Ulec czy nie ulec?

[kaszka66]

Ratujcie! Nie wiem co zrobić.Ciotka pytała się mnie co Kubie kupić na
urodziny. Ostatnio kupiła jakąś kolejną kiepską zabawkę, których jest multum
i już Kuba się nimi nie bawi, więc namówiłam ją, zeby założyła mu konto i
żeby mógł oszczędzać. wpłaciła mu 50 zł. Ale on od chwili kiedy usłyszał o
tych pieniądzach wymyśla co chwilę, że coś sobie kupi. Oczywiście co dzień co
innego. Ciągle biega do sklepów i ogląda reklamy i wymyśla. Najpierw
postanowił, że będzie zbierał na dyktafon, ale już za parę dni wypatrzył w
Media Markt słuchawki, potem jakąś grę i teraz już zadręcza mnie, żebym mu
dała te pieniądze. Staram się go powstrzymać, ale on od dwóch dni ciągle do
mnie dzwoni i dręczy. Nie wiem czy jest się w stanie w ogóle skupić w szkole?
Ulec, czy nie ulec? W końcu zacznie mi wymyślać, bo widzę, że jeszcze chwila
i zacznie krzyczeć jaka jestem wredna. Nie wiem jak go namówić, żeby
pooszczędzał. Próbowałam przekonywać, żeby poczekał i nazbierał więcej,
będzie mógł kupić coś lepszej jakości, że teraz ciągle są jakieś promocje,
więc to że teraz coś jest tanie, to za dwa miesiące może być kolejna promocja
i może być jeszcze tańsze. Próbowałm wpływać na ambicje, żeby trenował silną
wolę, przecież chciał. Nic. Nawet jak go na krótko przekonam, to zaraz
wymyśli coś innego.
Może mi coś podpowiecie.
Kaśka

[mtmonika]

Przyznam Ci się, ze w temacie kasy, to ja też nie wiem co robić. Mój wiktor ma
niesamowitą rękę do wydawania każdej złotówki (a pomysłow ma tysiąće!), która
wpadnie w jego ręce i moje tłumaczenia na nic się zdają. Przerabiałam juz:
- zabieranie pieniędzu i chowanie u siebie, aby uzbierał na to, co chce: ale
wtedy słyszałam, ze mu kradnę jego pieniądze
- dawałam mu wolną rękę, to wydał to i wcale nie to, co mu sie marzyło, tylko
na kilka (!) innych tańszych rzeczy, bo wtedy mogło być ich więcej
- tłumaczyłam, co to jest oszczędzanie - nie docierało
- jak szłam z nim do sklepu, żeby już jednak kupił sobie to co chce, to się
rozmyślał, szkoda mu było wydać tych pieniędzy i wtedy żądał, aby mu je oddać,
bo dlaczego ja żądzę jego kasą.
Teraz dostaje co msc. 20 kieszonkowego i potrafi na drugi dzień nic nie mieć.
Jak chciałam dawać mu tygodniówki po 5 zł, to stwierdził, że to bzdura. I tak
źle, i tak niedobrze.
Niestety nie moge sie podzielić pozytywnie działającymi metodami w tym
zakresie
Monika

[1iwona1]

Ja bym chyba dała wybór dziecku, ale Ty znasz swojego syna lepiej.
Sugerowałabym się tym, że 1. ta wpłata to zamiast prezentu na urodziny - więc
jeśli ma ochotę to może sobie z tej okazji zrobić jakąś przyjemność 2.
umówiłabym się, że oszczędzamy pieniążki od następnej wpłaconej kwoty (i ew,.
określilibyśmy wspólnie do jakiej kwoty oszczędzamy) i tutaj już byłabym
nieugięta (umowa była i nie ma odstępstw).

Pozdrowienia
Iwona

[kaszka66]

Dzięki za odpowiedzi. Co to będzie jak z powodu podwyżek odetną nam internet? O
jejku! To właśnie była taka umowa, tylko nie spisałam jej (zresztą kiedyś
spisałam, to podarł i twierdził , że nie było). Kuba już o niej nie pamięta.
Zastanawiam się czy jest sens go trzymać w napięciu i prowadzić do kłótni
typu "ukradłaś mi moje pieniądze!", jak pisała Monika. Jestem skłonna ulec...

[verowa]

na pieniadze i konto jest jeszcze inne rozwiazanie - mozesz to zalatwic przez
ciotke - niech ciotka zapowie, ze nie moze tej forsy wydac, zanim nie uzbiera
iles tam (np. 200). jesli k. ma wlasne konto, to umow sie z rodzina, zeby
wszyscy zamiast mu dawac prezenty (jesli maja taki zwyczaj) wplacali po te pare
zl. na konto. mozna zalozyc klauzule, ze mlodemu nie mozna wyplacic kasy w ciagu
powiedzmy roku. mozna zalozyc lokate zmienna, czy jak to sie nazywa, wybor kont
masz przerozny, najtansze sa dla uczniow i studentow. jesli nie bedzie mial
mozliwosci wyplaty, to nie bedzie wyprawial cudow-niewidow, a jesli po jakims
czasie uzbiera mu sie wieksza kwota, za ktora bedzie mogl kupic cos naprawde
fajnego, a do tej pory niedostepnego z powodu ceny, to da mu motywacje do
dalszych oszczednosci.
jesli w tej chwili sytuacji nie da sie odkrecic, to popros go niech napisze
liste wsytkich rzeczy ktore chce sobie kupic. wtedy niech porowna ich ceny oraz
jakosc. podpoiwed zmu co jest lepsza inwestycja, ale jesli sie uprze przy czyms
to trudno. u mojego mlodego to dziala, choc ofkorz, on nie ma adhd (i dzis np za
forse ktora dostal na feriach samodzielnie kupil podreczniki na 2 semstr i
zaplacil za obiady, choc do glowy by mi nie przyszlo, ze tak moze wydac kase)
powodzenia

[pelaga]

A ja nie daje Mlodemu wiekszych sum i nie pozwalam na dawanie ich przez innych.
Moj Mlody nie zna za bardzo wartosci pieniadza i wlasnie jak kiedys raz, mimo
mojego zakazu dostal od chestnego kase, to cchial ja przepuscic i mialam wielki
problem, zeby go namowic, zeby wydal kase na kask rowerowy i cos tam do roweru.
Jak musi wydac, a jak znam dzieci to MUSI, to skieruj jego zaintere4sowanie
moze na cos wartosciowego dla Ciebie i potrzebnego jemu???

[kaszka66]

Dziewczyny pomogłyście mi! Chciałam właśnie, żeby kupił sobie coś co będzie dla
niego wartościowe. Przypomniałam mu o kasku rowerowym. Myślał o nim w czasie
wakacji. Przypomniałyście mi też o tej umowie (ja też tak na prawdę o niej
zapomniałam). Przedwczoraj po powrocie do domu Kuba dał się namówić, że pójdzie
z ojcem do sklepu i przyjrzą się tym przedmiotom, które on chce kupić. Jednak
tylko wtedy, gdy wcześniej będzie miał odrobione lekcje. Następnego dnia
okazało się, że Kuba zamiast odrobić lekcje (mógł to zrobić wcześniej, bo
dziadek był do jego dyspozycji i zachęcał do pracy) poszedł na 3 godziny do
kolegów. I o dziwo dziecko pogodziło się z tym, że skoro nie wypełnił umowy, to
nie idą do sklepu. (Nie miał już argumentu, że przecież nie miał się z kim
uczyć, jaki zwykle stosuje). No i na spokojnie przypomniałam mu, że prosił
mnie, żebym mu "zamroziła" pieniądze. I usłyszałam: "Masz rację!".
Emocje wygasły.
Mój wniosek jest taki - udało się to tylko dzięki temu, że był akurat w domu
dziadek (który mieszka 165 km od Lublina i bywa rzadko, a teraz wyjątkowo
przyjechał na 10 dni). Dziadek jest spokojny i nie krzyczy, nie bije, nie kłóci
się, rozmawia spokojnie i rzeczowo argumentuje. To, że Kuba był po powrocie ze
szkoły pod okiem takiej osoby oraz że miał potencjalnie więcej czasu na
odrobienie lekcji (nie udało mi się namówić go żeby sam robił, potrzebuje
przynajmniej obecności osoby dorosłej)wpłynęło na jego kondycję psychiczną i
spokojniejsze podejmowanie mądrych decyzji. Gdy normalnie jest tak, że wracam o
17.00 z pracy, wszyscy rzucają się do mnie ze swoimi sprawami, każdy próbuje
się przepchać i nie daje się spokojnie porozmawiać, tym bardziej, że czasu na
naukę jest już bardzo mało.
Jeszcze raz odczułam jak źle wpływa na wychowanie dzieci brak czasu dla nich.
No cóż, świadomość tego wszyscy mamy, a sposobu na to chyba nikt nie wymyśli,
bo przecież polecenie komuś, że może nie pracować, jest strojeniem sobie kpin z
pogrzebu.
Osobną sprawą jest kwestia jak radzić sobie z pazernością i rosnącym
materializmem naszych dzieci... A może ja to tylko tak przeginam? Ciągle mnie
drażni podatność dzieci na reklamę i trudności jakie napotykam w budowaniu u
nich hierarchii wartości.

[mtmonika]

Świetnie, że Kuba umiał powiedzieć "Masz rację!". To dobry początek.

"Gdy normalnie jest tak, że wracam o 17.00 z pracy, wszyscy rzucają się do mnie
ze swoimi sprawami, każdy próbuje się przepchać i nie daje się spokojnie
porozmawiać, tym bardziej, że czasu na naukę jest już bardzo mało."
u mnie jest podobnie, a przecież my też chcemy sobie dychnąć i mieć
odrobinkę czasiu dla siebie,nie?

"Jeszcze raz odczułam jak źle wpływa na wychowanie dzieci brak czasu dla nich."
Też tak myślę, ale cóż życie w realu zmusza nas do chodzenia do pracy, a z
drugiej strony chyba jednak pracować, niż być sfrustrowaną i niespełnioną matką
w domu.

"Osobną sprawą jest kwestia jak radzić sobie z pazernością i rosnącym
materializmem naszych dzieci... A może ja to tylko tak przeginam?"
Nie, nie przeginasz, ja też mam wrażenie, że jest to walka z wiatrakami (
Pa, monika

[a444]

Drogie Dziewczyny,

mam te same problemy.Ten kult pieniądza jest porażający, a mój syn nakręce się
jeszcze bardziej,bo finansowo jest nam bardzo ciężko. Mój syn wydałby większą
sumę barzdo szybko, więc po tym jak zaniósł do szkoły 20zł i wydał na automat
ze słodyczami i coca colą, zarekwirowałam "większe" pieniądze.
Jednak muszę pochwalić syna za to,że w czasie wakacj bardzo cierpliwie zarabia
na zbiorze borówek i jagód i tych pieniędzy nie mogę Mu zabrać.Nawet jak wyda
na bzdety, to nie mam nic do gadania.

Pozdrawiam

Agata

[kaszka66]

Więc może za mało dajemy alternatyw, za słabą wojnę toczymy. Co mamy do
zaproponowania? Jakie wartości? Bo tak jak napisała w którymś poście Pani
Lekarka - w przyrodzie nie ma miejsca na próżnię. Usuwamy bakterie
antybiotykiem to zaraz wchodzą grzyby. Jeżeli nie podoba nam się kult
pieniądza, to co możemy zaproponować naszym pociechom? Ja już gadałam trochę o
tym wcześniej, może niezbyt jasno, ale jestem ciekawa czy Wy macie tutaj jakieś
przemyślane rozwiązania i plan działania.
Kaśka

[a444]

Doceniaj to co masz.
Pomagaj innym.
Nie trać czasu.
Miej marzenia.
Uwierz w siebie. /to jest najtrudniejsze/

To wszystko próbuję przekazywać z lepszym lub gorszym skutkiem. Sama nie jestem
doskonała, ale wciąż ludzie są dla mnie ważniejsi niż pieniądze.

[kaszka66]

To są piękne słowa, ale czy mogą one stanowić alternatywę dla SKLEPÓW?
Wiem, że jestem zabytkowa - wybór absolutnie świadomy, ale to coś gra na
szczęście również w duszy moich dzieci. Sądziłam jeszcze nie dawno, że cele w
życiu trzeba mnieć wzniosłe (tak mnie uczyli, chociaż nigdy nie używali
górnolotnych słów moi rodzice. Dla mnie absolutnie alfa i omega). Niestety w
życiu nie udało mi się mieć udziału w tak wielkich celach w jakich oni brali
udział, więc obniżyłam loty. Teraz moim celem jest pokazać dzieciom (moim i
tym, które tego chcą) jaki świat jest piękny i ciekawy, a życie wspaniałe kiedy
zboczy się z asfaltowej drogi. Tam, w lesie, na łące, w górach i nad morzem, o
świcie, o zmroku i we mgle, przy ognisku, albo leżąc w śpiworze na zboczu góry
jest wszystko co najpiękniejsze i wszystko dla czego warto żyć. Tam jest
PIĘKNO. ( o cholera, ale patos! Ale nie umiem inaczej!!!) Wydaje mi się, że
zapomnieliśmy, że PIĘKNO jest wartością i że warto dla niego żyć i że ono
właśnie jest alternatywą. W nim jest dobro, miłość, przygoda i wszystko co
ciekawe i fascynujące. W innych postach pisaliście, że Wasze dzieci nie chciały
z Wami chodzić po górach. NIe mogę w to uwierzyć... Ale wiem, że są tacy i są
bardzo fajnymi ludźmi, z którymi jest o czym pogadać, powygłupiać się i
cudownie spędzić czas. I powinnam bardziej w tę stronę kierować moje dzieci,
ale, kurczę, nie potrafię ...(i tak już za dużo napisałam)
Kaśka
PS. Żeby to bardziej po ludzku zabrzmiało, to opiszę przykład.
Dzieci siedzą w pokoju i każdy wpatrzony w ekran pika na swojej komórce. Pada
propozycja, żeby pójść z dziećmi na spacer. (MIejscowość wypoczynkowa! Każdy
chciałby tam pojechać.) Dzieci marudzą: co? Na spacer? Ojejjj... Wychodzimy.
Gadamy jakieś dyrdymały. NIkomu się nie chce. Niby idę, ale mnie nosi w środku.
Mój syn Kuba (12 lat i ADHD) zajął się prowadzeniem wózka z dzieckiem
(wcześniej obiecał, że będzie jechał jedynką i wiraży nie ma). Ale po chwili i
jemu zbrzydło. Dzieciaki skrępowane.
- Berek! - wołam podbiegając do 6-letniej Magdy. NO i oczywiście poszło! A
potem okazało się, że są różne ciekawe rzeczy do zobaczenia i można na chwilę
zabawę przerwać(no przecież moje zasiedziałe za biurkiem kości omal się nie
rozlecą w konfrontacji z 12 latkiem! Trzeba trochę odpocząć.), pieski, kaczki,
zamek w oddali - wiecie co mi się tam przydażyło?! - i rozmowa idzie, a potem
szperanie po trawie... NO coż, ale to były dziewczynki i to normalne (tylko mój
Kuba miał tam ADHD), z chłopakami pewnie by tak się nie dało. No i jeszcze są
tacy, co nie będą się tak wygłupiać (ja mam wprawę od dziecka miałam głupie
zagrania i niemądre dowcipy). Ale dzieci były zadowolone i dorośli chyba też,
bo nie musieli się opędzać od zanudzonych dzieci.
NO i po co to napisałam? Że niby też tak można?
A chciałam napisać, że ostatnio Kuba mnie totalnie zaskoczył, gdyż z zapartym
tchem obejrzał taki trochę magiczny film fabularny (z Irlandią i chatami nad
morzem w tle) i stwierdził, że żałuje, że nie zostaliśmy w górach i że on
mógłby codziennie zbiegać z gór do szkoły w wiosce, a po południu wracać na
górę! Dobrze, że mąż nie słyszał. To by mnie zbeształ, że już przekabaciłam
dziecko.
Kaśka

[cathar]

> Ciągle mnie
> drażni podatność dzieci na reklamę i trudności jakie napotykam w budowaniu u
> nich hierarchii wartości.

Nam doskonale zrobilo kupienie jakiegos reklamowanego szajsu, ktory rozwalil sie
w okamgnienu. oczywiscie, bylo troche rozpaczy, ale teraz mlody pamieta
rozczarowanie i latwiej mu wyperswadowac