ja pimot

[pimot74]

ja szukam wsparcia anonimowo bo tacy jak większość z Was rozszarpaliby
mnie od razu z moimi poglądami. Cóż nietolerancyjni są rodzice po uszy
zakochani w pociechach (niektórzy wydaje mi sie - bo tak wypada). Dziękuję
wszystkim za sensowne porady dodające cokolwiek otuchy. To nie podpucha
uwierzcie. Mam 31 lat (na co wskazuje mój nick). A słyszały Panie o sydromie
odstawienia męża czy coś w tym stylu?

[karolinazajac]

Troszkę słyszałam, ale wydaje mi się że jak się męża kocha to się go nie
odstawia tylko prosi o pomoc.
A powiem Ci że strasznie głupi był post o robieniu badań czy to Twoje dziecko.
To Ty nie wiesz że jedyna 100% metoda antykoncepcji jest SZKLANKA WODY
ZAMIAST???

[99maja]

Na pewno masz trochę racji z tym odstawieniem, bo to się tak jakoś dziwnie
dzieje, że kobieta przy dziecku zapomina o całym świecie, ale ja bym miała
jedną radę, żebyś zaangażował się w opiekę nad dzieckiem równie mocno jak żona,
żeby jej smutki i troski były Twoimi. Wtedy, kiedy ona będzie się martwiła, że
dziecko płacze Ty też będziesz się martwił, zamiast złościć się, że płaczące
dziecko psuje Ci koncepcję romantycznego wieczoru. Po prostu musisz przyjąć do
wiadomości, że to dziecko jest również Twoje, a nie tylko żony . Jeżeli
będziesz żonę wspierał i czynnie uczestniczył w życiu dziecka (kąpiel,
przebieranie, spacerki, lekarz, przygotowanie jedzenia, zabawa) nie poczujesz
się odstawiony. Tak naprawdę to nie żony się odsuwają, ale mężowie, którzy nie
chcą podjąć obowiązku wychowania dziecka, bo im się na przykład nie chce, bo
woleli by pooglądać tv albo gdzieś wyjść. A przecież ktoś musi się zająć
dzieckiem i kto to będzie, żona. Jeżeli wszystko zwalisz na żonę to faktycznie
Cię odstawi ale z musu, a nie z własnej woli, bo wszystko będzie musiała zrobić
sama, a dziecko wymaga opieki 24h/dobę. A jeżeli chodzi o instynkt ojcowski to
bez paniki poczekaj aż pierwszy raz na Ciebie spojrzy, pierwszy raz się
uśmiechnie, zakochasz się od razu, gwarantuję.

[moofka]

głowa do góry
Twoje obawy są wręcz podrecznikowe
o proszę - pierwszy z brzegu link dla młodych tatusiów
kobieta.gazeta.pl/edziecko/1,54921,1326671.html
jezeli mamusie myslą, ze ich tatusiowie ich nie mają w mniejszym lub wiekszym
stopniu, to pewnie zyją w błogiej nieswiadomosci
co wiecej - fakt, jak bardzo emocjonalnie tę ciążę przezywasz moze swiadczyc,
ze tatusiem bedziesz całkiem dobrym

nie czytałam innych Twoich watków, ktore tak zaszokowały mamuśki
ale obawy Twoje wydają mi się naturalne
podziwiam odwagę, ze tu w brzuchowisku mówisz o nich otwarcie
bo chyba zrozumienia tu nie znajdziesz )

[agao_72]

Nie szukasz wsparcia, szukasz 100% akceptacji - a to nie to samo.
Wiesz co - zastanawia mnie jedno - cały czas, że skoro nie planowaliscie dzieci
to czemu zabezpieczaliście się tylko prezerwatywą. Chyba, że było to
nieplanowanie jednostronne.

Jesteś w nowej sytuacji i sam powinieneś (a jak nie umiesz - to z pomocą
psychologa) do niej przywyknąć. Po prostu.
A rower i inne przyjemności nie uciekną.
Nam jakoś nie uciekły nasze ulubione koncerty, wystawy, wizyty w teatrze, kocie
wystawy (bo hodujemy koty). Musiałam zwolnić tempo życia w 7 miesiącu, bo
młodsza zaczęła się zbyt intensywnie pchać, teraz leżę.
Jak to widzi mój mąż? Wiem, ze ostatnio mu brakuje seksu - bo mam zakaz .
Ale, jak twierdzi, ani nie odsunęłam się od niego, ani mi pieluchy świata nie
przesłoniły. Kwestia charakteru.
A tak mi się wydaje, że w Twoim przypadku "syndrom odstawienia męża" wynika z
dziecinnego przywiązania do "zabawek". Po prostu - nie zawsze życie nas się
słucha, a jedną z miar dojrzałości człowieka jest umiejętność dostosowania się
do nowych sytuacji.
Zastanawiam się, czy żona nie czuje Twoich negatywnych myśli, i czy nie zacznie
się sama odsuwać, widząc, ze Ty nie akceptujesz tego wszystkiego. A wtedy
dopiero będą kłopoty. Ale co dajesz to dostajesz.
Pozdr
agA
-

[mruwa9]

Wsparcia to najwyrazniej potrzebuje Twoja zona, bo tak sie paskudnie sklada, ze
najwieksze i glowne konsekwencje ciazy (planowanej czy nie) ponosi wlasnie
kobieta. Konsekwencje biologiczne-medyczne, zawodowe, czasowe, finansowe,
towarzyskie.. Nie licz w zwiazku z tym na nasza litosc. Chcesz,zeby inni
zaplakali nad Twoim nieszczesciem- idz na forum etata. Czas wydoroslec.
P.S. Moze nie wiedziales, ze seks grozi ciaza? Jedynym 100% pewnym
zabezpieczeniem przed niechciana ciaza jest kastracja lub absolutna
abstynencja.

P.S.

[mruwa9]

Niech moja mama jeszcze jedno zle slowo powie na temat swojego ziecia ...

[tankgirl5]

31 lat no to czas najwyższy dorosnąć!
Na świat ma przyjść nowa osóbka część ciebie i twojej żony, a ty martwisz się,
że seksu będzie za mało...
Mój mąż ma 24 lata i na szczęście jest dużo doroślejszy....

[kubusiowa78]

Trochę cię rozumiem pimot.Rozmyślałam nad sobą i swoim zachowaniem w ciąży i w
ogóle nad przyszłością z dzieckiem i widzę ,że bardzo się zmieniłam. Męża
kocham ponad życie , dziecko jest wyczekiwane ,ale przyłapałam się na tym,że
moje myślenie o świecie odbywa się juz z innej perspektywy.Zwłaszcza teraz w
końcówce ciąży (35 tydzień).Czasami nie potrafię się zaangażowac w sprawy
mojego męża i jego przeżycia tak jak przedtem,sama to czuję. "Odpływam" myślami
w rejony "dziecko". Zawsze byłam bardzo energiczna i sama załatwiałam wszystkie
swoje sprawy, a teraz zapanował we mnie jakiś taki olimpijski spokój i wiele
rzeczy sobie "odpuszczam". Tylko ,że po prostu to jest naturalna kolej rzeczy i
tyle. I mimo,że o tym wiem,nie moge (ale ja nawet nie chcę) z tym walczyć, bo
to zawsze byłaby walka przegrana. Musisz to zrozumieć,porozmawiac z żoną.
Jakościowo twoje życie się nie pogorszy,nie martw się. Takie rzeczy jak
wycieczki rowerowe i inne wspólne wyjścia się kończą,ale nie są juz
najwazniejsze. Głowa do góry. A ci nietolerancyjni rodzice są zakochani po uszy
w swoich pociechach naprawdę ,a nie dlatego,że tak wypada ))

[anetawalkowiak1]

Słyszały Panie o takim syndromie. Ale nawet taki syndrom nie usprawiedliwia
nazwania własnego dziecka LARWĄ! Stary chłop już jesteś a zachowujesz się jak
szesnastoletni dzieciuch (przepraszam, jeżeli uraziłam jakiegoś
szesnastolatka). Drogi panie, wiek 31 lat to juz najwyższa pora na to, żeby
zacząc reagować poważnie na pewne zrządzenia losu, czy jak to tam nazwać. Fakt
faktem, za swoje czyny należy ponosić pełną odpowiedzialność. Jeszcze cię życie
tego nie nauczyło? Ty telewizji nie oglądasz i gazet nie czytasz? To nie wiesz,
że nie istnieje środek antykoncepcyjny o 100% gwarancji???? Jesteś zwykłą
kanalią (to za tą "larwę"). Nie zasługujesz na to, żeby zostać ojcem.
Zapytam jeszcze o jedno. Kiedy ty chciałeś "płodzić" dzieci? Wtedy, kiedy
będziesz miał 50 lat i w wyniku starości spermy będa to dzieci z wadami
genetycznymi?
Mimo wszystko życzę ci, żeby to dziecko nigdy nie wypomniało ci twojego
podejścia.

[dawida25]

ale skąd masz pewność że żona cię odstawi na bok? Pimot najważniejsza jest
rozmowa, porozmawiaj z żoną, co czujesz, czego się obawiasz, jakiś zmian się
boisz. To jest ważne, a nie od razu myśleć, że dziecko to pasożyt który żeruje
na dobroci matki. Przemyśl to. Rozmowa, rozmowa i jeszcze raz rozmowa.

do dziewczyn

[budzik11]

Dziewczyny, wiecie co, tak mi do głowy przyszło, że może nasi faceci -
wspaniali przyszli tatusiowie też tak mają jak Pimot? Też się boją, że będzie
mało seksu, że zostaną odsunięci na bok itd.? tylko przez swoją delikatność,
miłość do nas i tzw. poprawność polityczną tego nie mówią ani nie pokazują?
Oczywiście, każdy zapytany facet zaprzeczy, ale myślę, że czasem myśla tak
samo.
Ps. A może Pimot to mąż którejś z na (mój na szczęście nie, bo nie wpadliśmy

[agao_72]

Mój ma obawy, myśli o przyszłości, o tym JAK TO BĘDZIE. Czy się nie pogubimy
itp. Czy przypadkiem nie zrobił mi krzywdy, bo mogę wypaść z mojej branży...
Jakoś ja sie nie boję, a on bardziej - ciekawe... Ale o tym mówi. Ostatnio
patrząc na mój gigantyczny brzuch stwierdził, że do niego nie dociera, ze za
jakieś 2-3 tygodnie Zośka będzie na zewnątrz. A wczoraj, gdy wkładał ciuchy do
szafy i znalazł mój ulubiony sweterek zimowy powiedział, ze on już zapomniał,
jak się w takie małe rzeczy mieściłam .
Każdy człowiek ma jakieś wątpliwosci - bez wątpliwosci byłby maszyną. Ale jak
żyje się w związku, to trzeba liczyć się w uczuciami drugiej strony.
Pozdrawiam
agA

[pimpusia77]

Każdy ma przecież obawy! Ja też zastanawiam się jak to będzie. To jest normalne. ale chyba nie
sądzisz, że nasi faceci myślą tak jak Pimot, że dziecko to larwa, że odbierze im waszą miłość? Jest
chyba różnica pomiędzy obawami a nienawiścią i niechęcią do własnego dziecka.
Poza tym mój mąż jest szczęśliwy. Wiem to, ponieważ po pierwsze to on naciskał na to abyśmy mieli
dziecko, po drugie zawsze szczerze ze sobą rozmawiamy nawet jeśli mamy sobie do powiedzenia coś
przykrego, po drugie nie jest aż tak świetnym aktorem żeby cały czas udawać szczęście i euforię.

No i widzicie koleżanki. Znów dyskutujemy same ze sobą... Chyba niektóre z was za bardzo się przejęły
"biednym, nieszczęśliwym, odżuconym i pokrzywdzonym" Pimotem.

[kotka.szrotka]

Mój wczoraj pierwszy raz powiedział, że boi się porodu, że teraz będąc w
szpitalu na usg usiłował sobie wyobrazić jak to będzie. Nie mówił o tym do tej
pory, w ogóle nic nie mówił, cały czas wszystko kręci się wobec moich obaw i
strachów. Tak jak pisze budzik, przez swoją miłość, poprawność polityczną, może
niechęć do wyzewnętrzniania się ci nasi mężczyźni niewiele mówią. Oni też muszą
mieć obawy, gorsze myśli. Ale jesteśmy dorośli, codziennie coś nowego, musimy
sobie radzić z problemami i już.

[tankgirl5]

No Pimot tak chciałeś dyskutować i co???
A ja słyszałam o syndromie "wieczne dziecko"