Podejście wychowawczyń do bicia w przedszkolu

[kotek15]

Syn 4 latek kilka razy został w przedszkolu "pobity" przez kolegę, w
domu z mężem powiedzieliśmy mu żeby nigdy nie zaczynała ale jak ktoś
go będzie bił to ma oddawać. Panie wychowawczynie są innego zdania
czyli nie wyznają zasady "oko za oko" bo to rodzi jeszcze większą
agresję,wtedy ten bity ma przyjsc do pani i o tym powiedzieć. pewnie
mają racją ale ...
czy moje dzicko jak jest bite ma stac i nie oddawać tylko pokornie
przyjmować ciosy i isć na skargę? osobiście uwazam że nie , powinien
się bronić i sama nie wiem jak wytłumaczyć to dziecku, czy trzymać
sie tego co mówi pani mimo że tak nie uważam , czy uczyć dziecko
żeby się broniło?
jak jest u Was? czy uczycie dzieci żeby w takich przypadkach
oddawały?

[mama_anuszy]

Moja wraca z przedszkola czasem podrapana czy ugryziona. Nie mówię
jej żeby oddawała, (bo będzie bijatyka w przedszkolu), pytam
małą,czy Pani upomniała dziecko które to zrobiło i mówię że by Mała
zawsze mówiła i takich rzeczach Pani.

[coronella]

chyba najgorsze, co możesz zrobic, to uczyc dziecko zasady "oko za oko".
Może umów sie z panią na jakąś rozmowę i ustalcie wspólnie spoósb postępowania. Jeden, a nie Wy co innego, panie co innego. Może da sie dojśc do jakiegos kompromisu, jeśli nie jestes przekonana do metody pań opiekunek.

[jopi2]

Mówienie zawsze Pani też nie jest dobrym wyjściem, maluch będzie biegł do Pani z
każdą "bździną" a skarżenie jest tępione w przedszkolu

[jopi2]

Ostatnio miałam podobny problem, posłuchałabym Super Niani co w takiej sytuacji..
Nie bardzo wiedzieliśmy jak się zachować i jak wytłumaczyć Córce, zgadzam się z
Tobą, żeby nie stała jak sierota, tylko oddała, ale z drugiej strony
chcielibyśmy wpajać w Nią inne wartości..
I wiesz co wymyśliłam, że jeśli jakieś dziecko Ją uderzy czy popchnie, to niech
powie:" nie popychaj mnie, bo ja też Cie popchnę", nie wiem czy to dobry pomysł,
zobaczymy jak to wyjdzie w praktyce

[luna333]

- mój wprawdzie potrafi oddać ale uczę go że gdy ktoś chce mu coś
zabrać albo go uderzyć to ma na niego krzyknąć - nie rób tak, nie
zabieraj, nie bij mnie - wtedy jest też szansa że pani w przedszkolu
zwróci na tą sytuację uwagę.

[johana19]

Metoda "oko za oko" nie jest dobrym pomysłem, bo rzeczywiście,
agresja budzi agresję. Chodzenie na skargę to też nie jest metoda.
Ja uczę moje dziecko, żeby głośno i wyraźnie reagowała na to, że
ktoś ją bije. Czyli mówiła np. "Nie bij mnie! Ja tego nie robię! Nie
wolno bić innych!" (uważam, że mówienie "nie bij mnie bo ja też cię
zbiję" też nie jest dobre, bo jest to swego rodzaju zastraszanie).
Wówczas, gdy ktoś ją uderzy, ona nie chodzi bezpośrednio do pani na
skargę ale sprawia, że mimowolnie pani słyszy, że dzieje się coś
niedobrego i może zainterweniować. Myślę, że to jest dobre
rozwiązanie.

[hanna26]

Rzeczywiście, agresja rodzi agresję i takie oddawanie za każdy razem wcale nie jest bezpieczne dla Twojego synka. Przecież zawsze istnieje możliwość, że trafi on w końcu na kogoś dużo silniejszego od siebie (albo dużo cwańszego) i za jakiś czas, np. już w szkole może ponieść naprawdę poważne obrażenia.
Nasze przedszkolne wychowawczynie uczą, żeby za każdym razem, w reakcji na agresję właśnie krzyknąć, wrzasnąć bardzo głośno itd. U nas to działa.

[krolowanocy]

uważam że nie ma powodu, żeby uczenie dziecka że nie wolno nikogo bić,
nie może iść w parze z uczeniem go jak się bronić.
dla mnie to najrozsądniejsze.
nie żadne "oko za oko", ale zwyczajne obronienie się, jak Młody
skończy 5 lat chcę go zapisać na aikido.

[kotek15]

dzięki za odpowiedzi, porozmawiamy dziś o krzyczeniu, zwróceniu
uwagi np " nie bij mnie " itp

[fogito]

Ja mojego też niedługo zapiszę na aikido A co do małych agresorów
to ja uczę syna, żeby krzyknął na delikwenta i jeśli nie poskutkuje
to odepchnął. Ostatnio nawet okazało się, że nadepnął na stopę
dziewczynki, która go "atakowała', bo mu się odepchnięcie z
nadepnięciem pomyliło I jeszcze powiedział Pani - jak ta mała
rykneła płaczem - że to mamusia mu tak kazała zrobić, jak ktos go
będzie bił W każdym razie dziewczynce należało się, bo
nieustannie bije inne dzieci. A Mały 'kary' nie dostał, no bo
skoro 'mamusia tak kazała'

[schiraz]

I ja planuję mojego Synka zapisać na jakieś sztuki walki (aikido, judo).
Niestety nie umie się obronić, a że jest bardzo spokojny, grzeczny i usłuchany
(tylko w przedszkolu, w domu sobie odbija) stał się w grupie "chłopcem do
bicia". Mój Syn nigdy nie odda, niestety, nawet nie naskarży Pani, z dużym
trudem wyciągam z niego co się stało na podstawie śladów ugryzień, zadrapań i
siniaków, ostatnio miał siniak wielkości pięści na brzuchu, z jaką siłą trzeba
uderzyć, żeby taki się zrobił? Okazało się, że kolega walnął go pięścią w brzuch
bo chciał zobaczyć, czy ukucnie z bólu. Pani nauczycielka Małego stara się
interweniować, chłopiec który bije mi Syna bez oporów przyznaje się, że to on,
ale dopóki mój Mały nie nauczy się bronić albo głośno mówić o tym, że jest
właśnie bity i sobie tego nie życzy nic się nie zmieni. Mam nadzieję, że nauka
sztuki walki obudzi w nim większą pewność siebie i da mu poczucie
bezpieczeństwa. Tym bardziej, że za rok jako sześciolatek będzie już w zerówce w
szkole, a w naszej miejscowości ta zerówka mieści się po prostu wśród innych
klas na wspólnym korytarzu, boję się, że tam będzie jeszcze bardziej bezbronny i
narażony na ataki na swoją osobę.

[kocianna]

Aikido czy judo to są sztuki walki, ale jeśli trenuje się je w wieku 15 lat. Do
tego czasu to są "zajęcia usprawniające z elementami (akrobatyki, tańca, judo,
karate itd)". Dziecko będzie na pewno sprawniejsze, ale nie wiem, czy pewniejsze
siebie...

[fogito]

mój syn juz drugi rok ma w szkole juitsu (czy jakos tak) i z tego co
widzę to nauczyl sie juz troche 'przewracania' i ćwiczy czasami na
tacie. Wszystko zalezy od trenera, a ten obecny podchodzi powaznie
do małych adeptow sztuki walki

[kocianna]

Mnie tata uczył judo, żebym się NIE BIŁA. Tzn kiedy byliśmy na tyle duzi, że
mogliśmy sobie zrobić poważną krzywdę w bójce z rodzeństwem, ojciec zabrał nas
na matę (jest trenerem) i wpajał zasady. Czyli "ustąp, aby zwyciężyć" i różne
zasady fair play. I jak się bić, żeby nie zrobić sobie krzywdy, np. rzucać,
pamiętając o asekuracji przeciwnika.


Moje dziecko, jeśli jest zaczepione, wrzeszczy "nie wolno nikogo bić! nie rób
tak więcej!". Z jednej strony, nie donosi, z drugiej, wychowawczyni od razu wie,
co się dzieje.

[sanna.i]

Mojego syna, który jeszcze nie chodzi do przedszkola,ale ma stały kontakt z
dziećmi na zajęciach i placach zabaw, nauczyłam,że jak inne dziecko chce go
uderzyć,popchnać,uszczypnąć ma prawo:odepchnąć tamto dziecko, powiedzieć: "nie
zaczepiaj mnie" albo "odejdź",odsunąć się.Nie mówię, że ma oddawać, ale reagować
stanowczo. Mimo,że taki mały, to wciela to w życie z powodzeniem Mały
"agresor" odpuszcza kiedy widzi,że syn się nie boi.

[aurita]

heh, moje dziecko zadnych sladow nie przynosi ale pani wychowawczyni skarzyla mi
sie ze mala "nie umie sie rozpychac lokciami"...
tzn ze mam ja chamstwa uczyc? sama sie nauczy ...w przedszkolu....

[mmala6]

we wrześniu mój syn też sie skarżył, że jakiś chłopiec go bije. Miał
nawet sinika na czole. Powiedziałam mu, żeby 1. powiedział pani 2.
odepchnął (nie popchnął) delikwenta od siebie i powiedział głośno
'nie wolno mnie bić!. Przećwiczyliśmy scenkę kilka razy w domu, syn
wyraźnie poczuł się lepiej i pewnie bo miał w ręku 'broń' i wiedział
jak zareagować (a wie, że bić nie wolno). Potem nic już nie mówił i
bijącym koledze, więc albo go nie bił albo Mateusz sobie radził.

[beatazet]

Też popieram raczej tezę głośnego wyrażania "Nie bij mnie", "Nie wolno nikogo
bić". W ten sposób bronię też swoje dziecko przed nieszczęśliwym zbiegiem
okoliczności.
Jako nauczycielka w szkole mam obraz aż nadto dużo przypadków kiedy oddanie
przez dziecko uderzenia kończyło się fatalnie fizycznie dla agresora, ale wtedy
okazywał się on poszkodowanym. Po prostu czasem dziecko źle trafi, czasem za
mocno uderzy i wypadek gotowy.
Dochodzi fakt, że czasem naprawdę trudno dociec kto zaczął i o co poszło.

Superniania

[ariana1]

Superniania wyznaje zasadę, że agresja może być próbą zwrócenia na
siebie uwagi. I podaje przykład swojego syna, który został uderzony
prze kolegę, gdy poszedł do szkoły. Syn zapytał kolegi: "Słuchaj, a
może ty chcesz się ze mną zaprzyjaźnić?" I zaprzyjaźnili się podobno
na długie lata. Dzieci (zwłaszcza małe) nie nauczą się same
rozwiązywać swoich problemów. To dorośli muszą im w tym pomóc: pani
w przedszkolu, mama w domu.
Skarżenie a pójście po pomoc to dwie całkiem różne sprawy. Bite
dziecko idzie do pani, żeby je obroniła a nie po to, zeby donieść na
kolegę. Naprawdę nie widzisz różnicy pomiędzy skarżeniem a szukaniem
pomocy? Pokopany przez kolegę nie ma pojęcia jak ma sobie poradzić w
takiej sytuacji, bo niby skąd ma wiedzieć? Ty musisz go tego
nauczyć. A ucząc go agresji, dajesz przyzwolenie na bicie innych.
Może kiedyś ciebie uderzyć, jak uzna, że mu wolno.