gdy stracisz ciążę

[agathea]

Cześć dziewczyny,
Czy któraś z Was straciła ciążę? Mnie przydarzyło się to na początku czerwca.
Wszystko zaczęło się w 7 tyg. ciąży, kiedy dostałam krwawienia. Mój lekarz
stwierdził poronienie zagrażające i zalecił duphaston i leżenie, więc leżałam
plackiem, bo bardzo pragnęliśmy tego dziecka (to nasze pierwsze a jesteśmy 31-
latkami). Wszystko na szczęście się uspokoiło i już cieszyliśmy się aż nastał
tydzień 13 i USG. Pierwsze słowa lekarza brzmiały: zbyt gruby fałd karkowy co
może sugerować zespół Downa, kolejne badania : amniopunkcja, czekanie 3 tyg.
na wynik. Nie przeżyłam nigdy niczego gorszego niż ten okres, kiedy nie wiesz
czy masz jeszcze dziecko, czy już masz je opłakiwać. Myślałam, że nie
przeżyję tego, wszystko przestało dla mnie istnieć, czas zatrzymał się w
miejscu. Ten miesiąc trwał jakby rok. I nagle telefon z Instytutu Genetyki:
nie mam dla pani dobrych wiadomości- pani dziecko ma zespół Downa i bardzo
głębokie upośledzenie, dziecko nie przeżyje. Te słowa zabrzmiały jak wyrok.
Teraz wiem, co czuje skazaniec oczekujący na wyrok śmierci.
Minął już miesiąc od tamtego czasu a ja wciąż nie mogę się z tego otrząsnąć.
Ciągle myślę o moim zmarłym synku (podano mi płeć dziecka). Lekarz opiekujący
się mną mówi, że za 3 miesiące można spróbować ponownie, ale nikt nie mówi
jak poradzić sobie z obezwładniającym strachem, co będzie.Nie wiem, czy
przeżyję kolejne miesiące w lęku, czy tym razem wszystko jest w porządku i
czy nasze maleństwo jest zdrowe.
Może któraś z Was przeszła coś podobnego. Proszę o jakieś rady,jak sobie
radziłyście w takiej sytuacji.
Czekam

[anatewka]

Agathea,
Pewnie nie znajdziesz nikogo kto przeżył dokładnie to co wy; każda z tych
tragedii wygląda inaczej...
Ja przeszłam przez swoją niecałe 2 lata temu.
Też pierwsza ciąża, ale za to idealna- żadnych problemów; dopiero w 9-tym
miesiącu synek zaczął się coraz słabiej ruszać. Jak już przestałam odczuwać
ruchy zgłosiłam się do szpitala i tego samego dnia miałam cesarkę (37 tydz.).
Mój synek Staś miał Zespół Downa, a do tego bardzo poważną wadę serca. Żył 9
dni. Pragnęliśmy "tylko" żeby żył, Zespół Downa zaakceptowaliśmy bardzo
szybko... Niestety tak się nie stało.
Nie będę ci opisywać co czuliśmy, bo tego się nie da wyrazić słowami.
Nikt nie wie dlaczego tak się stało, oboje z mężem mieliśmy po 24 lata, żadnych
obciążeń genetycznych (potem robili nam badania genetyczne), nie wiadomo co
było przyczyną wady genetycznej u naszego synka.
Przez te dwa lata dużo się działo w nas, po prostu przeżywaliśmy żałobę,
uczyliśmy się jakoś z tym żyć. W tym czasie pomogło nam, że spotkaliśmy osoby
które też przeżyły stratę dziecka- tylko one nas rozumiały.
Po 1,5 roku zaszłam w drugą ciążę i poroniłam w 5 tyg.
Teraz jestem znowu w ciąży (21 tydz.). Bardzo się tego bałam, wiedziałam że
będę całą ciążę panikować, że mi się wszystko przypomni. Ale okazało się, ze
jakoś sobie radzę. Miałam robione bad. fałdu karkowego i usg genetyczne i
wszystko jest dobrze. Ciąża też przebiega bez zarzutu, ale jest z założenia
traktowana jako zagrożona. Jestem obstawiona tabletkami, na zwolnieniu. Może
dlatego, ze prowadzę teraz tak spokojny tryb życia, a może dlatego, że od
początku brałam relanium, jestem dość spokojna o to dziecko. Najbardziej się
denerwowałam do pierwszej wizyty u lekarza, potem już raczej było dobrze.
Wierzę w to, ze to dziecko urodzi się szczęśliwie, ze będziemy mogli je
wychować, być dla niego "normalnymi" rodzicami, a nie rodzicami "na odległość"
nieba...
Życzę ci abyś znalazła siły żeby sobie z tą tragedią poradzić i przede
wszystkim żebyś znalazła oparcie w najbliższych.
Jeśli chciałabyś pogadać możesz pisać na priv: [e-mail] albo gg 3175100
Trzymaj się, płacz jeśli tylko będziesz miała taką potrzebę i nie bój się!
Ściskam cię mocno
Agnieszka

[anaisia]

Strasznie Ci współczuję. Ja nie straciłam dziecka, ale przeszłam próbkę kiedy w
11 tyg pani doktor robiąc USG stwierdziła, ze u dzidzi coś nie tak z nóżkami,
byc może tych nóżek wcale nie ma. I żeby zbadac się jeszcze gdzie indziej bo do
12 tyg można przeprowadzić aborcję jeśli dziecko ma poważną wadę. Natychmiast
zapisałam sie na USG do innego lekarza ale czekanie na wizyte było okropne.
Przebadali mnie b. dokładnie no i na szczęście badanie nie potwierdziło teorii
pani doktor. Ale ja cały czas o tym pamiętam i ciągle się boję, ze coś może z
moim synkiem być nie tak. Na jutro mam termin, ale na razie nic się nie dzieje.
Muszę jeszcze trochę pożyć w niepewności.
Nie wiem co bym zrobiła po stracie dziecka. Wiele osób radzi żeby próbować
znowu jak najszybciej, ze wtedy nie skupiasz się na rozpamiętywaniu straty. Nie
myśl o tym ze dzidziuś może być chory, to nie musi sie powtórzyć. Moja
chrzestna ma syna z zespołem Downa ale jej następne dziecko - córka- jest
zdrowa, inteligentna, bystra. Życze Ci wiary, że wzsystko będzie dobrze i dużo
szczęścia. Pozdrawiam Cię serdecznie, tzrymaj się.

[lidek0]

Wile z nas ma za soba straty maluszków. ja straciłam 2. Dobrze chociaż, że masz
nas i to forum. Poniżej podaje liste badań do zrobienia po poronieniu. Na pewno
Wan się uda,ja urodziłam Maćka mając 32 lata. Musisz się wypłakac. Jesteśmy z
Tobą

1. Szczepienie przeciw grypie – okres osiągania odporności 2 tygodnie

2. Szczepienie przeciw żółtaczce - odporność pojawia sie już po miesiącu od
pierwszego szczepienia, z tym że z każdym kolejnym szczepieniem poziom
przeciwciał rośnie (Engerix)

3. Badanie kariotypu
Częstość występowania nieprawidłowości chromosomalnych wśród rodziców z
powtarzającymi się niepowodzeniami ciąży ocenia się na 3-5 proc. Spośród
zaburzeń na pierwszym miejscu wymienia się zrównoważoną translokację, na drugim
translokację Robertsona .
Pary, u których wszystkie poronienia wystąpiły w I trymestrze ciąży mają
większe prawdopodobieństwo posiadania translokacji niż pary, u których
poronienia dokonywały się w późniejszym czasie. W innych opracowaniach jako
równorzędną z translokacją przyczynę nawracających poronień wymienia się
mozaicyzm, który zwykle dotyczy kobiet. Mozaicyzm matczynego chromosomu X
doprowadza do poronienia u 50 proc. dotkniętych tą nieprawidłowością kobiet, co
prawdopodobnie jest spowodowane płodową monosomią chromosomu X. Na dalszym
miejscu jako przyczyny poronień nawracających znajdują się delecje i inwersje
chromosomów

4. Wykrycie wad anatomicznych
(ultrasonografia - nieinwazyjna,
histerosalpingografia HSG – rentgen przy podanym domacicznie kontraście,
histeroskopia – wprowadzenie endoskopu do jamy macicy)
Tylko niewielka liczba kobiet ze zmianami strukturalnymi macicy doświadcza
trudności w donoszeniu ciąży, zaś odsetek udanych ciąż wśród kobiet z
nieleczonymi i leczonymi chirurgicznie wadami macicy jest podobny (wyłączywszy
grupę z częściową przegrodą macicy).
Uwaga! Poronienie zakończone zabiegiem łyżeczkowania może się przyczynić do
powstania zrostów przy ujściach jajowodów.

5. Badania hormonalne (endokrynologiczne) oraz obserwacja cyklu
Prawidłowa faza lutealna jest rezultatem normalnego wzrostu pęcherzyków
jajnikowych i każdy czynnik, który zaburza dojrzewanie pęcherzyków wpływa na
stan fazy lutealnej. Okazuje się, że zwiększona sekrecja LH podczas
folikulogenezy ma niekorzystny wpływ na zapłodnienie, implantację i rozwój
wczesnej ciąży, tak więc niemożność zajścia w ciążę i poronienia nawracające
mogą być wywoływane tym samym czynnikiem.
Defekt fazy lutealnej może być wynikiem nie tylko niskiego stężenia
progesteronu, ale także nieprawidłowej odpowiedzi endometrium na progesteron.

6. Badania immunologiczne
Nieprawidłowości alloimmunogenne (na partnera) – szczepionki (nie stwierdzono
ich skuteczności)
Autoimmunologiczne (na wlasne komorki). Przyczyny poronień nawracających są
najczęściej rozpatrywane w aspekcie zespołu antyfosfolipidowego. Zespół ten
został po raz pierwszy opisany przez Harrisa w 1987 roku i obejmuje
współistnienie przeciwciał antyfosfolipidowych, w skład których wchodzą
antykoagulant tocznia i przeciwciała antykardiolipidowe z poronieniami
nawracającymi, chorobą zakrzepową lub trombocytopenią.
Największym problemem jest brak standaryzowanych, laboratoryjnych testów do
wykrywania przeciwciał antyfosfolipidowych. Za test z wyboru do wykrycia
antykoagulanta tocznia uznano test Russela z jadem żmii (dRVVT), który jest
bardziej czuły niż czas tromboplastynowy (APTT) lub czas kefalinowo-kaolinowy.
Natomiast przeciwciała antykardiolipinowe IgG i IgM są wykrywane przy pomocy
testów enzymatycznych.
Leczenie: podawanie aspiryny oraz heparyny
Leczenie małymi dawkami aspiryny poprawia rokowanie ciąży, natomiast połączenie
aspiryny i heparyny w sposób istotny zwiększa szansę urodzenia zdrowego
dziecka. Odsetek żywych urodzeń przy leczeniu tylko aspiryną wynosił 42,
podczas gdy przy połączeniu aspiryny i heparyny wzrósł aż do 71 proc. Taka
kombinacja umożliwia prawidłową implantację zarodka we wczesnym okresie ciąży i
zapobiega zmianom zakrzepowym w naczyniach macicy i łożyska.
Badania w Warszawie robi
Samodzielna Pracownia Krzepnięcia Krwi i Hemostazy Instytutu Hematologii i
Transfuzjologii w Warszawie, prof. Stanisław Łopaciuk (badania na przeciwciała
antykardiolipinowe)
W przychodni – konsulatcje hematologiczne dla kobiet w ciąży lek. med. Izabella
Kopeć
Zgłoszenia pacjentów pierwszorazowych pon - pt godz. 9.00 - 13.00.
00-957 Warszawa ul. Chocimska 5
centrala tel. [phone]
fax [phone]
Ogólnych informacji dotyczących uslug medycznych udziela: Dział Obsługi
Działalności Leczniczej tel. [phone] wew. 269.

Ośrodek Leczenia Nieplodności
Klinika Poloznictwa i Ginekologii AM w Warszawie
Kier. prof. dr hab. med. Longin Marianowski
Pl. Starynkiewicza 1/3; 02-015 Warszawa
tel/fax. [phone]
tel. [phone], wew. 1430
www.klinika.prv.pl

7. Badania antyinfekcyjne
różyczka
toksoplazmoza
cytomegalowirus
opryszczka
listerioza
Chlamydia trachomatis
Badania na chlamydie w Warszawie robi Akademia Medyczna, Instytut Wenerologii,
ul. Nowogrodzka 82 , Warszawa, tel. [phone], koszt zł. 40

8 Badania nasienia.
Przyczyną poronienia przy pustym jaju płodowym może byc obecność bakterii w
nasieniu partnera.

Warto również podkreślić, że poza troskliwą opieką we wczesnej ciąży,
szczególnie kobiet z nieokreśloną przyczyną poronień, udowodnioną korzyść daje
jedynie leczenie heparyną i aspiryną w przypadku zespołu antyfosfolipidowego
oraz histeroskopowa lub konwencjonalna korekcja chirurgiczna w przypadku wad
macicy, np. macicy z przegrodą.

To wzięte z forum www.maluch.com

[karatina]

A ja się za Ciebie, za was pomodlę .....

[mamadwojga]

Straciłam dwie ciąże. Poronienia bez powodu. Przebadałam się pod każdym kątem -
hormony, choroby odzwierzęce, różyczka, badanie nasienia męża, badania
genetyczne. Wszystko bylo u nas w porządku a dzieci nie chciały być w moim
brzuchu. na szczęście znalazłam lekarkę, która poradziła sobie z moim
problemem i teraz jestem mamą dwójki maluchów (4.5 i 1 miesiąc). Moja rada to
znaleźć zaufanego ginekologa, który ma na swoim koncie jakieś sukcesy. I dużo
spokoju. Zdenerwowanie nie sprzyja ani zachodzeniu ani utrzymaniu ciąży.
Pomyśl sobie, że Twój synek jest już w lepszym świecie, gdzie nikt nie będzie
go wyszydzał z powodu jego choroby. I bądź dobrej myśli.

[agathea]

Dużo czasu minęło od momentu, kiedy napisałam ten list. Teraz jest już listopad
a w grudniu zaczynamy starania. Jesteśmy po kilku konsultacjach (już mnie
dobrze znają w Instytucie Genetyki) i diagnoza brzmi "do dzieła". Więc pełni
nadziei czekamy na początek grudnia. Trzymajcie kciuki, proszę. Oby tym razem
się udało zdrowe.
Pozdrawiam wszystkie starające się dziewczyny.

[isma]

Trzymam kciuki, co oznacza rowniez "sprobujemy pogadac z Tym na gorze".
Pisalam tu kiedys, ze moja obecnie pietnastomiesieczna corka miala byc
uposledzona, najpewniej glucha, a jest tylko... alergiczna (co potraktowalismy
jako nie podlegajace dyskusji, oboje z mezem jestesmy alergikami, ja w drugim
pokoleniu). Po usłyszeniu lekarskich przypuszczen pomoglo mi osiagniecie stanu,
jesli tak mozna powiedziec, swiadomej rezygnacji: "Nie moja, ale Twoja wola..."
Badz pewna, ze jakkolwiek bedzie, bedzie dobrze, zobaczysz.

foto.onet.pl/albumy/album.html?id=11392&grupa=7&kat=0&a=isma

[jaga2003]

Też mam za sobą utratę ciązy. Co prawda wczesnej, ale przeżyłam to bardzo.
Teraz jestem w drugiej ciąży, wszystko odpukać idzie dobrze, i to mnie dopiero
uleczyło ze smutku (ale co się pobałam, to moje). Dlatego to cudownie, że
jesteś już gotowa do kolejnych starań. Trzymam kciuki z całej siły i pozdrawiam,
jaga

[anieszka76]

Ja tez straciłam naszego pierwszego maluszka w tym roku, w kwietniu miałam
zabieg, gdyż dziecko zmarło jeszcze w brzuszku, teraz czasami sobie popłacze,
tęsknie za tamtym nienarodzonym dzidziuniem. Obecnie jestem drugi raz w ciąży
i każdy dzień to ciągłe myślenie czy tym razem będzie wszystko w porządku.
Jestem w 20 tygodniu ciąży i najbardziej się boję USG, które mam mieć robione
za 8 dni.

[mali_a]

Tak mi przykro czytać Twoje słowa, tym bardziej, że niedawno byłam świadkiem
podobnego zdarzenia, więc trochę rozumiem co przeżywasz. Otóż moja siostra
zaszła w ciążę kilka dni po narodzinach mojego synka. Tak się cieszyłyśmy
razem ja z narodzin ona z poczęcia. Pomagała mi się zajmować maleństwem,
poniewaz traktowała to jako przygotowanie na pojawienie się jej dzidziusia. Aż
tu nagle w 8 tygodniu krwawienia, ten sam lek, leżenie i kilka dni później
słowa jak wyrok: straciła Pani dziecko. Nie da się opisać tych dni, tym
bardziej, że widząc mojego synka pytała: "dlaczego ja nie mogę mieć swojego
dziecka". Wiesz, ja czułam się momentami winna,że moje maleństwo istnieje.
Minęło kilka miesięcy: trochę zapomniała, moim Patryczkiem opiekuje się z
czuością i troską, tylko czasami jak wyjmie zdjęcie z usg płacze. Ale czas
jest lekarstwem. W grudniu z jej mężem zaczynają starania o dzidziusia...

[morym]

Do Agathea: Witam serdecznie. Nie chciałabym rozdrapywać Twoich ran ale
prosiłabym Cię o informację jaką grubość faldu karkowego miało Twoje dziecko. Ja
jestem w 15 tygodniu a w 11 miałam robiony test PAPP-A. Usg robił mi "obcy"
lekarz - mimo że mam zaufanego "swojego" lekarza, który zalecił mi test potrójny
w 15 tygodniu - ale dla mnie to było za późno więc zrobiłam sobie bez jego
wiedzy test PAPP-A. Ten "obcy" lekarz zmierzył fałd karkowy (3 mm) i stwierdził,
że jest za gruby. Boże co ja przeżyłam!!Wyczekiwane dziecko (mąż przechodził
chemio i radioterapię) a tu taka wiadomość.Rozpytywałam wielu lekarzy -
wszystkie moje koleżanki pytały swoich lekarzy żeby mnie uspokoić (opinie były
bardzo różne) i mimo że wynik testu krwi wyszedł dobrze cały czas żyję w
niepewności. Życzę owocnego starania o dzidzię z nadzieją, że wszystko będzie w
porządku. Pozdrawiam, Monika

[agathea]

Do Moniki,
Bardzo dobrze, że zrobiłaś PAPP-a (u nas niestety wynik testu był bardzo,
bardzo zły 1:8 gdy w normalnej sytuacji dla kobiet w moim wieku - 30 lat
wynosi 1:800). Na USG fałd karkowy miał grubość 3 mm co łącznie ze złym
wynikiem PAPPa dało podstawę do wykonania amniopunkcji, która daje wynik w
100% i u nas potwierdziła zespół Downa. Wydaje mi się, że powinnaś koniecznie
zrobić amniopunkcję aby się upewnić czy wszystko jest dobrze. Jeśli tak a
życzę Ci tego z całego serca to będziesz spokojna przez resztę ciąży a jeśli
nie daj Boże wyjdzie coś złego będziesz miała możliwość podjęcia świadomej
decyzji czy chcesz urodzić być może bardzo chorego maluszka czy nie.
Myślę jednak, że jeśli PAPPa wyszedł dobrze to nie ma się czego obawiać. Mój
lekarz powiedział, że miał pacjentki z tak grubym i grubszym fałdem ale
dziecko okazywało się zdrowe. Jednak tylko amniopunkcja daje pewność.
Pozdrawiam i trzymam kciuki

[morym]

Do Agathea: Dziękuję Ci za odpowiedź. Ja wynik PAPP-A miałam 1:184 biorąc pod
uwagę fałd karkowy a nie biorąc fałdu pod uwagę 1:10 000. Moja lekarka
powiedziała że krew jest ważniejsza więc ona uznaje że wynik jest ok. Trochę
mnie uspokoiła - do momentu kiedy sama zrobiła mi usg i stwierdziła że dzidzia
ma za grubą szyję i że to nie ma nic wspólnego z fałdem karkowym. Chciała mnie
wysłać do lekarzy od wad płodu ale rzekomo ci po konsultacji z nią nie
stwierdzili (na podstawie zdjęć usg ??) nic niepokojącego i zasugerowali
badania ok. 20 tygodnia ciąży. Również odradzili aminopunkcję. Nie wiem sama co
mam robić - mam duże zaufanie do mojej lekarki i wiem, że chce dla mnie jak
najlepiej i mówi że mam założyć że wszystko jest ok ale jak być spokojna kiedy
co chwilę coś się okazuje...Idę do niej w czwartek i zobaczymy co powie i ona i
usg. Pozdrawiam Cię serdecznie. Monika

[irda]

Tydzień temu miałam poronienie w 8 tygodniu ciąży.Marzyłam o tym,żeby mieć
dziecko i jest mi bardzo smutno z tego powodu.Leżąc w szpitalu poznałam
dziewczyny w podobnej sytuacji i to pozwoliło mi spojrzeć na to z innej
perspektywy.Choć to była moja pierwsza ciąża i mam już 31 lat nie załamałam
się.Niestety, mogę planować kolejną ciążę za pół roku. Pocieszeniem jest to,że
wiele z nas to przechodzi.Według mądrych książek aż 40% ciąż kończy się
poronieniem - większość jeszcze przed uświedomieniem sobie przez kobietę bycia
w ciąży.Lekarze,choć bardzo troskliwi, niestety traktują nas instrumentalnie i
mimo,że miałam łyżeczkowanie,czyli zwykłą skrobankę(już samo słowo wywołało we
mnie przerażenie) nikt mi nic nie powiedział o co właściwie chodzi i co się ze
mną dzieje.Myślę,że każdej kobiecie po poronieniu należy się choć krótka
indywidualna rozmowa, o co trudno w naszych zagonionych polskich szpitalach.

[marzecaga]

Czesc!
To bardzo smutne. I dobrze pamiętam jakie to jest uczucie, gdy starci się
ciążę. Też kiedyś starciłąm dziecko, miałam 22 lata, nie wiedziałąm o niej,
pracowałam wtedy w markecie, akurat było to przed Świętami, mopc towaru, który
trzeba było wypakować. Bardzo cięzkie pudła, bez obiadu itd...Zachorowałam, nie
leczyłąm się, tylko leżałam, jak dowiedziałą się o ciązy, oczywiście zaczęłam o
siebie bardzo dbać, ale chyba było za późno... 2 tygodnie później poroniłam.
Przezywałam to bardzo...ciągle płakałam, oskarżałam się o to, ze nieświadomie
zabiłam właśne dziecko, sama miałam tez takie pomysły...w końću jakoś wpadłam
na pomysł o kolejnym dziecku i zaczęłam zamiast myślec o skończeniu ze sobą, o
nim. Niestety nie udawało nam się...jednak w końcu udało się i już od początku
bardzo dbałąm o siebie, pech chciał, że krwawienie znowu się pojawiło w 6
tygodniu, leki, leżenie...za wszelką cenę chciałąm donosić to dziecko...i
donosiłam. Niestey urodziło się bardzo chore....jednak bardzo ją kocham. I
włąśnie dla nije, bo smutno jej samej, postanowiliśmy miec kolejne dziecko.
Julia ma już 3,5 roku, chyba najwyższy czas...Bardzo się boję, martwię się czy
będzie zdrowe, ale mimo wszystko starm się być dobrej mysli. Starta dziecka
jest okropna, każy przechodzi ją inaczej. Dla mnie ratunkiem było kolejne
dziecko. Jestem szczęśliwa, pomimo chroby Julki. teraz czekam z
niecierpliwością na pierwsze USG kolejnego potomka. A tamtą pierwszą ciążę
pamiętam dokąłdnie, na zawsze pozostanie w mojej pamięci i sercu, ale trzeba
życ dalej. Na pewno przyjdą lepsze dni, czego tobie życzę i pozdrawiam.

[yousta1]

Agaciu
Naprawdę bardzo współczuję Wam waszej tragedii. Dobrze wiem co czujecie bo sama
przez to przeszłam w maju. Niestety ja do dziś nie wiem co było przyczyną
obumarcia...
Nie mogę niestyty powiedzieć Ci, że z czasem zapomnisz bo nigdy nie zapomnisz
ale czas naprawdę goi rany i ból nagle staje się mniejszy.
Tak naprawdę to pomogła mi dojść do siebie kolekna ciąża. Jestem właśnie w 12
tyg i jutro idę na USG (bardzo się boję ale wiesz sama jak to jest). Zaszłam w
ciążę w po 3 m-cach od zabiegu a dokładnie w 3 cyklu. Wcześniej długo
staraliśmy się o dzidzię a teraz od razu zaskoczyłam tak jakby Bóg zesłał nam
to dziecko bo wiedział, ze tylko ono złagodzi nasz ból i wiesz co-nie pomylił
się!
Agatko-głęboko wierzę, że z Wami też tak będzie.
Trzymaj sie Kochana
Justa