zostawić dziecko babci

[malini]

Chciałabym poznać Waszą opinię,zwłaszcza matek na temat matki, która
pozostawia swoje kilkuletnie dziecko z pierwszego małżeństwa swojej
matce, a następnie będąc w ciąży z kolejnym dzieckiem wychodzi znowu
za mąż (za mężczyznę, który nie może mieć dziecka) i tworzy
społecznie odbieraną jako szczęśliwą rodzinę 2+1. Pierwsze dziecko
jest odwiedzane w wekendy,czasem brane na wakacje (za namową
babci),uczestniczy w rodzinnych świętach i imprezach.Formalnie
pozostaje dzieckiem swojej matki. Zaznaczam, że dziecko pozostawione
nie zostało ze względów finansowych.Pozostała rodzina nie reaguje na
sytuację (nie chce się wtrącać),a babcia, której pozostawiono
dziecko jest z tego zadowolona (tzw.młoda babcia, wcześnie
owdowiała,mieszkająca sama).Dziecko pozostawione kocha i babcię i
matkę,nie rozumie jednak, czemu matka tworzy nową, wyraźnie
szczęśliwą i dobrze funkcjonującą rodzinę bez niego,zazdrości
szczęściu młodszego rodzeństwa. Lata mijają, nic się nie
zmienia,dziecko wyraźnie związuje się emocjonalnie z babcią,ale nie
jest szczęśliwe mimo,że tkwi w opisanej sytuacji od maleńkości (może
ma na to wpływ ciągły,powierzchowny kontakt z matką, która jest
zimna uczuciowo wyłącznie w stosunku do niego-dziecka).Starzejąca
się babcia przestaje sobie radzić z pozostawionym jej
dzieckiem,dziecko jest za to obarczane winą. Warto zaznaczyć,że
ojciec pozostawionego dziecka nie był ani tyranem, ani pijakiem,nic
szczególnie złego nie zrobił matce,związek się rozsypał, bo byli
bardzo młodymi ludźmi, podatnymi na wpływy innych i nie związani ze
sobą prawdziwym uczuciem.

Pytam o opinię, bo kilka razy omawiałam ten temat z tą matką i za
każdym razem słyszałam, że pozostawienie dziecka babci jest zupełnie
normalne. Podstawowym argumentem był fakt,że babcia kochała
dziecko,a dziecko babcię. Pozostawienie dziecka traktowane jest
wyłącznie w kategoriach wychowawczch, tj. matka uznaje,że lepiej
samodzielnie wychowywać dziecko,choć nie precyzuje czemu, bo cały
czas utrzymuje,że dziecko jest szczęśliwe, ona je kocha (choć nie
tak bezgranicznie, jak drugie) i że babcia wychowawczo jest wydolna,
a to dziecko sprawia kłopoty (babcia stosuje kary cielesne, wmawia
dziecku,że jest złym człowiekiem odnosząc to do drobnych przewinień
typu uwaga w dzienniczku z świetlicy itp.). Milczeniem pomijane są
inne aspekty sprawy np.to,że babcia żyje z dzieckiem w bardzo
skromnych warunkach (po początkowym okresie "na dorobku" następnie
już bardzo dobrze sutuowane,nowe małżeństwo matki nie łoży na
utrzymanie pozostawionego dziecka, o co babcia dziecka się nie
upomina być może obawiając się odbioru dziecka od niej). Dziecko ma
też ogromny talent plastyczny, ale nie chodzi na żadne, nawet
bezpłatne zajęcia. Matka dziecka upiera się,że to ono chciało
pozostać z babcią (m.in. bało się zmiany miejsca zamieszkania nie
chcąc stracić kontaktu z zaprzyjaźnionymi dziećmi) i unika
poważniejszych rozmów z dzieckiem czy kimkolwiek na temat jego
sytuacji.Dorastające dziecko ma pretensje do matki, co jest
odbierane jako sadyszczenie się nad nią.

[lucerka]

Rece mi opadly w pierwszym momencie. Ale w drugim pomyslalam sobie: matka nie
kocha wlasnego dziecka i sprobowala ta sytuacje ratowac oddajac dziecko babci.
Ma z dzieckiem powierzchowny kontakt i to ja satysfakcjonuje.
Dziecko bardzo cierpi i na pewno bedie mialo jakies skrzywienie emocjonalne,
jakis zal, poczucie odrzucenia.
Ale...czy mozna ta matke zmusic do milosc? Czy gdyby wzieladziecko do siebie,
byloby temu dziecku lepiej? DZieci wyczuwaja, kiedy nie sa kochane.

[olamazur]

Strasznie smutna historia (( Odrzucenie dziecka przez matkę to
chyba najgorsza trauma, jaka może się przydarzyć. Serdecznie
współczuję temu dziecku, bardzo bardzo mi go żal. Ale cóż - taki los
dostał do życia i z takim będzie musiał żyć. Może w przyszłości los
będzie dla niego łaskawszy...
Postępowanie tej kobiety, brak wyrzutów sumienia i tęsknoty za
dzieckiem nie mieszczą mi się w głowie. To jakiś zupełnie inny typ
kobiety i matki niż ja reprezentuję. A co do rozmów z nią - jeśli
ona sama z siebie pewnych rzeczy nie wie, nie rozumie, nie czuje, to
nie widzę szans, żeby jej "wytłumaczyć".

[malini]

Lucerka,też tak myślę,wzięcie tego dziecka nie rozwiązuje niczego,
jest już na to zresztą zresztą zdecydowanie zbyt późno.
Historia ta ma jednak koszmarny cd., a ta babka nie rozumie,że to
się nie dzieje samo z siebie i że jeżeli będzie działać tak dalej,
będzie skrzywdzony kolejny mały człowiek.
Otóż drugie dziecko - to wychowywane w pozorach szczęśliwej rodziny,
jeszcze przed wejściem w dorosłość, popełniło samobójstwo
pozostawiając list, z którego wynikało,że stawiano mu
wymagania,którym nie było w stanie sprostać. Fakt ten został
początkowo ukryty przed organami ścigania: zarówno opisywana
matka,jak jej drugi mąż utrzymywali,że dziecko miało wypadek lub co
gorsza-jest ofiarą czyjegoś przestępstwa. Po wyjściu prawdy na
jaw,sprawę umorzono ciesząc się,że jednak nie trzeba szukać
sprawcy.Pominięto rolę rodziców, może to i dobrze,bo każda
samobójcza śmierć byłaby traktowana jako doprowadzenie nie niej.
Jednak ma to i drugie dno. W społecznym odbiorze obydwoje są zatem
nieszczęśliwymi rodzicami,godnymi współczucia. Co więcej, dzięki
postępowi medycyny i pieniądzom, natychmiast sprawili sobie trzecie
dziecko. Nowe dziecko jest wprawdzie biologicznym dzieckiem swojego
ojca, ale nie dało się tak zrobić,żeby było również biologicznym
dzieckiem swojej matki (zostało przez nią tylko urodzone). Ta matka
jednak pociesza się tym,że jest ono inkarnacją tego drugiego,
najbardziej ukochanego...Wiem,brzmi jak scenariusz telenoweli
meksykańskiej, ale dzieje się naprawdę.
pierwsze dziecko - za mało kochane, porzucone (zero refleksji)
drugie dziecko - kochane bezgranicznie, ale w związku z tym miało
być geniuszem, czemu nie podołało (znów zero refleksji)
trzecie dziecko - kochane jako inkarnacja drugiego
Czy można wpłynąć na matkę? Jak? Czy zasadne jest wpływanie,
wstrząsanie,napiętnowanie?

[lucerka]

Wlasnie skrobie Ci cos na priv

[maciejka_majowa]

Boże, oczy same się przyszkliły czytając post.
Nie wyobrażam sobie abym mogła tak zostawić dziecko.
Watpliwosci miałam jak zostawiałam na wakacje dziecko u dziadków,
w piatek po pracy przyjeżdzałam a w niedz późno wracałam. Było mi
wtedy strasznie smutno. (Dziadków wybrałam zamiast przedszkola
zastepczego). Syt jest dla mnie tym bardziej dziwna, że ta kobieta
ma kolejne dziecko.
Nie nie mogę nic więcej napisać bo nie chcę oceniać innych nie
znając dokąłdnie motywów takiego postępowania. Jak dla mnie takie
zachowanie, postępek jest karygodny. (: współczuję dziecku
przyszłości, przyszłości, w której może nie umieć okazywać uczuć
blizkim, szacunku dlaa ludzi. Mam nadzieje, że jego dorosłe życie
będzie bardziej usłane różami, a cała sytuacja nie spaczy dziecka
emocjonalnie.

[mamamamba]

ta kobieta jest chora i nie ma dla niej ratunku

[makurokurosek]

mam koleżankę z podstawówki, dziewczyna wychowywana była przez dziadków lepiej
sytuowanych od rodziców. Dziadkowie zapewnili jej wszystko, wykształcenie,
wakacje, komputer, miłość pomimo wszystko zawsze miała żal na początku przez
długie lata do rodziców teraz do dziadków. Sylwia nie potrafi stworzyć
normalnego domu, mimo że ma męża, dzieci nie potrafi przekazać miłości,
zachowuje sie bardzo niedojrzale emocjonalnie. Podejrzewam, że pewnego rodzaju
porzucenie przez rodziców miało kolosalny wpływ na jej życie, brak zrozumienia
tego co sie stało, odtrącenie i żal spowodowało że jest ona kaleką emocjonalną.
W szkole podstawowej bardzo zazdrościłam jej spokoju jaki ma w domu, statusu
materialnego choć już wtedy było widać , że tęskni za rodzicami, że ma do nich
żal, a ja dopiero kilka lat temu zrozumiałam, że to ona mi zazdrościła domu w
którym pomimo czasami trudnej sytuacji materialnej, pomimo ojca alkoholika
wszyscy potrafili sie wspierać.
N

Takich przypadków jest coraz więcej

[kowaliska]

Ja w swoim otoczeniu znam trzy przykłady:

1). Moja kuzynka: Wyszła za mąż, urodziła córeczkę i .... zamieszkała z mężem u
teściów. Bez dziecka. Mała została u babci (mamy kuzynki) i mieszka tam do dziś.
Jest już pełnoletnia. Nie wtrącam się do nich, ale nie potrafię tego zrozumieć.

2). W moim bloku mieszka rodzina, w której takie "kukułczenie" to już tradycja.
Matka wiele lat temu zostawiła niemowlę babci i pofrunęła w świat. Wróciła 15
lat później, kiedy jej dziecko było już nastolatką z brzuchem. Sytuacja się
dokładnie powtórzyła: dziewczyna urodziła i poszła w tango, a mamunia "dostała"
wnuczkę na wychowanie.
Teraz mieszkają we trzy, wnuczka ma szesnaście lat i tylko patrzeć jak skopiuje
matkę. Na razie matka okazała się sprytniejsza (bała się powtórki?) i obecnie
sama chodzi z brzuchem. Ciekawe kto wychowa to dziecko, zwłaszcza że od początku
tej historii tatusiowie sie nie pokazują.

3). Była żona znajomego, miesiąc po jego wyjeździe do pracy za granicę - uznała
że sobie nie radzi z sześcioletnim synem i wywiozła go do teściów. Zostawiła i
nie pokazała sie od... dwóch lat.
Z tego co wiem nawet nie chce z małym przez telefon porozmawiać.
Że niby nie chce mu sie przypominać bo go to zrani.

Przerażające, że dla niektórych to normalna kolej rzeczy i że tak łatwo znajdują
wytłumaczenie takiego postępowania.
Płakać się chce.

[sun_of_the_beach]

Bo to są kobiety, które się samorealizują i spełniają zawodwo (zwłaszcza ta z historii nr2) a nie dadzą się zagonić do garów i pieluch. Nie o to sufrażystki walczyły w XIX wieku!

[srebrnarybka]

Kobieta z historii nr 2 spełnia się w najstarszym zawodzie świata, a
ten nie ma nic wspólnego z emancypacją kobiet. Sufrażystki uważały
jego uprawianie za wyzysk kobiety, więc warto pisać na temat.

[bazylea1]

smutne, żal dziecka... ale też zawsze się zastanawiam przy takich
historiach ze ojciec dziecka sobie hula gdzies po swiecie, moze tez
ma drugą rodzinę i nikt go nie potępia a matka która mimo wszystko
zachowuje kontakt z dzieckiem jest potępiana ze nie bierze go do
siebie

[julamimi]

bazylea1 napisała:

> matka która mimo wszystko
> zachowuje kontakt z dzieckiem jest potępiana ze nie bierze go do
> siebie

bazylea, nie bierz tego w zadnym razie do siebie, ale wstrzasnelo
mna, co napisalas. "Mimo wszystko zachowuje kontakt"? Czy zadaniem
matki jest "zachowywac kontakt" czy wychowywac dziecko? Przeciez to
dziecko nie rozni sie niczym od wychowanków bidulów - tam tez matki
odwiedzaja swoje potomstwo.

W glowie mi sie to wszystko nie miesci, zwlaszcza po przeczytaniu
kolejnych postow malini. Jestem wstrzasnieta, zbulwersowana. Takiej
matce prawnie zakazalabym posiadania potomstwa, bo krzywdzi swoje
dzieci emocjonalnie, prawdopodobnie uniemozliwiajac im pozniej
normalne funkcjonowanie w doroslosci. Jak mozna byc taka
egoistka?!!!!

Mialabym chec wyslac do niej opieke spoleczna, ale przyznam, ze nie
wiem, czy opisana sytuacja kwalifikuje sie pod jakiekolwiek przepisy.

SZOK (((((

[triss_merigold6]

W ostatnim "Dużym Formacie" był reportaż o takiej rodzinie. Bardzo
smutny. Niektórzy ludzie po prostu nigdy nie powinni mieć dzieci, bo
zbyt głupi lub zbyt dysfunkcyjni, żeby opowiązki opiekuńczo-
wychowawcze wypełniać przynajmniej w stopniu przyzwoitym.

[joa66]

a gdzie jest ojciec dziecka????

[malini]

Ojciec dziecka zachował się podobnie do matki (założył nową
rodzinę), z tym, że nie korzystał nigdy z możliwości widzenia z
dzieckiem. Ani on ani dziecko nie znają się.

[triss_merigold6]

Jaką chcesz usłyszec opinię? Że postępowanie matki jest zabójcze
emocjonalnie dla syna? No jest. Że babcia jest niewydolna
wychowawczo? Owszem jest. Chłopak został skrzywdzony, poczucie
odrzucenia ma zasadne, za chwilę pewnie wejdzie w konflikty z
prawem, bo to dość standardowa kolej rzeczy i będzie odpadem
społecznym. Gratulujemy mamuni rozsądku, lepiej by zrobiła usuwając
niechcianą ciążę niż skazując dziecko na takie życie.

[aluc]

zupełnie abstrahując od kwestii, kto jest bardziej wydolny
wychowawczo, kto zapewnia lepsze materialne warunki i do kogo
dziecko jest bardziej przywiązane (a jak ma być przywiązane do
kogoś, z kim nawet nie mieszka?), sytuacja, w której babcia
(dziadkowie) wchodzi w rolę rodzica, a rodzic w rolę dochodzącego
kochanka, jest fatalna dla wszystkich stron, bo stawia na głowie
normalne relacje rodzinne, normalne - to znaczy takie, kiedy rodzice
zajmują się wychowaniem dzieci, nawet z pomocą dziadków, opiekunek i
różnych instytucji typu przedszkole, a dziadkowie są po prostu
dziadkami

znam dwie osoby wychowane przez dziadków, bo rodzice byli młodzi,
studiowali, i dziadkowie chcieli "ułatwić", przy czym w jednym
przypadku dziadkowie mieszkali w innym mieście, w odległości 100 km
od biologicznych rodziców, dziewczyna zaczęła z rodzicami mieszkać,
kiedy poszła do szkoły, czyli jako zaledwie siedmiolatka, do dziś
twierdzi, że mimo braku jakichkolwiek poważniejszych konfliktów z
rodzicami, nadal nie czuje z nimi głębszej więzi, a ma już prawie 40
lat

odpowiadając więc na twoje pytanie - to nie jest normalne, to jest
absolutnie nienormalne i szkodliwe

[zosinamama1]

niesamowita historia, skąd się biorą tacy ludzie..., w końcu
zdarzają się takie sytuacje ze matki mają dzieci w różnymi facetami,
ale żeby odrzucić dziecko? nie rozumiem tego

[marripossa]

twierdzi, że mimo braku jakichkolwiek poważniejszych konfliktów z
> rodzicami, nadal nie czuje z nimi głębszej więzi, a ma już prawie
40
> lat

I myslisz, ze to dlatego, ze z nimi do 7. roku zycia nie mieszkala?
Ja mieszkalam z rodzicami, a tez glebszej wiezi z nimi nie czuje.
Gorzej! Niespecjalnie lubie przebywac w ich towarzystwie i raczej
ich unikam.

[aluc]

nie myślę, ona tak mówi
a konkretnie - mówi, że dla niej, siedmiolatki, rodzice biologiczni
byli jak obcy ludzie, u których nagle zaczęła mieszkać
i tak zostało, mimo poprawnych relacji w domu

[hankam]

Zdarza się.
Znajomy z pracy (dziś prawie pięćdziesięciolatek) opowiadał o swojej
rodzinie. Ma o kilka lat starszą siostrę. Gdy dziewczyna była bodaj
w siódmej klasie rodzice wyjechali na placówkę. Zabrali młodsze
dziecko, córkę zostawili w bursie. Widywali się tylko w wakacje.
Dziewczyna nie ulożyła sobie życia. Zajmowała się starzejącymi
rodzicami.
Jej brat w wieku lat trzydziestu paru ożenił się z kobietą o 10 lat
starszą - nie mają dzieci.

Coś tam musiało być nieźle popieprzone.

[malini]

wasze informacje przekonują mnie do tego,że mam rację źle oceniając
tą matkę.Po co to napisałam? Poza wsparciem się, ta historia i wiele
przez Was przytoczonych pokazują jak powszechnie olewa się przepisy
takie jak art.96 krio wskazujący, że to rodzice wychowują dziecko
pozostającą pod ich władzą rodzicielską i kierują nim (a więc nie
babcia, dziadek, starsze rodzeństwo itd.).I choć na podstawie takich
pojedynczych przykładów napiętnowujemy takie zachowania, to na
poziomie większej ogólności, zamykamy na to oczy. Nie uruchamia się
sądu rodzinnego, kuratorów itd. do dzieci lanych w rodzinach (bo
to "karcenie"), to trudno tym bardziej reagować na dzieci
pozostawione w rodzinie i odwiedzane od czasu do czasu.Może jakiś
dziennikarz buszujący na naszych forach upubliczni ten problem,
zmobilizuje urzędników czy sądy?
Nie zgodzę się przy tym z uznaniem,że matka jest bardziej ok,niż
ojciec,bo dziecko odwiedza. Wydaje mi się,że dziecko,które nie ma i
nigdy nie miało kontaktu z ojcem, zwyczajnie mniej cierpi niż
dziecko, które widzi,że matka przychodzi do niego z obowiązku,nie
dotyka go, nie przytula,nie mówi,że kocha, a jednocześnie wylewnie i
ciepło traktuje młodsze rodzeństwo, które nigdy nie stało zresztą
przed wizją życia poza domem matki.

[daga_j]

Zdecydowanie uznaję winę matki, że pozostawiła dziecko babci, nie potrafi go tak
kochać jak drugie? To znaczy, że jest złą matką, skoro w nowym małżeństwie ma
dziecko i nie chce się go "pozbyć" i jest dla niego dobrą matką, to pewnie nie
kocha tak mocno i nigdy nie kochała pierwszego dziecka. Może podświadomie wini
tamto dziecko za jego ojca, że im nie wyszło, nieważne za co wini, bo przecież
nie ono jest winne. Nawet jak najpierw dziecko mówiło, że chce zostać z babcią
to nie znaczy że matka ma posłuchać tak mówiącego dziecka! Jestem matką, Ty
dzieckiem i choć zakładam nową rodzinę to Ty jesteś jej częścią, przyzwyczaisz
się do ojczyma, do nowego domu, a babcię będziemy odwiedzać - gdyż babcia to też
ktoś ważny. Ale dziecko powinno być przy rodzicu. To pierwszy błąd - ta matka
zrzuciła decyzję na dziecko, a ono nie potrafiło podjąć odpowiedzialnej mądrej
decyzji, bo było tylko malutkim dzieckiem. Kolejne błędy to nie łożenie na
dziecko, no jak to? Babcia ma dać miłość, wychowanie, dach nad głową i wykarmić,
a matka to co? Okropna baba - mi się nasuwa. Bez uczuć.
Podsumowując, bo co tu dużo mówić - chyba wszyscy to piszą (zaraz poczytam), że
ta matka jest zła i tyle. I to się odbija na dziecku, jak ono może być
szczęśliwe w takim układzie?

[malini]

Akurat w Gazecie jest taka historia opisana ,która jest dość podobna
www.gazetawyborcza.pl/1,78488,4576942.html?as=1&ias=8&startsz=x

[karola1008]

Malini, strasznie smutna historia. Niewyobrażalne, jak można tak
krzywdzić swoje dzieci. Popłakałam się.
Czasami to nachodzą mnie takie, faszystowskie, nie ukrywam, myśli,
że dzieci to powinno się mieć po uzyskaniu zezwolenia sądu
opiekuńczego, wydanego o kompleksowym przebadaniu kandydatów na
rodziców przez biegłych psychologów. Żartuję, oczywiście, ale
naprawdę niektórzy nigdy dzieci mieć nie powinni.
Malini, kponij jakoś w tyłek tę matkę, jeśli możesz. Może pod
wpływem wstrząsu rozum z dupy wróci na właściwe miejsce.

[malini]

Karola, dzięki. Na razie jest totalnie obrażona, uważa, że nie mam
prawa jej pouczać. Nie gniewajcie się, ale wysłałam jej kilka
cytatów z Waszych wypowiedzi (bo do tej pory jej podstawowym
argumentem na "nie" było to, że tylko ja mam takie stanowisko w
sprawie traktowania dzieci). Coś tam ruszyło, bo zaczęła dopytywać o
stanowisko innych znajomych,choć na razie w celu raczej wsparcia
się,że jest jednak cudowną matką (nawet do niepodważalnych faktów
dobudowuje jakąś historię mającą ją postawić w dobrym świetle,
kreuje się na ofiarę wszystkich sytuacji, do których samodzielnie
doprowadziła i w których była zdecydowanie sprawcą). Temat stał się
wręcz publiczny, bo kolejne osoby nie zgadzają się na wspieranie jej
(nie chcą jednak jej powiedzieć dlaczego,bo chcą mieć święty
spokój), a ona nie odpuszcza i szuka następnych "wspieraczy". Jest
to dla mnie ważny sygnał, z drugiej strony zamienia sprawę w skandal
towarzyski,w sensacyjkę sezonu jesiennego. Nie wiem, jak to się
potoczy, jak znam życie, za rok dostanę zaproszenie na jakiś jej
bankiecik, gdzie wszyscy będą rozkosznie paplać o niczym i udawać,
że nie było sprawy.

[karola1008]

Malini, jak rozumiem, to ta mamusia sprawę upubliczniła. Jej prawo,
może się tylko zawieść w oczekiwaniach. Nie martw się tym, że za rok
wszyscy na jej bankiecikach będą roszkosznie paplać o niczym. To do
niej ma coś dotrzeć, nie do jej znajomych. Gdyby doszło do jakiegoś
zmasowanego ataku, to mogłaby się naprawdę poczuć ofiarą i jeszcze
obwiniać za to dziecko i tak przez nią skrzywdzone. Dyskretną
rozmową w cztery oczy więcej można osiągnąć. Fajnie, że coś robisz,
ja nie wiem, czy miałabym odwagę.

finał historii

[malini]

Jak napisała Karola.Nic się nie zmieniło, no - tylko problem się
upublicznił, ale ludziom zabrakło chęci/odwagi na czytelne
stanowisko dotyczące poruszanych kwestii (tak Karola, nie ode mnie
to wyszło, ale od tej matki). Matka uważa,że jest ok., że niczym
karygodnym nie jest pozostawienie własnego dziecka w dalszej
rodzinie i płodzenie następnych, proponuje mi dalsze relacje na
poziomie bankietowego paplania (a nawet zmusza do nich), wbrew mojej
opinii o jej osobie.

[blauchat]

Dziwne. Ja też mam kilkuletnie dziecko, i nie wyobrażam sobie tego, żeby wolało
zostać z kolegami niż pojechać ze mną, choćbym miała nowego "tatusia" i jechała
do innego miasta. Zatem dziecko musiało mieć lepszy kontakt z babcią, niż mamą.
Może było zbyt podobne do ojca, by "nadawało się" do kochania? W takim razie
może to i lepiej, a może tak samo źle, że nie zostało z oziębłą mamusią. Byłoby
wiecznie na drugim miejscu, pomijane, niedoceniane, przeszkadzające.
Odciąć się dobrowolnie od własnego dziecka to jakaś niewyobrażalna dla mnie
abstrakcja i zło, którego nie rozumiem, ale po prostu nie mam przekonania, że
dziecku byłoby lepiej w nowym domu matki.
Inna sprawa: nie łożenie na dziecko mając takie możliwości to już zwykłe
chamstwo i (zdaje się) złamanie prawa.

[epreis]

znam tatką historię, moja mama zaszła w ciąże jako panna..mieszkała
ze swoją matką, ustaliły że moja mama pójdzie do pracy a babcia
zajmowała się moją siostrą..po ok 5 latach mama poznała mojego tatę,
on pokochał moją siostrę i tak jest do dziś - uznał ją i prawnie
jest jego córką..gdy siostra miała 6 lat rodzice wzięli
ślub,urodziłam się ja - mój ojciec był wojskowym i dali mu
mieszkanie i pracę daleko od domu babci w tym czasie mama zaszła w
drugą ciąże z moim bratem..babcia nabuntowała dominikę bo zbyt mocno
się z nią związała i siostra wtedy jeszcze dziecko nie chciała
jechać w nowe miejsce, powiedziała mojej mamie, że jesli ją zabierze
siłą to pójdzie i utopi się w morzu (mieszkanie które dostaliśy
położone było kilkaset metrów od morza), moja mama wtedy jeszcze
niedoświadczona i trochę przerażona zgodziła się by siostra została
z babcią, miało być na krótko....
do dziś nie ma niczego czego by żałowała tak bardzo jak tego, że
pozwoliła siostrze tam zostać...
mimo, iż dziś siostra jest dorosła to problemy spowodowane tym
ciagną się za nimi obiema do dzisiaj...
a i ja przez to nikty nie czułam do niej żadnych siostrzanych uczuć,
właściwie byłyśmy sobie obce.siostra wróciła do rodziców gdy szła do
liceum..była wtedy w wieku dorastania a ja jeszcze dziecko trochę
nadgorliwie chciałam mieć w niej przyjaciółkę.. i nie wyszło...

[epreis]

no dobra, najpierw napisałam potem przeczytałam wasze wszystkie
posty...
historia wmojej rodzinie podobnie się zaczęła ale ma inne podłoże
emocjonalne..
moi rodzice ciągle walczyli by o siostrę i chcieli ją zabrać ale
bali się ją skrzywdzić bo siostra była jest pod ogromnym wpływem
babci, która ciągle ją buntowała....
za mało wiedzy..bo powinni ją zabrać...
z tym, że oni oboje nigdy nie mówili , że kochali ją mniej- dla nich
zawsze była córką...
u moich rodziców zawinił chyba młody wiek i brak doświadczenia a nie
wyrachowanie w celu stworzenia pozornie szczęśliwej rodziny...

[spacey1]

Mogę chyba powiedzieć, że przeżyłam podobną historię. Moja matka rozwiodła się z
ojcem, gdy miałam dwa lata. Wcześniej byłam pod ich opieką, chociaż trudno
nazwać to opieką - oboje nadużywali alkoholu, ojciec na dodatek co chwila
trafiał do więzienia. Kiedy się rozwiedli moja matka 9z zawodu pielęgniarka - o
ironio! - poszukała sobie pracy w dość odległym mieście. Chciała uciec od ojca.
Wyjechała, zostawiając mnie u dziadków - dość młodych wtedy jeszcze,
pracujących, bardzo mnie kochających. Ja też ich kochałam, Babcię najmocniej na
świecie. Matka wzięła mnie do siebie kiedy miałam 8 lat - końcówka 2 klasy, tuż
przed Pierwszą Komunią. Wtedy akurat przydzielali lepsze pokoje w hotelu
pracowniczym, ale tylko rodzinom. Byłam jej więc potrzebna. Nie zmieniła jednak
swojego stylu życia - piła, miała kochanków, biła, nie troszczyła się o mnie.
Potem wyszła za mąż powtórnie, też za pijaka. Wytrzymałam do 15 roku życia, po
czym znalazłam sobie szkołę bliżej dziadków.
Teoretycznie (i chyba praktycznie też) przebywanie u dziadków było dla mnie
zbawienne. Poznałam smak normalnego życia, porządnego domu, miłości. Potem,
kiedy trafiłam do tego bagna, zachowałam kręgosłup moralny. Dobrze sie uczyłam
(bez wielkich starań), wiedziałam, że jest inne życie i ja chcę takie mieć. W
moim środowisku zawsze czułam sie gorsza - mimo zdolności, dobrych ocen, dobrych
stosunków z rówieśnikami - jednak zawsze patrzyłam na nich jak zza jakiejś
szyby. Tak więc jestem wdzięczna matce, że mnie zostawiła na te 6 lat u babci.
Nie zmienia to jednak faktu, że do końca życia nie umiałam sobie ułożyć z nią
relacji, nie czułam żadnej więzi emocjonalnej. Zmarła ponad 2 lata temu, a ja,
co sobie do dziś wyrzucam, nie umiałam dać jej takiego zwykłego wsparcia, jak
człowiek drugiemu człowiekowi. Owszem, pomogliśmy w leczeniu, załatwialiśmy
dobry szpital, lekarzy. Ale tylko tyle.
Może to nie przze to porzucenie, ale przez to, co robiła potem, jak wyglądało
moje życie z nią. Kiedy miałam 20 lat powiedziała mi, że ma dośc ciągłego
myślenia, że ma córkę. Wtedy całkiem się coś we mnie załamało, a chciałam iśc
wtedy na studia dzienne, o czym podobno zawsze marzyła. Nie poszłam, nie czułam
od niej wsparcia.
dziś jestem żoną, matką, ale czegoś mi brakuje. Kocham bardzo swoje dzieci, ale
gdzieś w głębi duszy czuję, że JA jestem dla siebie najważniejsza. Czasem łapię
sie na tym, że postępuję bardzo egoistycznie. Myslę, że moja psychika została
gdzieś tam zwichnięta i nie jestem tak dobrą mamą, jaką mogłabym być, gdybym
otrzymała solidną rodzinną bazę.
Dodam jeszcze, że moja babcia zmarła, gdy miałam zaledwie 15 lat, dokładnie
wtedy, kiedy uciekłam od matki, aby być bliżej Niej. Przeżyłam to bardzo.
Przepraszam, że tak długo, ale to moja historia, która głęboko we mnie siedzi,
trudno jest ją streścić w dwóch słowach.

Ta dziewczynka z pierwszego postu ma nieco inną sytuację, może nawet gorszą.
Patrzy na prawidłową, szczęśliwą rodzinę swojej matki. To musi być bardzo
cięzkie do zniesienia dla niej Pamiętam, kiedy moja matka przestała pić
(oczywiście nie dla mnie, dla siebie, kiedy już śmierć stała w drzwiach) zaczęła
mnie odwiedzać (już jako mężatkę) i opowiadać, jak wspaniale spędza życie ze
swoim trzecim tak, tak) mężem. Szlag mnie wtedy trafiał - przecież to życie to
atrapa - myślałam. Na siłę, za wszelką cenę próbuje pokazać, że wiedzie
normalne, atrakcyjne życie. A dlaczego teraz, a nie wtedy, kiedy ja byłam mała i
tego potrzebowałam?! To namiastka tego, co może czuć tamto dziecko, ale myslę,
że ono ma jeszcze gorzej.
Jednoznacznie potępiam tę matkę. Nikt obcy nie może tak skrzywdzić dziecka, jak
własna matka

[oliwciu]

dla mnie szok!! moja teściowa chciała zabrać na wychowanie moją
córke kiedy urodziło sie młodsze dziecko z którym było sporo
problemów, przenigdy sie na to nie zgodziłam bo to dla mnie
osobiście chora sytuacja, choć wiem że są i takie matki które oddają
swoje dzieci do sierocińców, więc chyba lepiej do babci, ale bardzo
żal mi tego dziecka...