ręce opadają

[mmmada]

Mam 2,8 letnią córkę zawsze była dzieckie bardzo ruchliwym,ale to co teraz
wyrabia wyprowadza mnie z równowagi totalnie.Nie potrafi skupić się na jednej
rzeczy najlepiej jak robi wszystko razem. Od jakiegoś czasu nie słucha mnie i
obserwuje jaka będzie moja reakcja-mogę powtarzać kilkakrotnie aż w końcu
muszę krzyknąć,w sklepie czy urzędzie ucieka,dotyka wszystko co jest możliwe
a nawet dochodzi dotego ,że podnosi na mne rękę i mówi ,że nie chce mamy.Tak
samo zachowuje się w stosunku do babci.Nie wiem jak z nią postępować
krzkiem,klapsem?Czasami brakuje mi sił chcę być dla niej najlepszą mamą ale
myślę,że mi to nie wychodzi.Chciałabym aby chciaż mnie słuchała.Co mam
robić?

[mamajuleczki27]

niestety muszę ci powiedzieć że TAKI WIEK!!! ja mam to samo, teraz niby
podchodzi do mnie moja Julka, niby się cieszy ale bije, szczypie, rzuca się na
podłogę, w sklepie jak nie kupię kinder jaja to zgoroa, krzyk i płacz, musisz
to jakoś przeczekać, starać się nie zwracać na nią uwagi, może jak zobaczy że
nikogo to nie rusza to się jakoś opamięta. głowa do góry!!

[arozanska]

Witaj, przeszukaj troszkę posty i poczytaj o załamanych mamach trzylatków... Ja
się po lekturze troszkę wyluzowałam. Adaś własnie przed miesiącem skończył trzy
latka, ale takie zachowania jak opisujesz dają się nam od co najmniej trzech
miesięcy we znaki.... Zdarzało się nam, że w tej bezsilności dawaliśmy klapsa,
ale szybko zrezygnowaliśmy, bo takie postępowanie nic nie pomagało a wręcz
pogarszało sprawę. Teraz nagradzamy Adasia dobrym słowem, za każdym razem, gdy
jest fajoski a nie skrzywiony czy nie posłuszny. Rączka też często się na nas
podnosiła a i teraz czasami mu się zdarza . Słuchanie się nie jest również
jego mocną stroną. Ja mam wrażenie, że on walczy z nami o swoją pozycję i
sprawdza granice (nie tylko naszej wytrzymałości). Jesteśmy konsekwentni i
staramy (!!) się być spokojni. Choć to bardzo trudne, szczególnie, gdy słyszy
się "nie lubię cię", "lubię tylko mamę" itd. Już komuś pisałam, że
wprowadziliśmy też system buziek. Kartka podzielona jest na dni tygodnia i
rubryczki z piktogramami które symbolizują na przykład przedszkole, poranek,
pobyt w domku, zachowanie podczas nieobecności mamy (z tym mieliśmy straszny
problem). Za to zbiera uśmiechnięte buzki (lub czasem smutne). Wie, że jeżeli
buziek uśmiechniętych będzie miał dużo na jednej kartce to go czeka coś
przyjemnego (ale żadna wielka zabawka!!) Jak jest miły to mówimy mu jak jest
fajnie, jak przyjemnie. Na dzień dzisiejszy mogę powiedzieć, że pomogło...(UFF).
Jest spokojniej. To co napisałam to duże uproszczenie całej sytuacji, ale w
skrócie tak to wygląda. Nie jest idealnie, bo trzylatki chyba już takie są...,
ale lepiej.
Nie wiem, czy moje rady coś Ci dadzą. Mam nadzieję, że tak, czego Ci serdecznie
życzę.
Pozdrawiam ciepło
Mamania

[estra1]

witaj! troche przyznam ci odetchnelam mialam zamiar napisac post podobnej
tresci.Moj synek konczy 3 latka i od jakiegos czasu mamy w domu terroryste,w
roznych madrych gazetach pisza ze 3 latki po okresie buntu lagodnieja ,ja widze
zgoła co innego,ma byc tak jak on chce w przeciwnym razie wrzask,zanoszenie sie
placzem az do wymiotow no i naturalnie nie kocham mamy!!!!mysle ze jedynym
ratunkiem w tym momencie jest zelazna konsekwencja, nie uleganie histerii i
prosbom,ja zakazalam reagowac babci ,bo u nas zawsze w przypadku awantury
babcia biegla na pomoc ,a moj synek czul sie bezkarny,dodam ze potrafi byc
bardzo grzeczny i bawic sie sam bardzo dlugo,ale jak sobie cos wymysli to nie
ma zmiłuj.Bądzmy dobrej mysli,i badzmy konsekwentne ,zeby pózniej nie biadolic
ze nie radzimy sobie z nastolatkami.Pozdrawiam

[falafala]

To moja coreczka w tym samym wieku i wlasciwie podobnie. "Nie" to glowne slowo,
robienie "na zlosc" to ulubione zajecie, uciekanie, protestowanie itd. Teraz
zlapala katar bo biegala z golymi nogmi po zimnej posadzce u znajomych. Rece
zimne nogi zimne ale skarpetki zdejmuje i co bic sie z nia by zalozyla? Macham
na to reka i licze, ze katarek jest wystarczajaca kara za niesluchanie i
nastepnym razem jak jej to przypomne da nalozyc skarpetki. Czekam, az przejdzie
jej ten okres, czasami sie smieje, czasami wsciekam, czasami tlumacze pol
godziny, ale coz wiecej mozna zrobic, cierpliwosc najlepszym doradca.

[vatum]

No wlaśnie... Jak sobie radzily nasze matki i babcie bez internetu
Ja idę ze swoją bestią w przyszły wtorek do psychologa, niech nas ratuje bo ostatni weekend przepłakalam z bezsilności, zmęczenia i beznadzieji... Po wizycie pewnie coś napiszę innym mamom na forum.
Pozdrawiam cię serdecznie i życzę duuuużo wytrwałości

[migotka2000]

Też czasem zdarzy mi sie popłakać z bezsilności, zwłaszcza, że jestem w ciaży i
hormony mi raczej szaleją.

Misiek ma 3 lata i 2 mies, kongo zaczęło sie jak miał jakieś 2,5 roku Teraz
jesteśmy na etapie głuchoty i histerycznego płaczu w celu wymuszenia np.
włączenia bajek w TV, dania czegoś słodkiego przed obiadem, itp.

Tak jak piszą dziewczyny - żelazna konsekwencja, cierpliwość i ... praca nad
swoimi własnymi nerwami, wspomagana herbatą z melisy. Dodam, że sprawę
ułatwiają przejrzyste zasady - typ: po tej bajce wyłączamy TV, szalejesz przy
wieczornym myciu i przebieraniu - nie wystarcza nam czasu na czytanie, uciekasz
na podwórku - wracamy do domu. Sprawdza się też "zdarta płyta" - "załóż kapcie".

Dzisiaj na ten przykład nie poszliśmy na zajęcia przedszkolne na 11.15(!), bo
Michał odmawiał współpracy we wszystkim - od wstania z łóżka o 9.30, poprzez
zjedzenie śniadania, a na ubraniu się skończywszy. Zapowiedziałam, że jak się
nie uspokoi i nie pospieszy, na zajęcia nie pójdziemy. Po tym jak mi zwiał na
golasa przy ubieraniu - powiedziałam basta. I nie poszliśmy - z początku nie
załapał, ale po chwili była rozpacz, dlaczego nie idziemy do "szkoły".
Wytłumaczyłam mu, że ponieważ się ociagał, nie słuchał mamy i źle zachowywał,
zamiast sprawnie zjeść sniadanie, ubrać się itp, zabrakło nam czasu na to,żeby
zdążyć do "szkoły", a spoźnialskich nie wpuszczają.

Szczerze mówiąc żal mi było tych zajęć, ale jak pomyślałam, że czeka mnie walka
o to,żeby go wyszykować, wsadzić w wózek i gnać spocona z wielkim brzuchem
przez pół osiedla, to stwierdziłam,że będę wściekła nie tylko na niego, ale też
na siebie,że pozwalam trzylatkowi na manipulowanie sobą i moim czasem.

Jakiś czas temu pisałam "czy za dużo nie wymagam od trzylatka", chyba
rzeczywiście czasem zbyt wiele od niego wymagałam, ale fakt pozostaje taki,że
nie pozwolę dziecku manipulować sobą. A to naprawdę łatwo odróżnić - kiedy
dziecko zaczyna manipulować, a kiedy zgłasza rzeczywistą potrzebę czegoś.

[bazylea1]

moj syn jest w tym samym wieku i zachowuje się IDENTYCZNIE. dodam że nigdy nie
był spokojnym i grzecznym dzieckiem ale ostatnio jego zachowanie przekracza
wszelkie granice. na dodatek na dniach ma urodzic się młodszy brat wiec w domu
jest trochę napięcia z tego powodu a moje nerwy są w strzępach. ja krzyczę i za
karę zamykam w pokoju 'na przemyślenie', jeśli ucieka na ulicy albo cos niszczy
to na siłę go odciągam, przenoszę. klapsow nie stosujemy, jestem przeciwniczką
bicia. najlepiej ostatnio działa to zamykanie. chwilę pochlipie i przestaje,
wychodzi i mówi że przemyślał sprawe i w końcu wykonuje polecenie np nałożenia
skarpetek. czasem też ma zakaz oglądania dobranocki za jakies większe
przewinienie, tylko trzeba mu przypominac za co. jak sie zachowuje ładnie to
jak najwięcej chwalimy i podkreślamy jak jest miło i że mamy więcej ochoty na
zabawę z nim. na razie marne są efekty ale liczę że w końcu to przejdzie. grunt
to żelazna konsekwencja.

częściowo przyczyną jest też nuda, teraz podczas 3-dniowego weekendu
doprowadzał do szału mnie i męża co chwila. trudno go ostatnio czymś zająć,
wspolne zabawy zajmują go na parę minut. w tygodniu chodzi do żłobka i potem
zachowuje się lepiej jak się tam wymęczy i wybawi.

[bazylea1]

aha, zgadzam się z Migotką - jesli grozimy czymś to musimy to spełnic chocby
nie wiem jak nam było żal np wyjscia do znajomych. nie wolno stosować grozb
których nie jestesmy w stanie spełnic (np że zostawimy dziecko samo w domu).

[asia_asica]

Twoja córka przechodzi teraz bunt dwulatka. Wyznacza sobie granice do jakich
może się posunąć. Przez takie zachowanie dziecka przejśc musi kazdy rodzic.
Najważniejsze to nie dac się wyprowadzić z równowagi i pokazać dziecku, że nie
na wszystko może sobie pozwolić. Nie krzycz, nie bij, bądź opanowana. W
sytuacji gdy maluch jest bardzo niegrzeczny najlepiej przykucnąć przy nim tak
by patrzył Ci w oczy i ostrym tonem powiedzieć mu, że jest niegrzeczy, jesteś
na niego zła i wytłumaczyć mu na czym polega jego złe zachowanie. Dziecko na
swój sposób to rozumie - nawet jeśli wydaje CI się, że to dla niego zbyt
skomplikowane

VANILIOWE FORUM DLA KOBIET - Zapraszam

[migotka2000]

Dodam,że dobrze jest sprawdzić czy dziecko wie za co dostało burę lub ponosi
karę. Pamiętam jedną sytuację, kiedy moje dzeicko wogóle nie potrafiło
zrozumieć dlaczego byliśmy z mężem źli i zapytane podało zupełnie abstrakcyjny
powód. Wtedy, już na spokojnie, tłumaczyliśmy mu dlaczego jego zachowanie było
złe i na konieć zapytaliśmy jeszcze raz, za co nie może dzisiaj oglądac bajek.

I jeszcze jedno - starać się chwalić jak najwięcej. Czasem za bardzo
koncentrujemy się na złum zachowaniu i zapominamy,że nasze dzeici potrafią
zachowywać się super.

Dzisiaj byliśmy na zajęciach przedszkolnych i moje dzeicko jeszcze zanim dobrze
wstało z łóżka powiedziało, że dzisiaj idziemy do "szkoły", że on ładnie zje
śniadnie, ubierze się itp. Tak też było i chwaliłam go za to bardzo.

Co było w samym przedszkolu - hmmmm, chwalić nie było specjalnie za co, trzeba
było dać pogadankę na temat deptania po plecach innym dzieciom, ale dzień minął
raczej spokojnie.

[mama.ludzika]

Cierpliwość, opanowanie, stalowe nerwy, niekrzyczenie i niebicie- to wszystko
za mało. Zresztą wątpię, czy przy takim dziecku ktokolwiek (nie pod wpływem
silnych środków uspokajających) da rade zachować stoicki spokój.
Podobnie jak Arozanska polecam mobilizowanie dziewczynki nagrodami. Kartka na
ścianie i nagradzanie każdej możliwej rzeczy. Dzieci naprawdę się starają,
czują satysfakcję, w ogóle WIDZĄ PROBLEM.
U nas jest: kwiatek za spanie w swoim łóżeczku, serduszko za szybkie przyjście
do łazienki do mycia, dinozaur za ładną zabawę, słonko za niemarudzenie przy
ubieraniu...(różne kształty wycięte z kolorowego samoprzylepnego papieru, mała
sama sobie przylepia)
Szczerze mówiąc trochę mnie już to męczy, ale dzięki tym nagrodom córka dziś
śpi sama w łóżeczku, daje się ubrać i umyć i ja się już nie wydzieram. To
naprawdę działa! Powodzenia.

[migotka2000]

Muszę też zrobić taką tablicę. Nie pierwszy raz słyszę, że to działa na
trzylatki!