A z czego rezygnujemy MY?

[werata]

Z czego rezygnują, bądź deklarują zrezygnować nasi partnerzy, to same wiemy...
A MY?
Ja rezygnuję z kariery zawodowej, może na rok, może na dłużej...może w ogóle ?
Ale teraz tak trudno mi wejść w nową rolę, boję się bycia matką-Polką.
Bo matką będę już do końca życia - jak na razie to mnie to bardziej przeraża,
niż ekscytuje.
W życiu podejmowałam bardzo trudne zadania, ale to wydaj mi się
najtrudniejsze z nich, taka symboliczna utrata wolności.
Dziecko było zaplanowane, ale te przemyślenia sprzed ciąży miały inną wagę
niż teraz, gdy realnie w czerwcu zostaniemy rodzicami...

[kasik8]

Werata
Rezegnujemy z bardzo wielu rzeczy..tych fizycznych i psychiczno-
emocjonalnych..npewno tez w wiekszej mierze niz nasi partnerzy, bo to na nas
spoczywa "ciezar" obowiazkow i wyrzeczen od pierwszych chwil. Kwestia teraz
spojrzec na to czy bedzie to rezygnacja czy nowy etap zycia, ktorego sie tak
boimy..bo go nie znamy. Dla mnie dziecko przede wszystkim wiaze i kojarzy sie
z odpowiedzialnoscia. Nie znalam znaczenia tego slowa..poki bylam "Sama" i
mowie tu o slowie sama..jako jednej istocie..nie o partnerze, mezu,
bliskich...bo z tymi ludzimi bylam..ale obok. Tak naprawde odpowiedzialna
bylam tylko za siebie. A tu dostajesz czlowieczka i czujesz sie za niego
odpowiedzialna. Juz nie ma wolnych mysli, wyjadow bez obaw...nawet jesli uda
sie komus dziecko podrzucic..to jak narkotyk dozowany codziennie. Siedzac w
pracy, w domu, na wakacjach ...mysli caly czas kraza wokol dziecka.
A sama ciaza to dla mnie rezygracja z papierosow hm...z alkoholu, ze sportu, z
seksu, z pracy - byc moze na zawsze..ale to swiadoma decyzja tzw. z
premedytacja, z wolnosci..chodzienia gdziekolwiek przez jakis czas po
porodzie, z jedzenia niektorych potraw, z towarzystwa..bo tam pala i pija hehe.
Rezygnujemy tak naprawde ze wszystkiego co nas trzymalo twardo na ziemi...ale
warto!
Kasik

[jaga2003]

- Z pozycji zawodowej: ja na swoją pracowałam latami, a po zajściu w ciążę
zostałam zdegradowana i odstawiona na boczny tor. Dla prawie pracoholika to
była katastrofa. Już się boję, czy będę miała dokąd wrazać z macierzyńskiego.
- z kasy - bo jak nie robisz odpowiedzialnych zadań, to nie masz premii
- z aktywności pozapracowej - zero roweru, gór itp
- z poczucia kobiecości (zero seksu - ciąża zagrożona a jaki wygląd, same
wiecie)
- i w ogóle z poczucia kontroli nad swoim życiem.
Teraz, gdy do porodu mam miesiąc, już tak tego nie przeżywam, ale było mi
bardzo źle na początku - chociaż bardzo chciałam dziecka.
I wiem, że to wszystko nic w porównaniu z cudem, jakiego za chwilę doświadczę i
na który już nie mogę się doczekać ), niemniej jednak zapamiętam ciążę, jako
okres nieustannego i nieraz bolesnego rezygnowania z siebie.
Liczę, że jak się dzidziuś urodzi i zacznie wyć 20 godzin na dobę, to nie będę
miała czasu na takie głupie myśli )))
pozdrawiam,
jaga

[joasiiik24]

z czego rezygnuje????trudne pytanie!na pewno z wlasnych marzen zawodowych w
tym roku koncze studia i bardzo chcialam podjac prace w swoim zawodzie
(pedagog)nie rezygnuje z nich na zawsze lecz na jakis czas nim mala nie
podrosnie.
-z poczucia kobiecosci:wczesniejsze rozmiary odpowiadaly mi w zupelnosci
(rozmiar 36)a teraz czuje sie malo atrakcyjna dla siebie i dla swojego meza
(waze 57kilo) czyli jakies 10 kilo wiecej niz przed ciaza!!!!nie moge ogladac
siebie w lusterku chocia wiem ze nie jest tak zle...obiecalam sobie ze jak
urodze moja ukochana pocieche to wroce do swojej wagi
-z drobnych kulinarnych przyjemnosci:trzeba uwazac co sie je no i oczywiscie
zero papierosow chodziaz to ostatnie przyszlo mi nadwyraz latwo,powiedzialam
nie pale i tak robie
-na pewno nie musialam zrezygnowac z zycia seksualnego nie wiem czy bym
wytrzymala bez seksu jakos nie wyobrazam sobie tego
-z super ciuchow:wiadomo moda dla ciezarnych nie jest az tak genialna ale
trzeba sie przyzwyczaic to tylko 9 miesiecy
to chyba tyle moich poswiecen...


na ciaze czekalam z niecierpliwoscia i wiem ze dla dziecka gotowabym byla
zrobic o wiele wiecej...

asia i 26 tyg Kamilka

[aluc]

z niczego
a przynajmniej te rzeczy, z których się rezygnuje, nie są na tyle ważne, żeby
się nad nimi zastanawiać

i piszę to z perspektywy mienia dziecka od prawie dwóch lat ))

[kasia9641]

Ja mam momentami chwile zwątpienia. Powiem Wam, że sam stan ciąży średnio mi
odpowiada, czuję się jakaś taka ograniczona, czekam z niecierpliwością na
rozwiązanie (dopiero w maju). Dziś wydaje mi się, że łatwiej będzie mi znieść
te krzyki itd., ale ja sama będę "fizycznie luźniejsza". Nigdy nie paliłam,
alkohol sporadycznie na imprezkach, tak że tematy używek mam z głowy. Na
szczęście studia też skończone, ale jak będzie z pracą! Niby mam wracać, ale
przecież to tyle czasu, naprawdę wiele może się wydarzyć... Z seksu też
zrezygnowaliśmy, bo początkowo ciąża była zagrożona, a teraz sama nie wiem, mam
ochotę, ale jednocześnie się boję, podobnie mój partner, odbijemy sobie to po
porodzie!
Ale ogólnie (mam już swoje lata 30) dobrze, że się zdecydowaliśmy...

[malika5]

Wiecie co, ja jakoś nie mam poczucia że z czegoś rezygnuję w życiu. Ciąża nisie
ze sobą tylko chwilowe ograniczenia, minie te parę miesięcy i znowu będzie
można wszystko. Jak już będzie dzidziuś na świecie to fakt, że jest to
odpowiedzialność, ale wypływa ona z ogromnej miłości i troski. Chodzi mi o to,
że przecież można zostawić dziecko komuś do opieki i jechać w podróż dookoła
świata, ale niewiele matek by się na to zgodziło, bo zbyt kochają swoje dzieci
by się z nimi rozstać. Może mam takie zdanie bo miałam w życiu bardzo wiele
zwierząt które uwielbiam i nie było dla mnie problemem wstawanie co 2 godz. i
karmienie małych kotków, ani sprzątanie różnych kupek itp., mam cudownego
kochającego męża, który uważa że jestem bardzo atrakcyjna w każdej sytuacji i
mam ludzkiego szefa w pracy, który mnie oszczędza i nie będę miała problemów z
powrotem do robienia kariery. Życzę wam wszystkim tego samego, bo to bardzo
ułatwia przejście przez ciążę. Pozdrowienia.

[dziubulek111]

Cześć.
Ja jestem od ponad dwóch lat mamą maluszka i wydaje mi się, że od tego czasu
jest mnie jakby więcej. Nie zrezygnowałam z niczego, co byłoby dla mnie ważne
ale nigdy nie liczyły się dla mnie ciuchy, kasa itp.). Swojego syna zabrałam w
góry, kiedy miał kilka miesięcy, a w tym roku byliśmy 3 tygodnie na wędrówce
pod namiotem w Beskidzie Niskim. Nigdy jeszcze nie było tak wspaniale!
Dostałam tak wiele, że rezygnowanie z czegokolwiek wydaje mi się szalenie
odległe od macierzyństwa.
Do pracy (uczę angielskiego) wróciłam trzy tygodnie po porodzie (komplikacje i
cesarka), podobnie z uczelnią. Dzięki dziecku raz na zawsze rozwiązałam moje
życiowo-rodzinne problemy (wynieśliśmy się z mężem od mojego ojca) i przeżywam
codziennie najpiękniejsze chwile życia.
Przypomniało mi się. Zrezygnowałam jednak z czegoś - nieprzerwanego nocnego
odpoczynku. Ale na to nie ma rady.
Myślę sobie, że bycie mamą to chyba przeżywanie każdego kolejnego dnia osobno,
z radością (i ze złością czasem też), a nie wybieganie w przyszłość.
Oczywiście, musimy planować pewne rzeczy, jeśli chcemy być odpowiedzialnymi
rodzicami, ale nie potrzebujemy się nimi zamartwiać. Mnie natura nie wyposażyła
w umiejętność beztroskiego życia i dopiero po narodzinach Wojtusia poznałam
świat od tej strony.
Też się czasem bałam (i boję), że nie jestem dość dobrą mamą, ale to dla mnie
motywacja do zmian. I to chyba ta najtrudniejsza część rodzicielstwa -
dorastanie. Mnie nie zawsze wychodzi...
T.

[nervusmama]

to naprawde troche glopie myslenie "z czego rezygnujemy" pomyslcie lepiej ze te
kilka lat braku wolnosci uwiezienia rezygnacji jak tu piszecie jest niczym w
porownaniu do dlugosci naszego zycia jeszcze kiedys bedziemy tesknic za tymi
chwilami za poczuciem ze jestesmy komus tak bardzo potrzebne ... nie myslcie
takimi kategoriami odchowacie dzieci i wrocicie do swojego zycia i napewno
pojawia sie na horyzoncie nowe cele to tylko takie chwilowe rozterki mi juz
przeszly siedze w domu od 3 lat studiuje zaocznie teraz jestem w drugiej ciazy
i zapowiada sie ze jeszcze troche posiedze no i co z tego? wazne ze mam dzieci
i ze sa zdrowe a do knajpy czy na stdia zawsze mozna pojsc

[sawa11]

Ja rezygnuję przede wszytskim z kariery. I to nie dlatego, ze nie bedę miała do
czego wrócić, ale dlatego, ze w niemal każdej firmie jest podobnie:
- nie zatrudnią Cię (przegrasz w rywalizacji o stanowisko z mężczyzną) będąc
młodą mężatką
- nie biorą Cię pod uwagę w planach rozwoju, kiedy jesteś w ciąży
- boją się jak ognia zatrudniać młode mamy, bo to kojarzy się z częstymi
zwolnieniami.
Przykre, ale prawdziwe, choć uważam, ze właśnie przy dziecku kobieta uczy się
zarzadzania czasem i z pewnością jej poczucie odpowiedzialności wzrasta. Ale
tak zdaje się myślą tylko kobiety.
No cóż, zdawałam sobie sprawę z tego przed podjeciem decyzji i mam nadzieję, ze
nie będę żałować.
Na razie jestem szczęśliwa

Sawa i 27 tyg. Maleństwo

Czym jest KARIERA?

[ular1]

Czym jest dla wielu z Was "kariera", jesli tak bardzo się o nią boicie, będąc
w ciąży? Praca na rzecz jakiejś firmy (większej czy mniejszej). Zarabianie
pieniędzy, awansowanie - to jest kariera, tak?

Wiecie co dla mnie jest największą karierą w życiu? To, jeśli kiedyś, za wiele
lat, okaże się, że moi synowie wyrośli "na ludzi", że są mądrzy, potrafią
bronić swojego zdania, są inteligentni, "nie zginą" w życiu, będą oparciem dla
swoich rodziców...
Wszystko inne jest tak mało ważne w perspektywie czasu. Żadna praca zawodowa,
żadne ślęczenie długo w pracy i obawy przed zwolnieniem nie są wiele warte.
Żaden czas poświęcony dziecku nie jest stracony.
Tego nauczyła mnie dużo starsza ode mnie koleżanka z pracy - niestety nie
żyje, miała na raka.

Przy dziecku z niczego się nie rezygnuje. Takie myślenie jest wg mnie troszkę
samolubne! Utrata wolności? No dajcie spokój - to już brzmi lekko niedojrzale.
Po prostu trzeba pewne sprawy przewartościować, to wszystko.

Pozdrawiam,

Ulka

P.S. A może jestem już za stara na takie dyskusje, inaczej patrzę na wiele
rzeczy i nigdy już nie zrozumiem np. pogoni za "karierą"...?

[sawa11]

No właśnie: Kariera.
Kazdej z nas inaczej sie kojarzy to słowo.
Dla mnie to po prostu awans we właściwym czasie.
Jesli zaczynam pracę dla duzej korporacji i 'idę' do przodu równo z koleżankami
i kolegami, którzy zaczynali w tym samym czasie, to mam poczucie, ze rozwijam
sie we własciwym tempie.
I nie mówie tutaj o pracoholiźmie, zostawaniu po godzinach, poświęcaniu się
pracy za wszelka cenę. Normalne tempo rozwoju...
Po prostu wkurza mnie ta dyskryminacja z powodu bycia mamą....

[dula5]

A ja doskonale rozumiem przyszłe mamusie pełne obaw i lęku o pracę i o to jak
będzie. Sama mam za 6 tygodni urodzić nasze pierwsze wyczekiwane i planowane
dziecko - i z każdym dniem bardziej sie boje o przyszłość. O to jak sobie
poradze jak mnie nie przyjmą z powrotem do pracy - to chyba najwiekszy lęk,
pomijając ten o zdrowie dziecka. w naszym kraju rodzice a zwłaszcza mamy
pozostawione są same sobie, w zasadze bez zadnego wsparcia - a wszystko odbywa
się na zasadzie chciałaś dziecka to sie teraz martw. Straszne to ale prawdziwe.
cieszę się, że w końcu ktos poruszył ten temat w tym forum, bo już miałam dosyć
czytania jak to wszystkie przyszłe mamusie szczęśliwe, bez obaw z oczekuja
dziecka i jak tylko ono sie liczy itp. W życiu liczy się wiele rzeczy i
niekoniecznie dziecko musi być na pierwszym miejscu a po nim długo nic i
dopiero inne sprawy. Może przesadzam, ale jestem trochę rozgoryczona, że
przyszłe i obecne mamy najczęściej nie znajdują u nikogo zrozumienia a jak
tylko coś zaczną mówić o ograniczeniach jakie ich spotkały sa nazywane
wyrodnymi matkami. Zoś o ojcach, którzy bez przeszkód robią karierę, śpią przez
całą noc, nie muszą rezygnować z ulubionych rzeczy a dzieciaczkiem zajmą sie na
parę chwil - o nich nikt nie powie że są wyrodni. Oj mogłabym tak długo... ale
co to zmieni..
Dula

[sawa11]

Ciesze się, ze ktoś mnie poparł

sawa, dula i ulka

[jola.wie]

Tak jak was mnie również bulwersuje fakt, że tzw. Dzisiejsze Czasy stawiają nas
przed wyborem: albo Rodzina (czyt. dzieci), albo Kariera. Do Kariery jak
wiadomo potrzeba: elastyczności, bezgranicznej dyspozycyjności i uznania jej
priorytetu. Czyli dokładnie tego samego czego potrzeba do Rodziny. Próby
pogodzenia jednego z drugim najczęściej kończą się rezygnacją w niewłaściwym
kierunku, czyli robi się Karierę kosztem Rodziny i to zjawisko stereotypowo
dotyczy mężczyzn, bo kobieta instynktownie uznaje priorytet Rodziny. Chociaż i
to się zmienia, bo tzw. Dzisiejsze Czasy lansują też wyższość Kariery nad
Rodziną i zaburzają naturalne instynkty.
To, jak pracodawcy traktują potencjalne matki, przyszłe matki i młode matki
jest upokarzającym faktem. Też mam troski związane z finansami, niestety, mało
którą rodzinę stać dzisiaj na Macierzyństwo (czyli niepracowanie Mamy). Myślę
tak: lepiej dla nas zainwestować w Rodzinę, gorzej w Karierę, choć wymagają
podobnych (j.w.) kwalifikacji. Wkład czasu i wysiłku w Rodzinę zaprocentuje
ZAWSZE, a w Karierę? no cóż... może runąć w jednej chwili - pojawi się ktoś
młodszy, ładniejszy, protegowany.... moje drogie, nie ma takiego stanowiska,
którego nie można "obrócić".
Życzę nam zmiany uwarunkowań socjalnych w naszym kraju, a póki co: szczęscia w
Rodzinie.
j.

[malika5]

Dla mnie kariera to przede wszystkim zarabianie pieniędzy. Cieszą mnie co
miesięczne wpływy na konto, cieszy mnie każdy duży kontrakt (mam od tego
prowizję). Natomiast nie potrzebuję ścigać się o stanowiska, awanse itd, po
prostu liczy się kasa- chociaż często jedno liczy się z drugim. Ale nie
zamierzam dla kariery rezygnować z życia rodzinnego, to by dopiero była utrata
wolności. Mam nadzieję, że po urodzeniu dziecka znajdę pracę w jakimś
elastycznym wymiarze czasowym, albo będę pracować w domu, albo założę własną
firmę. Bo nie chcę rezygnować z niczego, ani z kariery, ani z dzieci ani z
niczego co jest dla mnie ważne.

[walizkaplus1]

slowo kariera nie ma juz swojego dawnego znaczenia, oj nie. dla mnie to juz
tylko mozliwosc zarobienia jakichkolwiek pieniedzy w swoim zawodzie, po to zeby
sie w nim utrzymac i miec nikla gwarancje zapewnienia sobie i dziecku
niezaleznosci finansowej- tez juz nie w takim znaczeniu jak kiedys.zebym mogla
sie sama utrzymac, bo roznie w zyciu bywa. niestety sa profesje, w ktorych
obecnie albo pracuje sie na pelen gwizdek albo "zegnamy". to mnie przeraza.

[jola.wie]

"Mam nadzieję, że po urodzeniu dziecka znajdę pracę w jakimś
elastycznym wymiarze czasowym, albo będę pracować w domu, albo założę własną
firmę."
Ja nie mam już wyboru i po urodzeniu dziecka będę miała tego rodzaju nadmiar
wyborów. Ponieważ ćwiczyłam to też jakiś czas przed ciążą (w czerwcu straciłam
stałą pracę, w sierpniu zaszłam w ciążę), ostrzegam cię, że nie jest łatwo
zrealizować któryś z tych pięknych pomysłów. Nie jest łatwo bez dziecka, a co
dopiero z dzieckiem. Zazdroszczę tym, które "mają do czego wracać", to daje
namiastkę poczucia kontroli nad własnym życiem, które to poczucie silnie się
chwieje w czasie ciąży.
Dzisiaj z mężem rozmawialiśmy właśnie na temat tego, co mnie "dusi", i
przejawem tego są niewątpliwie powyższe obawy. Ale tak naprawdę chodzi mi o tę
chwilową utratę wolności, kontroli nad życiem. Priorytetem są potrzeby dziecka
i co z tego, że coś planujesz, jeżeli ciąża robi się np. zagrożona, leżysz
plackiem i nie piśniesz słówka.
Czuję się, jak z wyrokiem nad głową, kiedy ciąża staje się faktem, nie można
się po drodze "rozmyślić", wiadomo kiedy się zakończy, wiadomo czym. Ale nigdy
nie wiadomo, co będzie potem. Tą ciążą się cieszę, ale też nie mogę się
doczekać, kiedy się skończy, to z radości i entuzjazmu. Poprzednią ciążę
wspominam źle z powodu nierozważnych słów bliskiej osoby na temat możliwego
stanu zdrowia mojego dziecka: żarłam relanium żeby w ogóle spać i w dygocie
czekałam na rozwiązanie. W pierwszej ciąży czułam, że wszystko, co znałam, ode
mnie ucieka, byłam przerażona, nie miałam głowy na bilanse: co tracę, co
zyskam. Nie miałam pojęcia, co zyskam. Teraz wiem.
I ta "rezygnacja" o której mowa w tym wątku jest odczuwalna własnie w czasie
ciąży. Kiedy dziecko pojawia się na świecie, jesteście już innymi osobami.
Dostajecie tyle, że nie byłyście w stanie sobie wyobrazić. I dlatego nie
mówiłabym o rezygnacji tylko o zamianie i to zamianie ZAWSZE opłacalnej. Coś co
wydawało nam się szalenie wartościowe, odpływa w siną dal jako nieważne,
pojawia się nowe, nieznane, i sto razy lepsze. Chociaż teraz pewnie wydaje się
to niemożliwe wielu z was. Przerażona szesnastolatka pisze w innym wątku, że
pragnie zabić swoje dziecko, żeby "uratować dwa życia" - swoje i jego. Nie może
tego zrobic, bo rodzice jej nie pozwalają.
Moja teściowa kiedyś powiedziała: "człowiek by rodził, ale nie było czasu,
trzeba było pracować" (ma dwoje dzieci).
Mam znajomych, którzy dla kariery zrezygnowali z rodziny, z dziecka. Teraz,
kiedy jest już za późno, oglądają się przerażeni za siebie i mówią "boże, co ja
zrobiłem!".
Znalazłam takie mądre zdanie: "Jeszcze nikt na łożu smierci nie mówił: ach,
żałuję, że nie spędzałem więcej czasu w biurze". Wymowne, nie?
pozdrawiam
j

[jaga2003]

Dzięki za Twoje słowa i zrozumienie )
O swoich rezygnacjach pisałam w kontekście bycia w ciąży, a nie posiadania
wymarzonego i już kochanego dziecka. Patrzyłam na swoje koleżanki, które
sfrustrowane głupią pracą "przed dzieckiem" wracały do niej z radością po
macierzyńskim wiedząc, że nie będzie dla nich obciązeniem - odsiadują 8 godzin,
biorą kasę i lecą do najważniejszej sprawy zycia, czyli dziecka. A że nie
awansują, nie robią ambitnych rzeczy - who cares? ) I pewnie ze mną też tak
będzie. Ale ciąża to co innego i ja - może jestem wyjątkowym potworem - nie
przechodzę jej dobrze ani fizycznie ani psychicznie. Na szczęście już tylko
miesiąc ))
pozdrawiam,
jaga

[ryza_malpa1]

- nie rezygnyuje z kariety bo jeszcze jej nie zaczłęam- solidnej pracy zaczne
szukac jak dzidziuś będzie mial rok ( takie mam plany przynajmniej) a więc
dobra strona jest to , ze niczego nie tracę ( oprócz kasy )
- z paipierosów zrezygnowłam bezbolesnie ( jakoś tak samo się...nie pale i już)
- z piwem jest gorzej - lubie piwo i nie odmaiwam sobie pociągnięcia dosłownie
jednego łyczka z cudzego kufelka dla smaku - a wracanie w nocy z knajpy z
trzeźwa głową to też swego rodzaju7 przyjemnośc i "nowy dla mnie stan
świadomości "
- smażone samo sie odmawia bo sie zwraca naturze
I nie odczuwam jakos bolesnie mojego stanu, nie czuje że rezygnuję z siebie,
moje zycie sie zmienia, wychodze na prostą, rozterki które mialam przedtem
nagle znikły ( "miec dzieci czy nie mieć?" " mieszkac z facetem czy nie
mieszkać?") i nareszcie znowu będę mogła bez narażania się na drwiny czytac
książki dla dzieci wyciagniete ze starego kufra na wsi :]

[pandora_]

Tak naprawde nie zrezygnowalam z niczego, czego bym _zalowala_. Owszem, sa
rzeczy, ktore jeszcze moglabym robic, ale moge je robic po urodzeniu dziecka.
Moze latwiej jest miec tzw. wolny zawod, w miare poszukiwany, bo nie martwie
sie kariera (bycie na topie i zarabianie fury kasy w zamian za noce spedzane
przed laptopem, szarpanie sie z durnym szefem albo bycie szefem i szarpanie sie
z pracownikami mnie nie pociagaja), mam szczescie nie byc osoba wymagajaca
luksusow i nie boje sie, ze bedzie sie nam zylo biedniej...
Pewnie, juz nie bedzie tak samo: koniec szalonych wypadow w dowolnym momencie,
planowania "pod siebie", ale to mnie tez nie przeraza. Ja sie autentycznie,
szczerze ciesze, chyba pierwszy raz w zyciu czedkam z taka niecierpliwoscia - a
ze ciaza jest spokojna, niezagrozona, czuje sie ok, jestem pelna optymizmu.
Nie ma tego, czego nie moglabym nadrobic - jeszcze bedzie czas na ponowne
zarabianie, zeby zyc na spokojnie, czas na taniec, rolki, dlugie spacery - i
nigdy juz nie beda samotne )) Bede niecierpliwie czekac na pierwszy usmiech,
zabek, slowo...

[walizkaplus1]

ech, szczesciary..moj wolny zawod rozni sie od innych jedynie tym ze nie
pracuje sie po 8 godz dziennie ale znacznie dluzej..i bez przywilejow
wynikajacych z umowy o prace ale za to ze wszystkimi obowiazkami. natomiast
bardziej niz w innych zawodach trzeba byc caly czas na biezaco a o znalezieniu
pracy decyduje przede wszystkim doswiadczenie. zbior tych
wszystkich "wyroznikow" powoduje ze przerwa w pracy oznacza nie tyle
zatrzymanie sie na jakims stopniu kariery ale uwstecznienie i grozbe braku
pracy przez reszte zycia. strasznie to brzmi, musialam sie wyzalic- to wlasnie
jest dla mnie najwiekszym stresem towarzyszacym.

[kropisia]

Ja tez nie rezygnuje z niczego. Nie mam takiego poczucia. Prace, ktora teraz
mam nawet lubie, ale juz mam pomysl na to by robic cos innego, co pozwoli mi i
troszke zarobic i pobyc z dzidziusiem.
Nie rezygnuje z piekna fizycznego, bo sobie postanowilam, ze po ciazy bede
znowu piekna i szczupla. (Aha, w ciazy wygladam do kitu, cera jak papier
scierny, wielkie cyce i ciagle zmeczenie - ale mowie sobie, ze to przejsciowe.)
Alkohol? To dziwne, ale wcale za nim nie tesknie
Sport? Nigdy go nie lubilam.
Sex? Nie podejrzewam, ze grozi nam rezygnacja.
Czas wolny? Nie moge doczekac sie by spedzac go z moim bobasem! (I z mezem, bo
on tez jest OK.)