niania/bacia/zlobek-artykul

[pimpek_sadelko]

kobieta.gazeta.pl/edziecko/1,54933,2816545.html

[ruda773]

Ja tez wracam do parcy po macierzyńskim i urlopie, czylie jakies 5-6mieisęcy po
urodezniu. Z małym bedzie babcia, kobieta jeszcze mloda i bardzo energizna,
więc o nia sienie martwie. Ale jak sobie o tym pomysle to uz dzisiaj mnie
trzesie, że ktoś inny, nie ja, bedzie spędzał czas z moim dzieckiem. Dal mnie
to bedzie naprawde trudne.Dobrze że jak wróce do pracy to minie 5 miesięcy i
będą wakacje (pracuje w szkole. Ech, mój mąż mówi że ja ostatnio to sie martwie
dosłownie o wszystko. I racja. Wczoraj własnie po lekturze tego artykułu
popłakałm sie jak sobie pomyślałam że mój synek mma szanse powiedzieć pierwsez
slowo przy babci, a nie przy mnie.Okropieństwo!!!

[nicol.lublin]

pimpku, ja też mam pracującą mamę i teściową i to się w najbliższym czasie nie
zmieni, dlatego chyba zaryzykuję roczny urlop wychowawczy, choć rzeczywiście
chyba wtedy zdechniemy z głodu. mam jeszcze na to trochę czasu, więc dobrze to
rozważę. ja nie chcę opiekunki, więc jeśli już to wybiorę złobek, który mam
blisko domu.
p.s. pimpek, ile u was płaci się opiekunce? bo ja chyba musiałabym jej oddawać
całą pensję, więc to jest pozbawione sensu w moim przypadku.

[pimpek_sadelko]

w moim miescie koszt opiekunki to 500 zlotych.

[mika_p]

Moja teściowa od kilku lat jest siwa, ale czy mogła by sie zaopiekować
dzieckiem gdyby nie pracowała ? Wątpię, narzeka na kręgosłup. Moja mama na
kręgosłup nie narzeka i Karolcię nosi, ale siwa nie jest no i wciąż pracuje.
Mój macierzyński kończy się za dwa tygodnie, w przyszłym tygodniu zanosze
wniosek o urlop wypoczynkowy, wyjdą mi prawie dwa miesiące. A na dalszą
przyszłość zamykam oczy i nie chcę myśleć.

[mrowka75]

Mi się uda z dzieckiem posiedzieć do jego 7 miesiąca życia (18 tygodniowy
macierzyński + 2 miesiące urlopu wypoczynkowego + miesiąc bezpłatnego), później
niania, która jeszcze do dziś pomaga mi przy starszym synku (odbiera z
przedszkola, jest z nim jak ja musze zostać dlużej w pracy). jeśli chodzi o
babcie do tej pory obie sa pracujące, dopiero niedawno moja mama poszła na
emeruturę, ale mieszkamy w różnych miastach (100 km). Więc pomagają obie tylko
okazjonalnie. Sztuka trafić jednak na dobrą i stałą nianię, ja mam piątą z
kolei, synek nianie miał od 1 roku życia. Dopiero ostatnio trafiłam na miłą,
opiekuńczą, serdeczną panią, która oprócz tego, ze sie opiekuje, to jeszcze
trochę wychowuje mojego synka. Mam nadzieję, że będzie chciala zająć się także
naszym drugim dzieckim.

[pimpek_sadelko]

a na dodatek jakie tam sa "praktyczne porady"
np jesli splaca sie kredyt, to nic.... mozna poprosic przyjaciol, zeby za nas
troche posplacali a my zostaniemu w tym czasie w domu i nie musimy pracowac
jakos zadna z tych tempych bab(autorki) nie pomysli, ze to kolejny dlug do
oddania... a jak sie straci prace, to z czego? ach! zapomnialam! autorki mowia,
zeby wtedy isc do sadu pracy!
debilki.

[moyyra]

Pimpek, masz racje....co za paranoja, pozyczać żeby mieć kolejnego garba na
plecach.
Wyznaje zasadę, że liczyć można tylko na siebie i na swoje możliwości, a nie
patrzeć na kogoś innego czyt. rodziców, czy znajomych.
Hmm...ja zresztą nie mam aż tak hojnych znajomych skłonnych do pozyczki, a
rodziców to wstydziłabym się prosićo pomoc finansową- co innego jak sami z
siebie zaoferują pomoc.

[pimpek_sadelko]

tesciowie i tak nam pomagaja. placa polowe naszego kredytu mieszkaniowego,
tesciowa szaleje z ciuszkami dla wnuka... sa kochani! mojej mamy niestety nie
stac na taka pomoc no i mieszka daleko ode mnie.

[moyyra]

i pogratulowac takich teściow ))
jeśli z wlasnej, nieprzymuszonej inicjatywy chcą Wam poóc to już inna bajka.

[pimpek_sadelko]

moyyra napisała:

> i pogratulowac takich teściow ))
> jeśli z wlasnej, nieprzymuszonej inicjatywy chcą Wam poóc to już inna bajka.
wlasna, nieprzymuszona wola. do tego przy okazji pomocy nie uzurpuja sobie
prawa do doradzania, decydowania o naszym zyciu itd.
mamy z pod tym wzgledem wielkie szczescie.
inna sprawa, to fakt, ze przed slubem zapytali nas czy chcemy weselicho czy
taka forme "prezentu". wybralismy to drugie i nie zalujemy.

[kamea78]

Też czytałam ten artykuł, beznadzieja. Ja nie mam dokąd wracać po
macierzyńskim. Już na urlopie będę szukała czegoś, z małą zaoferowała się
zostać babcia, ale powiedziałam jej, że jesli bedzie chciała wrócić do pracy,
szukam opiekunki (w wypadku znalezienie przeze mnie pracy).

[zlotowka26]

Ja tam nawet tego artykułu do końca nie doczytałam, bo juz sie czułam jak
wyrodna matka. Będę musiała wrócić do pracy po czterech miesiącach i juz wiem,
że nie będzie mi łatwo. Rodzice 300 km dalej. Tyle, ze ja moge sobie trochę
sama normowac czas pracy, a niemąż jest w SG, więc jeżeli potrzebna byłaby
nania to góra na kilka godzin w tygodniu. Popsuł mi ten arykuł humor wczoraj!!!
Ciesze się, że nie tylko mnie

[pimpek_sadelko]

jego autorki chyba totalnie pogielo.moj syn z opiekunka bedzie spedzal ok 8
godzin dziennie. nie wiecej o 15 bedzie maz, ja pol godziny pozniej.zatem lwia
czesc dnia z malym, to chyba nie jest az tak wyrodne?

[beti1970]

u mnie - będzie opiekunka, z babć nie skorzystam bo moja mama mieszka 45 km ode
mnie, a teściowa - 30 metrów ode mnie - ale moja szwagierka jest w ciąży i jej
dzidzią się będzie opiekować. poza tym mam złe doświadczenia z babciami
(pierwsza teściowa i teść) - wracalismy z pracy a syn rozniańczony - noszony 8
godzin na rękach - poza tym strasznie mieli roszczeniową postawę - bawimy wam
dziecko za darmo to mamy więcej do powiedzenia niż wy sami. a tak płacę i
wymagam, niania mnie słucha i spokój. wychowuje dziecko podobnie do mnie i
słucha poleceń. żłobka nie ma w okolicy (mieszkam na wsi).

[laminja]

hehe moja babcia, która mi pomaga w opiece nad dzieckiem ma 67 lat i wygląda
znacznie młodziej niż Pani na zdjęciu... A ja nie jestem bartdzo młoda mamą.
Urodziłam dziecko mając prawie 26 lat.

Może to zdjęcie ma odzwierciedlać tendecje do coraz późniejszego
macierzyństwa Zdjęcie niemiecke )

[pimpek_sadelko]

laminja napisała:

> hehe moja babcia, która mi pomaga w opiece nad dzieckiem ma 67 lat i wygląda
> znacznie młodziej niż Pani na zdjęciu... A ja nie jestem bartdzo młoda mamą.
> Urodziłam dziecko mając prawie 26 lat.

heja staruszko!
uwazasz sie za stara mame?
to ja chyba moge byc emertyka mam 28 lat!
mlode dupy jestesmy!

[zlotowka26]

Beti podniosłaś mnie na duchu
Co do starych mam to tez się nie zgadzam Urodze trzy miesiące przed
skończeniem 27 lat. Moja mama do teraz mówi, że ma 17,5 lat)
Pozdrawiam

[hanka45]

Jeszcze mam troche czsu, a ten problem juz spędza mi sen z powiek. Miszkam
daleko od mamy (150 km), wiec poza wakacjami niestety nie moge na nią liczyć. W
sumie w moim przypadku podchodze do problemu egoistycznie, bo wiem (z wlasnego
doswiadczenia poza domem od 6 m-ca zycia) że żłobek, przedszkole dla Malucha to
naprawde nic strasznego. Ale sama nie wyobrażam sobie, że nie zobaczę
pierwszego kroczku, nie usłyszę pierwszego słowa itd. A! I jeszcze jedno! Przy
stresującej i nieregularnej pracy można szybko stracić pokarm. Więc co wybrać??

lilypie.com/days/060101/4/0/1/+10[/img][/link][/center]

NIE PRZEJMUJCIE SIĘ TĄ BZDURĄ!

[pimpusia77]

Mój mąż pracuje w redakcji pewnego czasopisma. Nazwy nie ujawnię. Nie jest dziennikarzem, tylko
grafikiem, ale wie dużo o sposobie pisania artykułów. W dużym przypadku sa to wyssane z palca albo
poparte mało wiarygodnymi źródłami teksty. Tak zwany "risercz" dzienniekarze robią przeważnie przez
internet, bo tak jest najszybciej i najłatwiej. Praktycznie nigdy nie sprawdzają informacji zdobytych tą
drogą. Nie wiem czy 10% dziennikarzy sprawdza wiarygodność źródeł swoich informacji. Artykuł pisze
się dla kasy. Szybko i bezboleśnie.
Nie wydaje mie się, żeby zostawienie dziecka pod opieką innej osoby było jakąś tragedią. Nie liczy się
ilość spędzonego czasu, tylko jakość. To nie jest możliwe, żeby nasze dizecko przywiązało się bardziej
do obcej osoby, niż do własnej matki! Mało która kobieta może sobie pozwolić na zostanie z dzieckiem
w domu dłużej niż te 16 tyg. i co ma się z tego powodu pochlastać i mieć wyrzuty sumienia do końca
życia, bo jakaś dziennikarzyna chciała wzbudzić sensację?
Kobiety oddają dzieci do żłóbków jesli nie maja pieniedzy na nianię ani nikogo z rodziny kto mógłby
się dzieckiem zaopiekować. I co to oznacza, że mniej kochają swoje dziecko? Że to dziecko przestanie
je kochać? Że więź między nimi zgaśnie? Bzdura! Matka decydując się iśc do pracy podjmuje bardzo
trudną dla niej decyzję i robi to miezy innymi z miłości do dziecka, któremu chce zapewnić byt! Lepiej
siedzieć z dzieckiem w domu i jeść przysłowiowy suchy chleb?
Nie przejmujcie się tym artykułem!
Moi rodzice z przyczyn właśnie finansowych musieli mnie oddać pod opiekę mojej babci u której
mieszkałam do 7 roku życia, ponieważ moi rodzice calueńkie dnie byli w pracy. Żadem źłobek ani
przedszkole nie jest czynne do 22, prawda? I co, mam ich za to mniej kochać?
Przyjeżdżali do mnie w każdej wolnej chwili, padając na twarz przed prać ,lub po pracy (jeśli szli na
pierwszą zmianę). Zabierali mnie do domu na weekendy i poświęcali mi wtedy każdą wolną sekundę.
Nie liczy się ilośc tylko jakość!
Kocham moich rodziców i łączy mnie z nimi bliska więź!

[zlotowka26]

Pimpusia zgadzam się z toba w 100%. Po studiach pracowałam jako dziennikarz,
tyle, ze w lokalnej gazecie. I zgadzam się, że może 10% dziennikarzy wykonuje
rzetelnie swoją pracę. Dlatego tez ten artykuł mnie wściekł - nie było rozmów z
mami, wywiadu przeprowadzopnego w przedszkolu czy żłobku. Czytam gazety z
pewnym własnym skrzywieniem i szczerze krew mnie zalewa...

[laminja]

i ja wiem jak powstają artykułu w wielu gazetach, ale Dziecko to gazeta
zajmująca się tematyką, do której nie powinno się w taki sposób podchodzić.
Jest bardzo wiele kobiet, które czytają artykuły w takich czasopismach
całkowiecie bezkrytycznie! A autorka artykułu jest o ile mnie pamięć nie myli
psychologiem.

[pimpusia77]

Moja koleżanka też jest psychologiem Nie dość, że ma ogromne problemy ze sobą samą, to ma
również duże problemy ze swoim rozpieszczonym do granic możliwości dzieckiem. A psychologiem
została, bo ściągała na egzaminach i przepisywała prace i eksperymenty z internetu!
Mam nadzieję, że jak skończy studia (ostatni rok) to zajmie się czymś innym niż porady
psychologiczne, bo mogłaby komus zaszkodzić niestety

[laminja]

mimo wszystko wydaje mi się, że dziennikarka i chyba redaktor naczelna gazety
powinna była wspiąć się na wyżyny swojej wyobraźni i nie pisać takich banałów
okraszonych niemieckim zdjęciem, zwłaszcza będąc z wykształcenia psychologiem.

[pimpusia77]

Oczywiście, że NIE POWINNA. Ale co z tego? Wiesz, redaktor naczelna zawsze ma tak dużo pracy, że do
pisania artykułu przykłada sie chyba jeszcze mniej niż zwykły dziennikarz... A zdjęcie... cóż może grafik
albo dyrektor kreatywny czasopisma takie wybrał... gusta są różne..

[laminja]

smutne to i tyle Ale takie są widać realia. Tu wracam do pierwszej mojej
myśli: już wiem dlaczego nie kupuję tego typu gazet

[pimpusia77]

Ja oczywiście również ich nie kupuję. I nie czytam tych, które dostałam (bo dostałam trochę takiej
makulatury od znajomej)

[laminja]

przeczytam artykuł i jeszcze kilka innych na tej stronie. Już wiem dlaczego nie
kupuje tego typu gazet )) W większości artykułów są podobnego typu "dobre
rady". Szkoda, że nikt nie zadał sobie trudu żeby pokazac dobre strony
babci/opiekunki/żłobka i sposoby uniknięcia problemów. Chyba tego szukają
kobiety, które muszą wrócić do pracy. Bo pomysły w stylu: niech ktoś za Was
pospłaca kredyt są conajmniej śmieszne. Szkoda więc, że artykuł nie wspiera
tylko złości i wpędza w poczucie winy.

pozdrawiam

[fiona_sz]

Mnie ten artykuł nie wkurzył. Po pierwsze czytałam już podobne rzeczy tysiąc
razy, a po drugie mam podobne zdanie do autorki, że najlepsze dla dziecka jest
jak najdłuższe 'bycie' z matką. Wiadomo, że nie każda z nas może sobie na to
pozwolić ze względów głównie finansowych, o których piszecie i trzeba wtedy
szukać innych opcji, a w tym artykule jest kilka możliwości (choć nic
rzeczywiście odkrywczego). A to, że źle się poczułyście po przeczytaniu wynika
głównie z tego, ze też jesteście tego zdania i chciałybyście być z dzieckiem
jak najdłużej, a że nie możecie sobie na to pozwolić to czujecie się źle z
wizją, że będziecie musiały zostawic dziecko z kimś innym. Tak mi się wydaje.
My podjęliśmy decyzję, że po macierzyńskim i urlopie wypoczynkowym (6tyg)
zostaję w domu do końca czerwca (pracuję w szkole), do pracy wracam od
września. Będzie nam ciężko, tym bardziej, że spłacamy kredyt i nikt za nas go
nie spłaci (niestety), ale jakoś sobie damy radę (chyba), będę udzielać
korepetycji w domu - 1, czy 2 godziny dziennie i przeżyjemy

Nasz Cudaczek

[laminja]

ja się źle nie poczułam, bo mnie ten problem nie dotyczy. Nie muszę pracować,
moje dziecko ma 20 miesięcy, a ja przez 9 miesięcy w roku zostawiam go ka 3-5
godzin dziennie z moją babcią kiedy jadę na uczelnię.

Każda matka to wie. Każda to czuje, że być może lepiej byłoby zostać z
dzieckiem dłużej. Każda mocno przeżywa powrót do pracy i mało która skacze z
radości w dniu powrotu do pracy. Jednak ogromna większość kobiet musi do tej
pracy wrócić. I własnie dlatego moim zdaniem artykuł powinien być napisany w
nieco innym tonie...

[pimpek_sadelko]

widzisz fiona... rozumiesz to, ze kazda matka chce jak najdluzej byc z
dzieckiem, rozumiesz to, ze nie kazda moze sobie pozwolic na taki luksus... a
nie rozumiesz, ze nikt nie neguje tego, ze fajnie byc z dzieckiem, ze ciezko je
zostawic.... ale jesli trzeba, to potrzebne jest takim matkom wsparcie i realna
pomoc, RADY, a nie wyrzucanie jeszcze nie popelnionych "bledow". daje Ci slowo,
ze w regionie z takim bezrobociem i bieda jak moj nie zarobilabys nic na
korkach. ludzi na nie zwyczajnie nie stac. co do pracy w szkole... w moim
miescie nie czekalaby na Ciebie zaden dyrektor, nie ze zlosci czy braku
serca. po prostu tak sa wysrubowane etaty w szkolach, ze nie moga sobie
placowki pozwolic na taka dluga nieobecnosc nauczyciela. ktos te
dzieci/mlodziez musi uczyc. jest tylu bezrobotnych, dyplomowanych nauczycieli (
nawet z doktoratami), ze maja w czym przebiarac. puknt widzenia zalezy od
punktu siedzenia. nie mowi tego ze zloscia czy czyms takim... mam kolezanki
nauczycielki. te, ktore nie wrocily ppo macierzynskim i urlopie wypoczynkowym
do dzis nie moga znalesc pracy.

[pimpusia77]

Nie zgadzam się z Tobą. Ja zostaję z dzieckiem w domu. to już postanowione. Chociażby z tego
względu, że właśnie w domu pracuję A jednak wkurzył mnie ten artykuł.
To oczywiste, że z jednej strony każda matka chce byż ze swoim dzieckiem jak najdłużej, ale z drugiej
strony... Mam kilka koleżanek, które przeżywały ogromne frustracje siedząc z dzieckiem w domu. Po
prostu zawsze były ambitne, kreatywne, twórcze, towarzyskie itd. A tu nagle tylko dom, pieluszki,
spacerki do parku, pogaduchy o kupkach z innymi mamami... I czuły się z tym bardzo żle i niestety ich
samopoczucie odbijało się na stosunkach z dzieckiem. Poszły do pracy chociaż nie musiały i czują się
teraz szczęśliwe. A wiadomo, że jak szczęśliwa mama, to i szczęśliwe dziecko!
A druga rzecz to to, że niektóre kobiety po prostu nie mają wyjścia i muszą iść do pracy. I tak mają na
pewno wyrzuty sumienia i jest im bardzo ciężko a taki artykuł jeszcze tylko pogłębia ich frustrację!

[laminja]

pimpusia77 napisała:

Mam kilka koleżanek, które przeżywały ogromne frustracje siedząc z dzieckiem w
domu. Po prostu zawsze były ambitne, kreatywne, twórcze, towarzyskie itd. A tu
nagle tylko dom, pieluszki, spacerki do parku, pogaduchy o kupkach z innymi
mamami... I czuły się z tym bardzo żle i niestety ich samopoczucie odbijało się
na stosunkach z dzieckiem.

Tutaj istotną rolę grają pieniądze, bo jeśli się je ma to mozna bardzo aktywnie
i kreatywnie spędzać czas z dzieckiem ) Wspólne spotkania z innymi mamami,
wyjazdy, kino itd. Tylko trzeba mieć samochód i pieniądze na takie wypady.
Takie możliwości ma mało kobiet.

Zgadzam się z tym, że lepiej iść do pracy niż się frustrować! Bo frustracja
kobiety odbija się nie tylko na jej relacjach z dzieckiem, ale tez na relacjach
z mężem.

[bazylea1]

ech, ale bzdury. moja tesciowa poszła do pracy jak mąż miał 6 tygodni i nadal
jest bardzo związany z matką. ja sama siedziałam z dzieckiem 1,5 roku ale
raczej z powodow egoistycznych, żeby nie mieć wyrzutów sumienia. fakt że mój
synek jest otwarty i śmiały przypisuję raczej genom niż byciem dłużej z mamą.
potem zaś, wyrodna matka, zamiast niepracującej, chętnej do pomocy babci
oddałam dziecko do żłobka i nadal uważam że to był świetny wybór. inna sprawa
że chyba teraz go zabiorę ze żłobka i dam do prywatnego przedszkola choć tak
naprawdę nas na to nie stać bo to co się dzieje w żłobkach to horror (35-45
dzieci w grupie od następnego roku). generalnie jestem za żłobkiem – byle
dobrym. choć w przypadku dziecka poniżej roku zastanowiłabym się nad nianią,
ale tylko jeśli znalazłabym naprawdę godną zaufania. ja nie potrafię zaufać
obcej babie, również dlatego wolałam posiedzieć dlużej z dzieckiem, większośc
matek jednak nie ma w ogóle wyboru i o czym tu dyskutować.

[e.kadziela]

Cześć,
ja też uważam, że artykuł jest delikatnie rzecz biorąc debilny i nie należy się
nim w ogóle przejmować. Tak jak to ktoś wyżej napisał - autorki (pożal się
Boże) napisały (a może raczej przepisały ) go dla kasy i żadna nie podjęła
się trudu przeprowadzenia jekiejkolwiek analizy rzeczywistości, w której żyją
polskie matki.
Ja zamierzam wykorzystać macierzyński, a potem jeszcze 2 miesiące urlopu z tego
i przyszłego roku, potem na miesiąc urlopu pójdzie mój mąż, a na kolejny
miesiąc przyjedzie moja Mama (odległość ponad 80km nie pozwala na dłuższą
opiekę, zresztą Mama u siebie pomaga jeszcze mojej siostrze z Jej córką, a Ona -
ze względu na stan finansów zdecydowanie bardziej wymaga takiej pomocy niż
ja), także od końca 8 m-ca czeka nas opiekunka. Wydaje mi się, że opiekunkę
faktycznie łatwiej jest "ustawić" niż kogoś z rodziny, kto ma własne poglądy na
wychowanie dzieci, a tak - płacę i wymagam (niestety w Krakowie, gdzie
mieszkam, koszt takiej opiekunki jest nie mały - około 1000-1200 PLN/m-c, ale i
tak mi się to opłaca).
Pozdrawiam wszystkie Mamusie i życzę zdrowo-rozsądkowego podejścia do sprawy.

Ewa z Mają
tickers.tickerfactory.com/ezt/d/1;20721;30/st/20050903/dt/7/k/89cd/preg.png

[an_ni]

ja mam komfort moja mama jest juz na emeryturze wiec bedzie sie zajmowac
dzieckiem
ani mamie ani mnie nie spieszylo sie z rodzeniem dzieci, wiec obie dobilysmy do
wieku starczego jesli ktos tu mowi ze 26 lat to stara mama, ale teraz mamy lzej
ze wzgledu na warunki opieki bo studia pokonczone, praca stabilna, a mama na
emeryturze i nie moze sie juz doczekac wnukow
fakt ze sil moze jej zabraknac w kazdej chwili ... to jedyny minus

[sylka75]

Ciesze sie Pimpku, ze zalozylas ten watek, bo ja rowniez dwa dni temu
przeczytalam ten artykul i zrobilo mi sie strasznie przykro. Bede musiala
wrocic do pracy, jak coreczka skonczy pol roczku (chyba ze zdarzy sie cud
finansowy). Dodatkowo wokol mnie sa matki, ktore mogly sobie pozwolic na
siedzenie w domu z dzicmi, az te pojda do przedszkola - wielki luksus! Juz
kombinuje, czy nie wrocic do pracy poczatkowo na pol etatu, wtedy tatus bedzie
pracowal na druga zmiane, czyli od 12... Malutka bylaby z opiekunka jakies 2 -
3 godziny dziennie. Moze moglabym troszke pracy zabierac do domu. Zobaczymy. A
autorka artykulu powinna poniesc konsekwencje - co z niej za psycholog, gdzie
ona sie tego nauczyla? Przeciez wiadomo, ze kazda matka chce zostac z
dzieckiem! A jak nie moze to co, zyly ma sobie podciac, bo jest wyrodna? Jak
mozna tak dolowac ciezarne kobiety?! Skandal i to w takim niby dobrym
czasopismie - bojkotuje i wiecej nie kupie, chcoiaz od poczatku ciazy kupowalam
regularnie.

[laminja]

mam wrażenie, że autorka artykułu kompletnie nie wzięła pod uwagę tego jak po
jego lekturze mogą się poczuc niektóre mamy... Nie martw się. Jakoś dacie sobie
radę!

[saskiaplus1]

Pimpek, mogę się tylko podpisać obiema rękami pod tym, co napisałaś. Nie jestem
bezmyślną kretynką i sama z siebie wiem, że najlepiej jest, kiedy dziecko
wychowują osobiście rodzice (z tym, że nie upieram się przy matce - ojciec
świetnie sobie poradzi z dzieckiem), ale za co żyć? Oboje z mężem pracujemy,
zarabiamy przyzwoicie jak na warunki naszego regionu i co? Rezygnacja przeze
mnie z pracy na rzecz urlopu wychowawczego automatycznie kwalifikowałaby nas na
klientów opieki społecznej... A przecież jesteśmy młodzi, zdrowi, wykształceni
i pracowici. Czy to jest normalne? Marzy mi się, że następny rząd zadba może o
młode rodziny - choćby przez powrót do 26-tygodniowych urlopów macierzyńskich,
a może przez system podatkowy sprzyjający rodzinom z dziećmi (np. rozliczanie
się z nieletnim potomstwem albo ulgi na każde dziecko). Ech, marzenia...

[pimpek_sadelko]

bardzo dobrze Cie rozumiem... bez slow! mieszkamy w tym samym miescie!
moj maz sam by na nas nie zarobil a pracuje w 3 miejscach!
szpital, pogotowie, ambulatorium. ma DZIESIEC lub DWANASCIE dyzurow w miesiacu
( z czego 3 darmowe, cholera jasna....)a mimo to nie starczy! mieszkanie trzeba
splacic, samochod tez, za dwa lata trzeba bedzie myslec o wiekszym
mieszkaniu...itd...
gdyby to byla warszawa, to moglabym sobe na to pozwolic, tam sie predzej czy
pozniej, lepsza badz gorsza prace znajdzie.... ale nie w olsztynie. jestem
szczesciara, bo mam dobra, stabilna i dobrze platna robote. nie moge jej
zostawic.

[fiona_sz]

Pimpek, chyba się nie zrozumiałyśmy. Przecież ja nie napisałam, że Ty, czy ktoś
inny neguje, ze fajnie jest siedzieć z dzieckiem w domu, napisałam tylko, że
takie artykuły wzbudzają poczucie winy w dziewczynach, które na to nie mogą
sobie pozwolić,a chciałyby zostać z dzieckiem. A co do tych szkół i dyrektorów
o których piszesz to ja się bardzo cieszę, że pracuję w takiej szkole, gdzie
nikt mnie nie zwolni jesli nawet zdecyduję się na 3-letni urlop wychowawczy.
Mam umowę na czas nieokreślony i mogą tylko zatrudnić kogoś na zastępstwo na
ten czas, ale nie mnie zwolnić. W ogóle nie mogą zwolnić Pimpek bez poważnego
powodu nauczyciela mianowanego zatrudnionego na czas nieokreślony, chyba że nie
ma godzin.Mam egzamin na mianowanego za miesiąc i swoje prawa dokładnie znam

[saskiaplus1]

Kurczę, mnie też nie zwolnią, o to się nie boję - ale za co żyć w międzyczasie?

[visenna2]

A ja akurat chętnie wezmę wychowawczy, i to nie na rok a może na dłużej. Moja
mama pracuje, moja teściowa jest chora, żłobek to ostateczność, więc
zostawałaby tylko opiekunka. Mieszkam w Warszawie, na przedmieściu i koszt
opiekunki to u nas tak około 1200 - 1500 zł a nawet więcej, bo musiałaby być u
nas od 6:30 rano do około 19:00 (mamy daleko do pracy, niestety). Praktycznie
całą pensję oddałabym opiekunce, nie widziałabym w ogóle swojego dziecka, a
gdzie pranie, prasowanie, zakupy itd? Opiekunka wszystkiego nie zrobi za mnie.
Mnie się po prostu powrót do pracy nie opłaca. Zresztą na wychowawczym można
pracować jeśli to nie wyklucza sprawowania osobistej opieki nad dzieckiem:
poszukam sobie czegoś co mogłabym robić w domu, w ostateczności mogę dawać
lekcje języków...
Będzie chudo, bo pensja męża idzie głównie w kredyt mieszkaniowy i opłaty, ale
zaciśniemy pasa, damy radę.

a ja sie wkurzylam

[plomyk]

Witajcie,
a mnie troche wkurzyl ten artykul...
Po urodzeniu mojego pierwszego synka wrocilam do pracy, kiedy mial 3 miesiace.
Co wiecej nie wracalam nawet, ale zmienilam i poszlam do nowej. Z dzieckiem
zostala tesciowa. Nie poszlam do pracy, bo musialam, ale dlatego, ze chcialam.
Nic na to nie poradze, ze mnie praca zawodowa bardzo realizuje. Kiedy wracalam
do domu kazda wolna chwile spedzalam z dzieckiem - znalazlam sobie fryzjera,
ktory przyjezdza do domu (zeby nei zostawiac malego wiecej niz musze), to samo
z kosmetyczka. Karmilam piersia rok i 3 miesiace. Do 7 miesiaca Maciek jadl
tylko moje mleko. Babcia zajmowala sie nim wspaniale i nie moge powiedziec,
zeby miala lepszy kontakt emocjonalny z dzieckiem niz ja. Po skonczonym roku
znalazlam opiekunke, ktora zajmuje sie Mackiem do teraz i jestem nia
zachwycona. Maciek ma 2 lata, praktycznie nie choruje, jest bardzo towarzyskim
i otwartym dzieckiem. Lubi poznawac nowe miejsca, w wieku roku i 8 miesiecy
zaczal czytac pierwsze slowa, jest wyjatkowo ruchliwy i wygadany. Chodzil na
zajecia babies musical a teraz adaptacyjne do przedszkola.
A ja nie zaluje, ze nei siedzialam z nim w domu. Rozumiem, ze kazdy ma inne
potrzeby i inaczej sie realizuje, ale ja nie bylabym szczesliwa, gdybym musiala
siedziec rok z dzieckeim w domu. Pracujac i realizujac sie zawodowo mam
poczucie,z e kazda inna chwile swojego zycia oddaje mu z przyjemnoscia, bo
robie tez cos dla siebie. Przy okazji oczywiscie moja kariera zawodowa rozwija
sie tak jak sobie zaplanowalam. Przy drugim dziecku bede w domu pewnie laczenie
okolo 6 miesiecy, glownie dlatego, ze zalezy mi na poprawnych wieziach miedzy
chlopcami i na tym, zeby nie czuli sie o siebie zazdrosni. Do opieki nad
mlodszym zamierzam bardziej zaangazowac opiekunke a ja skupie sie bardziej na
starszym.
Troche mi przykro, ze jedynym dopuszczalnym modelem, kiedy decydujesz sie na
dziecko jest rezygnacja z pracy zawodowej. Mam nadzieje,ze moje mlodsze dziecko
bedzie rownie radosne, szczesliwe i zwiazane ze mna emocjonalnie jak starsze.
pozdrawiam pracujace mamy
pozwolilam sobie tu przekleic moj glos w dyskusji na temat tego samego artykulu
na innym forum,
Ania

[visenna2]

No i super - jeśli realizujesz się w pracy, lubisz swoją pracę - to wspaniale.
Przecież nikt nie mówi, że mamy które z różnych powodów wracają do pracy po
urodzeniu dziecka są gorsze.
Najfajniej byłoby gdyby każda mama miała wybór: wracać do pracy czy zostać w
domu. Niestety, niewiele ma taką możliwość.

[malina.majka]

nie mam pojecia,co zrobie po macierzynskim,na ktorym notabene jestem od
poczatku lipca.mieszkamy w londynie ale po wczorajszej powtorce zamachow
podjelismy nieodwowalna decyzje o przeprowadzce za to cholerne miasto.prace mam
tutaj w przedszkolu,z mozliwoscia powrotu kiedy tylko zechce po porodzie,max do
18tyg platnego,moge sie ewentuwlnie starac o kolejne chyba 4m-ce
nieplatne.Ale..jesli wroce to co z Malutka?Przedszkole takie jak moje bierze w
zasadzie prawie tyle ile ja zarabiam,wiec sie nie oplaca.Opiekunka?No nie
wiem,kiedys sama pracowalam jako aupair,spotkalam wiele mlodych dziewczyn
nieodpowiedzialnych itp,wiec wolalabym kogos starszego.Mama,tesciowa-odpadaja-
mieszkaja w Polsce.Teraz zrodlem utrzymania rodziny jest Piotrek,mi placa plowe
pensji(fuck!)-nie wiem,co zrobie,wyprowadzka moze wymusic zmiane
pracy,ale...czy bedzie sie oplacalo?Pozdrawiam,Malina i 32,4tc Maya