Zespół Aspergera [LWW]

[zenobia44]

Podejrzewam, że jeden z moich znajomych cierpi na tę chorobę (?). Przejrzałam wiele stron w sieci i nie wiem czy w Polsce w ogóle diagnozuje się ZA u dorosłych. Jak taka diagnoza wygląda (psycholog, psychiatra na własne życzenie?) oraz czy "samozdiagnozowanie" (odnalezienie się w opisie choroby i zespole objawów) jest wystarczające do stwierdzenia takiego zespołu. Myślę, że jest duże prawdopodobieństwo, że ta osoba cierpi na to, podobnie zresztą jak jeszcze jeden jego członek rodziny. Zrozumienie syndromu i rady jakie są dostępne nawet online pomogłyby mu w życiu. Być może któraś z Lobbystek już się spotkała z tym syndromem, jego diagnozą i życiem dorosłego z ZA.

[satia2004]

Tak na wstępie: ZA w 'klinicznej' postaci występuje rzadko. Częściej to po prostu większe lub mniejsze zaburzenia że tak się wyrażę funkcji społecznych.

ZA i podobne zaburzenia diagnozuje się, leczy ale z doświadczenia napiszę Ci, że znaleźć dobrego specjalistę jest ciężko, terapia długotrwała a z efektami różnie.

Co do diagnozy to najlepiej zwrócić się do ośrodka zajmującego się pomocą dorosłym autystykom - tam polecą Ci kompetentnego psychologa (bo taki 'ogólny' niestety często zupełnie nie rozumie istoty problemu). W razie czego służę namiarami na dobą panią psycholog w Trójmieście.

[zenobia44]

hmm. Czy to znaczy, że czasem lepiej żeby dana osoba nie wiedziała? Skoro się nie leczy? Czy diagnoza nie byłaby trochę samospełniającą się przepowiednią?
Jako dorosły trochę się już przystosował do życia. "Jakoś" sobie radzi, choć skacze wokół niego cała rodzina, nie wiem co będzie kiedy jej zabraknie:/, albo gdy ta osoba sama będzie musiała o swoje potomstwo się troszczyć. Właśnie - co z dziećmi? Czy są podejrzenia, że może to być dziedziczne? W rodzinie tej osoby jest co najmniej jeden "nieprzystosowany ekscentryk", odnosi jednak ogromne sukcesy zawodowe, co bardzo mu ułatwia życie (właściwie wybacza mu się wszystko, nie musi nad sobą pracować w sensie interakcji społ.) , ale co z kolejnymi pokoleniami, nie każdemu może się tak poszczęścić...
Dzięki za Trójmiasto - to bardzo daleko - póki co, wolałabym coś bliżej podsunąć (Dolny Śląsk), o ile zdecyduję się w ogóle na ten ruch.

[satia2004]

zenobia44 napisała:
> hmm. Czy to znaczy, że czasem lepiej żeby dana osoba nie wiedziała? Skoro się n
> ie leczy? Czy diagnoza nie byłaby trochę samospełniającą się przepowiednią?

Ależ 'leczy' się, tylko jak z każdą tego typu sprawą - lekko nie jest. ZA należy do spektrum autyzmu - nie ma magicznej pigułki, która problem rozwiąże tylko mozolna, długotrwała psychoterapia. Wiele zależy od nastawienia samego zainteresowanego. Jeżeli bardzo chce to w ogóle jest sens zacząć. Sama terapia... cóż... przypomina mocno uczenie dyslektyka chińskiego :/

Przyczyny, pochodzenie ZA (podobnie jak autyzmu) nie jest znane. Ciężko stwierdzić, że czy jest dziedziczne, choć z uwagi na fakt, że jest to zaburzenie neurologiczne/wrodzone i takie tezy są wysuwane.

[zenobia44]

>nie ma magicznej pigułki, która problem rozwiąże tylko
> mozolna, długotrwała psychoterapia

no tak, można kogoś nauczyć pewnych zasad (i prawidłowości, hehe), ale inne rodzaje zaburzeń zostaną, jako efekt zmian w mózgu i tak zasugerowałam, bo być może ruszanie sprawy będzie bardziej bolesne niż tkwienie w błogiej nieświadomości i np. konstatacji, że dzieciństwo i okres dojrzewania były po prostu ciężkie

[roza_am]

Na Dolnym Śląsku masz Prodeste, zdaje się, że dorosłych także diagnozują.

Tak jak pisze Satia, ZA to nie choroba, więc nie można go wyleczyć. Można jedynie pracować nad lepszym funkcjonowaniem w rzeczywistości.
Czy warto diagnozować dorosłego? Pewnie zależy jak poważne/głębokie są zaburzenia i co się chce dzięki formalnej diagnozie uzyskać (czy tylko wiedzę czy też np. udział w jakichś programach pomocowych). No i czy jest dostęp do danych z dzieciństwa tej osoby, bo są do diagnozy potrzebne. Dla czystej wiedzy i przy dość dobrym funkcjonowaniu tej osoby, pewnie wystarczy tylko samodiagnoza.
Warto pamiętać, że u dorosłej osoby oprócz objawów ZA mogą też występować powikłania wynikające z "trudnego dzieciństwa i dorastania", czyli różne zaburzenia depresyjne, lękowe czy np. traumy wynikające z prześladowania w szkole (w zal. od historii życia, osobowości, postawy rodziny itp.). Jeśli są mocno nasilone, to warto podjąć stosowne terapie jak u każdej innej osoby z tego typu problemami.

Co do dziedziczności - nie ma tu jednoznacznych wyników badań, pewien jej stopień jest stwierdzany, ale nie jest to jak na razie dookreślone. Z potocznych obserwacji - wiele rodziców dzieci z ZA obecnych na tematycznych forach odkrywa u siebie pewne cechy ZA. Zwykle nie szukają dla siebie formalnych diagnoz, bo funkcjonują wystarczająco dobrze (trudno więc powiedzieć, czy kwalifikują się na pełną diagnozę, czy są tylko "w pół drogi").

Z moich potocznych obserwacji mam wrażenie, że dobrze robi osobom z ZA znalezienie się wśród "swoich", czy to w realu (np. pewne środowiska naukowe czy techniczne), czy w necie (o ile jest to grupa akceptująca i wspierająca, a nie utrwalająca zaburzenia).

PS. w ramach czepiania się słówek :) - na ZA niekoniecznie się "cierpi".

[koma.1]

Satia2004, byłabym zainteresowana namiarem na psychologa z Trójmiasta. Proszę o namiary. pozdrawiam :))

[satia2004]

Wysłałam Ci maila ale chyba nie masz gazetowego :(

[koma.1]

Satio, bardzo dziękuję za szybką odpowiedź,
już założyłam konto jako [e-mail]

Poproszę jeszcze raz, jeśli mogłabyś :))
Pozdrawiam i dzięki serdeczne :)

[satia2004]

Poszło :)

[brykanty]

Może popytać tutaj:
www.asperger.fora.pl/
(forum dla dorosłych)

autystyczne-tygryskowo.blogspot.com/
(blog osoby z ZA i autystycznym dzieckiem, żyją co prawda w Holandii, ale tijgertje udziela się na forum Inny Świat i na pewno ma sporą orientację w leczeniu i terapii w Polsce, a poza tym dużo znajomych osób, które mają kogoś chorego w rodzinie.

forum.gazeta.pl/forum/f,10034,Inny_Swiat.html
(forum dla rodzicow dzieci z Zespolem Aspergera i z pogranicza autyzmu)

[roza_am]

Jeszcze jedno forum dorzucę:
forum.adhd.org.pl/

[zenobia44]

Dzięki dziewczyny za linki. Wydarzenia ostatnich dni sprawiają, że coraz bardzie się skłaniam ku temu Aspergerowi.