bede mama????

[bambolada]

Mam 23 lata, meza starszego o 6 lat oboje mamy dobra prace, wlasne firmy,
skonczone studia, mieszkanie wlasne, kochanych rodzicow, ktorzy sie tak
bardzo ciesza...a ja? jestem w 10 tygodniu ciazy widzialam na usg dziecko,
slyszalm ze bije serce. Boze tyle kobiet sie cieszy z takiego momentu, ja tez
sie cieszylam to cos niezwyklego ,ale ciagle sie zapominam i nie moge
uwierzyc ze jestem ciezarna i wszystko jest dobrze..i rozwija sie we mnie
dziecko..nowe zycie...
dbam o siebie biore leki robie badania...ale...
Kiedy poczuje ze zostane matka?
przy wiekszym brzuszku? mozliwe...ale cialge tego nie czuje choc sie
ciesze...moze za wczesnie to wszystko wyszlo?

[kasiak37]

nic sie nie boj,Twoja reakcja jest normalna jak najbardziej,tym bardziej ze to
pierwsze dziecko,jak wnioskuje.Skoro nie czujesz ze jestes w ciazy to znaczy
ze nie masz tych wszystkich okropnych przypadlosci,czego Ci oczywiscie
zazdroszcze(ja mam to dawno za soba).Dla mnie najfantastyczniejszym uczuciem
jest ruszajace sie dziecko w brzusiuWiem,ze On tam jest i zyjepozdrawiam i
gratuluje

[patite]

myślę, że masz jeszcze trochę czasu, do mnie na dobre dotarło dopiero wtedy,
kiedy lekarz potwierdził płeć i maluszek zaczął się ruszać... przez pierwszych
kilka miesięcy też czesto nie mogłam uwierzyć, że jestem w ciąży, zwłaszcza, że
brzuszka tez długo nie miałam... Byłam już chyba w 4/5 miesiącu a mąż patrzył
na mnie i mówił - "wciąż nie mogę uwierzyć, że tam rośnie mały człowiek" ale
chwile później "poczuł" go na własnej skórze
Też mam 23 lata, skończone studia, mąż jest starszy o 9, mamy własne mieszkanie
i kochanych rodziców, którzy z niecierpliwością czekają na swojego wnuka.
Też sobie zadawałam pytanie czy nie za wcześnie, ale im bliżej do końca, tym
większa moja miłość do juniora. Choć pewnie w najtrudniejszych chwilach, które
nas czekają będę zadawać sobie to pytanie jeszcze wiele razy.
Tłumaczę sobie jednak, że "kosmos" tak chciał, a on wie co robi!
Powodzenia życzę!


src="<a
href="oneintheoven.net/preg/ticker.41101.png""
target="_blank">oneintheoven.net/preg/ticker.41101.png"</a>

[draugdur]

hmmm...dziwne,ale ja tez mam 23 lata jestem w 21 tc., brzuszek juz w miare
widoczny, Junior kopie jakby chcial wyjsc przez brzuch. To moja pierwsza ciaza
i tez jeszcze to do mnie do konca nie dotarlo Czasem to nawet moj mezczyzna
musi mi o tym przypominac Nie martw sie,ze nie czujesz sie jeszcze mama-ja
daje sobie czas do porodu (termin na 26 pazdziernik), bo wychodze z zalozenia,
ze Junior to czesc mnie,oczywiscie najwazniejsza teraz,ale serce i nerki tez sa
we mnie a nie mysle o nich caly czas, wiec poki co moge pozwolic sobie na
chwile zapomnienia o ciazy
A dziecko nigdy nie pojawia sie za wczesnie, tylko dokladnie wtedy, kiedy ma
sie pojawic, wiec na prawde nie martw sie-rozpieszczaj sie
Pozdrawiam!

[kasia191273]

Macierzystwo to jest proces- dlatego musi trwac przyzwyczajanie sie i
dorastanie do nowej roli. Ja jestem prawie 10 lat starsza od Ciebie, tez
oczekuje na pierwsze dziecko i bynajmniej nie fruwam na jakims obloku rozowego
koloru. Chce miec dziecko, dbam o siebie, ale zadne fale instynktu mnie nie
zalaly)) Wszystko musi trwac...

Przyznam Ci sie, ze podejrzane sa dla mnie reakcje 'przesadzone', ktorych
przeciez nie brakuje, a czytajac rozne fora dyskusyjne czujemy sie poniekad pod
presja (rowniez jezyka specyficznego 'fasolka', 'przytulanko','tempka'itd. ).
Wydaje nam sie, ze nie jestesmy dobrymi mamami, bo nie uzywamy takiego
slownictwa albo nie przezywamy uniesien, jak inne forumowe kolezanki. Tymczasem
kazdy odczuwa inaczej i tak jest dobrze!

[kayla.op.pl]

Czulam sie podobnie jak Ty. Przez cala ciaze dbalam o siebie, ale robilam to z
poczucia obowiazku (i z poczucia przyzwoitosci). Ciagle czekalam na te zmiane,
kiedy wreszcie poczuje sie szczesliwa, ze mam byc mama. I nic takiego sie nie
zdarzylo. Potem byl porod - szybki i prawie bezbolesny (pomiedzy skurczami
zapominalam juz ze bolalo) i... znowu nic. Wzielam pierwszy raz dziecko na rece
2 godziny po porodzie - nie podano mi go od razu i przez kilka tygodni
zadreczalam sie, ze to dlatego nic nie czuje, ze gdyby mi go polozyli na
brzuchu, to zdarzylby sie cud, a tak...
Wreszcie moja przyjaciolka - mama szesciolatka - powiedziala, ze tak bywa i ze
zawsze powoli sie rozkrecalam jesli idzie o nowe znajomosci. Przestalam sie
obwiniac i wtedy mniej wiecej, miesiac po porodzie, maluszek sie do mnie
usmiechnal, pierwszy raz swiadomie. I poczulam, ze moze nie jestem do szalenstwa
zakochana, ale lubie tego faceta. Z kazdym dniem bardziej.