Depresja i leki podczas ciazy

[mantrobus]

Witam dziewczyny. Nie chodzi mi o chandry czy zmiany nastrojow. Chcialabym
prosic o wypowiedzi tych z Was, ktore-podobnie jak ja-cierpia/cierpialy z
rozpoznaniem klinicznej depresji. Czy bralyscie leki? Jakie? Czy urodzilyscie
zdrowe dzieci?
Jestem w 9 tygodniu. Na depresje cierpie od zgola 6 lat. Przez ostatni rok
bylam na effectinie 75mg, ktory sluzyl mi na tyle dobrze, ze zdolalam cieszyc
sie zyciem, wyszlam za maz za wspanialego czlowieka, kupilismy dom,
postanowilismy zalozyc rodzine.
Zaszlam w ciaze, jednoczesnie odstawilam effectin. Przez pierwsze dwa
tygodnie praktycznie nie odczuwalam roznicy (mniej wiecej tyle czasu uplywa
zanim krew oczysci sie z leku). Zylam nadzieja, ze "moze sie uda" przezyc
ciaze bez antydepresantow, w koncu dobro dziecka jest najwazniejsze.
Nie udalo sie. Juz po kolejnym tygodniu gryzlam sciany. Ludzilam sie, ze
gwaltowny spadek nastroju to efekt odstawienia effectinu, ze minie, ze bedzie
dobrze. Niestety, bylo coraz gorzej. Poczucie dlawienia w krtani, ciagly
placz, dysforia. Kiedy pojawily sie mysli samobojcze poszlam do lekarza.
Dostalam niezly opieprz, ze przychodze tak pozno. Nie ma takiej mozliwosci,
zebym zostala bez lekow, stwierdzil. Przepisal mi asentre, ktora zaczelam
brac wczoraj. Na razie czekam na efekty. Powiedzial, ze asentra jest lekiem,
ktory ze wszystkich antydepresantow "najmniej szkodzi" podczas ciazy. Zna
przypadki wielu kobiet, ktore leczone asentra w ciazy urodzily zdrowe dzieci.
Ciezko mi pogodzic sie z tym wszystkim. Z tym, ze nie moge byc normalna,
zdrowa, wesola matka. Z tym, ze musze przyjmowac leki bedac w ciazy. Z tym,
ze nie bede mogla karmic piersia. Tak strasznie sie boje.
Do tego wszystkiego nie mieszkam w Polsce, jestem daleko od rodzicow, brata i
psiaczka. Tu gdzie mieszkam, w Anglii, opieka ginekologiczna-wierzcie lub nie-
stoi na gorszym poziomie.Myslalam, zeby na czas ciazy i porodu przyjechac do
Polski-ale zbyt wiele rzeczy trzyma mnie tutaj. Moj maz (cudowny zreszta)
jest Anglikiem, ma bardzo odpowiedzialna prace, nie chce go zostawiac.
Wlasnie kupilismy dom, czeka nas przeprowadzka w najblizszych dniach. No i
jeszcze pare innych zobowiazan.
Prosze, napiszcie, jesli jestescie/bylyscie w podobnej sytuacji: depresji,
lekow w czasie ciazy, porodu w innym kraju.
Jak przez to przejsc?

[judyta10]

odpiszę w najbliższym czasie ma pocztę .

[sennen22]

Witaj! Byc może nie mam problemow z deprecją itp, ale wiem jak wielu ludzi ma i
jak niewieli potrafi sie do tego przyznac, tymbardziej podziwiam Ciebie i
wierze,ze naprawde bedzie dobrze, skoro lekarz odpowiednio poprowadzi Cie w
ciązy, juz jesteś w jakiś sposób matką, a to,ze nie będziesz karmić piersią
wcale nie czyni Cie gorsza. Nie rozumiem tylko jednego? Dlaczego opisujesz
opieke gine w Anglii jako fatalną? Zainteresowałam sie tym, poniewaz, sama
mieszkam w tym kraju, prowadzę ciąże i zamierzam rodzić...To moje pierwsze
dziecko, podobnie jak u Ciebie, slyszałam wiele opinii na temat opieki i
porodów a Anglii, ANI JEDNO z tych opowiadan nie bylo tak drastycznie jak npo
niektóre listy, które czytałam z ramach akcji Rodzić po Ludzku. Równiez
chcialam rodzic w Polsce, ale zycie ulołyzlo mi sie inaczej. Jestem dobrej
mysli, przez cała ciąze, pomimo, ze nie bylam badana ginekologicznie, polozna
bardzo o mnie dbałą, sama kierowała mnie na badania do szpitalu, gdzie zawsze
spotykałam sie z usmiechem personelu, lekarzy, pielegniarek( dla porównania
szpital raszi w Poznaniu, dzie poszłam na płatny duzur-zle czułąm sie po
samolocie, zostałam wyśmiana jako głupia Polka, która woli przyjechac do PL na
badania bo chce oszczedzic pieniadze, co było bzdrua bo przyleciałam akurat
odwiedzic rodzinę)Także uwierz prosze i zaufaj choc troche, ze opieka jest
dobra, dla porównania ile dzieci rocznie rodzi sie w PL aile w Anglii?Ja nie
deminizuje Polski, ale nie mozna z gory traktować Anglii z takiej pozycji tylko
dlatego, ze nie badaja ginekologicznie przy każdej wizycie!!! Uwierz równiez,
ze jeśli polozna(midwife, ktora piekuje sie Toba cala ciaże i odbiera poród)
zadecyduje, ze wymagasz badania, bo cos jest nie tak, napewno bez problemu
będziesz je miala przeprowadzone. Wiem po sobie, gdy plamiłam w 6 tyg. Opieka
jest inna, co nie znaczy gorsza. w Polsce często lekarze przesadzaja,
faszerując biedaczki do samego poczatku ciazy tabletkami na podtrzymanie, nawet
jesli nie ma takiej potrzeby czasami. Jesli chodzi o twoja depresje i kłopoty
ze zdrowiem to wiedz, ZE W ANGLII NIGDY NIE SPOTKASZ SIE Z NIETOLERANCJĄ, bo np
bierzesz leki w czasie ciązy na deprecje,

ciąg dalszy

[sennen22]

nie SPOTKASZ SIE Z NIETOLERANCJĄ, bo nie karmisz piersia, co w Polsce jest
przeciez bardzo częste. Zastanów sie na tym i zaufaj, nie denerwuj, tez miałam
takie obawy, ale to juz mój 30 tydzien, moja odpowiedz troche nie na temat, ale
jesli bedziesz sie denrwowała tym, czy robisz dobrze,ze prowadzisz ciąze w
Anglii, to napewno Tobie to nie pomoże. Pozdrawiam mocno.

[mantrobus]

Nie uzylam slowa "fatalna". Na pewno masz racje, ze ludzie tutaj sa bardziej
tolerancyjni. Sa dobre i zle strony brytyjskiego systemu. Ciesze sie, ze w
Twoim przypadku porownanie wypada na korzysc UK. Ja mam troche inne
doswiadczenia.
Dzieki za slowa otuchy. Trzymaj sie.

[big__mama]

Witaj!
Na początku mocno Cię ściskam bo doskonale wiem co przechodzisz. Sama leczyłam
(leczę?) się od 11 lat na nerwicę lękową w kombinacji z depresją. Niestety
błędy początkowego leczenia u mnie spowodowały, że męczę się z tym tak długo. W
chwili obecnej od roku nie biorę już żadnych tabletek jednak cały czas chodzę
do psychoterapeuty. I może nieśmiało zaproponuje właśnie jego? Czy masz taką
możliwość? (o ile już z niej nie korzystasz) Bo to może pomóc lepiej niż
prochy. Przynajmniej u mnie zadziałało A co do ciąży... Myślę sobie tak:
chyba lepiej łykać jednak te tabletki i jakoś się trzymac pionu niż gryźć
ściany z powodu deprechy. Być może pocieszy Cię fakt, że moja mama będąc ze mną
w ciąży łykała dosyć mocne psychotropy i jakoś urodziłam się zdrowa choć być
może z podatnością na tego typu problemy. Nie musze Ci chyba mówić, jakie to
mogły być leki 30 lat temu. Na pewno większe świństwo niż to co mamy teraz. Tak
więc skoro musisz brać tabletki to nie miej z tego powodu żadnych wyrzutów
sumienia bo to nie Twoja wina, że masz depresję i musisz się leczyć. Lepsze dla
dziecka wydają mi się tabletki niż wieczny stres.
Ściskam Cię mocno i życzę dużo słońca w Twoim życiu
bm

[mantrobus]

Dzieki. Czasem mi sie zdaje, ze Natura to jedna wielka niewiadoma. Moja mama
nie brala absolutnie zadnych lekow podczas ciazy, a ja-podobnie jak ty-
urodzilam sie niezwykle wrazliwa i podatna. Mysle, ze ten, kto odkryje o co w
tym wszystkim chodzi, dostanie Nobla.
Co do psychoterapii-jest to generalnie wyjscie, ktore sama polecam innym,
niestety w moim przypadku mija sie z celem. Cierpie na depresje endogenna,po
prostu swiruja mi neurotransmitery.
Ja Tobie tez zycze wszystkiego dobrego. Caluje

[ciociajadzia1]

Do big mamy!!!
Kochana przeczytałam post o deprsji i tam Cie znalazłam.Pisze do Ciebie bo byc
moze mi poradzisz. JA tez cierpie na to cholerstwo tzn na nerwice lękową i w
zwiazku z tym mam do Ciebie pytanie czy brałas jakies leki i karmilas piersia?
Brałam wczesniej seroxat tzn przed ciążą pół roku, zaszłam w ciąze wszystko
było ok i obyło sie bez tabletek. Teraz jestem 2 miesiące po porodzie i znowu
wracają mi wszystkie objawy (które sa nie dopokonania). Byłam dzisiaj u
psychiatry bo juz nie dawałam rady takie mam wewnetrze napięcie ze zwariuje
zaraz. KArmie mała piersią i psychiatra powiedziała ze jesli karmie piersia to
przepisze mi hydroxsycyzyne.Znowu bije sie z myslami czy brac to czy nie, boje
sie zeby nie zaszkodzic małej a z drugiej strony szkoda mi jej odstawiac od
piersi bo mam ładny poarm ,malutka swietnie przybiera. Ju znie wiem co mam
robic. Moze cos poradzisz??prosze

[big__mama]

Witaj!
Chyba nie będę Ci zbyt pomocna bo objawy nerwicy lękowej zniknęły mi gdzieś ok
4-5 miesięcy przed zajściem w ciążę. Powodem tego był przełom w sesji
terapeutycznej dzięki któremu sama sobie zaczęłam radzić z objawami nerwicy. Na
ten przełom składało sie dojście do podstaw psychologicznych mojej choroby jak
i znalezienie przeze mnie pozytywnych skutków choroby. Brzmi to może nieco
strasznie ale już tłumaczę: musiała znaleźć w nerwicy jedną rzecz za którą
mogłabym ja polubieć. I jako, że zawsze strasznie pilnowałam wagi ciała a w
ataku nerwicy chudnę ok 8kg/tydzień to zaczęłam wręcz "zapraszać" objawy
nerwicy do siebie. Skutkiem tego było to, że nerwica ustąpiła (mam nadzieję że
na zawsze Może spróbuj znależćw swojej nerwicy coś podobnego, coś czego
mozna by się było uchwycić w ten sposób
Co do tabletek: jak już wcześniej wspomniałam objawy choroby ustąpiły przed
ciążą (a to moja pierwsza ciąża więc etapu karmienia nie mam jeszcze za sobą)
ale znając od podszewki tą chorobę to powiedzieć tak: masz do wyboru - swoje
dobre samopoczucie + dobre samopoczucie dziecka + butelka zamiast piersi albo
Twoje złe samopoczucie + złe samopoczucie dziecka + karmienie piersią.
Osobiście skłaniałabym się ku drugiej ewentualności ale oczywiście Ty sama
wiesz najlepiej co dla Ciebie najlepsze. Jeśli masz jeszcze w sobie siły żeby
walczyć to spróbuj. Dobrze wiem jakim kosztem to okupisz. Trzymam za Ciebie
mocno kciuki i wierzę, że wybierzesz dla siebie jak najlepiej.
Ściskam ocno Was obydwie
bm

[ola33333]

ja jak bylam mlodsza, bylam osoba bardzo depresyjna.
Wtedy jeszcze mieszkalam w Polsce, a poniewaz zadnej psychoterapii mi nie
zaproponowano, tylko leki, ktorych nie chcialam, to zaczelam sie sama bardziej
interesowac przycznami depresji. I stwierdzilam, ze w moim przypadku bardzo
pomogl magnez i witamina B, bo prawdopodobnie ich niedobory u mnie wywolywaly
depresje. W ciazy nadal je zazywam, magnez to mi nawet ginekolog polecil na
twardniejacy brzuch, a co do wit. B to powiedzial, ze jakby bylo za duzo to sie
wysiusia.

Pozdrawiam serdecznie !!

[lolinka2]

Ja mam rozpoznaną CHAD od kilku lat, rozpoznano u mnie tę chorobe po pierwszym
porodzie, pięć mies temu urodziłam córeczkę kolejną. W czasie ciąży jakoś się
trzymałam i nie było problemów aż do 34 tc, wtedy się zaczęło...ojjjj.... za
radą psychiatry zlądowałam na patologii ciąży i zaindukowano poród w dniu gdy
skończyło się 37 tc, do tego czasu na oddziale funkcjonowałam dzięki relanium i
hydroxizinum. Po porodzie po tyg czy dwóch zaczęłam brać antydepresant o nazwie
Aurorix i stabilizator Depakine (Depakine biore do tej pory). Ale co
najważniejsze, do dziś karmię piersią, i mam na to błogosławieństwo pediatry,
psychiatry, ginekologów i doradców laktacyjnych również. Trafiłam na wspaniały
zespół ludzi który postawił mnie na nogi i pomógł gdy tego potrzebowałam (mam na
myśli personel szpitala św Zofii na Żelaznej i swojego psychiatrę, dr G. Kozaka
z AM w Lublinie). Dzięki nim cieszę się macierzyństwem mimo generalnie
popapranej psychiki a Tianka cieszy się moim mlekiem )

Czyli, że da się, tylko się trzeba uprzeć. I sił oraz uporu Tobie serdecznie
życzę )

[mantrobus]

lolinka, czy dobrze zrozumialam, ze karmilas piersia zazywajac jednoczesnie
depakine??
Tatianka jest cudna.
Pozdrawiam

Mój przypadek...

[geospiza]

Witam !

Bardzo dobrze rozumiem, co czujesz, przechodzę przez to samo...
Leczę się na depresję od 2 lat. Na lekach było mi o wiele lepiej, tak więc nie
odstawiałam ich. Najbardziej mi pomagała fluoksetyna z grupy SSRI, a potem
brałam jeszcze z tej samej grupy citaroplam (Aurex konkretnie).
Później zaszłam w ciążę. Nim odstawiłam ten lek minęło trochę czasu. Do mojego
psychiatry udałam się gdzieś tak w 10 tygodniu. Powiedział, że należy ten lek
odstawić i że raczej nie może nic mi innego przepisać i że mam się zgłosić do
niego w okolicach 5 miesiąca, wtedy będzie już można pomyśleć o jakimś leczeniu.
Tak więc odstawiłam leki i zaczęłam niestety po pewnym czasie przeżywać to samo
co Ty. Silne lęki, nawrót depresji, po prostu "gryzłam ściany", jak sama to
doskonale ujęłaś.
Pomógł mi trochę mój ginekolog. Przepisał mi Relanium na uspokojenie. Jak już
naprawdę nie mogłam wytrzymać, to brałam sobie Relanium i przesypiałam po prostu
kryzysy... Było mi trochę lepiej i dotrwałam do tego 5 miesiąca.
W 5 miesiącu przeszłam się ponownie do psychiatry i dostałam lek z grupy TLPD -
Doxepin. Działał on na mnie głównie przeciwlękowo, chociaż deprechę też trochę
złagodził. Na nim dotrwałam do końca ciąży.
Urodziłam zdrowe i silne dziecko. Niestety nikt mnie nie uprzedził, że biorąc
ten lek nie będę mogła karmić piersią. To była dla mnie załamująca informacja.
Poza tym okoliczności porodu i opieka poszpitalna pozostawiały wiele do życzenia
i niestety zapadłam w szpitalu na bardzo silną depresję poporodową. Miałam myśli
samobójcze... Faszerowano mnie więc tym Doxepinem w 6-krotnie (!) wyższej dawce
niż zalecił mi lekarz, całe dnie prawie przesypiałam, a doła i tak miałam
przeogromnego.. Chciałam uciekać ze szpitala Później trafiłam na konsultację
psychiatryczną do innego szpitala, bo powiedzieli, że mnie nie wypiszą z synkiem
do domu bez opinii psychiatrów...
Szczęśliwie stwierdzono, że nie jestem niebezpieczna dla siebie i otoczenia i
wypuścili nas do domu. W domu poczułam się nieco lepiej, nawet karmienie butelką
już mnie tak nie smuciło - najważniejsze, że jesteśmy już razem...
Doxepin musiałam odstawić, gdyż działał na mnie tak uspokajająco, że w nocy nie
mogłam się dobudzić aby wstać do dziecka.
Teraz mam ustawione nowe leczenie. Dzięki temu że karmię butelką dobór leków dla
mnie jest teraz dowolny i lekarz przepisał mi znów tabletki z grupy SSRI -
Rexetin. Czuję się po nich nieźle i mam nadzieje, że pozwolą one mi powrócić do
równowagi i czuć się dobrą matką dla mojego dziecka. To ważniejsze chyba niż
czuć ciągły lęk i smutek i karmić piersią...

Jak bys Ty albo ktoś inny z deprechą chciał pogadać ze mną, to podaję swojego
maila: [e-mail]

Pozdrawiam i trzymaj się cieplutko.