Gnębi

[nocte0]

Mam 22 lata, męża i dzień w dzień gnębiące mnie pragnienie dziecka. Gdy byłam
młodsza, myślałam o tym dość sporo. A teraz to już mi to dokucza do granic
możliwości. Mamy dom i gospodarkę. Mąż ma pracę, ja też mam pracę. Zarobków to
z niej nie ma, ale ubezpieczenie jest. dom wymaga remontu. Uzbieraliśmy na to
pieniądze. Jednak oboje nie mamy studiów,samochodu bo nas na to nie stać. Cały
czas słyszę, że jak dziecko to samochód,a studia to lepsza praca. Im częściej
wpajam sobie to do wiadomości tym bardziej martwię się,że już nigdy nie
urodzę. Wszystko na nie. Rodzina z mojej strony też wiecznie tylko patrzy jak
wyglądam. Jak przytyję w ciąży, to mnie chyba zjedzą. Oboje z mężem cierpimy.
Nie marzymy o willi z basenem,pragniemy tylko móc jeszcze poświęcić się dla
kogoś. Uzgodniliśmy że zajdę w ciążę, boje się czy dobrze robimy

[magda010]

Dobrze robicie. Jedno czy dwojka dzieci to nie jest taki koszmar
finansowy, na pewno sobie poradzicie. Jak ktos chce to da rade,
skromnie bo skromnie, ale jednak. Dziecko z reszta nie przekresli
planow na lepsza prace czy zrobienie studiow. Taka dzisiaj jest moda
na odkladanie macierzynstwa, a pozniej ludzie maja problemy, bo jest
za pozno.. albo juz sie tak nie chce, czlowiek sie przywyczaja do
swojego zycia i mysl o dziecku troche go przeraza. A Ty jak jestes
mloda, masz energie i chcesz dziecka, to nie ma przeszkod. A rodzina
tylko sie ucieszy na bobasa.

[nocte0]

Dziękuje to dla mnie bardzo ważne Muszę to wszystko dokładnie przemyśleć,
wolę być pewna że nie "jakoś" damy sobie radę ale damy radę

[lilith76]

Jeśli we trójkę dacie radę finansowo i życiowo, to reszcie nic do tego.

[yoga24]

Taka prawda, że studia ułatwiają życie. Może nie gwarantują tego w 100%, choć
patrząc się na mój przykład bez tytułu mgr nie wykonywała bym tego zawodu co
wykonuję i nie miała bym takich zarobków jak w obecnej chwili. Życie w obecnych
czasach jest bardzo ciężkie, mamy coraz większe wymagania co do jakości życia,
tylko, że aby "coś" w życiu mieć (mam na myśli dobra materialne), należy "coś"
od siebie dać. Chociażby poświęcony czas na naukę. Mam 26 lat, zaczynałam pracę
od razu po maturze, studiowałam zaocznie, cały tydzień w pracy w weeckend na
uczelni, sesja, kolokwia, referaty... Sama patrząc się na to nie wiem jak ja to
wszystko godziłam. Natomiast kilka moich koleżanek, pieniądze, które zarabiały
wydawały na ciuchy, imprezy, wyjazdy, ja natomiast inwestowałam w studia. Owszem
pozwalałam sobie na zmianę garderoby, skromne wyjazdy i wyjścia na piwo, lecz
nigdy nie potrafiłam pojechać do stolicy i wydać 80% swojej wypłaty na ciuchy
jak one. Jak to się skończyło...? Tak, że ja mam własne M3, ukończone studia
dzięki, którym zarabiam o niebo lepiej, samochód służbowy, stać mnie na super
ciuchy i urlop za granicą, spodziewam się dziecka i nie martwię się, że nie będę
miała pieniędzy na utrzymanie malucha.
Przeżyłam wiele..., koleżanki ubrane w oryginalnych sklepach ja w zwykłych
ciuchach, ale mam obecnie to co zawsze chciałam mieć, czyli:
Cudowne męża, własne M3 (wiem, że nie jest to własny dom, ale ja z mężem na nie
ciężko zapracowaliśmy), i po 3 latach małżeństwa czekamy na upragnioną dzidzię.
Co nam więcej do szczęścia potrzeba? Tylko zdrowia!
Dla tego pamiętaj, że masz dopiero 22 lata, możesz spokojnie studiować a w
przyszłości na pewno to zaprocentuje. Przy dziecku nauka jest również możliwa,
lecz jest o wiele ciężej. Przemyśl to raz jeszcze.
Nie chcę abyś pomyślała, że odciągam Cię od myśli abyś nie miała dzieci,
absolutnie. Jak dla mnie Twoje życie jest dla mnie całkowicie obce, więc rób to
na co masz w nim ochotę.

Pozdrawiam M&D

[nocte0]

Dziękuję za tak szczerą wypowiedź. Nie uważam że mnie od tego odciągasz.
Chciałam znać za i przeciw. U mnie wygląda to trochę inaczej. Nie myślę o
studiach jako lepszej pracy. Bo w miejscowości gdzie mieszkam, praca po studiach
jest równoznaczna wynagrodzeniu albo nie wiele większa od sprzedawczyni w
sklepie. A wyjeżdżać nie mam zamiaru, bo już to przerabiałam. Na studia chcę iść
z zainteresowań, wiem, że mogłabym realizować je przez internet. Do technikum
poszłam "bezinteresownie" przemęczyłam się bo robiłam sobie nadzieję, ze warto i
guzik z tego mam. Teraz kształcę się w moim hobby mam nadzieję, że będzie z tego
jakiś efekt A mój mąż jest dla mnie wielką podporą

[pelagia_pela]

Masz mase czasu na dziecko - wez sie za nauke moze najpierw i
sprobuj cos osiagnac?

[nocte0]

Co fakt. To fakt. Tylko część marzeń już osiągnęłam a gdy słyszę "weź się" to mi
się mi się moi rodzice przypominają łącznie z narzucaniem co do wyboru męża jak
i fryzury. Uczyć się chcę ale nie tego co mi "państwo każe" by zarobić na chleb.

[szampanna]

Chcieć to móc! Ja zaczynałam studia z niemowlakiem, skończyłam już z
dwojgiem, auto kupiliśmy dopiero po urodzeniu drugiego, zmieniliśmy
w międzyczasie raz mieszkanie i kilka razy pracę...
Wszystko daliśmy radę zrobić, przeżyć, jesteśmy zadowoleni. Kiedyś i
ja miałam plany typu: dzieci po studiach, stabilność finansowa,
zawodowa itp. Okazuje się, że można wszystko osiągnąć równolegle
Śmiało realizujcie plany, powodzenia!

[red-truskawa]

Mnie gnębiło kilka razy w życiu ale dopiero teraz się zdecydowalam (jestem po
30, wyzsze wyksztalcenie, dom, praca, 2 samochody itp). Ale to była moja/nasza
decyzja. Wcześniej chcialam ale nie bylam pewna czy finansowo dam rade, czy to
TEN facet, itd. Kiedyś ktoś mi powiedzial, ze na dziecko nigdy nie ma właściwego
momentu, bo zawsze jest coś...Ale to decyzja na cale Twoje/Wasze życie i musi
byc przemyślana, nie można myśleć- jakoś to będzie. Wszystko zależy od
priorytetów a to indywidualna sprawa. Moim zdanem (przy świadomej decyzji)
właściwy moment jest wtedy KIEDY TWOJA CHĘC PRZEWYŻSZA UCZUCIE STRACHU.

[nocte0]

W tym co piszesz jest dużo prawdy. Jednak trudno mi o tym mówić ale mimo tych
wszystkich trudności. Gdy wyobrażam sobie, że patrzy na mnie mały człowiek,
który będzie posiadał cząstkę mojego męża ( a kocham go ponad wszystko) i choć
raz spojrzy na mnie swoimi ciekawymi świata oczami i się uśmiechnie to inne
potrzeby materialne nie mają dla mnie znaczenia.

[nocte0]

Też tak uważam, tylko jakiś ten strach jest Generalnie ja nie wychowywałam
się w luksusach jak coś chciałam to trzeba było zarobić. A mąż to w ogóle miał
już ciężko. I żyjemy całkiem zdrowi Wydaję mi się, ze ta potrzeba dziecka
jest tą jakby potrzebą duchową. I często wpada w konflikt z materialnymi.

[nocte0]

To do Szampanny pomyłka przepraszam. Chodziło mi pogodzenie studiów i dziecka