Drogie Panie...

[apsik87]

...być może treść tego posta wyda Wam się infantylna jednak nie mam żadnej
wiedzy na temat ciąży i porodu samego w sobie wiec może tu uzyskam odpowiedzi
na nurtujące mnie pytania.Pierwszą rzeczą która mnie ogromnie martwi jest ból
porodowy.Jestem osobą o bardzo niskim progu bólu poza tym jestem straszną
panikarą.Dobrze wiem jak ciężko współpracuje się z takimi pacjentami jednak
ginekologia i położnictwo nie są moimi dziedzinami(a szkoda).Chciałabym
wiedzieć co się czuje w czasie porodu,jak mocny jest to ból,i czy nacięcie
krocza faktycznie daje taką ulgę?Męczy mnie jeszcze kwestia instynktu
macierzyńskiego-w tej chwili jeszcze nie jestem w ciąży i nie czuję instynktu
aby w ten stan wejść mimo,iż jestem szczęśliwie zakochana i razem z
narzeczonym wijemy już własne gniazdko.Zastanawiam się czy nie stanie się
tak,że gdy urodzę dziecko i zostanie mi ono położone na brzuch czy...nie będę
czuła...nic prócz zmęczenia...czy to się we mnie obudzi...?A czy w ogóle w
ciąży będę czuła instynkt?Proszę o odpowiedzi...

[szampanna]

Wypowiem się w kwestii instynktu - czuję się uprawniona, bo ze mną
było tak, że z powodu braku jakiegokolwiek instynktu macierzyńskiego
nie planowałam w ogóle mieć dzieci, żeby nie skrzywdzić ich moja
oziębłością. Zresztą wszyscy znajomi (i rodzina) twierdzili, że nie
nadaję się na matkę. I co? Mam 2 dzieci (może będzie 3 ), a
instynkt obudził się już w trakcie ciąży bez żadnego wysiłku z mojej
strony. Nie jestem co prawda matką - kwoką, ale kocham swoje dzieci
najbardziej na świecie A moment urodzenia dziecka i wzięcia je w
ramiona jest najpiękniejszy w życiu - mogłabym to przeżywać bez
końca. I trudy porodu (przynajmniej w moim odczuciu) nie mogą tego
wrażenia osłabić.

[balsamina-niecierpek]

W tej chwili na szczęście! większość kobiet rodzi z zzo, to jest
zupełnie co innego. Moja przyjaciółka pierwsze dziecko rodziła
jeszcze bez znieczulenia, drugie już z zzo - i mówi, że niebo a
ziemia.

[artdesign84]

1. ból jest niewyobrażalny - ja mimo że jestem w miarę odporna
traciłam przytomość z bólu. rodziłam prawe 29 godzin
2.instynkt macierzyński?? pojawia się z czasem... moja pierwsza myśl
jak dostałam dziecko na brzuch to : "w końcu się skończył koszmar
ciąży i porodu, chcę iść spać", miłość rozwiała się z godziny na
godzinę

[teane]

o bolu każda powie ci cos innego, bo każda porod przezyla inaczej i każdą
inaczej bolało. jak boisz się bólu, to możesz zapłacić za znieczulenie i będzie
mniej bolało.
a co do instynktu... to zależy też od kobiety. niektóre pwenie zamieniały się w
mamuśki zaraz jak tylko dowiedzały się, że są w ciązy, a u innych to rodziło się
z czasem. ja zaliczam się do 2 grupy, samo przyszło, ale nie od razu. teraz
kocham moje dziecko najbardziej na świecie, ale na początku to nie było takie
oczywiste.
tródno jest mówić o czymś tak osobistym, bo każda z nas jest inna i inaczej
wszystko przeżywa.

[puellapulchra]

"Niewyobrażalny"... Niekoniecznie. Ja rodziłam po oxy bez ZZO, a
próg bólu też mam niski, u dentysty nie dam się dotknąć bez
znieczulenia, a bóle porodowe NIE były aż tak straszne, że
niewyobrażalne! Ale ja rodziłam 2,5h, a nie 29. Nacinana też byłam,
nacięcia nie czułam.

Dlatego nie ma się co stresować na zapas, że będzie tragicznie. Jak
masz możliwość wziąć ZZo to weź i już.

Powodzenia

[narvill]

nie ma to jak zachęcająca reklama

[korrra]

Hej.
Wiesz, nie jesteś sama z takimi przemysleniami, sama z większością
się borykam do tej pory, mogę urodzić lada dzień, boję się jak
cholera!!!!! ale nic na to nie poradzę. Za to mimo 30 lat,
ułożonego życia osobistego kiedy zrobiłam test wpadłam w panikę,
ryczałam jak bóbr mimo, że o dziecko się postaraliśmy, ale z czasem
zaczęłam się tym cieszyć. Później pierwsze ruchy dziecka - to coś
niesamowitego,czego nie zrozumie kobieta która w ciąży nie jest.
Boję się również tego, że może nie pokocham aż tak mocno swojego
synka, choć mogę powiedzieć że już go uwielbiam, ale strach przed
porodem paraliżuje wszystkie inne moje odczucia!
Z drugiej strony wiem, że każda z kobiet tak samo boi się porodu,
bólu, ale przy dzisiejszej medycynie, możliwościach - liczę na to że
z bólu nie umrę, zresztą zawsze myślę o tym, że każdy z nas urodził
się tak samo,nasze matki, babcie, kobiety niezaradne,chore, z
różnych środowisk - wszystkie rodziły to i ja dam\ radę
I tak sobie czekam i nasłuchuję czy to przypadkiem nie pierwszy
skurcz porodowy
Nie zastanawiaj się nad tym co napisałaś, bo uważam że wszystko samo
przyjdzie. Ja, mimo trudnów ciąży nie chciałabym absolutnie cofnąć
czasu i np .nie być w ciąży!
powodzenia

[apsik87]

Bardzo dziękuję za potraktowanie mojego posta poważnie rozważałam możliwość
znieczulenia ale w wypadku porodu nie do końca jestem przekonana o
bezpieczeństwie...wiem,że lekarz może podać leki z grupy narkotyków które dobrze
znam z pracy(jestem ratownikiem medycznym i studiuję pielęgniarstwo).Wiem
również,że istnieje możliwość znieczulenia przewodowego ale w moim wypadku nie
jest najlepszym wyjściem gdyż ze względu na swoją pracę mam problemy z
kręgosłupem.Musiałabym wypytać o to ginekologa no i oczywiście jaki ma to wpływ
na dziecko...Dzieci bardzo różnie reagują na farmakoterapię a niestety łożysko
przepuszcza lekisłyszałam jednak,że dziecko rodzone ze znieczuleniem po
porodzie ma się lepiej nie jest tak..."zmaltretowane"

[rupiowa]

mysle, ze powinnas na chwile uciszyc swoje zapedy zawodowe, nie myslec o tym co
lek powoduje a czego nie powoduje i przede wszystkim na nic sie nie nastawiac -
porod dla kazdej z nas jest wielka niespodzianka, nie da sie tego zaplanowac tak
jak slub czy impreza urodzinowa - porod rzadzi sie swoimi prawami. A moze sie
okaze, ze mimo ze masz niski prog bolu ten porodowy okaze sie dla Ciebie niczym?
A co do milosci - napewno juz w ciazy "cos" zaczyna sie dziac, ale ja o
prawdziwej milosci do corki moglam mowic dopiero jak miala okolo roku. Wczesniej
jakies uczucie nas wiazalo, ale nie az tak glebokie. Zreszta - do faceta tez
trzeba sie przyzwyczaic, nie?

[emigrantka34]

tu gdzie rodzilam, 95 procent kobiet ma zzo, nie przelazi to przez
lozysko, skad takie wiadomosci ????
problem z kregoslupem to tez nie jest wielki problem dla zzo, tylko
zalezy, czy lekarz ma sprawne rece i umie sie dobrze wkluc. w moim
przypadku tak bylo a mam: dyskopatie na dwoch poziomach, skolioze,
hemisakralizacje i jeszcze pare innych rzeczy w kregoslupie. I co?
Nic, urodzilam normalnie z zzo, po zzo nie mialam zadnych
komplikacji. dziecko tez nie.
Moze dobrze poszukac szpitala, gdzie sprawie robia zzo. Skoro jestes
paramedics, to powinnas orientowac sie w placowkach sluzby zdrowia w
Twoim miescie.
A tak na marginesie zawsze mozesz miec jeszcze cesarke na zyczenie.

[memphis90]

Coś tam przełazi, ale ogólnie z kręgosłupa wchłania się malutko środka
znieczulającego. A już na pewno w porównaniu z takim dolarganem podanym dożylnie

[korrra]

Widzisz, i dalej analizujesz wszystko zbyt dokładnie, pomyśl o
chociażby śp. Agacie Mróż, która urodziła mając białaczkę....
Zostaw swoją wiedzę teoretyczną na boku, Twój lekarz prowadzący (jak
już zajdziesz w ciążę) będzie wiedział, co jest dla Ciebie najlpesze
podczas porodu.
Naprawdę zbyt dużo myślisz na ten temat, głowa do góry, wszystko się
ułoży, a jak się bardzo będziesz bała to sobie "weźmiesz" cesarkę w
ostateczności.
Najpierw zajdź w ciążę, i przejdź przez te 9 miesięcy powodzenia,
pozdrawiam

[osa551]

Kiedyś miałam dokładnie takie same przemyślenia i wątpliwości jak Ty. Jeśli
chodzi o ból porodowy to akurat się nie wypowiem, bo miałam z różnych przyczyn 2
cc. Natomiast instynkt macierzyński i miłość do dziecka rodzi się z czasem. Ja
mimo tego, że zaszłam w planowaną ciążę jak się dowiedziałam, że jestem w ciąży
odczułam ogromne przerażenie, ale potem doszłam do wniosku, że "jakoś to
będzie". Nie potrafiłam gadać do brzucha i snuć słodko-pierdzących monologów do
nienarodzonego dziecka. Natomiast moje dzieci kocham nad życie (a cudze mnie
wkurzają).

[apsik87]

Fakt bardzo analizuję,filozujęale tak już mam,panikara ze mnie.Dziś wiozłam
dwoje dzieci karetką.Jedno na kolanach trzymała jego mama było poparzone.Płakało
bardzo a matka była jeszcze bardziej przerażona.Drugie miałam na kolanach.Miłe
uczucie.To był chłopczyk był bardzo spokojny,jechał z nami bo nie było nikogo
żeby go popilnować.
Niestety orientuję się co do placówek w mojej okolicy..i chyba ratuje mnie tylko
to,że jestem ze służby zdrowia bo gdyby nie to...była bym pewnie potraktowana
jak inne pacjentki.Mało u nas dobrych położnych a o ginekologach nie wspomne...;/

[memphis90]

Chciałabym
> wiedzieć co się czuje w czasie porodu,jak mocny jest to ból,
Pierwsze 10h bóle były jak przy miesiączce, nic specjalnego. Potem miałam zzo-
więc nie bolało zupełnie nic. Potem zzo puściło i dostałam bólów krzyżowych-
niefajne, ale w sumie do przeżycia Same parcie było bezbolesne- takie
napięcie w kroczu.

i czy nacięcie
> krocza faktycznie daje taką ulgę?
Powiem tak- położna próbowała chronić mi krocze i było to b. nieprzyjemne. Z
ulgą zgodziłam się na nacięcie i po sekundzie mała była już na świecie. Nacięcie
zupełnie mnie nie bolało, dopilnowałam tylko, żeby było na szczycie skurczu.
Potem wiadomo- przez 2 tyg trzeba ostrożnie siadać, ale już 3 tyg po porodzie
zdawałam egzamin siedząc przez 5h na drewnianym, twardym krześle- i nie miałam z
tym problemów.

Zastanawiam się czy nie stanie się
> tak,że gdy urodzę dziecko i zostanie mi ono położone na brzuch czy...nie będę
> czuła...nic prócz zmęczenia...
Może się tak stać- czujesz ogromną ulgę, że to koniec, zmęczenie itd. Nie musi
zalać Cię wielka fala miłości do dziecka. Jeśli by tak się stało- nie będziesz w
tym odosobniona, tak jest w przypadku wielu kobiet. Wtedy po prostu dasz sobie
trochę czasu. Na pewno wszystko bedzie dobrze.

[apsik87]

Problem w tym,że moje najczęstsze odczucia co do dzieci to"kula u nogi".Powinnam
dziękować opatrzności za faceta który mnie kocha,chce ze mną uwić gniazdko i
mieć dziecko...ale dla mnie dziecko to problem.Ja chcę pracować,skończyć
studia,bo kończę jedną szkołę a w połowie kształcenia już zaczęłam indywidualne
praktyki 2 różnych placówkach teraz zaczęłam 2 studia po studiach chcę zrobić
magistra,kurs anestezjologiczny...a dziecko będzie mi tylk
przeszkadzać...rozepcha mi "cały dół" i moje życie seksualne będzie godne
pożałowania,utyję w czasie ciąży a i tak mam lekką nadwagę...dzieckiem trzeba
się zająć no a na to trzeba mieć czas a ja ...wolę pracować...kocham moją pracę
kocham moich pacjentów jakoś tak dziwnie ale zamiast pragnąć dziecka jako
szczęśliwie zakochana kobieta nie chcę go a wiele uczucia ciepła i cierpliwości
daję swoim pacjentom,którymi nie są dzieci a najczęściej starsze chore osoby...

[fabiankaa]

A czy ktos cie zmusza do posiadania dziecka? Nie. Daj sobie czas,
zeby poczuc chec posiadania dziecka. Tylko uprzedz o tym faceta, ze
nie czujesz na razie tej checi, ze moze za kilka lat, ze teraz na
razie praca i nauka sa dla ciebie wazne. Wypada, zeby partner
wiedzial takie rzeczy.

>a dziecko będzie mi tylk
> przeszkadzać...rozepcha mi "cały dół" i moje życie seksualne
będzie godne
> pożałowania,utyję w czasie ciąży a i tak mam lekką nadwagę

Wybacz, ale piszesz bzdury. Dziecko rozepcha dół? Urodzilam, a dół
mam tak samo waski jak przed porodem. Wiele kobiet uwaza, ze ich
zycie seksualne po ciazy jest lepsze niz przed. Wiec kolejny
argument masz obalony.
A tyje sie nie od ciazy tylko od żarcia. I utyc mozna takze bez
ciazy. I zrzucic mozna kilogramy, o ile sie chce.

Nie szukaj na siłe argumentów "przeciw", skoro po prostu NIE CHCESZ.
I masz do tego prawo. Moze z czasem poczujesz to pragnienie, moze
nie. Ale twoj partner musi o tym wiedziec, skoro wiaze z toba
przyszlosc.

[apsik87]

I to jest święta prawda co piszesz...problem w tym,że ja nie mam pojęcia jak mu
to powiedzieć...wiem,że go to zrani.Jest bardzo uczuciowy,ma bardzo dobre wzorce
rodzicielstwa,jest domatorem bardzo opiekuńczym na dodatek.A mnie póki co
wystarcza...kot!Wiem,że to co piszę jest straszneuważam nawet,że nienormalne i
moje koleżanki które są w ciąży lub mają dzieci obrażają się na mnie często,że
to trajkotanie wciąż o dzieciach mnie totalnie wkurza;/.Ja wiem,że są
szczęśliwe...słucham uważnie ale nie komentuję.Nie dzielę ich podniecenia...A
nawet czasem mam ochotę iść sobieMoże ja nie nadaję się ani na matkę ani na
żonę?Może jestem zbyt wielką indywidualistką?Albo egoistką? Jak pomyślę o
małej płaczącej istocie która wiecznie czegoś będzie chciała ode mnie...Ze
względu na ciążę od razu musiałabym rozstać się z pracą-gdybym nie daj Boże
zakuła się igłą z zakażoną krwią...nie darowałabym sobie...nie wyobrażam sobie
mnie jako kobiety pracującej i dokształcającej się ustawicznie,kobiety która
kocha ludzi i kocha z nimi pracować...i jednocześnie ma dziecko które wiecznie
czegoś chce.No chce bo ma prawoAle ja go już nie rozumiema co dopiero jak by
już było...Boże jeszcze nidgy w żaden sposób nie ubierałam tych myśli w słowa...

[fabiankaa]

Ale jesli myslisz powaznie o tym facecie, o wspolnym zyciu - to
MUSISZ mu to powiedziec. On musi miec tego swiadomosc. To, ze on
jest uczuciowym domatorem nie oznacza, ze automatycznie chce dzieci.
Mam znajomych, uczuciowych domatorów, oboje dobrze po 30-tce, maja 2
koty i nie chca miec dzieci. To ich swiadomy wybór. I cenia sobie
swoja bezdzietnosc. On jest bardzo cieply, sympatyczny, do dzieci
odnosi sie fajnie, ale wlasnych nie chce. I jest szczesliwy. Ona
tez.

Masz prawo miec takie odczucia jak obecnie, masz prawo realizowac
sie w pracy. Moze kiedys poczujesz instynkt, moze nie. Ale pogadac z
facetem musisz. Bo jesli chcecie byc razem - to musi byc wasza
wspolna decyzja.

[apsik87]

Problem w tym,że on chce mieć dzieci i to nie jedno...mówił mi o tym.Bardzo go
kocham i chcę z nim być,żyć wyjść za niego...ale...no właśnie...może i mam prawo
mieć takie odczucia ale czuje się gorsza w stosunku do innych kobiet-gorsza a
nawet zła,egoistka...jakiś niewypał kobiety..

[korrra]

Czy liczba w Twoim niku mówi o Twoim wieku? Bo jeśli tak, to masz
jeszcze duuuużo czasu na decyzję o dziecku, a rozmyślanie o tym
teraz to strata energii i nerów. Zdążysz zrobić studia, wyjść za
mąż, a instynkt może sam przyjdzie....
zaczęłaś swój post o tym, że boisz się bólu, porodu, a teraz piszesz
o czymś całkowicie innym.
W czym masz tak naprawdę problem?

[apsik87]

Myślę,że problem tkwi w tym co zauważyła wyżej koleżanka:na siłę szukam
problemów aby dziecka nie mieć,zaczynając od najmniejszych i błahych,kończąc na
mojej wielkiej miłości jaką jest moja praca.Co prawda mając 21 rzadko planuje
się ciążę,aczkolwiek zdarza się,że dziewczyny po prostu czują TO.No ale jeśli
mając 21 rozpoczęło się 3,5 letnie studia potem czeka magistrat 2 letni 2 lata
pracy aby zrobić kurs z anestezji,no a potem isc na urlop nie wypada...a potem
jeszcze macierzyński bo przecież dziecko potrzebuje
matki,bezwzględnie.Razem=30stka+ciąża.A wtedy znów dylemat czy zostawić
pracę,dalsze kształcenie tylko po to aby rodzic dziecko.Czuję się czasem tak jak
by na nas kobietach spoczywał obowiązek albo inaczej społeczna presja posiadania
dziecka i radowania się nim.Odstępstwo traktowane jest jak choroba...a wręcz
"sodomia i gomoria" .Tak się czuję.Wiem,że wiele z Was tak nie sądzi,i cieszy
mnie to,że nie wszystkie kobiety są tak ograniczone jakoby dziecko było jedyną
radością kobiety.Jedna z Was napisała,że trzymanie dziecka w ramionach to
najpiękniejsza chwila w życiu.A moja najpiękniejsza chwila była jak na nasz
oddział ratunkowy trafiła młoda dziewczyna poszkodowana w wypadku
komunikacyjnym.Prowadziła jej mama której nic się nie stało.Matka oczekując na
córkę która była w TK i RTG zaczęła rozmawiać ze mną przez łzy ponieważ to ona
spowodowała wypadek...w pewnym momencie rzuciła mi się na szyję i płakała.To
było wspaniałe.Wspaniałe jest widzieć kiedy pacjent po reanimacji wraca do
siebie.To jest cudowne...Dlaczego mimo,że jestem zakochana,mimo,że to już tyle
lat bo aż 5,5 roku,mimo,że niedługo zamieszkamy razem,że planujemy ślub,że tak
bardzo się kochamy i dogadujemy naprawdę ten związek jest prawie idealny bo
wiadomo wady też mamyDlaczego ja mam takie podejście do dzieci nawet myśląc o
własnych przyszłych?

[korrra]

W wieku 21 lat w ogóle nie myślałam o dziecku, nawet o zamążpójściu
mimo, że własnie zaczynałam związek z chłopakiem, który teraz jest
moim mężem
Skończyłam studia (studiowaliśmy od siebie w odległości 300 km),
byłam w między czasie za granicą, trochę popracowałam, troszkę
zwiedziłam, znalazłam stałą pracę,i nagle po prostu przyszedł czas
na dziecko, choć nigdy nie planowaliśmy kiedy ten czas nadejdzie.
Wierz mi,że w Twoje życie zawodowe czy osobiste wkradnie się w końcu
rutyna, a dziecko być może będzie nowym celem, kolejnym jakże ważnym
etapem w życiu.
Niech życie leci własnym torem, wszystko samo przyjdzie - zobaczysz.
Narazie realizuj swoje plany i nie rozmyślaj za dużo, od myślenia
głowa boli

[fabiankaa]

Wiesz, zawsze mozna starac sie pogodzic wasze stanowiska i osiagnac
jakis kompromis. Mozecie sie umowic, ze postaracie sie o dziecko za
kilka lat, jak skonczysz nauke, jak troche popracujesz.
No chyba, ze ty masz podejscie, ze nie chcesz miec dzieci nigdy, a
on - ze chce juz teraz. W takim przypadku trudno o kompromis.
A sprawa potomstwa jest jednak bardzo istotna i niejedna para przez
to sie rozstala.
Dziecko to wyrzeczenie, jasne, to obowiazek, to odpowiedzialnosc,
dziecko czegos chce, potrzebuje - tak jak piszesz. Ale dziecko daje
tez ogromnie duzo milosci i satysfakcji. Kazdy jego usmiech, słowo,
przytulenie jest bezcenne.
Praca i wyksztalcenie sa wazne. Ale czesto przychodzi czas, gdy
przestaja dawac satysfakcje. Ze zaczyna czegos brakowac. I "budzi
sie" taka kobieta w wieku, gdzie juz wolnych facetów jak na
lekarstwo, a jej jajniki przestają działac. I jest tragedia.
Musisz to wszystk odobrze przemyslec i przegadac ze swoim facetem.

[krysiia]

Tak sobie to czytam i zastawiam się. Ty nie chcesz mieć dzieci, czy
boisz się nieznanego? Ja też myślałam, że nie mam czegośtakiego jak
instynkt, fajnie było popatrzeć na cudze dzieci, ale żeby odrazu
chcieć swoje to nie ni i pewnego dnia zobaczyła dwie kreski na
teście. aaa, ratunku, no ale co trzeba to jakoś ogarnąć i do przodu.
Też jestem pracownikiem służby zdrowia i tak jak ty uważam, że praca
w tym stanie z harhlakami, igłami i promieniowaniem jonizującym jest
zbyt niebezpieczna, więc siedziałam w domu. Po macierzyńskim
wróciłam do pracy, a dyżurowy system pozwolił mi na pracę bez
potrzeby zatrudniania niani.
Jeśli chodzi o kwestię porodu, to rodziłam z wyboru bez
znieczulenia, fakt, nasza profesja bardzo ułatwia nam kontakt z
innym personelem i faktem też jest, że jak się mała pojawiła, to
się cieszyłam, że już jest, w ogóle, a nie tylko, że ze mną, ale po
kilku godzinkach, zobaczyłam w niej swoją córeczkę, taką kochaną
wymarzoną księżniczkę
Mam nadzieję, że wybierzesz zgodnie ze swoim sumieniem, bez względu
na wybór życzę Ci najlepszego Pozdrawiam

[apsik87]

Dziękuję za te miłe słowa,mimo,że są pisane czuję w nich wiele zrozumienia...tak
jak napisałam wyżej,dla mnie bezcenne są chwile z pacjentami...nie wiem dlaczego
ale jeśli mam wybrać-praca pacjenci a dziecko to chyba wybiorę pracę.Zawsze
powtarzałam ukochanemu-że najważniejsi są pacjenci.Najważniejsza jest praca.Nie
dla pieniędzy.Dla nich po prostu...Dlatego,że to jest powołanie a nie zabawa,a
przede wszystkim służba...Mój mężczyzna nie naciska na dziecko teraz bo teraz
jeszcze nas na nie nie stać.Ale za 3 lata...Boże!Ja tedy nawet jeszcze
licencjata nie skończę!A gdzie tam reszta...A ja odnoszę wrażenie,że nie chcę
dziecka...nigdy smuci mnie to i przeraża...sama nie wiem czemu...jak bym się
sama na sobie zawiodła..

[bubcia75]

A ja myślę, że jeszcze nie nadszedł Twój czas na dziecko. Może
zachce Ci się za 10 lat, będziesz jeszcze młodą kobietą, nie rób nic
na siłę. Ja tam Cię rozumiem. W Twoim wieku miałam podobne obawy,
nie wykluczałam wprawdzie macierzyństwa, ale też myślałam, że w
czymś mi to dziecko przeszkodzi, że ciągle będzie czegoś chciało, że
już nie będę sobą, tylko matką...
W moim przypadku się to zmieniło, tuż przed 30-tką zapragnęłam
dziecka, to przyszło samo. Mogło być i tak, że to by się nie
zmieniło. Inna sprawa, że potem miałam problemy z zajściem w ciążę.
W tej sytuacji jedyny problem, to porozumienie z partnerem, ale jak
sie kochacie, to myślę, że to przetrwacie i wypracujecie kompromis.
Przecież dzieckiem zajmuje się oboje rodziców. Możesz zrobić sobie
kiedyś parę miesięcy wolnego od pracy,kariera nie ucierpi, a ojciec
może wziąć wychowawczy, lub weźmiecie opiekunkę do pomocy, jak robi
tysiące ludzi. Ja myślę, że warto spróbować mieć pełną rodzinę...ale
nie rób nic w pośpiechu i na siłę. Za młoda jesteś jeszcze na takie
decyzje.

[apsik87]

eehhh Ale dla mnie właśnie pełna rodzina nie zależy od tego czy się ma dziecko
czy też nie...dla mnie dziecko to efekt uboczny zakładania rodziny...Nie chcę
urazić żadnej z Pań,wiem,że Wasze dzieci są dla Was najcudowniejszymi zjawiskami
w Waszym życiu ale proszę o tolerancję dla mnie tak jak i ja toleruję odmienne
Wasze poglądy bo każda z nas ma prawo do innych uczuć,same to mówicie.Pełna
rodzina to dla mnie rodzina szczęśliwa,wolna od patologii,żyjąca spokojnie bez
większych zawirowań...nie ważne czy jest dziecko czy go nie ma...Cały czas
jednak boję się,że jeśli powiem mojemu mężczyźnie to wszystko co tu napisałam,że
to ugodzi raz w jego poczucie własnej wartości jako mężczyzny a dwa,że może
poczuć się odtrącony przeze mnie...

[goblin.girl]

Rany. A skąd wiesz, co będzie za trzy lata?
Ja w wieku 21 lat nawet nie myslałam o dzieciach ani o tym, czy zacznę o nich
myśleć za trzy lata, czy za pięć, czy nigdy. Co wiecej, bylam przekonana, ze
bedę nadal z facetem, z którym byłam wtedy, ale stało sie inaczej i nikt tego
nie planował. Wtedy też mialam wrażenie, ze nie chce dziecka nigdy, tyle że
baynajmniej mnie to nie przerażało i nie mialam sobie nic do zarzucenia.
Nie chodzi o to, zebys się zaczela teraz zastanawiać nad przyszłoscią swojego
zwiazku, ale skup sie po prostu na tym, co teraz jest dla Ciebie najwazniejsze,
ja zawsze tak robiłam i zawsze dobrze wychodziło.
Argumenty, jakie wysuwasz przeciwko macierzyństwu, są, delikatnie mówiąc, różnej
wagi - czym innym jest kwestia priorytetów, skończenia studiów itp, a czym innym
kwestia nadwagi i rozciagnięcia na dole Twoja decyzja jest Twoja i masz do
niej prawo, nie musisz się usprawiedliwiać, szukając argumentów, które łatwo
mozna zbic - bo wiele osob jest dowodem na to, ze dzieci nie wykluczają rozwoju
zawodowego, a figurę i seks można mieć lepsze po niz przed, natomiast spaprać
sobie życie zawodowe, intymne i figurę można również i bez udziału macierzyństwa.
Napisałaś też coś takiego,z e dzieci są dla Ciebie dopełnieniem, a nie istotą
zwiazku - może Cię to zaskoczy, ale dla mnie też - liczy się kolejnosć zdarzeń
oraz kto był przyczyną, a kto skutkiem
pozdrawiam

[apsik87]

Wiem,że niektóre moje argumenty sa bzdurne a wręcz infantylne...Rozmaweiałam już
dziś na ten temat z moim mężczyzną i o dziwo bardzo dobrze zareagowałPozostaje
jednak jeszcze kwestia rodziców i społeczeństwa w ogóle.Odnosze wrażenie,że mimo
postępującej emancypacji kobiet,społeczeństwo nakłada wręcz wciąż na kobietę jak
by obowiązek bycia matką,a kobieta która tego nie chce uznawana jest za
wyrodną.Dlatego też tak fatalnie się z tym czuję...Niby to nie jest życie innych
a moje i mojego narzeczonego,ale i tak ludzie wtykają wiecznie nosy w nie swoje
sprawy...

[kiniox]

Tak, wtykali, wtykają i będą wtykać po wsze czasy, bo to ludzkie
jest i tyle. A Ty spokojnie rób tak, jak uważasz. W ostatecznym
rozrachunku to Ty będziesz ponosić konsekwencje decyzji, które
podejmiesz, a nie ciocia, sąsiadka, czy społeczeństwo. Oni,
oczywiście, wiedzą lepiej, jak powinnaś żyć, ale jak znajdziesz się
w kłopocie, to to samo społeczeństwo powie Ci, że trzeba było
myśleć, zanim zrobiłaś. Dlatego ważne jest, co Ty czujesz i co czuje
Twój partner, a reszta to tylko natrętne bzyczenie w tle. Im
wcześniej to zaakceptujesz i nauczysz się z tym żyć, tym będzie Ci
łatwiej.

[mamarysia28]

mam takie wrażenie, że posiadanie dziecka kojarzy ci się z samymi
negatywami. Na przykład z tym, że dziecko nie pozwoli ci się dalej
kształcic, że zrujnuje twoją karierę zawodową. A przecież wszystko
można pogodzic, wiadomo, nie naraz, ale stopniowo na pewno. Ja po
urodzeniu pierwszego dziecka zmieniłam pracę na lepszą, skończyłam
studia podyplomowe, nic mi nie "uciekło". Nie można zakładac, że
urodzenie dziecka jest dla kobiety zawodowym harakiri. Na pewno jest
ciężej, ale nie ty jedna pracujesz i spełniasz się zawodowo. Co do
instynktu to pojawi się on w odpowiednim momencie, po prostu
poczujesz, że nadszedł czas na dziecko. Poza tym nie wydaje mi się,
aby pary bezdzietne były w dzisiejszych czasach jakoś szczególnie
piętnowane. Ja mam wiele koleżanek (a jestem koło 30-tki), które nie
mają dzieci (mężów) i świat się wcale nie wali. Czasami zazdroszczę
im trochę swobody i większej niezależności, ale nie wymieniłabym
tego za dziecko. A o swoich obawach porozmawiaj ze swoim chłopakiem.
Czasami wsparcie ze strony najbliższych powoduje, że decydujemy się
na coś na co nie mieliśmy odwagi...

[apsik87]

Z narzeczonym już rozmawiałamMyślałam,że on poczuje się odtrącony z powodu
mojej niechęci do macierzyństwaA jednak nieA co do pracy...Nie umiałabym
chyba jednego z drugim połączyć no a przynajmniej teraz tak myślę.Praca to moje
dziecko.Jako ratownik stworzyłam się sama i to moje dzieło.Inne mi póki co
niepotrzebne

[miki1987]

no wiec bol jest nie da sie tego ukryc ja chodzilam z bolami 12
godzin ale powiem szczerze da sie to wytrzymacja tam nie poczulam
lgi kiedy nacieli mi krocze(niestety) sam porod trwal bardzo
kruciutko bo 15 minut i kiedy polozyli mi Mala na brzuchu caly bol
mi przeszedl i naprawde zapomnialam juz jak mnie bolalo. urodzilam o
19.25 i nie spalam cala noc nie bylam zmeczona nic a nic tylko
czekalam az przyniosa mi moje malenstwo ja bardzo pragnelam Tego
dziecka i mowilam sobie kiedy nadchodzila godzina zero ze nikt za
mnie nie urodzi musze pomoradzic sobie sama. kobieta jest stworzona
do rodzenia. dodam ze moim dodatkowym wsparciem byl moj maz ktory
bardzo mi pomogl bedac przy mnie i wspierajac mnie. naprawde nie ma
czym sie martwic. trzeba byc tylko pozytywnie nastawionym

[apsik87]

No nie da się zaprzeczyć,że kobieta jest stworzona do rodzenia no bo kto by za
nią miał to zrobić? ale widzę,że jesteś z mojego rocznika i bardzo dziwi mnie
Twój entuzjazm,z tego tylko względu,że ja go nie mam...Podejrzewam,że ciąża
raczej planowana nie była...ja bym się załamała...;/Czasem nawet zastanawiam się
czy nie oddałabym dziecka do adopcji...no ale pierwsza zasada ZAPOBIEGAĆ więc
odpowiedzialnie podchodzę do sprawy i się zabezpieczam

[a.nancy]

apsik wyluzuj
mam 30 lat, jestem w ciazy i czuje sie... zupelnie tak samo jak ty.
ale dam rade, damy rade.

[miki1987]

Dlaczego Cie to dziwi? nierozumiem jesli kobieta pragnie tego
dziecka i wlasnie ma takie nastawienie na porod jak ja to bedzie
wszystko dobrzejakby to tylko ode mnie zalezalo to chcialabym juz
byc w nastepnej ciazyja rozumiem ze strach jest zawsze ale
naprawde wszystko zalezy od Ciebie i Twojego nastawienia.

[miki1987]

mam jeszcze jedno pytanie dlaczego podejrzewasz ze ciaza nie byla
planowana dlatego ze mam dopiero 21 lat?

[goblin.girl]

apsik87 napisała:
bardzo dziwi mnie
> Twój entuzjazm,z tego tylko względu,że ja go nie mam...

Równie dobrze ja mogłabym się dziwić Twojemu entuzjazmowi do ratownictwa
medycznego, bo ja go nie podzielam, nie mam zapędów samarytańskich i nie pociaga
mnie ta praca.
jeszcze raz: każdy człowiek jest inny i ma prawo, żeby go kręciło co innego
Nie masz obowiązku entuzjazmować się macierzyństwem i kropka. Skoro dogadałaś
sie w tej kwestii z druga osobą, którą to powinno obchodzić, czyli swoim
facetem, to mozesz uznac temat czasowo za zamknięty.
Co do bliszych i dalszych osób, które moga sie wtracac w twoje życie, to zawsze
znajdzie sie ktoś, kto bedzie próbował to robić, masz dwie możliwosci, albo na
to pozwolić raz i pozwalać odtąd stale, albo postawić granicę.

[miki1987]

no trudno kazdy ma swoje zdanie ja sie tylko zapytalam dlaczego ale
nie zapytalam sie o to Ciebie wiec nie musisz sie wtracac jak Cie
moj entuzjazm do ratownictwa medycznego denerwuje.
bez komentarza.

[reyamtet]

wyszło szydło haha ktoś się nie przelogował chyba

sam/sama kreujesz te historyjki, czy Ci je koledzy/koleżanki z grupy wsparcia
dla schizofreników sprzedają?

napisałabym LECZ SIĘ, ale już to chyba robisz.

sama jestes zenujaca

[miki1987]

jesli nie masz nic ciekawego do napisania to sie nie udzielaj!

[aniael]

Apsik, pomijając Twój wiek, z którego wynika, że do decyzji o
dziecku masz jeszcze mnóstwo czasu, wypowiem się w temacie praca a
dziecko - uwierz, że dziecko nie będzie wiecznie czegoś chciało,
nie będzie wykluczało pracy, ani tym bardziej dalszego rozwoju
Ja pierwsze dziecko urodziłam mając 29 lat, drugie teraz mają 34
lata. Na pierwszym urlopie wychowawczym zrobiłam studia podyplomowe,
prawo jazdy, przekwalifikowałam się i znalazłam nową, fajniejszą
prace.
Teraz za chwilę pójdę na drugi wychowawczy i już robię plany, jak go
wykozystam - dla mnie to wlaśnie świetny czas na poszerzanie
horyzontów i zdobywanie nowych doświadczeń, pracując nie mogłabym
sobie na to pozwolić, bo samo miejsce pracy nie daje mi
wystarczającdego doświadczenie w zawodzie - tak czuję
Tak, że nie dla każdej matki dziecko/dzieci jest całym światem,
myslę, że dla znakomitej większości właśnie nie jest
Co do instynktu - ja wprawdzie zawsze wiedziałam, że chcę mieć
dzieci, choć nigdy nie miałam parcia, by miec je szybko. Założyłam
sobie, że pierwsze chcę urodzić przed trzydziestką i się wyrobiłam
Jesli twój partner wie, jakie jest Twoje podejście do macierzyństwa
i akceptuje je, to to jest w tej chwili najważniejsze, bo szczerość
w związku to podstawa.
Reszta przyjdzie z czasem, nie musisz się do niczego zmuszać. Może
tez nie przyjść, ale u większości kobiet przychodzi Tym, którym
nie przychodzi, czasem na pomoc przychodzi los - moja koleżanka nie
chciala dzieci, bała się porodu, że nie będzie dobrą matka - mając
34 lata wpadła i dziś jest bardzo szczęśliwą matką

[apsik87]

Dziwi mnie netuzjazm młodej kobiety tzn.w moim wieku co do ciąży i macierzyństwa
bo sama go nie mam.Każdy ma swój punkt widzenia a punkt widzenia zalezy od
punktu siedzenia,a punkt siedzenia od tego jak komu pasuje.Ja najbliższe lata
widzę przez pryzmat pracy.wyjazdów,radości i wolności.Absolutnie nie widzę w
tych latach pieluch krzyku płaczu małych zabawek walajacych się po domu i te
pe.Sama przed sobą w końcu przyznzałam,że dziecko to dla mnie kula u nogi i nie
chce go mieć.Mój mężczyzna to akceptuje i to cieszy mnie najbardziej.On wieże
praca jest dla mnie najważniejsza i to praca jest moim dzieckiem.Poza tym mam
kotai tyle póki co jest aż nad toNie potrafiłabym dla dziecka zrezygnować z
uroków młodości,ze studiów,ze zwiedzania świata.Ale fakt jest taki,że
najważniejsze to dziecku nei zrobić krzywdy więc poprostu nie mieć go wtedy
kiedy będzie przeszkadzało...i tu jest kwestia odpowiedzialności,myślę,że mam
jej sporo...Dziwię się również dlatego,ponieważ widzę miny moich dzieciatych
koleżanek które toną w zyciu codziennym w problemach i zmartwieniach(bo dziecko
to przecież nie jest zabawka)i z zazdrością patrzą na życie innych,które maja
czas i na nauke i na zabawe.Macierzyństwo edukacja i praca to za wiele jak na
jednego człowieka...

[kiniox]

apsik87 napisała:
Macierzyństwo edukacja i praca to za wiele jak na
> jednego człowieka...

To nie jest prawda. Macierzyństwo, edukacja i praca to nie za dużo dla jednego
człowieka, tylko za dużo dla CIEBIE. Są tacy, którzy sobie dają radę i nie są
nieszczęśliwi, sfrustrowani i zazdrośni. Nie chcieliby cofnąć czasu. Ludzie są
po prostu różni i potrzebują czego innego na innym etapie życia.

[apsik87]

To też fakt,że każdy potrzebuje czego innego na innym etapie życia...Ale ciągnąć
wszystko na raz?Hmm...jak ktoś jest do wszystkiego to jest do niczego...A
najlepiej wszystko po kolei...Mimo wszystko zazdroszczę szczęśliwym matkom
"normalności",braku takich rozterek jak moje.Bo taka powinna być naturalna kolej
rzeczy,że w końcu dochodzi się do rodziny i dzieci...A może moim przeznaczeniem
i powołaniem jest służba ludziom?Lubię to robić...Może o to w moim życiu chodzi?

[miki1987]

oczywiscie ze kazdy ma swoj punkt widzenia i ja Ci wlasnie
przedstawilam swoj. tylko nie moge sie z toba zgodzic ze
macierzynstwo praca i edukacja to za wiele jak na jednego czlowieka
bo naprade wszystko da sie pogodzic. tylko trzeba do tego
wszystkiego dojrzec. zgadzam sie z Toba ze dziecko to nie zabawka i
trzeba umiec sie o nie zatroszczyc.a zeby to umiec to trzeba do tej
decyzji dojrzec.

[apsik87]

Wiesz,zależy od tego jaki kto ma zawód.W moim wypadku pogodzenie pełnego etatu
12 h dyżurów w pogotowiu plus np zaocznych studiów plus prowadzenia domu i
wychowywania dziecka...?Niewykonalne.Raz,że sama praca jest ciężka nie tylko
fizycznie ale emocjonalnie również choćby nie wiem jak się człowiek
bronił...Łapie się często infekcje,boli kręgosłup,często po reanimacjach bolą
ramiona i nadgarstki.Na zaocznych studiach siedzi się po 12 h na wykładach(no
przynajmniej ja tak mam)co weekend...Niewykonalne...

[kartoffeln_salat]

Witaj apsik87

Po trochu cię rozumiem bo sama czekałam na instynkt macierzyński i
doszłam do wniosku, że nigdy tego głosu widocznie nie usłyszę.
Więc zdecydowaliśmy się bardziej z rozsądku.
Bardzo ale to bardzo boje sie tych chwil urodzenia dziecka, mimo
tego stwierdziłam że głupio tak samemu do końca życia, taka jakaś
rodzina niepełna, czegoś brakuje.
Teraz dzieciór jest już w brzuszku i przyznaję bez bicia, ze nie
czuję ani wielkiego uniesienia, ani szalonej miłości, nie wiem czego
jeszcze, ale BEZ WĄTPIENIA bardzo sie cieszę, ze on/ona tam jest.
Moje uczucia są takie ustabilizowane, bez fajerwerków, jednak gdy
przychodziły chwile złego samopoczucia w ciazy to cały czas przed
oczami pojawiał mi się ten widok z USG małego ludzika w środka, i
nie wyobrażam sobie, że miałoby go tam teraz nie być.
Coś w tym jest.

Też jestem osobą uporządkowaną, nie umiem zasnąć jak w zlewie dwa
talerzyki nie pozmywane. Na razie o płaczu, marudzeniu,
porozrzucanych ubrankach i zabawkach nie myślę, ale wierzę że ze
wszystkim dam sobie radę GDY TYLKO PRZEJDĘ PORÓD chyba ze
wczesniej umrę...ze strachu .

A co do czasu na naukę, zabawę, wyjazdy i imprezki to najlepiej
zrobić w życiu wszystko w zgodzie z sobą, zeby nie mieć potem żalów
do losu.
Osobiście tyle sie wyuczyłam, że już mam alergie na ksiażki, tyle
się napracowałam, że mam do tego zdrowe podejście (zrobić-zarobić-i
spadać do domu), na wyjazdy i tak nie ma kasy bo budujemy dom, a
imprezy są fajne dopóki nie czuć kaca lub niewyspania .
Wszystko to nam sie "odjadło", od nadmiernej pracy można
sie "wypalić", lata zlecą a z czasem zacznie czegoś brakować.

Po prostu póki nie poczujesz że jesteś gotowa na zmiany, nie ma się
co za to brać.

[liwilla1]

trollu.