boję się

[blaneczka77]

mam 28 lat i zaczynam myśleć o dzieciątku ale się boje samej ciąży, całego
przebiegu a najbardziej porodu, rozcinania, i innych komplikacji boje się
ze przez to wszystko moj mąż juz później nie będzie mną się interesował....
chciałabym mieć dzidziusia ale tak żeby ktoś je mi przyniósł ... mówię
całkiem poważnie ...

[aga55jaga]

dobra to ja ci urodzę - ja uwielbiam być w ciąży, rodzę szybko i bardzo fajne
dzieci - aha i córki jakbyś reflektowała.
Niestety nie mogę sobie pozwolić na 3 dziecko ze względów finansowo -
mieszkaniowych, ale się chętnie z tobą podzielę

[beata197112]

Każda z nas się boi.Czasy nieciekawe więc finansowo może być różnie.
Ciąża i poród też nie zawsze są to mile przeżycia.Jednak jest w tym
wszystkim jakaś magia bo się decydujemy i rodzimy.Ja po pierwszej córce
mówiłam że to koniec itd.teraz jestem w ciąży urodzę w kwietniu i
słowo daje to nie była wpadka...
Pozdrawiam i więcej pozytywnego nastawienia.

[kasiak123]

Witaj w klubie! Ja też jestem przerażona - tylko że ja właśnie jestem w ciąży.
To dopiero początek ale panika mnie po prostu pochłania.
Pozdrawiam.

[tucik]

a ja tez tak kiedyś myślałam, oj jak fajnie miec dzici ale ta ciąża i poród, to
było bardzo niedojrzałe myślenie, teraz jestem w ciązy i już nie myśle o ciązy
w kategoriach wielkiego poświęcenia czy tego, że mi czegoś ubędzie, do tego
trzeba dorosnąc i mieć dorosłego (czyt. odpowiedzialnego) partnera

[tucik]

acha, a jeżeli "mąż ma Cię przez to opuścić" to wybacz ale kogo Ty sobie
wybrałaś na życiowego partnera???

[blaneczka77]

kasia a chciałaś być czy wpadłaś? bo ja chyba nigdy się nie zdecyduje na to
chyba ze wpadne jak śliwka w kompocik

[kasiak123]

Chciałam bardzo ale to była wpadka.(planowałam zajść w ciążę lipiec/sierpień)
To że się panicznie boję nie oznacza że nie chcę tego dziecka czy się nie
cieszę. Wręcz przeciwnie cieszę się a mój mąż oszalał z radości.
Myślę że twój też oszaleje.
Pozdrawiam!

[grubaska20]

ja też byłam przerażona, tyle, ze w ciażę po prostu zaszłam i nie było nad czym
dwagować
kiedy chodziłąm w ciąży, a znosiłąm ją rzeczywiście cieżko, wydawało mi się to
koszmarem, ale teraz z perspektywy czasu (nasz ptaszem ma już 4miesiące)
naprawde nie było tak źle poród to faktycznie nic miłego, ale jeśli zapewnisz
sobie najlepszą możliwą opiekę, naprawdę nie musi być najgorszym wspomnieniem
życia. ja na przykład rodizłam w zofii, podpisaliśmy umowę z położną i pomimo
najgorszego bólu w życiu (chociaz miałam zzo) nie było tak okropnie. miałam
ochronę krocza i rzeczywiście się udało, chociaż jestem drobniutką, szczuplutką
dziewczyną z naprawde wąskimi biodrami!! miałam tylko jeden rozpuszczalny
szew gdzieś w środku, bo coś się obtarło. oczywiście ćwiczyłam w ciąży kegelki,
ale udało się bez nacinania, położne mają swoje sztuczki
poród mieliśmy rodzinny, ale umówiliśmy się z męzem, że w drugiej fazie, przy
parciu się żegnamy i spotykamy się ponownie na odpępnianiu leżacego już na moim
rzuchu maleństwa. tak też zrobiliśmy.
w ciąży przytyłam 11kg, bardzo szybko zrzuciałm, już miesiąc po porodzie
nosiłam swoje stare dżinsy
nie mam żadnych rozstępów, dl ameża jestem teraz wręcz bardziej atrakcyjna
(czego szczerze mówiąc nie potrafię zrozumieć..??
naprawde nie ma się czego bać nie taki diabeł straszny

[apdutkiewicz]

To adoptuj. Tyle dzieci nie ma rodziców...

[ares1976]

Oj rozumiem Cię rozumiem... Miałam te same dylematy!!! I gdyby nie przypadek, to pewnie NIGDY bym się nie zdecydowała. W tym roku stuknie mi 30-stka, a w marcu rodzę pierwszego malucha - nieplanowanego przez nas chociaż mąż szczęśliwy bardzo Ja na myśl o porodzie umieram ze strachu ale teraz nie mam już wyjścia!!! - no i żeby się oswoić z faktami chodzę do Szkoły Rodzenia - pomaga.

[adad05]

Cześć dziewczyny, ja też jestem w ciąży (23tc pierwsza ciąża)Tyle,że w
planowanej i wyczekiwanej. Trochę was rozumiem ,wasze obawy, ale naprawde nie
ma się czego bać.Sama nie wiem jak będzie wyglądał poród i wogóle,ale każda
mama musiała przez to przejść chcąc wydać na świat maluszka(i napewno każda
miała obawy). Jeśli się bardzo pragnie to się zniesie wszystko. A ciąża jest
piękna mimo paru dolegliwośći. Z każdym dniem odczuwa się inny cud,który ma
maiejsce w ciele kobiety(ruchy malucha, zmieniające się ciało). Więc głowy do
góry.A partner jeśli kocha to będzie waszą ostoją w trudnych chwilach...-
napewno!!! Pozdrawiam (mama majówka)

[blaneczka77]

jesteście KOCHANE! może kiedyś zbiorę tyle odwagi aby mieć własne dzieciątko,
myślałam o adopcji (wiem że miłości potrzebuje tyle dzieci, które jej nie
mają ) ale moj luby chce własne

[ryshia28]

Dokłądnie miałam ten sam problem, hahahahha a rodzina mówiłą że tylko ja taka
chyba na świecie jestem! A tu proszę niespodzianka! Otóż też tak się bałam,
ciąży, porodu, że przytyję, a zawsze się odchudzałam, i wogóle wszystkiego! I
podobnie jak Ty, chciałam dzidzię od razu taką gotową! Warunki mam na
wychowanie choćby 5 dzieci, ale nigdy nie było czasu, wieczne obawy.
Aż wreszcie, uporządkowaliśmy swoje zawodowe sprawy na tyle, aby się wreszcie
zdecydować. No i udało się! Podobnie jak poprzedniczki nie myślę już teraz o
obawach (chociaż nadal są ale inne), już nie dotyczą mnie tylko dziecka.
NA swoje 329 urodziny w sierpniu sprawię sobie najpiękniejszy prezent
Też Ci tego życzę, a mężem się nie martw, jeśli się kochacie naprawdę, oczaleje
bardziej niż ty!
Pozdrowienia
Monika

[kasiak123]

O matko ile ty masz lat!!!! hihi.

[ryshia28]

> NA swoje 329 urodziny w sierpniu sprawię sobie najpiękniejszy prezent

Przepraszam, literóka, moało być 29
Pozdrowienia
Monika

[kasiak123]

Sorry nie mogłam się powstrzymać!
Pozdrawiam

[blaneczka77]

nie ma sprawy kasiak123 mam juz 28 i może moj strach jest irracjonalny, choć
nie do końca patrząc na wasze wypowiedzi!!!
ale jak do 30 nie wpadnę to chyba odstawie antykoncepcyjne piguły
buziaki

[moreno500]

9 miesięcy psychoterapii robi swoje, nasze hormonki działają dobrze. ja
myślałam tak jak Ty, ciąża super planowana, w pierwszych miesiącach panika, no
a teraz słodkie oczekiwanie, pewność i spokój, jakiego nigdy bym się nie
spodziewała.

[madzenta1]

Witaj,
rozumiem Twój starach... Kiedyś podobnie jak Ty myślałam (jesteśmy w tym samym
wieku) do momentu jak w końcu przemówił mój rozsądek... może po prostu do tego
dojrzałam żeby być matką. Tera nie wyobrażam sobie życia bez moje dziecka i
współczuję bardzo kobietom, które nie mogą mieć dzieci a chcą a jeszcze
bardziej współczuję kobitom, które mogą je mieć a nie chcą! Oczywiście to
bardzo indywidualna sprawa i dlatego nie chcę nikogo tu oceniać. W każdym razie
ja kiedyś podobnie miałam kupe wątpliwości, obaw itd. I za każdym razem inne: a
to typu ciąża - jak to będzie? czy dam rade? czy ją będę znosić dobrze? a to
dziecko - przede wszystkim czy będzie zdrowe? czy sobie porodzę z wychowaniem?
no i finansowo przecież pewno mnie zrujnuje no i oczywiście ból porodowy -
myślałam, że tego nie przeżyję... Aż tu w końcu przestałam myśleć egoistycznie,
się poszłam po rozum do głowy rozpisałam wszystkie za i przeciw bardzie
perspektywistycznie a nie tylko ja i teraz… Z bilansu wynikło, że nie mogę żyć
tylko dla siebie, jak będzie wyglądało moje życie za 10-15 lat? wtedy będzie
już za późno na decyzję o dziecku, wtedy też zmieni się mój stosunek do życia i
pewnych spraw z racji wieku. Wiem, że niektórym może to się wydać głupie, ale
wtedy wmyślam bardziej rozsądkowo niż uczuciowo, że chcę być matką. Teraz nie
wyobrażam sobie życia możliwości przeżycia cudu jakim jest być w ciąży, bez
przeżycia momentu narodzin mojego dziecka oraz tego jak pięknie jest być matką.
To chyba największy dar od Boga i naprawdę jestem bardzo szczęśliwa, że mogłam
być w ciąży, że mogłam rodzić siłami natury i że jestem matką. Mam rocznego
synka, którego kocham szalenie i jest największą radością mojego życia. Z
całego serca życzę każdej kobiecie doznania tych uczuć, bo jest to wielki dar i
cud. Myślę, że duże znaczenie ma tu dojrzałość emocjonalna. To jest zapewne
trudna decyzja, ale nie ma, co przesadzać. Nie powiem, że ze wszystkim mi było
łatwo – jedynie, co łatwo mi przyszło to zajść w ciążę, potem było Niceo
trudniej, bo niby ciążą przebiegała bezkonfliktowo, ale pod koniec okazało się,
że mam cukrzycę ciążową i też pojawił sie duży stres, potem czas na rozwiązanie
trochę obawa, wielki strach, ale jak to mówią strach ma wielki oczy i naprawdę
nie było tak źle ja o porodach opowiadają – czysta propaganda – boli, bo musi
trochę boleć, ale bez przesady! Myślałam, że będzie gorzej. No i wychowywanie
dziecka oraz opieka nie są rzeczami niemożliwymi. Naprawdę nie ma się, czego
bać, tylko trzeba trzeźwo na to wszystko spojrzeć potem już można tylko z tego
wszystkiego czerpać wielką radość. Naprawdę pięknie jest być matką móc
uczestniczyć w życiu dziecka, wiedzieć jak bardzo te dziecko nas kocha i
potrzebuje, patrzeć jak rośnie jak odkrywa świat – jest cząstką ciebie to jest
niepojęte dopóki samej się tego nie zazna...

[blaneczka77]

myślałam o tym przez cały weekend... i co raz bardziej pragnę dzidziusia...
ciągle dla mnie każda matka to bohaterka!!! ale mam nadzieję, że niedługo
dołącze do nich! może potrzeba mi tez bardziej zaufania do męża.... bo czasami
sie boje ze mnie zostawi... mam taki powód żeby się tego obawiać ( a może
miałam - ale nie potrafię tak do końca postawić grubej kreski nad jakby nie
patrzeć jego przeszłością).... może dam ogłoszenie do gazety poszukiwany
odpowiedzialny kochający przyszły tatuś.... buziaki mam nadzieje ze nie macie
mi za złe ale czasami tak bardzo chciałabym się wygadać , zawsze tym kimś była
moja matka ale od kiedy choruje a własciwie umiera na raka...

[kasiak123]

Tak mi przykro...
Ale może niech to będzie twoją motywacją.
Mój tata też ciężko zachorował i bardzo chciałam żeby zobaczył wnuka.
jestem teraz w 7tc i też jestem przerażona jak to będzie ale widzę jak moi
rodzice się cieszą (szczególnie Tata), mimo wszystko jestem szczesliwa.
Pozdrawiam!!!

[gosia4567]

nie boj sie a porod jakos przezyjesz ja mam dwa za soba trzeci przed a bol sa
sposoby np znieczulenie a wogole to piekne przezycie uszy do gory czas najwyzszy

[alwinka1]

blaneczka77 napisała:

> mam 28 lat i zaczynam myśleć o dzieciątku ale się boje samej ciąży, całego
> przebiegu a najbardziej porodu, rozcinania, i innych komplikacji boje się
> ze przez to wszystko moj mąż juz później nie będzie mną się interesował....
> chciałabym mieć dzidziusia ale tak żeby ktoś je mi przyniósł ... mówię
> całkiem poważnie ...
nie ma czego ja mialam takie same myśli urodziłam syna przez cc super sprawa
zero bólu zero stresu

[ej-k]

Hej Blaneczka!
Kiedy jakis czas temu zawitalam na te fora (bo w miare regularnie przegladam
'Ciąża i poród', 'Poród bez stresu' i 'Dla starajacych się'), to pierwszy moj
post byl dokladnie taki sam jak Twoj - paraliżujący strach przed porodem, który
odbierał mi wszelkie chęci do macierzynstwa. Balam się strasznie i do tego
stopnia, ze przebakiwalam mężowi o adopcji (a mam rok mniej niż Ty), o czym on
rzecz jasna poki co nie chce nawet slyszeć. Myślałam nad jakąs psychoterapią czy
coś, bo uważałam, że sie nigdy się sama nie zdecyduję.

Napisałam więc na forum w nadziei, ze ktoś mnie pocieszy, i jakaś dziewczyna mi
odpisała: "Wiesz co, jesteś niemożliwa. Jeszcze nawet w ciąży nie jesteś, a już
się martwisz jak to bedzie przy porodzie."

Wtedy jej slowa wydały mi się trochę okrutne (bo naprawdę chciałam się pozbyć
lęków i nie wpaść w panikę widząc dwie kreseczki na teście), ale teraz myślę, że
miała wiele racji. Obecnie rozpoczynam 4ty cykl starań i muszę przyznać, że po
trzeciej @ strach przed bólem przeszedł mi jak ręką odjął. Dziś bardziej
intryguje mnie, jakby tu przechytrzyc własny organizm i jednak 'zafasolkować'. A
nad bólem będę się zastanawiać potem.

[elkmat]

No to jesteś normalna bo każda sie boi przed pierwszym dzieckiem Jestem w
Twoim wieku i od 3 miesiecy jestem mamą. Po pierwsze natura to tak zaplanowała
że krok po kroku będziesz się oswajać z ciążą aż sie zaprzyjaźnicie z
brzuszkiem. Potem jest już tak ciężko że chcesz urodzic i nic nei jest
straszne Nacinianie krocza - brrr... też mnie to przerażało a teraz sie z
tego śmieję - nawet nie poczułam jak to połóżna zrobiła , aż sie zdziwiłam
czemu mnie chcą zszywać. Poród jest do przejścia i połóg też - zdziwisz sie jak
szybko się zapomina o bólu i jak szybko kobieta dochodzi do siebie. Polecam
rodzinny poród - to też wzmacnia więź taty z dzieckiem i jego miłość do mamy
też. i tak jak dziewczyny piszą - oszaleje na punkcie dziecka - to masz na
bank

[thesaloniki]

Rozumiem Cię bardzo dobrze. Ja jestem 2 mies. po porodzie i zastanawiam się czy
mój mąż popatrzy jeszcze kiedyś na mnie jak na kobietę, ale jeśli nie to znaczy
że jest beznadziejny ( ? ).