobotę byłam w pracy)-odpowiadam krótko
aczkolwiek treściwie - mmm
-ada nie daje za wygraną - gdzie lala
-ja-może spi w drugim pokoju
-ada - daj - juz usłyszał ja cały blok, nawet tata zerwał się na równe nogi
(choć spał w pokoju obok) i zaspany szuka lali. i taki był koniec spania. potem
obie moje latorośle (bo jest jeszcze ola 4 lata) lądują w łóżku u taty i
zaczynają bój o kołdrę która jest przecież 2*2,5 metra. jak one się pod nią
obie nie mieszczą?????. walka połączona już z gryzieniem kończy się
rozsadzeniem towarzystwa. jedna ląduje z jednej strony, a druga z drugiej
strony łóżka. płacz ogromny. ola już zrównoważona w niczym nieprzypominająca
twojego synka w kącie cicho łyka łzy - w końcu mama jest be be. ada natomiast -
lustrzane odbicie twojej latorośli - zaczyna puszczać w ruch rączki. łapie się
mojej nogi, szapie, bije, czasem gryzie. wściekłe dziecko. nie mam na to
sprawdzonego sposobu. przede wszystkim ja sama staram się uspokoić. moje
wcześniejsze wrzaski nauczyły już moje córeczki krzyczeć i to nawet głośniej
ode mnie. uczeń przerósł mistrza. z olą pomogło szeptanie na uszko. w końcu jak
patrzysz no twoje dziecko to widzisz istotę która nie wie jak radzić sobie z
emocjami. ciebie na świecie najbardziej koch i w przypadku kary ciebie
najbardziej nienawidzi ale do kogo się ma przytulić jak mu jest źle. coś
zmalował karzesz go a on ma tak naprawdę tylko ciebie. to dla dziecka bardzo
trudne. bo to ptzrcież w twoich ramionach znajduje ukojenie po tym jak
wyładował agresję. kiedy sama zrozumiałam, że przekszykiwanie nie ma sensu i
tylko boli gardło wpadłam na pomysł szeptania. aby to usłyszeć dziecko musi się
wyciszyć. skupić uwagę. a jeśli do tej pory nigdy tego nie robiłaś będzie to
dla niego zaskoczenie - że można prowadzić rozmowę w inny sposób. j szepczę do
uszka powoli. najpierw uspokajam furiata. proszę aby nie płakała, bo tylko lecą
łęzki a z noska gile (to ostatnie najbardziej działa na adę, bo nie znosi mieć
wycieranego niska). a potem staram się opowiadać : a wiesz jakby ta szklanka
spadła to byś sie poparzyła, bardzo. pamiętasz jak mama prasowała i oparzyła
się żelaskiem i miała czerwoną raczkę i skóra schodziła, i ty też byś miała
tanie si na rączce albo na buzi, i trzebaby było jechać do szpitala. w trakcie
tej rozmowy ada przy której kucam już siedzi na jednym kolanie i nie płaczi,
nie krzyczy. staram się często potakiwać głową wtegy ona też potakuje i myślę,
że rozzumie choć i tak za 5 min. zapomni ale już nie jest zła zdenerwowana,
zaczyna znów się bawić. jest to dobre rozwiązanie w sytuacjach konfliktu w
miejscach publicznych. wiele razy widziałam zapłakane dzieci i krzyczące na
nich matki i też kiedyś taka byłam. jednak jak spojrzy się na to z boku to
wygląda to okropnie. w końcu dziecko to tylko dziecko. i jesteśmy dla niego
wzorem wiąc niech nie uczy się takich postaw. jeśli ciężko ci zapanować nad
sobą pomyśl jak komicznie musi to wyglądać z boku. z twojego listu się
uśmiałam, przepraszam, ale widziałam poprostu siebie szamocząca się z
dziewczynkami wydzierającymi sobie po raz kolejny inna zabawkę. spójrz na to z
dystansu i spróbuj poszeptać a to uspokoi i ciebie i malucha.
odwagi i powodzenia.
a pzry okazji napisz czy się udału. będę miała silny argument zanim jak ty to
piszesz wystawię je obie za drzwi i niech ktoś je weźmie.
pozdrawiam.
dorota

[agcza]

znam ten ból. Mam 5 latka, ale takie histerie znam juz od 2 lat. Tez potrafi
wydzierać się z byle powodu. Ja reaguję na to krzykiem i biciem. I wiecie co??
To nie działa!!! Do dzieci trzeba naprawde duuuużo cierpliwości i bardzo
spodobal mi się pomysł z szeptaniem- od dzisiaj stosuję. Dziecko nie potrafi
radzić sobie z pewnymi sytacjami i stąd taka agresja. Mój synek często po tym
jak go wykrzyczałam i zbiłam potrafił powiedzieć: przytul mnie... I co wy na
to? To właśnie dowód na to, że ta agresja nie jest skierowana bezpośrednio do
nas, chociaz czasem tak to wygląda, ale na zewnątrz do tego dziwnego świata.
Pomóżmy naszym dzieciom go zrozumieć i ich ataki przeczekujmy ze spokojem , a
potem tłumaczmy te emocje żeby one w końcu zrozumiały. Ja obiecuję tak robić -
to znaczy robię tak od dawna tyle że nie konsekwentnie i to mój błąd.

[migotka2000]

Święta racja Siostro!

Ostatnio miałam taki czarny tydzień z moim wtedy 2,4 latkiem, wydarłam się parę
razy, efekt był odwrotny i widziałam jak Synek traci poczucie bezpieczeństwa,
co prowokowało go do jeszcze bardziej gwałtownych zachowań.
Było ciężko, wzięłam nawet raz coś na uspokojenie, żeby wyluzować. Wyluzowałam
i Syn też.

[saskia123]

www.psychologia.edu.pl/index.php?dz=poradniafaq&op=opis&id=3189

[jola_ep]

Mam w domu takiego "histeryka". Co jakiś czas - od kiedy miał 2,5 roku ma
okresy wzmożonych histerii. Nie radzi sobie chłopak z własną frustracją i tyle.
Zauważyłam, że najlepiej jest, jak w pierwszym momencie nie reaguję. Żadnego
tłumaczenia, uspokajania, tulenia, dotykania, krzyku. Po prostu jestem obok -
zupełnie spokojna. Dopiero jak wychwycę odpowiedni moment uspokajam, rozmawiam,
tłumaczę ("ale cię to zezłościło", "poczekam, aż przejdzie ci złość" itp.). Po
takim okresie "hiterycznym" zwykle następuje spokojny okres.
Mój 5-letni synek opracował już swoje własne metody radzenia sobie ze złością
(warczy, robi minki, zakłada ręce, albo ucieka w ciemny kąt).

Pozdrawiam
Jola

[kalpa]

skąd ja to znam....
pozdrawiam ciepło
kalpa

histerie 4 - latka - relacja z działań

[saraag]

Szeptanie troche pomogło, przynajmniej mnie na skołatane nerwy. Mały sukces - 4
dni bez histerii, dzisnieco gorzej, z powodu wybici az rytmu przedszkola ale
staram sie jakos sobie radzic. Niestety najgorzej jest gdy moje wahania
nastrojów nakładają się na jego - byle do wiosny)))

[mamciaa]

Mam te same problemy, dlatego podciągam ...bo warto i potrzeba. Pozdrawiam

[mordkanka]

Dziecko mojej siostry też przechodziło taki okres. Było niemożliwe - wiem, bo
mieszkamy w bliźniaku i slyszałam wrzaski małego, krzykiem wymuszał wszystko. W
końcu szwagier nie wytrzymał i, bardzo niepedagogicznie, wlepił małemu parę
mocnych klapsów. Dziecko nigdy wcześniej nie dostawało w pupę, więc było tak
zdzwione "laniem", że zamilkło. Nie popieram bicia dzieci, ale w tym wypadku
jestem skłonna rozważyć taką ewentualność

[olkamaz]

Musze przyznac ,że nie mam 4-letniej histerycy tylko ..DYSPOZYTORA., tak cały
dzień próbuje nami rządzić/bo się nie dajemy/-ale nas to duzo kosztuje,/ ty zrób
to... ty to...., kiedy sie razem bawimy-ona oczywiscie narzuca w co i kim każdy
będzie , nie sprawia mi to żadnej przyjemnosci a ona nie ustępuje, raczej męczy
to nas, wymyslam rózne zabawy ale nie ...ona ma lepsze, malujemy -ona decyduje
co...i tak cały dzień, sama bawi się niewiele. chodzi do przedszkola więc na
brak towarzystwa nie powinna narzekać, despotka z niej niesamowita, histeri
niema ale jak nas ktos odwiedzi to jest niemożliwa,ciagle cos chce..mimo,ze
bardzo duzo jej tłumaczymy ona swoje....jesteśmy zmęczeni, przypomina to ciagłe
wojny..

[kobylaa1]

skąd to znam..........

[milka_milka]

Och, super, nie jestem sama. A już myślałam, że tylko ja mam wściekłe
dziecko

[agn]

U mnie też bywały histerie i to nie mało. Zwykle jednak wiązały się z jakimś
trudnym okresem (np. pocżątek przedszkola) i przechodziły nawet nie wiedzieć
kiedy. A potem powracały, także nie wiedzieć czemu. Nazywamy to złymi
okresami. Jedyne wyjście: być twardym , nie ulegać, nie bić i umiarkowanie
karać, po prostu przeczekać histerię i zabrać się do spokojnej rozmowy (gdy
dziecko dojdzie do siebie i tłumaczenia). To jest trudne, ale skutkuje. Raz już
byłam na skraju załamania się, gdy moja córka (jakiś rok temu) urządziła mi
godzinną histerię, że mam jej coś kupić. Wezwałam wtedy po pomoc męża, bo po
prostu nie dało się jej przyprowadzić do domu (było to podczas powrotu z
przedszkola), a mała była już za ciężka, żebym ją wzięła na siłę. Ale to był
ostatni taki przypadek (oczywiście nic jej wtedy nie kupiłam, a to głównie
dlatego, ze taką formę wymuszenia trzeba było po prostu ukrócić). Gdyby ładnie
poprosiła pewnie dostałaby lizaka czy książeczkę.

[dniowka]

Jak myślicie e-mamy, czy takie histeryczne dzieci zawsze były, czy może my
stosujemy zbyt miękkie metody wychowawcze? Czy jak dziecko tak się zachowuje,
to znaczy, że jest źle wychowane, czy że ma taki temperament i zwiększenie
dyscypliny tylko by nasiliło bunt? Bo ciągle mnie to dręczy czy ja się moim
dzieciakom pozwoliłam rozbestwić i wyrosną na nieznośnych ludzi, czy to tylko
taki etap?

[migotka2000]

Trzeba trzymać ręke na pulsie i obserwować dziecko, siebie i to co sie dzieje w
rodzinie. Jestem zdania ,że nie ma dymu bez ognia - skoro narzuciłam Synkowi
pewne ograniczenie, ma prawo się buntować, skoro ja krzycze, to on też itp.

Ja tu nie widzę innego wyjścia jak maksimum cierpliwości i mądrość w
postępowaniu, przez która rozumiem nieustające próby zrozumienia, co dzieje się
w tej małej, ślicznej główce. To taka magiczna część bycia supermamą

[odzia]

Dolaczam do klubu, moja 4latka, tez histeryczka i do tego dyspozytorka(patrz
j.w).Mam jeszcze 2,5latke aniola wrodzonego.Zero negatywizmu, slodka, uwielbiana
przez wszystkich.Cale szczescie w nieszczesciu mam dobry kontakt z obiema.Nie
przylepiam etykiet do zadnej, traktuje rowno jak to tylko mozliwe co nie znaczy
ze maja te same rzeczy i zabawki. Cenie indywidualizm kazdej z nich. Ale czasami
wysiadam psychicznie, nie stac mnie na zelazna konsekwencje, nie wiem co robic.
Czytam wszystko co wpadnie mi w rece by pomoc starszej i sobie.Bardzo pracuje
nad soba, bo wiem ze kilka rzeczy to powielanie moich bledow.Ale pozostaje
pytanie wielu mam?Jakim sposobem ma tak rozne dzieci?Wlasnie jestem w trakcie
lektury, starego bestselleru pt"Geny a charakter".Nigdy nie bylam entuzjastka
genetyki behawioralnej, zawsze myslalam, ze to srodowisko bierze gore, ale po
tej lekturze nastapi chyba rewizja moich pogladow!!!!Wiele mozemy zdzialac, ale
temperament jest niezmienny!Wiele cech osobowosci rowniez wydaje sie byc
dziedziczona, choc w tym temacie sa straszne wojny miedzy fachowcami.Jednak
warto zainteresowac sie drugim frontem i poczytac cos o badaniach genetykow
behawioralnych.Chyba wielu odetchnie z ulga.Pozdarwiam

[clakier]

Witajcie... moja 4,5 letnia córcia właśnie za moimi plecami
leży w łóżku i wrzeszczy na cały regulator "nie śpię nie
śpię!!!!!!".... Staram się udawać ze nie słysze,
bo nie pomaga prośba, ani groźba....
zaznaczam ze zazwyczaj spi już po 20.00.. po całym rytuale.. czytanie bajeczki, przytulanie.. dziś rytuał też był...ale upór dziecka ze nie zaśnie chyba silniejszy.... ratunku....

[mama1974]

Polecam lekturę "Wychowanie bez porażek" T.Gordona.
Ja kupiłam i zaczęłam czytać bo nie wiedziałm jak reagować na zachowanie mojej prawie 4 latki.
Wiecie, powoli stosuję proponowane tam metody i iodkrywam, że "to działa".
Przede wszystkim za dużo gadamy )

mama