15 tydzień i boli...

[mbartoszew]

Mam problem.Jestem w 15 tygodniu, lekarz mówi, ze wszsytko OK, macica nie
jest napieta, szyjka sie nie skraca ani nie otwiera, miód malina. USG tez
wyszło ładnie. A mnie boli brzuch. Nie to, że non stop - rano jest OK, ale
potem wystarczy spacer, zwykłe załatwianie spraw, a już co gorsza z
obciążeniem choćby 2 kg - i zaczyna boleć. Nie mówię, że mocno. Trochę,
równo, bez skurczy. Przechodzi momentalnie, kiedy usiądę, a jeszcze lepiej,
jeśli się położę. Pomaga też wypięcie brzucha, tak jakbym robiła tam więcej
miejsca. Aha, i ciuchy muszę mieć po prostu workowate, zero nie tylko ucisku,
ale właściwie mocniejszego dotyku, non stop odpinam guziki spodni. Lekarz mi
na to, ze mam nadwrażliwą macicę i boli, bo rośnie i w II trymestrze powinno
przestać. I każe łykac nospę. A to nie przestaje, praktycznie od początku
ciąży. Czasem jest lepiej, czasem gorzej, różne dni. Czy któraś z was miała z
czymś takim do czynienia??? Help!!! Boję się, bo za kilka dni mam wrócić do
pracy (początek roku szkolnego, jestem nauczycielką)...

[superslaw]

Myślę że nie powinnaś się martwić chyba rzeczywiście masz wrażliwą macicę..po
prostu może tak bedzie do końca ciąży?więc polecam ubieraj lużne ciuszki,nienoś
ciężkich rzeczy ani zakupów a do pracy wyjdz dużo wczesniej tak byś mogła isc
powoli i żebyś się nie zmęczyła..jeśli lekarz też cie uspokoił do nie martw się!
Ja też jestem w 15 tc..i boję się jak sobie pomyślę ile jeszcze przed
nami..chętnie zamieniłabym się na 38 tydz.naprawdę...aporód tak czy tak trzeba
przeżyć..pozdrawiam i mam nadzieję że razem dotrwamy to tego lutego..
pozdrawiam cięzarna żona slawsupera i mama 6 letniej Domci...

do superslaw

[mbartoszew]

Dzięki za dobre słowo. We wtorek ide do lekarza, znów będę marudzić. Wiesz,
napisałam coś przed chwilą na twój post o kryzysie i teraz przyszły mi do głowy
nowe mysli. Pisałam, że nic się nie stanie jak ty też weźmiesz córcię i gdzies
sobie wyskoczysz - ale może nie o to chodzi? Może po prostu tęsknisz za swoim
facetem i potrzebujesz go więcej? W takim razie może mu to po prostu powiedz,
tak miło i ciepło? A jeśli chodzi o jego pomoc w sprawach domowych - to też
pogadajcie o tym, co ci ciężko lub smutno robić samej.
A wiesz, ja akurat nie boję się porodu (ty już jeden masz za sobą, ja nie...).
Na razie podchodzę do tego w ten sposób, że tylu jest ludzi dookoła i wszyscy
jakoś się na tym świecie znaleźli. Pomagają tez wspomnienia porodowe mojej
mamy, która twierdzi, ze w ogóle nie ma się czego bać i wszystko dla ludzi.
Boję się raczej, że coś zaniedbam w międzyczasie... i w ogóle jak to wszsytko
będzie.W jakiej części Łodzi mieszkacie? Bo my na Teofilowie.Buziaki, Magda