Do Pań z kotami w domach

[rudik123]

Witam, napiszcie proszę jak wasz pupil przyjął malutkie dziecko. Moja kotka
właściwie jest spokojna, a jak przychodzi mój brat lub szwagier z dziećmi to
schodzi mi po prostu z drogi (np.obserwuje z najwyższej półki itp) ale z
drugiej strony od ponad 3 lat to było nasze rozpuszczone, wygłaskane na
wszystkie strony oczko w głowie..boję się że może być zazdrosna...czy jakoś
specjalnie przygotowywałyście kota na spotkanie z maleństwem?

[osa551]

Nie, przyniosłam do domu i dałam powąchać. Przez wiele lat schodził dziecku z
drogi, zaprzyjaźnił się dopiero z 5-latką.

[malenka_e650]

myślę, że jeśli to Twoje zwierzę wygłaskane i ukochane to będzie ok
my przed narodzinami starszej córki mieliśmy w domu wielkiego kocura,
przygarniętego ze schroniska, po przejściach, kot był agresywny, czasem również
w stosunku do nas dziecko traktował z zaciekawieniem, potem lekceważąco
dopóki mała nie zaczęła się nim interesować... to był kot który nie schodził
nikomu z drogi, tylko jemu trzeba było zejść kiedy miał dość klepania, głaskania
i towarzystwa w ogóle, skończyło się na tym, że musieliśmy go oddać kiedy
córeczka miała półtora roku, ze względu na jej bezpieczeństwo; od ludzi którzy
go przygarnęli wzięliśmy w zamian małą 10 miesięczną koteczkę, która wydawała
się dzikusem ale okazała się kochaną przylepą, nigdy nie udrapała małej, nawet w
zabawie, nie gryzła, nie była złośliwa, jak miała dość pieszczot po prostu
odchodziła, jest naprawdę super grzeczna lada chwila spodziewamy się
kolejnego dzidziusia i nie przygotowujemy naszej kici specjalnie, pozwalamy
wąchać nowe meble, rzeczy które przywozimy, ale wie, że ma zakaz wchodzenia do
pokoju maleństwa (śpi ze starszą córeczką w łóżku)

wiesz, mi się wydaje, że zwierzęcia specjalnie nie przygotujesz, pewnie będzie
ją czasem drażnił płacz, będzie się chować przed maluchem itd.
trzymam kciuki i myślę, że jeśli się postaracie będzie ok, ale to jak zwierzę
przyjmie nowego domownika zależy głównie od tego jak zostało wychowane, jakie ma
przyzwyczajenia i charakter, nie sądzę żebyście mieli na to realny wpływ w tej
chwili...

w każdym razie trzeba mieć pozytywne podejście
powodzenia i pozdrawiam

[kropka.pod.i]

Jak tylko dowiedziałam się o ciąży, zaraz zgłębiłam temat
Wówczas na forum znalazłam link do tej strony:
kocia_stronka.republika.pl/kot_i_dziecko.html
(mam nadzieję, że autor nie ma za złe, że przeklejam ten link)
Polecam

[malenka_e650]

jest tam sporo mądrych rzeczy - rzeczywiście, ale artykuł moim zdaniem jest
lekko tendencyjny, tak jak mówię, zdrowy rozsądek, odpowiedzialność i wyczucie

[an52]

Kotka Wiki była naszym "pierwszym dzieckiem" kochana i
rozpieszczana. Kiedy urodziła się córka kotka prysnęła z domu, dosłownie zniknęła. Nie przychodziła ani w dzień ani na noc. Raz
widziałam ją jak gdzieś w oddali przemyka. Po 2 tyg. przyszła do
domu (mieszkamy w domku) chuda, brudna, głodna. Pilnowaliśmy żeby
nie zbliżała się do dziecka. Jednak nie upilnowaliśmy ...... kotkę
znalazłam w lóżeczku córki, jedna leżała z jednej strony a druga z
drugiej, obie smacznie spały. Jak córka podrosła i już chodziła,
nosiła kota za tylnie nogi aż glowa dotykała podłogi. Nigdy kot nie
zrobił dziecku krzywdy.

[mania2008]

U mnie przed ciążą i porodem było to samo tzn.kotka była naszym
pupilkiem,głaskana,trzymana na kolanach,chodziła po całym domu i
spała praktycznie tam gdzie chciała (kanapa, fotele, łóżko itp.)
Niestety po powrocie z dzieckiem ze szpitala do domu musieliśmy ją
zacząć izolować. Kilka razy próbowała wskoczyć do wózka, na
szczęście pustego a miarka się przebrała jak chciała wskoczyć mi na
kolana w trakcie kiedy karmiłam córke piersią. O mały włos wbiła by
się jej pazurami w nóżki. Po tym incydencie mąż kotkę niestety
odprawił tzn. nie przebywa już w domu tak często jak wcześniej.
Kiedy się pożywi wychodzi od razu na dwór i musze przyznać, że już
się do tego przyzwyczaiła i nie cierpi zbytnio z tego powodu.

[balsamina-niecierpek]

Nasz kot jest straszliwie wręcz miziaty Pojęcie nadmiaru
głaskania dla niego nie istnieje, zaspokoić jego potrzeby w zakresie
pieszczot mogłyby jedynie dwie bardzo pracowite ośmiornice na pełny
etat.
Jest przerażająco wprost ludziofilny, każdemu gościowi pakuje się na
kolana w pierwszej minucie wizyty. Jak zareaguje na małą - nie
wiemy, ale chyba nie inaczej, niż na inne ludzkie maluchy, które już
spotykał. Powąchał, otarł się futrem i poszedł do dorosłych
Włażenie do łóżeczka czy wózka będzie się musiało odbywać pod
nadzorem, ale generalnie nie mamy nic przeciwko temu. Dziecka i tak
trzeba stale pilnować, czy kot jest, czy go nie ma.

[gyokuro]

Ja mam dwa koty, jeden łazi za dzieckiem i daje ze sobą zrobić praktycznie
wszystko. Jak ma dosyć, to próbuje lekko zębami dać znać, że już nie. Drugi
profilaktycznie schodzi z drogi i siedzi gdzieś w zakamarkach.

Kot przyjaciółki, też taki ukochany, najpierw chował się po kątach, potem zaczął
łazić za jej synkiem. Daje się nieco "pomęczyć", potem odchodzi. Mały ma rok i 4
miesiące.

Kocice mojej siostry w sumie łażą swoimi drogami, jej syn jakoś nigdy się nimi
nie interesował nadmiernie, za to 18-miesięczna córka nie daje im spokoju. Poza
tym, jak tylko wózek był pusty, jedna z kotek natychmiast w nim lądowała.

Myślę, że tu wiele zależy od konkretnego egzemplarza kota, koty są bardzo różne.
Zresztą dzieci też. No, w sumie noworodki i niemowlaczki są niby podobne, bo
generalnie za kotem nie łażą. Starsze dzieci to co innego. Od nich też wiele zależy.

[hanulllka]

Od samegopoczatku kicia się wycofała. Ma do córki duży respekt a teraz także
duuuuużo cierpliwości - Mała ma 15 m-cy i ciągle kicię zaczepia. Kiedy
przyjechaliśmy ze szpitala, postawiłam Małą w foteliku na podłodze. Kicia ją
dokładnie obwąchała i wydawała się być strasznie zdziwiona, jakby chciała
powiedzieć: "kto to do cholery jest?"
Teraz w ogóle nie zwraca na nią uwagi i zawsze schodzi jej z drogi. Moim zdaniem
dobrze robi,bo moje dziecko, jeśli chodzi o pieszczoty, jest nieobliczalne

[habibeti]

Ja tez wkrotce spodziewam sie dziecka, a kicie mam juz od 6 lat. Generlanie
wyczytalam, że najwazniejsze nie robic paniki. Jak kot chce podejsc do dziecka,
powachac,nie mozna mu tego bronic tylko z daleka kontrolowac sytuacje. Podobno
osoby, ktore zabraniaja kotu zblizyc sie do dziecka wyrzadzaja tej relacji
wiecej szkody niz pozytku. No i wazne, jesli kot byl do tej pory pupilem domu,
trzeba mu zapewnic czas i miejsce na przytulachy, zeby nie czul sie odrzucony
(to jak ze starszym rodzenstem

[greta118]

My się kotki pozbyliśmy jak byłam w 6 mies ciąży - tzn. została wysłana do
Teściów, u których mam nadzieję już zostanie na zawsze. Nie bałam się jej
reakcji na dziecko ani chorób (kot nie wychodzący), ale wszechobecnej sierści.
Nie wyobrażam sobie jak mogłabym ubrać dziecko w ciuszki, na których znalazłaby
się sierść.

[thorgalla]

U mnie sprawa nadal otwarta.Mam nadzieje,że dwie kotki dobrze
zareagują na dziecko.Nie są agresywne.

A co do wszędobulskiej sierści to trudno,co niby dziecku miało by
się z tego powodu stać.Nie miałabym serca pozbywać się kotów z tego
powodu.

[habibeti]

jak są dwie to tym lepiej, zamują się sobą, nie szukają wrażeń. ja mojej kupiłam
rybkę i teraz spędza cały dzień wpatrując się w akwarium
przyznam (to do grety) ze dziwi mnie ze wlasciciela kota oburza siersc. przeciez
to normalne. dziecku nic od siersci sie nie stanie, koty sa jednymi z czystszych
zwierzat! poza tym biorac do domu zwierze trzeba liczyc sie z konsekwencjami.
rozuemiem, ze jesli kot jest wyjatkowo agresywny w stosunku do dziecka to moze
lepiej go komus oddac, jednak juz w ciazy? tak na wszelki wypadek? to
nieodpowiedzialne. a jak bedziecie mieli w planach drugie dziecko to starszaka
tez tesciom oddacie?

[kalamutka]

zgadzam się z habibeti w 100%, ja ma kota i psa w domu, oba zwierzaki strasznie ukochane i rozpieszczane, nawet mi przez myśl n ie przeszło żeby je oddać,zwierzaki są częścią naszej rodziny!Jak Oskar przyjdzie na świat to wiadomo że trzeba pilnować, ale moje zoo jest tak spokojne, że krzywdy dziecku nie zrobią.

[ana_80]

Ile ludzi tyle kotów - każdy ma swój charakter i chyba nie można
uogólniać że kot coś dziecku zrobi bądź nie. U nas też wkrótce
pojawi się mała istota, ale nie mam zamiaru pozbywać się futrzaka,
który też przecież jest członkiem rodziny. Pozbędę się tylko w
ostateczności - kiedy będzie zagrażał zdrowiu dziecka. Nie mam
pojęcia jak kot zareaguje na małą, obcą, wrzeszczącą istotę w domu.
Do tej pory jak przychodzili do nas znajomi z dzieckiem zwykle
uciekał i chował się w kącie a jak zostawali na noc to często
pakował się do łóżka w którym spało dziecko... Jeśli chodzi o sierść
to gdzieś czytałam że dzieci które wychowują się ze zwierzętami są
mniej podatne na alergie ale wiadomo - jak ktoś się decysuje na
zwierzaka to itak musi po nim sprzątać.

[elkam80]

Mnie zastanawia w takiej sytuacji (problem sierści kota), jak dziecko będzie w
takim razie chowane... hm... w końcu dookoła jest kupa kurzu i roztoczy, jak się
tego pozbyć? Bo samo wydanie kota chyba nie pomoże.

Ja też jestem kociarą, mój sierściuch jest dość charakterny, ale jakoś nie
przejmuję się na zapas - chociaż już od znajomych i rodziny różne sugestie pod
jego adresem słyszałam (wtedy gryzę grrr).
Liczę jednak, że problemu specjalnie nie będzie, kocisko jest raczej
indywidualistą, na pieszczoty przychodzi wtedy kiedy on ma ochotę, a już na
pewno nie ma ściskania go na siłę. Tak więc myślę, że w przypadku nowego obiektu
zainteresowania jakim będzie bajbus, będzie bardzo zadowolony że nikt mu tyłka
nie zawraca.

Jaki to sympatyczny wątek :-)

[an52]

Zgadzam się że dzieci wychowywane ze zwierzętami są mniej podatne na
alergie. A sprzątać trzeba zawsze.

[balsamina-niecierpek]

an52 napisała:

> Zgadzam się że dzieci wychowywane ze zwierzętami są mniej podatne
> na alergie. A sprzątać trzeba zawsze.

Popieram. Kocie futro nie jest trujące - nawet jak się na śpiochach
czy sweterku znajdzie koci włos czy dwa, to i co? Umrze ktoś od
tego? A zabezpieczenie przed alergią, choćby na jeden czynnik, jest
bezcenne.

[katriel]

Ja chwilowo nie mam ani dziecka (w drodze), ani kota (brak warunków),
ale z domu rodziców pamietam kotkę, która usłyszawszy płacz dziecka
natychmiast przybiegała i dołączała się do koncertu, przeraźliwie
miaucząc. Dziecko śpiące, bawiące się, jedzące itp. kompletnie jej
nie interesowało, raczej starała się go unikać, ale nawet jeśli potem
dochodziło do jakichś nieprzyjemnych interakcji (typu ciągnięcie za
ogon) czasem prychała, ale nigdy nawet nie zadrasnęła pazurem
(dorosłego w takich okolicznościach potrafiła solidnie drapnąć).

[balsamina-niecierpek]

katriel napisała:

> z domu rodziców pamietam kotkę, która usłyszawszy płacz dziecka
> natychmiast przybiegała i dołączała się do koncertu, przeraźliwie
> miaucząc.

Ojejku, gdyby z tym miaukiem przylatywała do matki, byłaby lepsza od
elektronicznej niani! "Dziecko płacze, muszę do niego iść. Skąd
wiesz, przecież nie słychać? Kotka powiedziała."