Chce być spokojna, ale...

[agnis7]

Jestem w 33 tyg. ciązy i nie mam nic dla mojego maleństwa i nie bede pewnie
miec przed porodem. Przeraza mnie to!
Nie wierze, ze mogę mieć tyle szczęścia i ciaza zakonczy sie pomyslnie.
Jestem totalna pesymistka!
Boje sie nawet wybierac imienia. Jak Wy potraficie pozytywnie myslec i
gromadzic wszystko dla dzidzi? Tak Wam tego zazdroszę, w sensie jak
najbardziej pozytywnym!
Ja nie moge dac sobie z tym rady!!!!

Pomóżcie, bo zwariuję!

Agnis 33tyg + 3 dni.

[hannamay]

agnis:

nie mam pojecia jakie doswiaczenia masz za soba, byc moze to wlasnie powoduje
twoj wielki strach i niepewnosc. pomysl jednak ze nic nie dzieje sie bez powodu
i jednoczesnie na wiele spraw nie mamy zadnego wplywu.

wazne jest, abys rozmyslala nad tym co piekne, pozytywne i radosne - bo taki
jest wlasnie czas oczekiwania na dziecko. Za niedlugo bedziesz miala szczesliwie
swoje malenstwo w ramionach i obys nie pomyslala ani razu ze zmarnowalas szmat
czasu na niepotrzebnym zamartwianiu, a przeciez mogl to byc tak wspanialy czas
przygotowania sie do tego co tak wazne. ja poradzilabym ci uciekac jak najdalej
od zlych mysli, zrobic wszystko dla siebei ale i takze dla tego malenkiego
czlowieczka ktoremu dajesz zycie - aby byc pozytywnie nastawiona do swiata i
otoczenia. i powiedz sobei - ze jestes warta tego, aby urodzic szczesliwie
zdrowe i piekne dziecko i aby cieszyc sie nim cale zycie. ono jest ci dane nie
bez powodu!

ja jestem w 31 tc i codziennie rozmawiam z moim malenstwem, pisze pamietnik,
rozmawiam z moim mezem od samego rana jak to bedzie cudnie popatrzec w oczka
naszje malej coreczki i jak milo bedzie patrzec jak rosnie, jak staje sie
wieksza i bardziej obecna w naszym zyciu. az slodko sie na duszy robi ...


mysl o tym co dobre i pozytywne!

pozdrawiam Cie
_hannamay_

[badrak]

Tez tak mam, ale walczę z tym. Jestem teraz w 29 tc i chcę wierzyć, że wszystko
będzie dobrze, no bo musi byc dobrze. Wytrwałam juz tyle... Podobnie jak Ty,
prawie nic nie mam dla Dzidziusia, ale w tym tygodniu wybiore się na zakupy.
Musimy mysleć pozytywnie-musi się wszystko udać. Trzymam kciuki za siebie i
Ciebie.
Pozdrawiam
Agata

[magda1975]

Głowa do góry!!!

Ja raczej z założenia jestem optymistką i wiele razy takie nastawienie mi
pomagało. Tym razem też staram się myśleć tylko pozytywnie. Dlaczego ma być
żle - przeciez na pewno dbasz o siebie, odżywiasz się prawidłowo, itp. Jest
wiele kobiet, które mają problemy i do 33 t.c. z trudem jest im wytrzymać - Ty
juz jesteś w 34t.c.!!!
Poza tym ja wolę być przygotowana na zmieniającą się sytuacje i praktycznie mam
juz wszystkie zakupy za sobą. Przecież to czy coś kupiłam czy nie nie ma wpływu
na stan zdrowia mojego Maleństwa (to tylko jakieś głupie przesądy), a jak juz
to ma pozytywny, bo się nie denerwuję, że mnie sytuacja zaskoczy. Dodam
jeszcze, że ja wszystkie nowe ciuszki dwukrotnie prałam i potem prasowałam - a
wierz mi to też zajmuje sporo czasu i pochłania wiele energii. Potem pewnie nie
będzie tyle czasu.
Jeżeli pomimo wszytsko trudno jest się Tobie przełamać polecam odwiedzenie
sklepów i wybranie już teraz wszystkiego - zrobienie szczegółowej listy i
zapoznanie z nią męża. Wtedy jak będziesz w szpitalu i przekonasz się, że
wszytko jest w najlepszym porządku mąż będzie mógł zrobić zakupy. Musisz mieć
jednak tez przygotowaną większą sume pieniędzy - jak się kupuje systematycznie
nie odczuwa się tak tego finasowo.
Życzę powodzenia
Magda i 35t.c.+5 dzień Adasia

[dominika23]

ja też jeszcze nic nie mam,a jestem w 33 tygodniu.jeszcze zostalo mi duzo
roboty po remoncie.mam nadzieje zdażyć ze sprzataniem do konca stycznia.wtedy
dopiero udam sie na zakupy,przeciez tyle trzeba kupic przed 5 marca.jakoś się
tym nie martwię.jeszcze sporo czasu.pozdrawiam.

[kwajkowska]

ja jestem w 30 tc i mam to samo. Cały czas boje się, że cos sie stanie z
dzieckiem. Do tego stopnia, że boję się do niej przyzwyczajać zbyt wcześnie.
Imienia też nie mamy. Trochę zakupów zrobiłam, bo bałam się, że w ostatnich
tygodniech będzie mi ciężko chodzić po sklepach i miałam rację. Już teraz
odczuwam ciężar, głównie w stopach (przytyłam już 13 kg). Poza tym latam co
chwila do kibelka i powinnam chyba na zakupy chodzić z cewnikiem.
Jestem już w 90% zdecydowana na cesarkę. Wolę mieć pewność, że wszystko z nią
będzie ok. A ja jakoś przeżyję ból pocesarkowy.
Dziwne to, ale w 3 miesiącu cała ta ciąża i zmiany, które nas czekają wydawały
mi się bardzo naturalne i nie bałam się tak. Im bliżej rozwiązania tym większą
abstrakcją mi sie ta sytuacja wydaje.
Ale w końcu nie można dać się własnym lękom. W momentach przypływu złych mysli
staram się je odganiac zastepując pozywnymi. Wyobrażam sobie np jak ślicznie
będzie wyglądać nasza córka w śpiochach, które jej kupiłam.
sorry za ciekawośc, ale czy Twój mąż rozumie Twoje niepokoje? Czy rozmawiacie o
tym?
trzymaj się cieplutko i myśl pozytywnie
Kasia

[zumer]

jestem w 30 tc. tez sie balam cokolwiek kupowac i pomogla mi kolezanka, ktora
ma malego mikolaja. otoz opierdzielila mnie ostro i kazala wyobrazic sobie jak
robie zakupy np w 39 tc, z ogromnym brzuchem i opuchnietymi nogami. poza tym
roznie moze byc, dzidzia moze chciec sie pospieszyc. a mezusie czy tam jacys
inni przyjaciele - na nich bym nie liczyla, lezac juz z maluszkiem w szpitalu.
nie poradza sobie.
pomysl, ze musisz sie zmobilizowac dla maluszka. i radze ci sie juz do niego
przyzwyczajac, bo ci malo czasu zostalo.
obawy i leki bedziesz miala do konca ciazy, jak my wszystkie, staraj sie myslec
praktycznie.
ja wytlumaczylam sobie, ze jesli nawet cos sie zlego stanie, to przeciez nikt
tego nie przewidzi, a w zyciu jest roznie.
zycze ci odwagi i do przodu

[agnis7]

Dzięki dziewczyny za odzew!
Zdaję sobie sprawę, że te moje myśli są chore. Tak bardzo chciałabym być
optymistką , ale to dla mnie strasznie trudne.
Mam juz jednego dzieciaczka - prawie 3 letniego Adasia- w poprzedniej ciąży
były te same obawy i niepokoje i szczęśliwy poród zdrowego maleństwa. Mając
pozytywne doświadczenia z zakończenia poprzedniej ciązy nie potrafie mieć ich
teraz. Rozmawiam o tym wszystkim z mężem, resztą rodziny , znajomymi ale wydaje
mi się, że nie znajduję zrozumienia. Słyszę tylko, że szukam dziury w całym i
nie doceniam tego co mam. Ja wiem, że to jest prawda ...no i co z tego, skoro
ja ciągle swoje...
Nie chcę robić zakupów, nie z powodu przesądów bo w to nie wierzę, tylko boję
się.
Poprzednim razem nie kupiłam dosłownie nic przed porodem. Moja Mama stanęła na
wysokości zadania i jak bylismy jeszcze w szpitalu to kupiła parę ubranek,
rożek , pościel dla synka, a mąż łóżeczko i wanienkę. I tyle. Resztę
skompletowałam po przyjściu do domu- wyskoczyłam na 2h do najwiekszego z sklepu
gdzie wszystko było i kupiłam. Wózek to i tak przydał mi się jak Adam miał 3
tygodnie-więc tez miałam czas. Ale to nie powinno być tak!!!!
Gdzie moja radość? Podobno to czas błogosławiony, kobiety są odmienione,
zadowolone.
Trzymajcie się dzielnie!

Agnis