Czy Wasze dwulatki Was słuchają..?

[mama_adasia]

No właśnie bo mój 2 letni syn nie bardzo. słucha taty, babci, drugiej babci,
wujków cioć itp. a ja mogę mówić, prosić, najgorzej jest z zasypianiem w
ciągu dnia, jest śpiący a nadal kombinuje, usypia po pół godzinie walki.na
odmianę jak usypia będąc z tatą w domu to robi to w kilka minut.Pewnie to
bunt dwulatka bo synek uwielbia słowo "nie",ale co bym nie robiła to
niesłucha.
czytałam język dwulatka i inne książki, staram się nie krzyczeć, spokojnie
się zachowywać itp.ale to na nic.
a jak jest u Was?
pozdrawiam

[joasiiik25]

Bezwzglednie slucha

[mama_adasia]

joasiiik25 napisała:

> Bezwzglednie slucha

ja też tak chcę, pewnie za wiele mu pozwalałam jak był mniejszy.a to operacja
na przepuklinę ato choroba a to cos tam i tak to zakodował

[joasiiik25]

moj syn tez jest naszym pupilkiem i tez nie trzymam go krotko
ale wie,ze mama jest stanowcza i,ze nie ma zartow i tupania nogami...

Kacper tak naprawde jest grzecznym dzieckiem
rozpuszczonym, ale poslusznym

[barrtis]

joasiiik25 napisała:

> moj syn tez jest naszym pupilkiem i tez nie trzymam go krotko
> ale wie,ze mama jest stanowcza i,ze nie ma zartow i tupania nogami...
>
> Kacper tak naprawde jest grzecznym dzieckiem
> rozpuszczonym, ale poslusznym
>
>


ty wszysto najlepiej....kacper to i tamto, nie chwal sie.

[lila1974]

Nelcia jak czasem
Charakterek ma z pewnością bardziej wymagający niż Koniczyna.

[red_dwele]

ja mam złotego dwulatka, mnie się słucha bardzo, miewa różnorodne nastroje i
bunty ale ogólnie jest do ujarzmienia i nie miewam specjalnych problemów na tym tle.

[mamamarcelka]

Witaj w klubie mój Marcyś skończył2 latka miesiąc temu i jak przeczytałam twój
post to uderzyło mnie coś!!! jakbym ja to pisała
Każde dziecko jest indywidualne i ma swój charakterek i moj mały jest taki sam
przynajmniej w tych sytuacjach.
Ja widze po 14 że ledwo chodzi a ten mówi"mama ja jesce bawie" i ani prośby ani
krzyki nie skutkują ale w końcu daje spokój i kładzie się spać choć też walczy
jak lew i zagaduje i wymyśla.Z tatą jest inny.

A co do zachowania niesłucha się mnie ale to tylko dlatego że ja go trzymam
krótko a inni pozwalają na wszystko , spędza ze mną prawie cały dzień i jak
wraca tata, czy ciocia babcia wpadnie to mnie juz nie ma bo wie ze oni mu
wszystko.(mimo moich sprzeciwów).
Pogodziłam się z tym ma zacięty charakter i tyle.
a tobie zycze powodzenia

[iwles]

Mój syn ma wprawdzie 3 lata, ale zawsze słyszy tylko to, co chce usłyszeć. Za
pierwszym raze.
Za drugim albo trzecim - nie ma wyjścia, juz nie może udawać, że nie wie o co
chodzi.

[janka007]

Zapytaj raczej - czy są tu jakiekolwiek dwulatki, które się słuchają. Jesli
tak, należy się natychmiast udać do psychologa na terapię rodzinną.

[driadea]

Znaczy, kto ma się udać?

[janka007]

Rodzina dwulatka. Dwulatki mają to do siebie, że testują granicę i swoją
odrębnosć od świata. Jeśli nie sprawiają żadnych kłopotow, to albo rodzina do
perfekcji opanowała komunikację z nimi (a znaleźć taką rodzinę, to znaleźć
rzadki diament), albo jest coś nie tak z nią lub z rozwojem dziecka.

[driadea]

Kwestia dyskusyjna. Ale od razu na terapię?! Może wystarczy zasięgnąć zwykłej
porady, sprawdzić czy i ew. co jest nie tak, a nie od razu poddawać się
terapii, nie?
Moja córka nie sprawiała nigdy (tzn. dotychczas, co będzie, zobaczymy) żadnych
problemów wychowawczych, żadnych buntów nie przechodziła, granic nie badała
(chyba, że subtelne "kupisz mi lizaka? - nie, kochanie. -szkoda, to może
jutro?"), a podobno jest zupełnie zdrowa. Zanczy, że albo ze mną coś nie tak,
albo jestem diamentem?

[janka007]

driadea napisała:

> Kwestia dyskusyjna. Ale od razu na terapię?! Może wystarczy zasięgnąć zwykłej
> porady, sprawdzić czy i ew. co jest nie tak, a nie od razu poddawać się
> terapii, nie?

Zależy, co rozumiesz przez terapię Czasem idziesz na terapię i jednorazowa
porada wystarczy - ale to rzadkość.

Zanczy, że albo ze mną coś nie tak,
> albo jestem diamentem?

Dokładnie Albo jesteś rzadką mistrzynią w porozumiewaniu się z dzieckiem i
szacunku do niego, albo ważną część ekspresji jej osobowości stłumiłaś (ty lub
inne osoby ją wychowujące). Właściwie czemu nie to pierwsze?

[driadea]

A to da się jakoś sprawdzić? Bo może tłumię..?

[janka007]

Krótki test przez internet? Nie, nie da się, mozesz się tylko zastanawiać
głęboko nad sobą cały czas jak kazda odpowiedzialna matka. Ideał wychowawczy to
wychować dziecko, które śmiało wyraża siebie i własne potrzeby, nie
przekraczając przy tym norm kultury i dbając o potrzeby innych.

[driadea]

hehe, dziękuję

janka 007

[mama_adasia]

janka007 napisała:

> Zapytaj raczej - czy są tu jakiekolwiek dwulatki, które się słuchają. Jesli
> tak, należy się natychmiast udać do psychologa na terapię rodzinną.

e, no chyba lekka przesada z tym psychologiem, cała rodzina ma lecieć? bez
sensu. mój syn jest dzeckiem żywym, na miejscu nie usiedzi, biega, gada i w
ogule ma posolone, nie trzyma się maminej spódnicy, siedzi z babcią jedną i
drugą, ciocią, kuzynką itp. bez ryków,widoczny jest u niego bunt dwulatka, ja
popuściłam granice a raczej mało ich wyznaczałam i mam tego świadomość. nie
bedę jednak latać do psychologa bo mój syn mnie nie słucha.chciałam tylko
wiedzieć czy jest tu więcej takich mam bo to trudne jak mówidz sto razy a on
swoje.

[janka007]

Nie zrozumialas Iść do psychologa trzeba wtedy, kiedy dziecko się
stuprocentowo słucha, bo to nienormalne.

[mama_adasia]

sorki, myślałam że mówiłaś że jak NIE słucha to mam lecieć.
pozdrawiam

[bri]

W zasadzie tak, chociaż ostatnio zaczęła się strasznie guzdrać. Robi to o co
proszę ale trwa to dłużej. Oczywiście stosuję różne groźby i przekupstwa. Np.
jeśli nie usiądziesz w wannie to kończymy kąpiel; jak nie pozbierasz kredek to
za karę pójdziesz do swojego pokoju itp.

Najgorzej nam idzie chodzenie po dworze. Nie chce za nic chodzić za rączkę,
więc jak się zbliżamy do ulicy to biorę ją na ręce.

[driadea]

Słuchała. Była i jest (ma 37 m-cy) bardzo grzeczna.

Driadeo

[lila1974]

Twoja Glorka to już legenda obrasta

[driadea]

He he. Al;e tak poważnie - ona naprawdę jest i zawsze była, nawet jako
noworodek, absolutnie grzeczna. I nie, że jest jakaś upośledzona (no, mam
nadzieję), bo umiejętności, zainteresowania itd. to raczej w normie, po prostu
grzeczna jest, no

[lila1974]

Po mamusi, czy innych przodkach?

[driadea]

Po mamusi i po przodkach mamusi. Po tacie t.y.l.k.o urodę odziedziczyła, ale
to dobrze, śliczna jest

[aluc]

słuch ma dobry
z rozumieniem wszystko w porządku
rozumie również to, że wszystko można olać z góry )))

[aarian]

sluchal. ale jakos przestal. od ok 2 tyg zrobil sie taki niegrzeczny, ze nie
moge sobie z nim dac rady. doskonale rozumie co sie do niego mowi, ale ma to...
w pampersie

[agra7]

No wlasnie, mam to samo. Najgorzej ze przestalismy chodzic do znajomych, bo
jakby nie pilnowac mojej hiperakywnej, dwu i pol letnie panny zawsze narobi
jakiejs szkody. To seduszko pekniete, to magnesik z lodowki. Glupio mi w takich
sytuacjach jak cholera. I niby im starsza tym pokorniejsza, ale tego typu spraw
na prawde nie moge uniknac. Co robic? No wlasnie, do jakiego stopnia jestescie
ostre w stosunku do swoich dzieciakow?

[ana119]

mój dwulatek od pierwszych dni ma temperament! przeczytałam trochę książek na
temat wprowadzania reguł i teraz widzę efekty! jeszcze w lipcu na spacerze
potrafił wymuszać dokąd idziemy czy uciekać a teraz pełna kultura! zauważyłam,
że mały musi mieć uporządkowany dzień czyli dokładnie o tej godzinie chodzi
spać, jedzenie też o stałej porze (jest niejadkiem!), sprzątnie zabawek
(oczywiście uczy się obserwując nas ale sam tez coś zaniesie do pojemnika),
mycie. reguły badzo pomagają i mały tak ostro nie reaguje na ostrzeżenia. tylko
trzeba być konsekwentnym...

ana

[aarian]

moj dwulatek ma taki uporzadkowany plan dnia od urodzenia. o stalych porach
karmienie, spanie, kapanie. i jak widac robi co chce, wiec to w moim przypadku
nie ma znaczenia. do tego ostatnio ryczy na widok jedzenia.

[ana119]

przybliże jak to wyglądają takie "ceremonie" np. kiedy ubieramy się to mały ma
to zakumunikowane i ma siedzieć na krzesełku a nie ubieranie z zaskoczenia z
ganianiem po całym domu (tak było z nianią!), kiedy ma dostać coś do jedzenia
to bezwdględnie myjemy rączki, kiedy ma być spanie (z tym był prawdziwy problem
bo jako niemowlę wymuszał zasypianie tylko przy butli) to idziemy o stałej
godzinie bo inaczej ze spania nici... nauka samodzielnego zasypiania to
oddzielny temat bo tego też można dziecko nauczyć i mi bardzo pomogła malutka
książeczka "Każde dziecko może nauczyć się spać". nam bardzo te "ceremonie
pomogły bo mały był "żywy" tak bardzo, że zastanawiałam się czy to nie ADHD.
oczywiście mały jest nadal temperamentny ale teraz spokojnie mogę iść sama do
lekarza (wcześniej patrząc na niego powiedział, że mi współczuje!) czy też
potrafi posiedzieć z nami przy stoliku w restauracji kiedy jemy obiad. to duży
sukces!

[ana119]

co do jedzenia to mały na obiad je na zmianę zupę (mięso miksuję) i makarony z
sosem. mięsa, jarzyn owoców nie może być nawet na talerzu. też nie wiem co
dalej będzie ale nie zmuszam go do jedzenia czegos czego nie lubi. kiedyś mój
mąż też był niejadkiem i rozumie małego

Moja prawie 3 latka mnie raczej słucha,

[ania.silenter]

za to młodsza córka (19 miesięcy) w ogóle((. Ale ona nie słucha nikogo((.
Taki charakter.
pozdrawiam

[agnes0101]

Według mnie wszystko zależy od wyznaczonych granic przez rodziców i oczywiście
konsekwencji. Całkiem nie dawno była gdzieś dyskusja na temat sprzątania
zabawek, tzn. wieku dziecka od kiedy można wymagać tej czynności od dziecka.
Jakie było moje zdziwienie gdy kilka z mam stwierdziło że 1,5-2 letnie dziecko
nie należy "zmuszać" do sprzątania. No cóż jeśli w ten sposób podchodzi się
również do pewnych zachowań dziecka - na zasadzie bo jest małe, nie chce mi się
z nim kłócić - to się nie dziwię. I tu nie chodzi mi wcale o wytrenowanie, czy
tłumienie zachowań dziecka. Któraś z mam tu pisała o tym, że ważne by dziecko
miało stały rytm dnia. W pełni się z tym zgadzam, bo widzę to na przykładzie
własnego syna. Jest to zwłaszcza odczuwalne w weekendy gdy jest z nami. Jeśłi
weekend jest "na wariackich papierach" tzn. zakupy, goście etc, bez drzemki,
zabawy czy jedzeniu o odpowiedniej porze Mały jest jakby wytrącony z rytmu
który towarzyszy mu w ciągu tygodnia, przez co bywa nieznośny. Staramy się
więc , nawet gdy chcemy gdzieś wyjść to po jego popołudniowej drzemce i
obiedzie. I jeszcze jedno, mój syn wie doskonale kiedy może szaleć a kiedy ma
być sposób, zawsze staram się go uprzedzać, np. gdy zamierzam zmienić mu
pampersa. Mówię wtedy : Michałku proszę na łóżko bo przebieramy "dupkę" i teraz
nie ma zabawy bo mama przewija. Podobnie przy jedzeniu. Tak było zawsze i
dziwię się dziadkom gdy narzekają że nie mogą go przebrać bo mały szaleje.
Poprostu na to mu pozwolili. Także odpowiednio wczesne wychowywanie nie odbije
się później czkawką.

[ana119]

dzieci zawsze obserwują z jakim wyrazem twarzy czy tonem głosu ostrzegamy czy
coś poprostu komunikujemy. zawsze badają na ile mogą sobie pozwolić!

[aarian]

przykro mi, ale nie zgadzam sie z Toba. moj syn od urodzenia ma taki
uporzadkowany plan dnia. i rzeczywiscie jakies wyjscie czy zakupy bez drzemki
powoduja u niego ogolne 'rozmemlanie'. zawsze trzymalam sie tego planu, bo bez
czytania zadnych ksiazek widzialam, ze moje dziecko lepiej z tym funkcjonuje.
byl grzeczny i posluszny zarowno podczas zabawy, spaceru jak i podczas
jedzenia. odkad skonczyl 2 lata (no troszke wiecej - 2 i 2mce) przechodzi
ksiazkowy bunt dwulatka. wszystko na 'nie'. krzyki, pyskowki. jedzenie-'nie',
ubieranie-'nie'. jedyne-'tak' u niego to uciekanie na spacerze, a ja biegam jak
szalona krowa po pastwisku za nim, z wozkiem i z mlodym w srodku.
nie generalizujmy wiec, bo w moim przypadku to ewidentnie wina 'charakterku'.