"Starszaki" adoptują

[ejszia]

Witam wszystkich "Starszaków", którzy zaadoptowali bądź mają zamiar adoptować
dzieciaczki! Chciałabym poznać Wasze obawy i dylematy. My z mężem jesteśmy
chwilkę po czterdziestce, mamy biologicznego syna, który prawie wchodzi w
dorosłość i mamy zamiar zaadoptować dzieciątko. Czekamy na niego z
utęsknieniem jak na promyczek życia, jednak dopadają nas czasem obawy o
przyszłość. Czy będziemy zdrowi, czy wystarczy nam cierpliwości dla malucha,
czy nie będziemy tęsknić za spokojem... Czy i Wy macie bądź mieliście takie
myśli i chwile zwątpienia?

[leli1]

witaj,
pewnie łapie sie juz pod starszaki bo w chwili adopcji mialam skonczone 36 lat, mąż tez. Bardzo duzo czasu zajęło nam pokonywanie "strachów" związanych z adopcją, teraz wiem ze gdyby dało się cofnąć czas to pomyslelibysmy o adopcji w okolicach 30 stki.
Nie czuję sie staro, z wygladem to raczej trudno samą siebie ocenic, ale mam obawy, ze moje dziecko moze przezywac podobne rozterki jak ja, będąc córką starszej mamy (urodziła mnie w wieku 40 lat). Nieraz słyszałam tekst stylu "czy to mama czy babcia?"......wiem ze bardzo było mi przykro i nie chce aby kiedys bylo to takze udziałem mojego syna.
Zdrowie.....coz, przyznam ze te 8-10 lat temu na pewno mialam lepsza kondycje, pewnie wiecej cierpliwosci, mniej zmęczenia (wyczerpujaca praca)......nie wiem co jeszcze, reasumując: powinnam była adoptowac w młodszym wieku, tyle ze czasu nie cofnę, mam cudne kochane dziecko, ktore jest moim najwiekszym skarbem i bede starac sie byc dla niego super młodą mamuśką jak najdłuzej sie da .
Pozdrawiam.

[ejszia]

Ja też nie mogę sobie darować, że nie podjęliśmy tej decyzji wcześniej Może
mielibyśmy więcej dzieci, a i nasz syn ma pretensje, że nie miał rodzeństwa i
że maluszek nie będzie miał się z kim bawić, bo on już dorosły prawie...
Zresztą... może jeszcze kiedyś będzie rodzeństwo dla dzieciaczka )

pozdrawiam