lęk i depresja

[evva0]

witam jestem tu nowa
szukam pomocy , jakiegoś dobrego słowa
pierwsze dziecko urodziłam mając 27 lat , moja córka ma już 20 miesięcy
zostałam z nią w domu na urlopie wychowawczym, przeprowadziliśmy się do domu
na wsi aby dziecko lepiej się chowało....ale jestem tu bardzo samotna, całą
rodzinę i przyjaciół mam w mieście....mój mąż jest cały dzień w pracy, często
wraca dopiero ok 21...właśnie zastanawiałam się czy wrócić do pracy kiedy
okazało się że jestem w ciąży...
nie umiem tego ułożyć, nie mogę jeść ,spać, normalnie żyć, czy to normalne?
czy taka depresja może się zdarzyć, a może któraś z Was przeżywała coś podobnego?

[mala220]

heh, i co by Ci tu napisac, pocieszyc..?
pogadaj z mezem..ja wprawdzie mieszkam w miescie,ale tez siedze w domu (w
kawalerce) i czasem dostaje zajoba. Nie pracuje, takze dzien schodzi mina
gotowaniu obiadków,sprzataniu..Ty masz jeszcze dziecko ktorym musisz sie
zajacPogadaj z mezem!on pracuje,ma kontakt z ludzmi, a Ty jestes zdana tylko
na niego!To nie jest wcale fajne,potrafie to sobie wyobrazic, bo kazdy
potrzebuje kontaktu z ludzmi.
A nie mozesz pojechac w odwiedziny z corka? masz prawo jazdy? to by duzo
zmienilo. Albo moze zapros kogos do siebie..
Ciezko tu cokolwiek radzic.. ja bym chciala mieszkac na wsi.. Zycze powodzenia i
sprobuj sie jakos uspokoic.. wbrew pozorom wies powinna uspokajac a tu odwrotnie

[miska_malcova]

evva, czujesz się samotna, bo jesteś cały dzień sama z dzieckiem, to normalne.
Może udało by Ci się zapoznać z sąsiadami? Zaprosić sąsiadkę na kawę?
Potrzebujesz ludzi. Musisz coś robić, aby nie siedzieć w domu i myśleć. Może
jakieś wycieczki?

[miacasa]

Ewo, byłam w podobnej sytuacji, kiedy skończyłam 28 lat urodziłam pierwsze
dziecko i przeprowadziłam się na przedmieścia malutkiego miasta rodzinnego
mojego męża, będąc na wychowawczym zaszłam w ciążę, z tą różnicą, że planowaną.
Samotna byłam ogromnie bo mieszkanie w domu na zad..piu bardzo izoluje. Nikogo
tu nie znałam i wiele się nie zmieniło w tym względzie ale już jest nieźle, mam
jedną bardzo bliską koleżankę 'od serca" i zaprzyjaźnione dwie sąsiadki. Dzieci
chodzą do przedszkola, w domu prowadzę swoją firmę (z pracy się zwolniłam po
wykorzystaniu wychowawczego na drugie dziecko) ale niestety mąż nadal do pracy
musi dojeżdżać i mało się widzimy.
Powoli u Ciebie wszystko się ułoży, dzieci będą dla siebie nieocenionym
wsparciem i towarzystwem do zabaw, bójek i kłótni (wbrew pozorom pozwoli Ci to
mieć więcej czasu dla siebie). Dzieci rosną, choć teraz jesteś udręczona
macierzyństwem ten etap minie bezpowrotnie gdy maluchy wyślesz do przedszkola,
dbaj o siebie i swoje małżeństwo, będzie dobrze, poradzicie sobie.

[Gość: evva0]

dziękuję Ci
płaczę kiedy odpowiadam na ten post, ale jest mi lżej
dziś patrzyłam jak śpi moje małe dziecko i pomyślałam sobie czy go nie skrzywdzę
obdarowując uczuciem kogoś innego......ale myślę że Twoje słowa pomogły mi się
z tym uczuciem uporać
Mam jeszcze ,małe pytanie. Jak wygląda procedura urlopowa kiedy zachodzi się w
ciążę na urlopie wychowawczym i kiedy dziecko na tymże urlopie się urodzi.

[aleksandra1977]

Gość portalu: evva0 napisał(a):
Jak wygląda procedura urlopowa kiedy zachodzi się w
> ciążę na urlopie wychowawczym i kiedy dziecko na tymże urlopie się
urodzi.

Jesli nie wracasz do pracy, a nadal jestes zatrudniona, to z chwila
urodzenia sie drugiego dziecka, urlop wychowawczy na pierwsze
dziecko zostaje przerwany i rozpoczynasz urlop macierzynski na
drugie dziecko. Bedzie on trwal przez 20 tygodni, ale platny przez
18 tygodni. Gdybys przed porodem wrocila do pracy, to bedzie
przyslugiwal Ci urlop macierzynski platny przez 20 tygodni, a wiec
tyle, ile obowiazuje, poza tym bedziesz miala do urlopu
wypoczynkowego.
Po skonczeniu urlopu macierzynskiego, jesli przejdziesz na
wychowawczy, to najpierw wykorzystujesz zalegla czesc urlopu
wychowawczego przyslugujaca na pierwsze dziecko, a potem dopiero ta
na drugie. Nie odwrotnie, bo stracisz ta czesc, ktora byla
przewidziana dla pierwszego dziecka i tym samym urlop wychowawczy na
drugie dziecko bedzie krotszy o ta czesc.

[blueberry77]

> dziś patrzyłam jak śpi moje małe dziecko i pomyślałam sobie czy go nie
skrzywdzę obdarowując uczuciem kogoś innego......

Hej,
Ja myślę, że wręcz odwrotnie - Twoje dziecko może tylko zyskać na tym, że
przestanie być "pępkiem świata". Przecież to, że będziesz miała drugie dziecko
nie znaczy, że pierwsze będziesz mniej kochać A w dodatku podarujesz mu
jeszcze jedną osobę do kochania Głowa do góry, będzie dobrze.

[miacasa]

> dziś patrzyłam jak śpi moje małe dziecko i pomyślałam sobie czy go nie skrzywdz
> ę
> obdarowując uczuciem kogoś innego......

każda kobieta spodziewając się drugiego dziecka miewa takie momenty gdy
zastanawia się, jak to będzie z tą miłością i uwagą, ano zamiast się dzielić na
dwa to jakoś tak mnoży się i wystarcza jej dla każdego
U nas wiele się wydarzyło przez ostatnie lata, mąż w krótkim czasie stracił
oboje rodziców i to przeżycie otworzyło nam oczy na inny aspekt posiadania
rodzeństwa - rodzeństwo zwiększa nasze poczucie bezpieczeństwa w obliczu straty
bliskich osób (moja mama też nie żyje), pozwala rodzinie trwać, spędzać wspólnie
święta, pomagać sobie w codziennych kłopotach. Oczywiście wczesne dzieciństwo
moich córek wspominam dość koszmarnie ale teraz wzruszam się kiedy wieczorem nie
mogą zasnąć zanim sobie nie opowiedzą wszystkiego co działo się w przedszkolu. A
i jeszcze chcielibyśmy jednego malucha bo kogoś w naszej rodzinie brakuje.

[evva0]

dziękuję wszystkim za słowa otuchy....dla mnie to tak wiele

[wiki11110]

Ja mieszkam na wsi od urodzenia. Ponieważ jestem na urlopie wychowawczym mąż
pracuje od świtu do nocy. Z kolei co drugi weekend jest na uczelni. Niby
Mieszkam na przeciwko teściów a do rodziców mam 4km drogi to też często czuję
się samotna. Zawsze byłam aktywna, pracowałam z ludźmi (interesantami) i często
jest mi brak innych rozmów niż te co córka zjadła albo ile spała. Mąż ciągle
zmęczony często nie pamięta co do niego mówię. Nie potrafię ogarnąć domu ta jak
zawsze miałam ogarnięty a córeczka ma już 8m-cy. Zawsze gdzieś jest nie tak.
Inaczej sobie to wyobrażałam, a jak spóźniła mi się miesiączka myślałam, że
zwariuję jeśli to ciąża (na szczęście jeszcze nie). Choć mamy w planach kolejne
dziecko za jakiś rok to ja nie do końca jestem przekonana. Zawsze uporządkowana,
zaplanowany każdy krok a teraz istny hardkor. Moja mama i teściowa czasem patrzą
na mnie z politowaniem, ze u mnie ciągle bałagan, ciągle nieład a przecież nie
jestem taka. Ale w końcu mi się na żale zebrało a to nie o mnie.
Myślę, że pomysł z sąsiadką jest całkiem niezły. Może okazać się, że gdzieś
bliziutko jest dziewczyna która przeżywa podobne rozterki jak Ty. Poza ty
podobno przy drugim dziecku jest 'łatwiej'. Tak twierdzi moja mama a wychowała
piątkę dzieci. I tym optymistycznym akcentem pragnę zakończyć mój wywód.

[Gość: aniunia26]

Miałam podobne odczucia. Też mam 21 miesięczną córeczkę i niedawno
dowiedziałam się, że jestem w ciąży. Na początku totalna niepewność
i strach jak sobie poradzę, zwłaszcza że na razie nie planowaliśmy
drugiego dziecka. Może to głupio i dziwnie zabrzmi, szczególnie
kiedy słyszy się o tylu problemach z zajściem w ciażę (wiem co
mówię, bo sama to przeżywałam jak nie mogłam zajść w pierwszą
ciążę). Ale teraz cieszę się, że znowu zostanę Mamą, choć nasza
córeczka jest dzieckiem bardzo wymagającym, nie ma leżenia w
łóżeczku i samodzielnego bawienia się. Ale dam radę, bo warto, a
dzieciaki będą rzeczywiście miały w sobie dużą psychiczna podporę