poród rodzinny?

[yagooda]

Hej,
piszę, bo mam masę wątpliwości w kwestii obecności lub nieobecnosci mojego
męża przy porodzie. Bo z jednej strony mówią, ze mąż bardzo w takiej sytuacji
może pomóc i że naprawdę jest kobiecie potrzebny, a z drugiej to jednak
czysta fizjologia, a mój mąż pod tym wzgledem raczej "obrzydliwy". Nie chcę
narazie z nim o tym rozmawiać, liczę na to, że sam coś powie, moze jak już
bardziej sobie uświadomi, że będzie tatą (narazie jestem w 16 tc), ale nie
ukrywam, ze w głębi duszy bardzo bym chciała, żeby był przy mnie w tym
trudnym momencie. No ale nie za wszelką cenę przeciez! Jesli macie jakieś
doświadczenia ( nie zwracam się tu do mamuś mających cieplutkich,
opiekuńczych i rozentuzjazmowanych ojcostwem mężów, ale raczej do tych, które
miały takie same wątpliwości) poradźcie, jak do tego podejść! Rozmawiać, czy
nie rozmawiać na ten temat, nalegać, czy wyczuć, ze on niechętnie i pogodzić
się z tym...?
Pozdrowienia
Jagoda

[mamalgosia]

To może niech nie siedzi bezpośrednio obok Ciebie, tylko gdzieś troszkę dalej?
Alew przyda się na pewno - może Ci podac wodę, albo okrzyczeć lekarza (naprawdę
i niestety: zcasem jest to konieczne)

[asia9946]

maz jak najbardziej!!!
ale wiem,ze polozne i lekarze nie lubia ich obecnosci, czasem poprostu
przeszkadzaja, szczegolnie jak widza,ze ktos "krzywdzi " ich zony

[esterka8]

ja miałam ogromne wątpliwosci i mam do tej pory, jestem w 38 tc i mąż będzie ze
mną rodzic. najpierw byłam przeciwna zupełnie, potem jak posłuchałam, że jednak
bywają pomocni i usłyszałam relacje moich kolegów, którzy "rodzili" razem ze
swoimi żonami, to stwierdziłam, że najlepiej jakby na początku był, a na sam
poród wyszedł ale też nie chciałam go zmuszać, potem stwierdziłam, że moze
jednak niech on będzie. tyle, że nie znałam jego zdania)no więc zapytałam się
go czy chce bys przy tym- na początku powiedział "nie wiem", więc powiedziałam,
że jak zdecyduje to ma mi powiedzieć. i tak to zostawiłam, nie pytałam- tym
bardziej nie nalegałam, bo uważam, że nie mam prawa nalegać- to jest też jego
decyzja. dziś juz wiem, że bedzie ze mną. myślę, że nie możesz wymagać aby był-
nie każdy się do tego nadaje i nie zawsze ma to dobry skutek, ale tak jak
powiedziałam, ja nadal mam wątpliwości, czy nie zobaczy czegoś za dużo... ale
wyszłam z założenia, że to jest też jego dziecko i powinien mieć cos do
powiedzenia.
pozdrawiam serdecznie)

[yagooda]

Dzięki wielkie, opowiedz potem jak było!
Pozdrowionka

[esterka8]

postaram się opisać po porodzie jak było- mam nadzieje, ze nie będzie tak
źle... pozdrawiam serdecznie)

troche sie rozpisalam...

[schaapje]

Doskonale Cie rozumiem - ja tez nie wiedzialam, jak mam postapic. Kilka lat
temu oznajmilam ukochanemu, ze jak bede w ciazy, to on bedzie ze mna rodzil, bo
nie zamierzam robic tego w samotnosci. Uznal to za swietny dowcip i na tym
temat sie skonczyl.
Teraz, gdy udalo nam sie zajsc w ciaze, zastanawialam sie, co mam zrobic - dac
spokoj, czy nalegac, zeby byl ze mna. Widzialam, ze nie przejawial w tym
kierunku zadnych checi, a do tego (tak jak i Twoj maz), jest "obrzydliwy", nie
chcialabym wiec, zeby zemdlal, czy zobaczyl za duzo i potem na moj widok
mial 'nieprzyjemne' wspomnienia.

Koniec koncow zrobilam tak:
1. porozmawialam z nim o tym (nie bylo to latwe, bo mam wrazenie, ze on nie
chce za duzo wiedziec o porodzie jako takim, o czopach sluzowych, wodach
plodowych, nacieciu krocza, pepowinie i rodzeniu poplodu) najpierw tak ogolnie -
ze teraz porody rodzinne sa w modzie, ale tez ze obecnosc meza naprawde sie
przydaje i to nie tylko do trzymania za reke (on uwazal, ze nic wiecej nie
bedzie w stanie zrobic)
2. powiedzialam, ze chociaz ja teraz bardzo chce, zeby on byl ze mna - wcale
nie ma gwarancji, ze podczas porodu nie wyrzucialabym go na korytarz (co jest
prawda - za bardzo sie przy nim rozklejam, a przeciez podczas porodu bede
musiala wziac sie w garsc)
3. poprosilam, zeby rozwazyl mozliwosc wspolnego porodu kladac akcent na
korzysci, jakie to daje
4. zaproponowalam taki uklad: zaczniemy razem, ale jesli w trakcie okaze sie,
ze ktoremus z nas jest w tej sytuacji zle, dajemy sobie mozliwosc wyjscia (tzn
on moze wyjsc, ja raczej nie bardzo

Przemyslal to sobie i zgodzil sie. Moim zdaniem jest to uklad uczciwy, bo
zarowno on moze stwierdzic, ze nie jest w stanie zniesc swojej bezsilnosci
podczas moich krzykow, czy calej tej 'otoczki fizjologicznej', jak i ja moge
nie wytrzymac jego rad, czy wlasnie sama jego obecnosc moze powodowac, ze nie
bede sie skupiala na porodzie, tylko na tym, jak bardzo mnie boli i jak bardzo
jestem nieszczesliwa...

No i jeszcze jedno - poprosilam, zeby w zadnym wypadku nie zagladal mi miedzy
nogi gdy bedzie sie rodzila glowka, no i jesli nie poczuje nieopanowanej
potrzeby - zeby nie przecinal pepowiny. Chcialabym, zeby porod byl dla niego
wydarzeniem niezwyklym, a nie obrzydliwym...

Nie wiem, czy Ci pomoglam, ale mam nadzieje, ze chociaz troszeczke tak.
Pozdrawiam.

[lucasa]

zawsze mozesz poprosic meza, aby stal za Toba czy przy Tobie,
nie musi patrzec jak dziecko wychodzi.
mi obecnosc meza przy porodzie b. pomogla.
Agnieszka

[gosia262]

co jest z tymi chlopami, do cholery!!! jakie toto sie delikatne okazalo!! to my
musimy cierpiec, po ścianach z bólu chodzic, a oni sobie będą w domku siedziec,
bo "obrzydliwi'!!!!!! no, trochę sie zdenerwowalam, teraz poważnie: ja rodzilam
pierwsze dziecko z mężem, teraz też bedę, bo bez niego byloby to na pewno o
wiele bardziej stresujące. a tak to wiedziałam, że żaden lekarz czy połozna nie
bedzie się na mnie wydzierac. też się dużo zastanawiałam, czy go zabrac na ta
porodówkę, czy nie. dobrym "treningiem" było wspólne chodzenie do szkoły
rodzenia, tam wszystko opowiedzieli, nawet film z porodu pokazali, tak że mój
mąż wiediał, czego sie spodziewac. bardzo mi pomagał, głaskał, masował i
pocieszał. a najważniejsze, że to on pierwszy wziął naszą dzidzię na rece i był
naprawdę szczęśliwy!! szkoda, żeby to omineło twojego męża. musicie o tym dużo
rozmawiac. pozdrawiam!!

[gabi67]

Dziewczyny nie wolno nikogo na siłe zmuszac do porodu bo do tego trzeba
dojrzeć.Przkładem jest mój mąż nie chciał byc przy 2 porodach bo się bał a
teraz przy trzecim dziecku pierwszy się wyrywai chba bardziej jet pod
wrazeniem niz ja ,zrobił sie z niego ekspert w rodzeniu dzieci

[yagooda]

Hej, hej,
bardzo mi pomogłaś, w ogóle bardzo mi pomaga świadomość, że nie jestem sama z
tą głupią sytuacja, bo już powoli zaczynało mi się wydawać, że to tylko mój
mąż, taki "dziwny". Tym bardziej, ze ja bardzo chcę uszaniowac jego prawo
wyboru, ale też oczekuję, ze on uszanuje moje zdanie na ten temat..
Pozdrawiam serdecznie!

[gosia_grabosia]

Uważam, że nie powinno się ani namawiać, ani odradzać. To powinna być Wasz
wspólna decyzja.

Ze swojego doświadczenia wiem, że mąż jest baaardzo pomocny przy porodzie i
wspólne przeżywanie tej chwili tworzy niesamowite więzi pomiędzy wszystkimi. Dla
niego też było wielkim przeżyciem np przecinanie pępowiny i to, że trzymał Zuzię
od razu na rękach. Nie miał do mnie ani obrzydzenia, ani nic podobnego. I od
razu powiedzial, że nigdy nie pozwoli mi rdzić samej

Teraz spodziewamy się drugiego dziecka i nie musze pytać, czy będziemy rodzić
razem Po prostu oboje wiemy, że tak ma być.

[kaska.to]

hej,
ja tez jestem za tym,ze decyzja nalezy do ojca.tak bylo w naszym przypadku, ja
tylko pwoeidzlam,co ja bym chciala,a raczej ze nie chcialabym byc sama wtakiej
sytacji,ze bardzo sie boje poordu i jego obecnosc moze mi pomoc. po kilku
dniach moj maz powiedzial,ze bedzie przy porodzie i nie zostawi mnie samej.
z drugiej strony tak sobie mysle,dlaczego ja mam sama przez to
przechodzic,niech oni zobacza jaki to jest bol, stres-dlatego jestem za tym-ja
tak zrobilam,zeby tak pokierowac rozmowa i tak mu o tym wszystkim
opowiedziec,zeby podjal decyzje o wspolnym rodzeniu. tak jak w wiekszosci
przypadkow-u nas tak jest-tak kieruje rozmowe,ze moj maz mysli,ze decyzje
podjal sam od poczatku do konca....nawet nie wie, w jakim jest bledzie...)
gdybym nie chciala,zeby przy mnie byl,inaczej bym z nim rozmaiwala i pewnie
podjal by inna decyzje.tak juz jest w zyciu z naszymi facetami.w ten sposob
zawsze moj kochany maz podejmuje SAM decyzje...taka jak ja chce i wszyscy sa
zadowoleni.szkola mojej mamy...)
Pozdrawiam,
Kasia

[magdalenadyl91]

Podczas mojego porodu mąż towarzyszył mi aż do końca ( czyli do momentu jak pojechałam na sale operacyjną ). Zdecydowaliśmy się na poród rodzinny na kilka miesięcy przed rozwiązaniem. Myślę, że była to bardzo dobra decyzja, że był przy mnie cały czas. Dlaczego ? Tutaj piszę więcej na ten temat. Zapraszam na mojego bloga www.mlodamamawmiescie.blogspot.com

magdalenadyl91 Proszę abyś linka do

[malgosiek2]

swojego bloga wstawiła w sygnaturkę,a nie reklamowała tak bloga.
Dziękuję.

[m.i.patryk]

Ja swojemu mężowi dałam wolną rękę - wiedziałam i powiedziałam mu wprost, że przyda mi się pomoc i wsparcie, ale nie chciałam go zmuszać do czegoś, czego nie będzie chciał zrobić, bo efekt mógłby być odwrotny. Sam zdecydował, że chce rodzić ze mną. Nie jest może entuzjastą nieprzyjemnych widoków, ale też nie mdleje na widok krwi. Niestety układ sali porodowej (fotel dla męża nie za wezgłowiem, tylko w połowie łóżka porodowego), konstrukcja łóżka porodowego, pozycja, w której parłam (na polecenie położnej na boku, z nogą podniesioną do góry - gorąco polecam, sto razy lepsza niż leżenie plackiem!) oraz przebicie pęcherza płodowego przez położną przy pełnym rozwarciu sprawiły, że mąż naoglądał się więcej, niż się chyba spodziewał. Niemniej jednak wszystko dzielnie przetrwał, pozwolił, żebym niemal połamała mu rękę z bólu, przypominał o regularnym oddychaniu, podawał wodę, dyskutował z personelem, a teraz nie wygląda, jakby wspomnienia z porodu zniszczyły coś w naszej sferze seksualnej. Dobrze jest też, żeby mąż wiedział, że w każdej chwili może wyjść z sali, jeśli źle się poczuje albo stwierdzi, że bardziej żonie przeszkadza, niż pomaga. Życzę powodzenia i wszystkiego dobrego

[lucyjkama]

Wyszłam za mąż za MĘŻCZYZNĘ a nie małego niuniusia chowającego się za mamusią To było oczywiste, że jak facet był przy robieniu to ma być i przy rodzeniu. Poród to nie jest sprawa tylko kobiety ale obojga partnerów. Jak niuniuś się boi/brzydzi porodu to nie powinien seksu uprawiać - bo jego konsekwencją może być ciąża i poród.

[antosiczek]

Nie bądź taka "hej do przodu". Nie wolno faceta zmuszać do obecności w trakcie porodu. Uwierz mi, że istnieją na tym świecie mężczyźni dobrzy i kochający, którzy tego doświadczenia nie zniosą. Poród to jest sprawa kobiety przede wszystkim a mężczyzny obecnośc nie jest tu konieczna ani mocno potrzebna a czasami po prostu niewskazana. Mam kuzyna, który był przy narodzinach swojego dziecka 12 lat temu. I to było pierwsze i ostatnie dziecko. Doświadczenie uczestnictwa w porodzie przeżył jako traumę i powiedział żonie, że więcej dzieci nie będzie, bo nie zniesie po raz drugi świadomości, jak jego żona cierpiała wydając na świat dziecko. Nie chce być przyczyną ponownego takiego cierpienia swojej ukochanej i tyle. I nic nie pomaga: ona prosi, przekonuje od kilku lat, bo pragnie drugiego dziecka. Jak kobieta boi się porodu i prosi psychiatrę o wypisanie zaświadczenia, że psychicznie nie jest zdolna do urodzenia dziecka siłami natury- to forumowicze poklepują: masz prawo, by urodzić tak, jak chcesz. Ale facet: facet nie ma wyboru on musi rodzić z żoną, czy tego chce, czy nie. Jak będziesz dociekliwa to znajdziesz informacje ilu mężczyzn po doświadczeniu porodu trafiło na psychoterapię. A może to męzczyźnie karzesz urodzić swoje dziecko?

[mamapierwszaka3]

>Jak będziesz dociekliwa to znajdziesz informacje ilu mężczyzn po doświadczeniu porodu trafiło na psychoterapię.

Hmm... ja mam wątpliwości czy tacy mężczyźni, którzy potrzebują psychoterapii są zdrowi jeszcze przed doświadczeniem porodu

>A może to męzczyźnie karzesz urodzić swoje dziecko?

Jeśli rodzenie z żoną to kara to faktycznie taki chłop powinien się zastanowić poważnie zanim spłodzi dziecko

Mężczyzna, kobieta, to ogólnie ludzie- ten sam gatunek. Dlaczego kobieta musi a chłop może wybrać bo jeszcze będzie miał traumę biedak. O traumie kobiety nikt nie myśli Nie dość, że to kobieta znosi trudy ciąży i porodu to jeszcze powinna być sama Panie się za bardzo z facetami cackają a chłopi to wykorzystują.
Wśród bliskich znajomych nie ma ani jednej pary w której facet uciekł z porodówki. I psychoterapii też żaden nie potrzebował. Co więcej, nie ma takiego, który nie mówiłby z dumą o tym że był przy narodzinach i pępowinę przecinał.