szpitale pediatryczne

[goska271]

drogie mamuśki, pisze ten post żeby się dowiedziec od mam, któych dzieci
lezały w szpitalach jak to jest naprawde i czy faktycznie to koszmar. Żeby
przybliżyć temat opoweim zdarzenie sprzed 7 dni dokładnie. Dziecko 11
miesieczne nagle zaczyna mieć drgawki i się dusić, sinieć i dzieją się
dziwne rzeczy, matka dzwonipo pogotowie, które nie przyjeżdza, dziecko nadal
ma drgawki, matka dostaje ataku histerii, po pogotowie drugi raz dzwoni jej
siostra i po zrobieniu awantury pogotowie przyjeżdza po 15 minutach, po czym
zabiera dziecko z podejrzeniem zapalenia opon mózgowych na sygnale do
szpitala. W szpitalu dziecko wychodzi z drgawek, dostaje lekarstwa, zaczynja
się badania, po 12 godzinach znowu dostaje drgawek. W tej chwili jest w
szpitalu, niby wszytsko ok, ale rodzice nadal nie są poinformowani co to
jest i co to było, jakie dostaje lekarstwa, dlaczego, jakie i po co zostały
wykonane badania, lekarze odsyłąją do pani ordynator, pani ordynator nie
odpowiada na pytania. wczoraj np pilegniarka pomyliła lekarstwa i gdyby nie
obecność matki, która to zauważyła, dostałaby nie swoje. Ogólnie po
rozmowach z panią pediatra, któa jest prowadzi to maleństwa w ośrodku
zadecydowali wspólnieżeby wypisac dziecko an własne żądanie, bo pobyt w
szpitalu jest koszmarem i tak naprawde nie wiadomo co robią lekarze, po co
dlaczego. Wyobrażacie sobie sytuacje, że rodzice nie wiedza co dzieje się z
ich własnym dzieckiem ,a lekarze nie chcą nic powiedzieć. Mam takie
wrażenie, ze lepsza opieke otrzymują zwierzeta od weterynarzy niż nasze
dzieci od lekarzy pediatrów na odddziałach pediatrzycznych. Babcia tego
dziecka dostałą podobno szoku jak zobaczyła w jakich warunkach i jak odbywa
się leczenie jej wnuczki. Zastanwiam się skoro udało się niby zrobic całą
akcje rodzenia po ludzku, dotarło to nawet do małych szpitali, to może ktoś
zainteresowałby sie jak wygladają oddziały pediatryczne w naszym kraju.
Podobno w ciągu tych kilku dni zmarło na tym oddziale dwoje dzieci, a
lekarzy jakoś to wogóle nie obeszło. Strasznie mnie to zdenrwowało, bo same
pomyślcie, jak lekarz uszkodzi wasze dziecko i mu w napadzie złości obijecie
gebe to pójdziecie albo siedziec, albo dostaniecie wyrok za pobicie, a on
zniszczy zdrowie, a nie raz i życie dziecka i nic mu za to się nie stanie.
Będzie pracował nadal, nadal szkodził i zabijał.

[jeni27]

DORGA GOSIU TO CO SIE DZIEJE W POLSKICH SZPITALACH TO PRAWDZIWA TRAGEDIA.
W SZPITALU ZGORZELECKIM SZ STRASZNE WARUNKI PRAKTYCZNIE NIE NADAJACE SIE DO
LECZENIA CHORYCH DZIECI NIE WSPOMINAJAC O OKROPNYM PERSONELU.SALE SZPITALNE
SA SZARE I PONURE ,BRUDNE A PO SALACH LAZA WREDNE I MALO SYMPATYCZNE
PIELEGNIARKI.W 1997R ZMARLO 4 DZIECI KTORE ZOSTALY ZATRZYMANE W SZPITALU Z
PODEJZENIEM GRYPY.MYSLISZ ZE KTOS SIE TYM ZAJA SPRAWA UCICHLA W CIAGU 6 DNI .A
ILE JESZCZE DZIECI UMARLO TAM? KTO TO WIE?NAWET RODZICE NIE WIEDZA NA CO TAK
NAPRAWDE UMARLY ICH DZIECI.NO NIE STETY ALE MY NA TO NIC NIE PORADZIMY W
NASZYM KRAJU NIE MA DOBRYCH LEKARZY A JAK SA TO ZA POTEZNE PIENIADZE.TU NIE
KARA SIE ZA SMIERC I ZA POMYLKI BRONA SIE TYM ZE SZ LUDZMI I MAJA PRAWO SIE
POMYLIC A MY NIE MOZEMY IM NIC ZROBIC BO NIE MA TAKIEGO PRAWA KTORE BY IM
ZASZKODZILO CZY ZNACIE PRZYPDEK ABY KTOS WYGRAL Z LEKARZEM ?JA NIE.
WIEC NIC INNEGO NAM NIE POZOSTAJE JAK TYLKO ZACISNAC ZEBY I ZAAKCEPTOWAC
POCZESCI TO CO SIE DZIEJE W POLSCE BO NA NASZ KRZYK NIKT NIE REAGUJE.

SORY ZA BLEDY ALE SIE SPIESZE I NIE CHCE MI SIE ROBIC KOREKTY))

[bea.bea]

nie wiem cy to jakieś pocieszenie dla ciebie , ale przeszłam przez
szpital ...a było to tak:
z sześciodniowym niemowlakiem trafiłam na pogotowie z biegynką , tam dowiedzia
łam sie że moje dziecko ma: zapalenie pępka, zapalenie płuc, galopującą
żółtaczke i ...coś co zwaliło mnie na kolana..dziwne drgawki i przykurcze ,co
może świadczyć o krwiaku na mózgu...no cóz szpital
po torze przeszkód...czyli jedno piętro prześwietlenie, następne laryngolog,
następne badania krwi...itd znałam geografie szpitala, trafiłam na oddział
dzieciecy...a tu
1. spałam na podłodze, zanim mąż zorganizował leżak
2.nie było się gdzie umyć , na moją uwagę że mam szwy usłyszałam ...kto
zapłaci za wode
3. poinformowano mnie że aby zrobić sobie herbate musze miec własne zapalki
4 dziecko z podejżeniem krwiaka na mózgu będzie miało usg za 10 dni ( na
wałasną ręke zrobiłam je od razu tego samego dnia w tym samym szpitalu, za
bagatela 30 zł)
5. musiałam kupować sama lekarstwa , bo powiedziano mi ...szpitala nie stać
6. co do opieki pielęgniarek , z całym szacynkiem dla innych , pacjętko
matko , radz sobie sama
7. do inego szpitala sama zawoziłam próbki do badania...
8. Boże ...nie chce tego pamiętac i nikomu nie życze
9. Ponieważ warunki urągały ludzkiej godności chciałam znaleźć prywatny
szpital pediatryczny niestety u nas takego nie ma...
Moje dziecko jest zdrowe , żadnych krwiaków nie było, dziękuje Panu doktorowi
z pogotowia za trafna diagnoze...i nigdy więcej nie chciałabym tam trafić i
wam tego nie życze...pozdrawiam

[gandzia4]

Przeszłam przez podobny koszmar na początku czerwca 2003. Synek złapał
Rotawirusa - biegunka i silne wymioty. Zaczęło sie w nocy z piątku na sobotę,
jak go tylko złapało pobiegliśmy z 1,5 rocznym dzieckiem w środku nocy na
pogotowie. Wstępna diagnoza zatrucie i zalecenie wizyty rano w przychodni jeśli
objawy nie ustąpią. Sobota wizyta w przychodni - diagnoza Rotawirus. Przypisano
dziecku Smectę, Nifuroksazyd, Gastrolit i Zinacef domięśniowo dwa razy dziennie.
Niedziela wizyta w przychodni - lekarz kontroluje stan synka czy się nie
odwodnił i kontynuujemy leczenie. Poniedziałek wizyta w przychodni przed
południem - nasza lekarka stwierdza lekkie odwodnienie i profilaktycznie
wypisuje skierowanie do szpitala klinicznego, nadal podajemy bez zmian leki.
Nadal utrzymuje się biegunka i wymioty, dziecko nic nie je tylko pije. Po
południu postanawiamy jechać jednak do szpitala. Izba przyjęć szpital dziecięcy
na Chodźki w Lublinie - lekarka nawet nie dotyka dziecka i odsyła nas do
szpitala na Biernackiego na oddział zakaźny. Kolejna izba przyjęć - miła lekarka
bada dziecko i przyjmuje nas na oddział, dostaję do zapoznania się Kartę praw
pacjenta. Proszę o możliwość pozostania z synkiem na noc, pani doktor nie robi
problemów przeprasza tylko, że jedyne co może mi zaproponować to krzesło przy
łóżku dziecka (trwa remont i brak sal). Synek po przyjęciu ma nadal kontynuowane
leczenie tymi lekami, które brał w domu, doszły tylko kroplówki by go nawodnić.
Od chwili wyjazdu z domu ustały wymioty, niestety biegunka nadal się utrzymuje.
Wtorek rano na obchodzie pani ordynator i jeszcze jedna konowałka nie
rozmawiając wcale ze mną odstawiają dziecku wszystkie leki, synek ma nadal
biegunkę słabszą, ale ma. W południe nasila się biegunka. Trzy razy proszę o
przyjście lekarza nim raczy sie pojawić. Na moją prośbę o podanie synkowi smecty
dowiaduję się, że to nie ja tu leczę. Jednak po godzinie wielce zdziwiona
pielęgniarka przynosi lek. Dziecko ma podawane kroplówki i po moich prośbach
smecte i nifuroksazyd. Na noc zostaję wyproszona - lekarka która ma dyżur nie
lubi plączących się rodziców. Jestem już na cenzurowanym, więc by nie zaszkodzić
dziecku wychodzę po 22. W szpitalu jestem z powrotem przed 6 rano. Synek biega
po sali, a obok leżą dzieci podłączone do kroplówek (całe szczęście nie wyrwał
zadnemu rurki). O godzinie jedenastej przy synku przejmuje dyżur mąż. Około
godziny 13 synek zaczyna tracić przytomność trzykrotnie wzywana lekarka
twierdzi, że nic się nie dzieje za czwartym razem gdy zaczynają nam puszczać
nerwy "to może sprawdzimy poziom potasu". Okazuje się, że drastycznie spadł i
trzeba uzupełnić. Ja zostaję z dzieckiem mąż idzie do dyrektora w sprawie
zostawania z dzieckiem na noc. Konsultujemy telefonicznie metody leczenia z
innymi lekarzami (wszyscy pytają się o kontynuację leczenia Zinacefem). Zostaję
na noc o godzinie 23 synek znów traci przytomność pod kroplówką, ma silne
wzdęcie i bardzo wysoką gorączkę 40,3. Środa - szukamy prywatnego szpitala lub
możliwości przeniesienia do innego. Znajduję lekarza, który proponuje leczenie w
domu, łącznie z podawaniem kroplówek. Uzgadniamy z nim, że w czwartek wypiszemy
synka na własne żądanie. Jesteśmy już postrzegani jako ci co mają wymagania, a
nie dali łapówy. Zostaję na noc, zdziwiona pielęgniarka próbuje mnie wyprosić
odpowiadam, że uzgodniłam wszystko z dyrektorem. Czwartek rano kilkakrotnie
proszę o rozmowę w sprawie wypisania dziecka. Przed południem przychodzi pani
ordynator z drugą i uświadamiają mi jaka jestem głupia i że moje postępowanie
może zabić dziecko. Okazyje się, że jeszcze nie sprawdzono od chwili przyjęcia
czy to faktycznie Rotawirus, a pani ordynator nagle zaczyna podejrzewać
Salmonnelozę. Odwlekają wypis, po południu synek znowu traci przytomność
przychodzi lekarka i z wrednym uśmieszkiem pyta: " to co wypisuje pani, czy może
podać Zinacef?" Mąż w tym czasie składa skargę u dyrektora. Ja przerażona stanem
dziecka wycofuję się z wypisu. Przychodzi pani doktor, która nas przyjmowała i
nie może ukryć szoku, że doprowadzono dziecko lekko odwodnione do takiego stanu.
Mąż w trakcie wizyty u dyrektora nagle dowiaduje się, że nasz synek od początku
był w bardzo złym stanie, oraz że ZANIEDBUJEMY GO. Dowiadujemy się, że
odstawienie leków dziecku miało na nas wymusić łapówkę.
W czwartek przywrócono wszystkie leki, które brał w domu, a w sobotę byliśmy już
w domu. Lekarz wypisujący upominał nas, ŻE ZINACEF MUSI WZIĄŚC PEŁNĄŁ SERIĘ,
CZYLI DO PONIEDZIAŁKU. Ja to wiem ale pani ordynator chyba nie.......
Nikomu nie życzę takiego koszmaru. A po wszystkim powiedziano nam,że nie warto
szumieć bo ze szpitalem nie wygramy, a mogą nasłac na nas opiekę społeczną i
policję.

[mamamarka]

Brak mi slow nawet mi sie chce plakac nie wyobrazam sobie co przezywaliscie

Agnieszka

[bea.bea]

i z tego wszystkiego tak sie zdenerwowałam , że zapomniałam napisać jeszcze
coś...
wypisali nas w piąrek o 14.00, z zaleceniem zinacef 5* ( podaway w domu)Ale
jak to w życiu bywa w mojej przychodni która jest 200m od mojego domu
dowiedziała się że w soboty i niedziele nikt nie przyjdzie do ojego dziecka i
mam jeździć na pogotowie...po zapaleniu płuc..
No cóz zastrzyk prywatnie kosztuje u nas 15 zł ...ale nie łatwo znaleźć
siostre która zrobi go 16-sto dniowemu maluszkowi.
Udało sie...15*5=75 zł...no i po co ja płace to głupie ubezpieczenie...z
którego sama nigdy nie korzystałam...15 lat* średnio 100 zł to 18000zł i za to
dostałam to co dostałam ...pozdrawiam jeszcze raz

[ikaikaj]

a mi jest troche smutno i jestem rozgoryczona...wiem,ze nie jest kolorowo w
szpitalach,wiem ze sa lekarze ktorzy biora lapowy...wiem,wiem,wiem....ale piszecie,ze w
polsce nie ma dobrych lekarzy...i to mnie bardzo boli...boli wszystkich moich przyjaciol z
ktorymi studiuje na akademii medycznej...jest nas na tej uczelni z roku na rok coraz
mniej...i nie tylko dlatego,ze to malo oplacalny zawod w dzisiejszych czasach,i nie
dlatego,ze tak ciezko o staz....ale tez dlatego,ze ludzie nie beda nas szanowac...nie
wazne jacy bedziemy,zawsze ktos posadzi nas o branie lapowek,zawsze ktos
pochopnie nazwie nas konowalem.nawet nie wiecie jakie to przykre...jako matka
rozumiem wasze nerwy,wasz strach,ale jako przyszly lekarz blagam...uwierzcie w nas i
dajcie nam szanse pokazania sie z jak najlepszej strony.
pozdrawiam
ika mama kaja i franka

[mami7]

ikaikaj,

Komuś trzeba zaufać, tym bardziej jeśli się nie jest lekarzem i nie ma się żandego znajomego w swoim otoczeniu. Tylko taki kredyt zaufania nie jest bezgraniczny.

Przyznam szczerze, że miałam porządnie nieprzyjmne przejście z synkiem w szpitalu: powiedziano mi,że zaniedbałam dziecko, bo jest chore; z łaską pozwolono mi z nim zostać, kiedy jedynym pokarmem który przyjmował było to czym ja go mogłam nakarmić; lekarz zaproponował, żebym poszła się wyspać, a żeby dziecko się nie denerwowało to dadzą mu środki uspakajające; dopiero po awanturze po prawie 12 godzinach przyszedł na moje wyraźne żadanie lekarz i z łaską poinformował mnie o stanie zdrowia malucha, tzn. powiedział "dziecko jest ciężko chore"; przyjęto nas na oddział w celu nawodnienia i zbicia prawie 40 stopniowej gorączki... i zamiast kroplówki nawadniającej podano dziecku od razu antybiotyk, tylko oczywiście nie raczono mnie o tym poinformować; oczywiście w celu zbicia gorączki podawano jedynie paracetamol, jedynie kiedy rano mały miał już 41 stopni to pani doktor podała 9 miesięcznemu maluchowi DOŻYLNIE pyralginę; dziecko jedynie z gorączką wylądowało na sali z grupką 8 dzieci chorych na zapalenie płuc i biegunkę; przez 24 godziny byliśmy w miejscu którego nie nazwałabym szpitalem dziecięcym, a raczej poczekalnią, w opłakanych warunkach przede wszystkim dla dzieci, bo dla dorosłych ich w ogóle nie było - spanie na ziemi i jedna ubikacja (a nie łazienka) bez światła i ciepłej wody na cały szpital (kilku piętrowy). Oczywiście w momencie kiedy zorientowaliśmy się, że tutaj nam nikt nie pomoże, wypisaliśmy się po 24 godzinach na włąsne żadanie. Wcześniej mąż znalazł szpital, gdzie bez najmniejszego problemu zgodzili się przyjąć karmiącą matkę z dzieckiem.
I tutaj skończył się nas koszmar i zaczęłą się odbudowywać wiara w służbę zdrowia. Mogę z całą powagą tych słów powiedzieć, że oddział dla dzieci i niemowląt w szpital Narutowicza w Krakowie dba o swoich małych pacjentów, począwszy od salowej a skończywszy na pani ordynator. Wykonano wszystkie niezbędne badania, opieka lekarska wzorowa. Pielęgniarki fantastyczne! Moje dziecko spędziło tam 2 tygodnie, bo oczywiście na pamiątkę, wizyty w pierwszym szpitalu dostało zapalenia płuc. I muszę przyznać, że synek był zadowoly z pobytu w szpitalu i z całą pewnością nie było to dla niego stresujące, pomijając oczywiście wszystkie nieprzyjemne zabiegi typu wkłuwanie się z wenflonem, które niestety musiał przejść.
Jak się okazało powodem gorączki było poważne zakażenie układu moczowego.

I jeszcze... z kolejną pamiątką po szpitalu, a dokładniej po cystografii walczymy już bardzo długo i bezskutecznie jak na razie. Ale mały jest pod kontrolą wspaniałych specjalistów i mam nadzieję, że w końcu się z tym uporamy.

Pozdrawiam i nie życzę z całego serca lądować z dzieckiem w jakimkolwiek szpitalu

[mamamarka]

W takim razie w Was nasza nadzieja

[anka_ka_rp]

ikaikaj napisała:
> to malo oplacalny zawod w dzisiejszych czasach
czy Ty, ikaikaj, nie przesadzasz z tą małą opłacalnością zawodu lekarza?
Jeszcze rozumiałabym, gdybyś twierdziła, że pensja lekarza zatrudnionego na
etacie jest niewysoka, ale - nie oszukujmy się - ta pensja to zaledwie jedna
ze składowych dochodów większości lekarzy.
Np. w poradni dziecięcej, do której zapisany jest mój synek, na czterech
zatrudnionych tam pediatrów - trzech ma swoje prywatne gabinety, a czwarty -
pracuje w szpitalu.
Jeden z "przychodniowych" pediatrów podczas wizyt w przychodni w całkiem
niezawolaowany sposób sugeruje, że lepiej byłoby korzystać z jego usług w
ramach prowadzonej przezeń prywatnej praktyki, a nie zawracać mu głowę "za
darmo".
Cytuję tekst wygłoszony do mnie przez panią doktor "Ja nie mogę prowadzić
dziecka, jeżeli matka nie zmieni swojego sposobu odżywiania się" - jestem
laktoowowegetarianką, a synka chciałam karmić piersię. Dalszy ciąg wypowiedzi
pani doktor: "Przynajmniej tu, w przychodni reprezentuję tradycyjne podejście
do medycyny, nawet gdyby moje prywatne poglądy w tym względzie były inne".
Tutaj nastąpiło wręczenie wizytówki prywatnego gabinetu ...

Z lekarzami zatrudnionymi w szpitalach jest jeszcze lepiej. Żywy strumień
nieopodatkowanej gotówki do nich płynie. W szpitalu, gdzie był operowany mój
synek (dodam, że to środek uniwersytecki), zwyczajowo nie wyznaczano terminu
operacji, dopóki rodzice nie dali doli. Oczywiście nie mówię tu o przypadkach
nagłych, kiedy karetka przywozi na sygnale dziecko z wypadku. Chodzi mi tu o
operacje planowane. Takie, kiedy dzień, lub dwa wcześniej lub później nie
grają większej roli. Z tym,że w tym szpitalu, jeśli się nie dało kasy, to
można sobie było czekać i czekać niemalże w nieskończoność... Jedna z mam,
której córeczka leżała w sąsiednim łóżeczku, obok mojego synka, skarżyła się
mi, że w szpitalu czekają już kilka dni na wyznaczenie terminu operacji. I
cały czas są zbywani. Jak się okazało - nie dali kasy. A po tym jak dali -
termin operacji ustalono na następny dzień. Jeszcze im ten lekarz, który wziął
kasę, powiedział, że to wcale nie dlatego, że mu dali - po prostu znalazł się
termin. Śmiech!!!

Apelujesz, ikaikaj, o "dawanie szansy lekarzowi".
Cóż, pewnie jestem niesprawiedliwa z założenia traktując każdego lekarza jako -
jak to określasz - "konowała", ale tak jest po prostu bezpieczniej dla mojego
dziecka.
I bardzo żałuję, że nie byłam taka "niesprawiedliwa" od samego początku, kiedy
Michał się urodził: zaufałam lekarzom (nie jednemu, ale aż kilku z nich) i
efektem jest to, że mój synek najprawdopodobniej będzie musiał być operowany
ponownie.

Wiem, że jestem napastliwa. Ale od czasu koszmaru, jaki mój synek i cała nasza
rodzina przeszliśmy w szpitalu, rzeczywiście trudno mi zachować obiektywizm. O
wybranych epizodach z tamtego koszmarnego okresu pisałam juz niedawno, więc
nie będę się powtarzać, chociaż myślę, że właściwie ten wątek,
zatytułowany "Szpitale pediatryczne" byłby może bardziej odpowiedni dla
umieszczenia w nim tamtego postu, więc - niejako w ramach "wytłumaczenia"
mojej napastliwości pod adresem lekarzy i szpitali - odsyłam do stosownego
wątku (forum.gazeta.pl/forum/72,2.html?f=566&w=10008356&a=10034794).

Pozdrawiam

[ikaikaj]

droga aniu...kazdy medal ma 2 strony...sa lekarze ktorzy moga sobie pozwolic na
prywatna praktyke a sa tacy ktorzy nie moga...czy wyobrazasz sobie,ze ktos otwiera
prywatny gabinet onkologiczny i kupuje MR za bagatela kilkaset tysiecy zlotych?
wszystko ma swoje zle i dobre strony...jak juz napisalam wiem,ze nasze szpitale sa
tragiczne,ze jest mnostwo lekarzy bioracych kase do kieszeni,ale to tez skads sie
wzielo.absolutnie nie twierdze,ze to wina np rodzicow hospitalizowanych dzieci itd.to
wina naszego panstwa i jego rzadu...ci ludzie ktorzy biora lapowy,ktorym nie zalezy, to
nie moje pokolenie.sa to ludzie,ktorzy akurat w swojej praktyce trafili na okropne
czasy.nie tlumacze tego co robia,ale staram sie choc troche zrozumiec,ze mozna sie
nabawic frustracji...
ja prosze tylko,zebyscie uwierzyli,ze my,pokolenie przyszlych lekarzy chcemy byc
lepsi!mamy jeszcze idealy,plany itd
i wy-pacjenci mozecie nam pomoc ich tak szybko nie stracic,dajac nam choc malenki
kredycik zaufania...a noz bedzie lepiej?
z calego serca zycze tego tobie,wszystkim mamom no i sobie
pozdrawiam
ika mama kaja i franka

[anka_ka_rp]

ikaikaj,
nie chcę się z Tobą kłócić; sądząc z tonu Twoich postów zdajesz się być miłą
osobą, żarliwą idealistką, która ma nadzieje, że ona i jej podobni zmienią na
lepsze kawałek świata...
Znasz zapewne powiedzenie "Jeśli wejdziesz między wrony, musisz krakać tak jak
one". Obawiam się, że tak właśnie stanie się z Tobą i Twoimi przyjaciółmi z AM.
Traficie do przychodni i szpitali, gdzie standardem jest to, o czym piszą w
tym wątku inne mamy: obojętność na cierpienie pacjenta i łapówkarstwo. I co,
wierzysz w to, że jednemu młodemu lekarzowi uda się zmienić zdemoralizowany
zespół "starych wyjadaczy" w grupkę szlachetnych Judymów? Ja uważam, że albo
wyleci on z hukiem z pracy, albo będzie siedział cicho. A po pewnym czasie to,
co wcześniej wydawało się być poniżające np. przyjęcie "dowodu wdzięczności"
od pacjenta, powoli przestanie szokować.

Piszesz, że
> sa lekarze ktorzy moga sobie pozwolic na
> prywatna praktyke a sa tacy ktorzy nie moga...
> czy wyobrazasz sobie,ze ktos otwiera prywatny gabinet onkologiczny
> i kupuje MR za bagatela kilkaset tysiecy zlotych?

Ja nieprzypadkowo napisałam o poradni pediatrycznej, do której zapisany jest
mój synek: gdzie - napiszę to raz jeszcze - trzech lekarzy na czterech jakoś
mogło sobie pozwolić na otwarcie prywatnej praktyki. A ten onkolog? Po co mu
praktyka? Gdy zatrudni się w szpitalu - też pewnie nie będzie musiał żyć z
gołej pensji.

A z tym kredytem zaufania - to też tak, jak już napisałam: w sytuacji, gdy
będzie chodzić o moje dziecko, żadnych kredytów więcej. Lepiej dmuchać na
zimne, niż drugi raz się sparzyć!
Pozdrowienia

[monika.zdz]

Moje dziecko było w szpitalu w wieku 1 rok i 9 miesięcy.W warszawskiej
klinice.Warunki były w miarę dobre,rodzice mogli wypożyczać na noc jakieś
leżanki i być z dzieckiem. Właściwie cała pielęgnacja dziecka należała do
rodziców i część zabiegów,również jakiaś kontrola (np.płynów). Trochę więc
sobie pracy oszczędzali. Na obchody przychodzili ciągle nowi lekarze,jakieś
tabuny studentów i generalnie to było uciążliwe bo nie wiadomo było kogo spytać
o stan dziecka. Nowi lekarze widzieli tylko stan obecny oraz to co wyczytali w
karcie. Lekarkę prowadzacą widziałam ze dwa razy na tydzień pobytu dziecka w
szpitalu,drugi raz w dniu wypisu. Na szczęście w naszym przypadku nie było
żadnych niewyjaśnionych objawów, wiadomo było co synowi dolega i jak to leczyć.
Wychodząc ze szpitala, jeszcze niezupełnie zdrowy i na antybiotyku dostał od
szpitala w prezencie rotawirusa, ktorego leczyliśmy w domu kompletnie
spanikowani, ponieważ zdarzyło się to po raz pierwszy i nie posiadaliśmy na
temat tej choroby żadnych konkretnych informacji. Szpital się wypiął na moje
dziecko, stwierdzając,że nie można go przyjąc z powrotem bo to choroba zakaźna
(teraz wiem,że dobrze sie stało,chodzi tylko o podejście do
pacjenta),traktowano go jak trędowatego, a przecież dziecko,które rozsiało tą
chorobę na oddziale było, a powinno być skierowane do szpitala zakaźnego.Za
chwilę cały oddział był zamknięty z powodu epidemii rotawirusa.teraz na myśl o
szpitalu teżeje mi krew w żyłach i zastanowiłabym się 10 razy zanim oddałabym
tam dziecko.Głównie z powodu możliwości złapania jakiejś dodatkowej francy.

[goska27a]

tak przeczytałam i sobie pomyśłałm, że może powinien ukazac sie artykuł z
wskazówkami jak zachowywac się gdy dziecko jest w szpitalu.
1. Doszpitala zabierz gotówke, dużo gotówki bo inaczej czeka cie koszmar, bo
za zainteresowanie lekarzy, pielęgniarek musisz zapłacić
2. nie zadawaj za dużo pytań bo to drażni personel
3. Nie licz na to, że zajma się twoim dzieckiem jak nalezy, szpital nie leczy
4. Załatw dobrego psychologa dla siebie i dla dziecka, bo po wyjściu ze
szpitala bedzie potrzebny
5.Poszukaj prywatnego lekarza, który po wyjsciu ze szpitala bedzie leczył
twoje dziecko
6. generalnie jezeli nie musisz to 10 razy się zastanów niz pójdziesz z
dzieckiem do szpitala

[ppjw]

tak z mojego doświadczenia ( choć nie chcę o nim pamiętać - jednak Wasze
doświadczenia obudziły wspomnienia )dopisuję kolejne "przykazania"...
Jeśli zostajesz lub, co gorsza, sama też wymagasz opieki, pod żadnym pozorem
nie proś lekarza w nocy, bo usłyszysz: " znowu ta głupia K...A woła lekarza!! "
od szanownje Pani Pielęgniarki, bo przecież ona na nocnym dyżurze chce się
wyspać!!!!!
Choćby Twoje dziecko płakało przez pół nocy - ani się waż pytać, co się dzieje,
bo przeszkadzasz i jesteś generalnie "uciążliwa"....

A co do młodej kadry : proszę, młoda przyszła kadro, nie wciskaj ciemnoty,
jeśli się nie dostosujesz, to Cię szybko usuną, bo nikt sobie nie pozwoli na
psucie świetnie prosperującego biznesu, a jakoś w altruistyczne pobudki
wszystkich studentów na AM nie wierzę, miałam "przyjemność" przebywania na
oddziale Patologii Ciąży w krakowskiej Klinice Uniwersyteckiej i napatrzyłam
się na "kwiat" inteligencji medycznej - moim zdaniem żenada, wykłady to świetna
zabawa, a chodzenie po salach i oglądanie niekoniecznie "kwitnących" przyszłych
Mamuś - tu dopiero można żartować...
Przepraszam za ton, nie chcę nikogo krzywdzić, nie twierdzę, że wszyscy
aktualni oraz przyszli lekarze są beznadziejni, zdarzają się perełki, znam i
takich, ale niestety te złe przykłady robią i złą opinie dla całej grupy...

[grazynarosa]

Witam....ja w grudniu przed swietami bylam z 17 m-ym synem w szpitalu na
b.ostre zapalenie krtani.Dzieckie zajęto sie bdb.a lekarz calą noc byl przynim
bo bylo nie ciekawie z jego stanem.Ja bylam caly czas tyle ze mialam swoj lezak-
ale nie bylo zadnych przeszkod nawet prosili aby ktos byl caly czas.Maly szybko
doszedl do siebie(bez lapowek!)lekarzemili,pani ordynator wszystko dokladnie
wyjasniala i odpowiadala na kazde pytanie.Pielegniarki bardzo zyczliwe i
lagodne.Tak ze oprocz tego ze nie bylo lazienki(ale zlew na sali i mozna bylo
buzie zmoczyc)to uwazam ze to dobry oddzial.Sale byly dzielone szybami,byly na
dwoje dzieci-ale jak bylo dosc miejsca to kazde spalo osobno.Byla
wanienka,przewijak ,szafka na swoje rzeczy-duza!2 krzesla,i dosc wygodne
lozeczka.Nie bylo szaro,nawet jakies malunki pamietam.
Tak ze jak widzicie-nie wszedzie koszmar.
Pozdrawiam-Grazyna mama Mikolaja.

[anatemka]

wiecie co? ja pracuje w szpitalu pediatrycznym. i nie rozumiem o co wam chodzi?
wiecie jakie macie prawa i obowiązki jako rodzice chorego dziecka? to stosujcie
się do obowiązków i żądajcie praw. zamiast skarżyć się potem na forum, to
brońcie swoich praw w czasie kiedy dziecko jest w szpitalu.

[knabi-ann]

No właśnie, trzeba walczyć, a nie narzekać. To nieprawda, że nic nie można
zrobić. Jeśli ktoś jest wulgarny czy zwyczajnie niegrzeczny to można
wystosować list do dyrektora, interweniować w razie odmowy całodobowego
czuwania przy dziecku itd. Dyrektorzy są wprawdzie różni, ale może to
zadziałać. Jeśli wmawiaja Wam, że dziecko przyjęto w złym stanie, to można
zajrzeć do historii choroby - tam jest opis pierwszych objawów. Jeśli
uważacie, że lekarz popełnił błąd - można to zgłosić do Izby Lekarskiej. Prasy
nie polecam, bo dziennikarze bywają nierzetelni i czasami mocno przesadzają
tracąc przez to na wiarygodności. Pewnie, że gdy jesteśmy przerażeni stanem
dziecka, to trudno o racjonalne myślenie, ale może wtedy pomoże przyjaciel?
Albo rodzina? I pamiętajcie, że lekarz to też człowiek, może mieć gorszy
dzień - czasem późniejsza spokojna rozmowa wiele wyjaśnia.
A zasada ograniczonego zaufania wydaje mi się słuszna, lepiej znamy swoje
dzieci i ich reakcje.
Niektórzy uważają, że pediatra ma dużo wspólnego z weterynarzem - też nie
pogada z pacjentami I czasem nawet doswiadczenie nie uchroni przed złą
diagnozą.
Pozdrawiam ANN

[anka_ka_rp]

Wiesz co, Anatemko? A ja nie rozumiem, czego tu można nie zrozumieć!
Sprawa jest bardzo prosta: czas, kiedy dziecko leży w szpitalu to okres, kiedy
rodzice powinni być przy nim, przytulać, trzymać za rękę... Na to jest wtedy
czas, a nie na toczenie jakichś walk z personelem szpitala.
A apelowanie o podejmowanie walki o prawa rodzica chorego dziecka to
nawoływanie do walki z wiatrakami: samotny rodzic (najczęściej laik w
kwestiach medycznych) kontra system reprezentowany przez władze szpitala.
Klasyczny przykład nierównowagi sił, tym bardziej, że system dysponuje
szerokim spektrum represji i to represji, godzących w rodzica tylko pośrednio -
bezpośrednim "odbiorcą" jest chore dziecko.
To, o czym piszą dziewczyny w tym wątku - to fakt. Ja rozumiem, że solidarność
zawodowa skłania Cię do programowego niedostrzegania tych faktów.
Ale może chociaż nie krytykuj tego, że ktoś porusza ten temat na forum,
którego motto brzmi "tu się możesz wyżalić, poradzić, pośmiać..".
Pozdrawiam

[ppjw]

taaak, moja walka z " szanownymi paniami pielęgniarkami " skończyła się tym, że
moje 5-dniowe wtedy dziecko przez pół nocy płakało w pokoju obok z głodu, a ja
byłam unieruchomiona pod kroplówką, bo "fachowcy" wysłali mnie do domu po
porodzie z zakażeniem poporodowym............a zza drugiej ściany słychać było
chrapanie "personelu medycznego" na nocnym DYŻURZE ( generalnie przecież byli w
pracy, więc chyba mają prawo do spokojnego snu???).
I nie zamierzam walczyć z wiatrakami, bo, jak napisała poprzedniczka, na tym
cierpi jedynie dziecko, to nie ja byłam głodna..............

[gandzia4]

Przepraszam ja też czegoś nie rozumiem. Nie raz byłam w szpitalu jako pacjentka
i wiem jakie sa obowiążki pacjenta zawsze sie do nich stosuję i nikt nigdy nie
musiał ze mną o to walczyć. Dlaczego więc skoro mam prawa jako pacjent to muszę
walczyć o ich przestrzeganie, z personelem medycznym???
Są lekarze których szanuję i mam do nich zaufanie:
- pediatra, która zajmuje się naszym synkiem w naszej przychodni
- nasz lekarz rodzinny
- ortopeda, który operował mi rękę, tylko dzięki niemu mam ją nadal sprawną
- ginekolog który prowadził moje obie ciąże
Są to ludzie dla których normalne jest, że pacjent zadaje pytania na które
nałeży odpowiedzieć, nie domagają się żadnych dodatkowych "gratyfikacji", nie
traktują pacjenta jako zła koniecznego. Dla nich Karta Praw Pacjenta to jest coś
czego przestrzegają na codzień. Niestety gdybym miała stworzyc czarną listę
lekarzy byłaby o wiele dłuższa.

[bea.bea]

Ciesze się ,że są szpitale w których pacjęci zarówno duzi, jak i mali
traktowani są jak ludzie, ale nie moge zgodzić sie z tym , ze trafiłysmy tu by
marudzić, myśle że żadna z nas nie dawała się traktować w szpitalu jak
bezwolne ciele, a w walce z personelem szpitalnym , czasami niestety wybieramy
dobro naszego dziecka.

[melka_x]

Dziewczyny dwie rzeczy. Jedna to to, że lekarze jak ludzie w każdym zawodzie,
są różni. Moja córka leżała dwa miesiące w klinice patologii i intensywnej
terapii noworodka prof. Helwich w IMiDz w W-wie. Kiedy przyjeżdzałam rano, już
po kilku minutach od wejścia do sali pojawiała się lekarka prowadząca i bez
żadnych pytań mówiła wszystko o stanie dziecka. Za pierwszym razem gdy
chciałam wyjść z sali podczas obchodu podeszła do mnie prof. Helwich i
powiedziała "To Pani dziecko, ma Pani prawo być przy obchodzie". Lekarki do
córki mówiły zdrobienieniem imienia, mówiły "myszko" itp., zawsze czułam, że
dla nich moja córka jest ciężko chorą Nataleczką, a nie kolejnym trudnym
przypadkiem. Kiedy małej poprawiało się wszyscy się cieszyli, kiedy pogarszało
bardzo się martwili. Pielęgniarki też były cudowne, ciepłe, życzliwe,
współczujące. Jak widać są takie szpitale, tacy lekarze i takie pielęgniarki
też się zdarzają, choć wiem, że to niestety nie jest standard. Nie mówmy źle
o wszystkich lekarzach.

Druga rzecz: łatwo mówić o walce o swoje prawa, w praktyce to jest jednak
czasem bardzo trudne. Moja córka wcześniej była w szpitalu im. Orłowskiego.
Raz doprowadzona do ostateczności, ze łzami poskarżyłam się lekarce na
pielęgniarkę opiekującą się małą. Lekarka chyba zwróciła jej uwagę, ale od
tamtej pory pielęgniarki zrobiły się wyjatkowo nieprzyjemne (nie żeby
wcześniej były specjalnie miłe). I ja się bałam dalej z nimi walczyć, w końcu
to one zakładały małej wenflony, robiły masę innych rzeczy. Mała była na nie
zdana.

[anatemka]

ale dlaczego wy chcecie walczyć?! ("walka z wiatrakami"), posłuchajcie,
przecież wystarczy że bedziecie na bieżąco zmieniać to co wam się nie podoba.
Nie pozwalają być wam przy badaniu? zapytajcie dlaczego, przecież prawa
pacjenta wam to gwarantują? Nie możecie dowiedzieć sie nic konkretnego od
lekarza prowadzącego? idźcie do ordynatora i grzecznie zapytajcie o inf. bo
wasz lekarz nie potrafi wam odpowiedziec na pytania. Od razu poleci na
dywanik Nie chcecie zeby dziecko badali studenci, powiedzcie że innym razem,
bo teraz jest w złej formie. Nie wszystkie szpitale gwarantują rodzicom miejsca
do spania, u nas matki mogą być całą dobę i jest to mile widziane, ale możemy
zaproponować do spania w nocy jedynie fotel. Nikt się jak do tej pory nie
skarzył. Nie chcecie walczyć jak dziecko jest w szpitalu? napiszcie po wyjściu
list ze skarga do dyrekcji, inne dzieci na tym skorzystają. Ja nie mówię, że
nie ma problemu, opisujecie duże problemy. Ale jeśli nic oprócz żalenia się na
forum nie będziecie robiły to nic się nie zmieni. Poprostu.

[melka_x]

Anatemko co do napisania skargi po wyjściu ze szpitala - ok, jest to wyjście
(pod warunkiem, że jakiegoś powodu nie jesteś na ten szpital skazana, i nie
obawiasz się, że twoje dziecko tu wróci) choć nie rozumiem dlaczego ma to
kłócić się z wypowiedziami na forum. Co do pytań w rodzaju dlaczego nie możemy
być przy badaniu - nie chcę być napastliwa, ale to naprawdę zmienia punkt
widzenia: miałaś kiedyś ciężko chore dziecko w szpitalu? Masz pojęcie co się
czuje, gdy patrzysz jak personel niedelikatnie obchodzi się z Twoim dzieckiem,
jak wykonuje różne czynności przy dziecku z wyraźną złością i nie oszczędzając
Ci nieżyczliwych komentarzy ( o tym, że i tak zestresowane koniecznością
jakiegoś zabiegu dziecko ten pełen agresji ton również przecież słyszy nawet
już nie wspominam)? Masz pojęcie co się czuje jak zaczynasz się zastanawiać
czy to aby nie wskutek Twoich starań w wyegzekwowaniu swoich praw?

[anatemka]

melka, na szczęscie najpoważniejsza choroba mojego dziecka to złamanie ręki i
byłam oczywiście na izbie przyjęć szpitala w którym pracuję, więc było
milutko Ale powiem ci, choc może nie powinnam, że rodzice tzw.upierdliwi, są
strasznie obgadywani za plecami, ale wszyscy sa dla nich mili i bardzo sie
pilnują żeby nie powiedzieć czy zrobić cos nie tak, bo nie wiadomo jak mogą to
wykorzystać. Zresztą jesteśmy szpitalem z akredytacją, więc usmiech mamy
wpisany w obowiązki, poza tym nasza dyrekcja ciągle robi ankiety satysfakcji
rodziców odnośnie pobytu w danych oddziałach. Naprawdę, ja wiem co znaczy stres
podczas pobytu w szpitalu, sama na sobie tego doswiadczyłam: do dziś nie mogę
zrozumieć jak mogłam pozwolić żeby na porodówce bez pytania salowa zrobiła mi
lewatywę!! Mówisz że reagowanie odbija się na waszych dzieciach. Ale jak?
przeciez pielęgniarka nie bedzie go szarpać przy tobie. Możesz jej wtedy
zwrócić uwagę. Słyszysz komentarze? A ty języka nie masz? Można zapytac:
dlaczego pani jest taka niesympatyczna? I wiesz, wykonując różne bolesne
zabiegi, np.zakładanie wenflonu, każda pielęgniarka chce to zrobić szybko i od
razu, nie wazne czy lubi dziecko i rodziców czy nie. Jesli np. mocno
unieruchamia dziecko, to po to żeby nie przekłóc żyły gdy szarpnie ręką.
Niektóre rzeczy trzeba i już. A ja się jeszcze nie spotkałam z tym żeby ktoś
specjalnie męczył dziecko. Zabiegi bolesne są bolesne.

[anka_ka_rp]

Żeby wszystko było takie proste jak piszesz, Anatemko, to nie byłoby tylu
wypowiedzi w tym wątku.
Każda z nas pisze z perspektywy swoich własnych życiowych doświadczeń. W Twoim
bagażu doświadczeń nie ma - jak sama piszesz - sytuacji, kiedy Twoje dziecko
trafia do szpitala, innego niż ten, w którym Ty pracujesz.
Może dlatego tak łatwo przychodzi Ci udzielanie innym rad, które – moim
zdaniem zupełnie nie przystają do rzeczywistości opisanej w postach innych mam.

> Nie pozwalają być wam przy badaniu? zapytajcie dlaczego, przecież prawa
> pacjenta wam to gwarantują?
> Nie możecie dowiedzieć sie nic konkretnego od lekarza prowadzącego?
> idźcie do ordynatora i grzecznie zapytajcie o inf. bo wasz lekarz nie
> potrafi wam odpowiedziec na pytania.

A potrafisz znaleźć, Anatemko, jakąś prostą radę dla rodziców, których dziecko
leży na oddziale po operacji, a zarówno lekarz prowadzący, jak i ordynator
oddziału są dla rodziców „nieuchwytni”?
Tylko nie mów mi, że takich szpitali nie ma, bo są. Mój synek był w takim.
Podczas obchodu rodzice byli wypraszani z oddziału. A jak byli wpuszczani po
obchodzie, to już nie było tam żadnych lekarzy. Prowadzącego można
było „upolować” tylko czatując pod jego gabinetem. W zupełnie innym budynku,
niż leżał synek. Bo ten szpital – to wielki moloch z dziesiątkami budynków,
setkami sal, tysiącami dzieci w tych salach. Więc czekanie na tego lekarza
mogło trwać godzinami, bo – uwierz mi – nikt nie chciał powiedzieć, ani gdzie
ten lekarz aktualnie jest („no dzisiaj to chyba miał być cały dzień na bloku w
budynku F, ale nie jestem pewna”, ani kiedy wróci („no jak jest na bloku to
nie wiadomo kiedy zejdzie, może w ogóle już do gabinetu nie przyjdzie, tylko
do domu od razu pójdzie”. Analogicznie wyglądało „polowanie” na ordynatora.
I nie mów mi, proszę, że można było przecież iść na skargę do dyrektora
szpitala, bo dyrektor takiego szpitala jest dla rodziców równie łatwo dostępny
jak Prezydent RP.

> Nie wszystkie szpitale gwarantują rodzicom miejsca do spania,
> u nas matki mogą być całą dobę i jest to mile widziane,
> ale możemy zaproponować do spania w nocy jedynie fotel.
> Nikt się jak do tej pory nie skarzył

Po nogach bym całowała kogoś, kto by mi wtedy pozwolił zostać z moim synkiem
na noc. Nawet gdybym musiała cały ten czas stać – to bym się chyba zgodziła.
Naturalnie jest jakiś tam przepis, dający rodzicom hospitalizowanego dziecka
prawo do ciągłego bycia z tymże dzieckiem (to jest chyba nawet jakieś tam
Rozporządzenie Ministra Zdrowia, o ile dobrze pamiętam ). Tyle tylko, że –
jak w każdym przepisie prawnym – są i w tym dokumencie „furtki”, z których
można skorzystać, kiedy chce się rodzicom to prawo odebrać.
Jak udowodnisz, że Twoje przebywanie przy łóżku dziecka w nocy nie „zakłóca
funkcjonowania oddziału”? No może po pewnym czasie byś to udowodniła, ale na
razie masz się wynosić o 21, bo jak nie – to jest ochrona obiektu.

> A ja się jeszcze nie spotkałam z tym żeby ktoś specjalnie męczył dziecko.
> Zabiegi bolesne są bolesne.

No właśnie, jakbym słyszała tamtą pielęgniarkę, która cierpienie synka z bólu
po operacji skwitowała stwierdzeniem: „Po operacji dziecko jest – to co ma go
nie boleć?”.
Dalej historia szła tak: ja poprosiłam o podanie środka przeciwbólowego, ona
powiedziała, że synek dostał wszystko, co miał dostać i ból przejdzie za jakis
czas. Po jakimś czasie cierpienie synka przybrało na sile. Ponownie moja
prośba o podanie mu środka przeciwbólowego i ponownie ten sam tekst
pielęgniarki ”Dostał wszystko, co miał dostać”. Na to ja poprosiłam o
przekazanie mi informacji nt. leków i dawek, których podawanie zostało zlecone
mojemu Michałowi przez lekarza. Odpowiedź pielęgniarki: „Nic nie powiem, bo
to, jakie lekarz przepisuje leki dziecku, to jest sprawa tylko i wyłącznie
pomiędzy lekarzem, a personelem pielęgniarskim”. Na moje pytanie, gdzie jest
dyżurny anestezjolog odsyłają mnie gdzieś do odległego budynku. Z telefonu
wewnętrznego na dyżurce pielęgniarek naturalnie skorzystać nie mogę, chociaż
mają kilka linii i aparatów. Synek cierpi coraz bardziej. Biegnę do budynku
anestezjologa - nie ma go. Odsyłają mnie do dyżurnego chirurga – nie można go
znaleźć. Będzie za pół godziny. Nie czekam. Postanawiam przyjść za pół
godziny. Wracam na oddział, gdzie leży synek. Dowiaduję się, że w czasie
kiedy krążyłam po szpitalnym molochu, pielęgniarka jednak podała synkowi
środki przeciwbólowe i uspokajające. Jakoś można było. Tylko dlaczego nie od
razu? Dlaczego musiała się przestraszyć, że rzeczywiście zrobię awanturę u
jakiegoś szpitalnego bossa?
A Ty piszesz, że nie spotkałaś się z tym żeby ktoś specjalnie męczył
dziecko ...

Długie mi wyszło, sorki.

[anka_ka_rp]

Wiem, że już straaszliwie długiego posta napisałam, ale sie jeszcze sama do
siebie dopiszę )) Bo jak czytam raz jeszcze to, co napisałam, to
stwierdzam, że jakaś taka bez puenty ta moja opowieść pozostała.
To teraz sama puenta:
Anatemko, różni bywaja lekarze, różne szpitale pediatryczne.
Przyjmij do wiadomości, że są też i takie placówki, gdzie uśmiech nie jest
wpisany w zakres obowiązków personelu. Są takie, gdzie nie wystarczy spokojnie
upomnieć się o przestrzeganie praw hospitalizowanego dziecka i praw jego
rodzica. Uwierz mnie - i innym mamom - że dużo jest takich szpitali, gdzie o
uzyskanie tych praw trzeba jednak walczyć, a nieraz nawet i walka nie pomaga.
I często człowiekowi już się po prostu wszystkiego odechciewa - i tego
spokojnego upominania się i tej walki.
A jak dziecko wyjdzie ze szpitala, to albo nie ma czasu na dalsze drążenie
sprawy (bo dziecko nadal w nienajlepszej formie - wymaga duuużo ciepła, opieki
i np. rehabilitacji), albo najzwyczajniej w świecie człowiek, chciałby o
wszystkim zapomnieć.

Ja jak czytam Twoje posty to wydaje mi się, że uważasz nas wszystkie za - jak
trafnie ujęła to bea.bea - "bezwolne cielaki", które nawet palcem nie
kiwnęły, żeby coś zmienić, a teraz sie wypłakują na Forum.
Może nawet Twoje intencje sa dobre - sądzisz, że my po prostu nie znamy
naszych praw w szpitalu. Ale tak nie jest, więc produkcja dużej
ilości "prostych rad" pod adresem mam narzekających na szpitalne warunki
raczej nikomu nie pomoże, ani nie poprawi nikomu samopoczucia.
Pozdrawiam

[melka_x]

Anatemko to trochę jak w powiedzeniu "zdrowy chorego nie zrozumie", jak sama
napisałaś byłaś w szpitalu, w którym pracujesz. Wiesz my nie pracujemy w
szpitalach, więc może dlatego mamy inne wspomnienia.


Mówisz że reagowanie odbija się na waszych dzieciach. Ale jak?
> przeciez pielęgniarka nie bedzie go szarpać przy tobie.


Anatemko znasz wszystkie szpitale i wszystkie pielęgniarki? Owszem, może
szarpać przy Tobie.


Możesz jej wtedy
> zwrócić uwagę. Słyszysz komentarze? A ty języka nie masz?

Mam język i zwróciłam uwagę. Nawet nie wiesz co się działo później. Było
jeszcze gorzej i nie chce mi się tego opisywać, ale uwierz później było
gorzej. I druga rzecz wyobraź sobie, że matce trzesącej się o cieżko chore
dziecko może czasem zwyczajnie języka w gębie zabraknąć, tak trudno to
zrozumieć?


I wiesz, wykonując różne bolesne
> zabiegi, np.zakładanie wenflonu, każda pielęgniarka chce to zrobić szybko i
od
> razu, nie wazne czy lubi dziecko i rodziców czy nie. Jesli np. mocno
> unieruchamia dziecko, to po to żeby nie przekłóc żyły gdy szarpnie ręką.
> Niektóre rzeczy trzeba i już. A ja się jeszcze nie spotkałam z tym żeby ktoś
> specjalnie męczył dziecko.

Wenflony można różnie zakładać. Można pokrzykiwać zdenerwowanym tonem,
wykonywać gwałtowne ruchy, co dziecko słyszy i czuje, przez co jest jeszcze
bardziej zdenerwowane i bardziej płacze, a można to robić tak jak robiły to
pielęgniarki w instytucie (jak widzisz nie uogólniam, że wszyscy lekarze, czuy
wszystkie pielęgniarki...) Mówiąc do dziecka uspokojającym, czułym tonem,
przytrzymując mocno, ale bez gwałtownych ruchów, osłaniając oczy niemowlaka
przed ostrym światłem lamp itd.

[ppjw]

anatemka napisała:

Zresztą jesteśmy szpitalem z akredytacją, więc usmiech mamy
> wpisany w obowiązki, poza tym nasza dyrekcja ciągle robi ankiety satysfakcji
> rodziców odnośnie pobytu w danych oddziałach. Mówisz że reagowanie odbija się
na waszych dzieciach. Ale jak?

Anatemko, powyżej pisałam, jak się to odbiło na oim synu: 5-cio dniowy
niemowlak nie dostał przez pół nocy jedzenia dlatego, że jego matka z kroplówką
oraz 40-to stopniową gorączką poprosiła pielęgniarkę w nocy o wizytę lekarza
dyżurnego. O epitetach, które usłyszałam od pielęgniarek pisałam powyżej... i
wiesz co - wtedy, w takim pierońskim stresie zabrakło mi języka i może i
dobrze, bo skończyło by się obiciem "twarzyczki" jaśnie pani pielęgniarki. Rano
przyszła nowa zmiana i moje dziecko natychmiast zostało nakarmione ze
zdziwieniem nowej i przesympatycznej pielęgniarki "to jak to, moja
poprzedniczka nie nakarmiła ??". Ano nie nakarmiła, bo SPAŁA i nie przeszkadzał
jej płacz dziecka.
Zazdroszczę Ci, że pracujesz w szpitalu z akredytacją. Jeśli nawet nieszczerze,
ale się uśmiechacie i jesteście miłe. Znam i taki oddział dziecięcy w Krakowie,
gdzie w tej chwili, gdyby trzeba było, poszłabym z Jackiem w ciemno, bo:
1. mozna być z dzieckiem,
2. personel medyczny przesympatyczny i dla dzieci, i dla opiekunów,
niezależnie, czy lekarz, czy salowa..
3. czysto i spokojnie, bez luksusów, ale naprawdę liczy się atmosfera..
Jak widzisz, nie jestem uprzedzona ani nie mam negatywnego stosunku do
wszystkich szpitali oraz lekarzy, ale opinie o środowisku kształtują negatywne
doświadczenia i jak widzę strajkujące pielęgniarki, to naprawdę zastanawiam
się, czy nie lepiej dla pacjentów byłoby wywalić je na bruk, a dać zatrudnienie
młodym pielęgniarkom, które bezskutecznie poszukują zatrudnienia....
Życzę Ci, abyś nigdy nie miał przykrych doświadczeń szpitalnych.
pozrawiam, Paulina

[anka_ka_rp]

Paulino, byłabym wdzięczna za przekazanie mi informacji na temat oddziału
dziecięcego w Krakowie, o którym pozytywnie wypowiadasz się w swoim poście.
Bardzo bym Cię prosiła o przesłanie mi info na gazetowego priva, wraz z
dodatkową wiadomością (o ile nią dysponujesz), dla dzieci w jakim wieku
przeznaczony jest ten oddział. Jest to dosyć istotne, ponieważ w co najmniej
dwóch krakowskich szpitalach jest tak, że różnice pomiędzy zwyczajami
panującymi na poszczególnych oddziałach dziecięcych są ogromne.
Pozdrawiam

[ppjw]

cześć, przesłałam Ci pocztę, ale ponieważ robię to pierwszy raz, więc daj znac
czy doszła
Paulina

[anka_ka_rp]

Wiadomośc dotarła.
Dziękuję.
Będę sie z Tobą kontaktować na privie.

Nie moge sie oprzec ...

[73nikusia]

Witajcie

Przeczytalam i nie moge sie nie dopisac. Choc nie malutkim dzieckiem opiekowali
sie Ci lekarze, ale moim ukochanym Tata.
Odrzyly wspomnienia, minelo ponad pol roku.

Moj tato trafil do szpiatala z zapaleniem ukladu moczowego. Lekarze byli
okropni. Nie moglismy sie dowiedziec czym Tato jest leczony, co mu wlasciwie
jest czy infekcja juz minela, czy nie. Co jest z nim dalej, bo czul sie coraz
gorzej a niby infekcja moczowa minela.
Tato mial nowotwor pluc. Zaleczony z wypisem z Centrum Onkologi na Ursynowie
o "TOTALNEJ REGRESJI - BRAK GUZA NA TOMOGRAFIE". Wlasnie byl po kontrolnej co
miesiecznej wizycie u onkologa. Minelo od niej 12 dni. Uskarzal sie na lekkie
oslabienie ale nic poza tym mu nie bylo. Niestety podczas tej wizyty kontrolnej
nie zrobiono mu rendgena (szkoda). Ale nie zrobiono mu tez tego rendgena
podczas pobytu w szpitalu z ta infekcja. Stan taty sie pogarszal, lekarze nic
nam nie chcieli powiedziec. Zwalali to na nerwice taty z powodu choroby
nowotworowej. Dawali mu leki psychotropowe. Uspokajajace.
Nic namnie mowili. Z tata bylo juz naprawde zle. Poprosilam jego lekarz
prowadzaca zeby skonsultowala sie z onkologiem. Poczula sie urazona ale zrobila
to. Wyslali go do Warszawy ze zdjeciem rendgenowskim, na ktorym odczytali
powrot nowotworu. Tato slanial sie na nogach. Na Ursynowie jak lekarz
prowadzacy zobaczyl Tate az zlapal sie za glowe. Na rendgenie podobno
odczytalby to nawet studen medycyny byl wzorcowy widok zapalenia pluc. Bardzo
posunietego.
Tato zmarl z dwa dni pozniej, antybiotyk ktory mu podali juz nie zdarzyl
zadzialac. Organizm zbyt slaby po chemii nie dal rady walczyc.

Wiecie kiedy zbiegli sie lekarze aby Tate ratowac ... kiedy Go reanimowali ...
dopiero wtedy, wszyscy z oddzialu. A wczesniej nikt nawet na chwilke. Jak tato
nie mogl oddychac albo bylo mu slabo nikt nie przychodzil my wolalismy oni nic.

Ja po tym wszystkim, po tych wszystkich wydarzeniach boje sie lekarzy, boje sie
powierzac swoj los w ich rece.

Mam kolezanke ktora jest lekarzem, z 6 letnim starzem. Moj Tato uwarzal ja za
prawdziwego lekarza. Zawsze mu pomagala.

Kiedy lezal w szpitalu musielismy kupowac mu podstawowe leki, bo dla Taty bylo
szkoda lekow - tak mowili lekarze.

Ania przyjezdzala i zapisywala mu leki.

Ja nie moge powiedziec dobrego slowa o tych lekarzach ze szpitala w ktorym
Tato ... w ktorym Tacie pozwolili umrzec.

Nika

[agadd02]

są różni lekarze
pierwszy lekarz -pediatra do którego trafiłam z małym po porodzie nie zauważył
wady wrodzonej odbytu - zarośnięty odbyt z przetoką szerokości igły, stolce
ołówkowe (wtedy nie wiedziałam że takie stolce to coś złego) tym bardziej że
lekarz widział jak dziecko przy nim robi kupę widział jak ją robi jaka jest i
jak cierpi - stwierdził że to alergia wycofał mleko na preparat sojowy bez
próbowania jakiegokolwiek innego mleka modyfikowanego (mały miał 3 m-ce),
powiedziła że jak nie będzie tylko gorzej to już jest dobrze, dziecko z
zatwardzeń musi wyrosnąć
lekarz na pogotowiu - zdiagnozował zatwardzenie , wsadził dziecku palec do
przetoki (wtedy nie wiedziałam że to przetoka) poradził zmianę diety i
konsultację z chirurgiem
wróciłam do pierwszego lekarza w rejonie alby poradził jakąś dietę a on
poradził i kategorycznie odradził wizytę u chirurga, uznał ją za niepotrzebną
obecny lekarz - pediatra - popatrzył na pupe i od razu bez żadnego sprzętu
fachowego stwierdził że coś jest nie tak z pupą jest na pewno przetoka i być
może polip w środku, odesłał natychmiast do chirurga (zaznaczę że trafiłam do
niego tylko dlatego bo mały zaczął kaszleć, więc był to przypadek, mały miał
wtedy 4 m-ce)
pierwszy chirurg - zdiagnozował wadę odbytu zarośnięty odbyt z przetoką,
zdziwił się że dziecko w ogóle sobie radzi z wypróżnianiem, skierował do
szpitala w szpitalu poinformował że wada jest niezwykle rzadka, operacja
straszliwie skomplikowana, nie można jej teraz wykonac bo mały jest za mały
będzie możliwa w wieku 2 lat, teraz nie można rozpoznać mięśni zwieraczy,
zalecił poszerzanie przetoki i czekanie
w międzyczasie chirurg nr 2 - byliśmy sprawdzić bioderka stwierdzi że operacja
nie daje 100% pewności wyleczenia i trzeba uważać
poszerzania trwały miesiąc, ja dostawałam pomału rozstroju nerwowego, słysząc
cierpienia mojego dziecka, nie wytrzymałam zaczęłąm szukać w internecie,
odezwał się lekarz ze stanów opisał że takie przypadki u nich robi się jako
plastykę natychmiast bez poszerzania, stwierdziłam że muszę to skonsultować
chirurg nr3 - był niezmiernie zdziwiony, że przetoka jest poszerzana,
powiedział że operacja jest plasyczna bez zagrożenia, jedynym jest możliwe
zakażenie bo miejsce operowane nie jest czyste z wiadomych powodów, zaoferował
się zoperować, 4 dni trwało oczyszczanie ze złogów w jelitkach, operacja trwała
pół godziny (mały miał 5 m-cy), na 4 dobę po operacji wyszliśmy do domu,
poszerzamy bezboleśnie w domu (sami) oczywiście już odbyt
dziecko jest zdrowe ma 8 m-cy

nie będę już opowiadać o personelu szpitalnym, bo szkoda nerwów oczywiście są
pielęgniarki miłe, ale ogólnie lekarze czują sie bogami a pielęgniarki
nierzadko również, niejednokrotnie usłyszałam komentarze że jak mogłam nie
zauważyć że dziecko ma wadę - ufałam lekarzom
a warunki dla rodziców dla mnie nie są ważne , posłuchałam oddziałowej że
dziecku nic nie będzie, uspałam poszłam do domu rano przychodzę o 10:00 , bo
wcześniej od 6:00 - 10:00 są wizyty i zakaz wstępu na oddział, a dziecko płacze
uspokoiło się myślę pewnie tylko chwilę płakał , do wieczora miał popuchnięte
oczy , uparłam się że zostanę na noc okazało się że o 21:00 dziecko zasnęło a o
23:00 przyszły siostry i wzięły małego na wlew - w środku nocy - brawo za
pomysłowość, dziecko nie mogło zasnąć przez parę godzin - nie ufam nikomu,
dziecka samego w szpitalu już nie zostawię

mam 24 lata i nie jestem geniuszem który wszystko wie dlatego zdałam się na
lekarzy bo liczyłam że skoro leczą to chyba muszą się znać , jaka ja byłam
naiwna,
czy ktoś będzie się ze mną kłócił że powinnam im dać szansę, wszyscy ci lekarze
to byli podobno najlepsi fachowcy, szkoda że tylko 2 okazało się rzeczywiście
fachowcami (

pozdrawiam życzę dużo zdrowia i aby nikt nie trafił z dzieckiem do szpitala
daga i sebastian (09.05.2003)

P.S. a jednak się rozpisałam, ale wiecie to chyba taka terapia, opisanie swoich
przeżyć i wyżalenie się, trochę mi ulżyło

a oto Sebastian mój aniołek:
forum.gazeta.pl/forum/72,2.html?f=621&w=9282231

[pesteczka5]

Kochane dziewczyny,
nie doczytałam do końca wątku, nie mogę.

Napiszę tylko:
Wczoraj przyjęłam 75 pacjentów, bo jest epidemia grypy i przychodnia pęka w
szwach. Sama mam tę grypę i 38 st, głowa mi pekała, ale nie chciałam zostawić
moich pacjentów na pastwę losu, pogotowia itp. Z wieloma poumawiałam sie do
kontroli, i w ogóle taka jakaś jestem obowiązkowa.

Dzieci też mam chore, ale na szczeście przestały już gorączkować. Choć młodszy
strasznie płakał, gdy wychodziłam, skutkiem czego do przychodni weszłam z
ciężkim sercem...

W poczekalni w trakcie przzyjeć odbyła sie awantura, bo zostałam wezwana na
wizytę do dziecka stale leżącego, z goraczką, które łatwo dostaje drgawek -
pojechałam zostawiając troche wściekłych pacjentów, wielu moich zdeklarowanych,
którzy mi ufają no i w ogóle tłum. Nasłuchałam się za całą służbę zdrowia. Nie
miałam czasu wyjść do toalety ani wypić kawy za te kilka godzin.
Kończąc przyjęcia, dokładałam wszelkich starań, zeby zebrać mysli, odpowiadam
przecież za każdą dawkę, za każde dziecko, za każdą diagnozę... do domu
przyjechałam z hukiem w głowie i jak się okazało plynem w obu zatokach, ledwo
żywa padłam na łóżko przygarniając moje dzieci z poczuciem jakiejś
derealizacji...
Dodam, że mam dwójkę maleńkich dzieci, płacę opiekunce, cierpię, ze je
zostawiam... I nie pracuję bynajmniej dla pieniedzy, bo zarabiam, kochane, 800
zł netto. Prywatnym pacjentom odmawiam, bo jako mama karmiaca i często bez meża
(też lekarz) sama z maluchami jestem mało dyspozycyjna.

Pracuję, bo mam wpojone poczucie obowiązku, jakiejś -przepraszam - misji i
zwyczajnie lubię moich pacjentów i te pracę. Niewdzieczną.

A potem, jak czytam mądrości w rodzaju tych założycielki wątku, to już nic
sobie nie myślę, dawno to wypłakałam, przeżyłam, przetrawiłam. Takie panie
zawsze będą i trudno. A my idźmy dalej i róbmy swoje.
Dopóki bedę pracować - bo mozliwe że w końcu rzucę to wszystko i będę z moimi
synkami oglądać pod lupą płatki śniegu oraz grabić ogródek oraz czekać na męża
z obiadem - powitam każdego pacjenta z uśmiechem i wykorzystam całą swą
najlepszą wiedzę oraz odniosę się do niego z maksymalną empatią i
zaangażowaniem. Pewnie mimo wszystko nie każdego wyleczę, bom nie Pan Bóg tylko
człowiek.

Autorkę watku oraz bezrefleksyjnie współmyślące zapraszam więc jako pacjentki -
prywatnie natomiast będę niepoprawna politycznie - wolno mi - cóż za głupota
kwitnąca samozadowoleniem i swobodą myśli(?)

A tak poza tym - szkoda, ze nie stać Was na trochę obiektywizmu. Szkoda, ze w
Polsce lekarz - każdy - to wróg publiczny nr 1.

Szkoda gadać... Dobrego samopoczucia, drogie mamy...



P.S. Wiem wiele o życiu takze jako pacjentka, moje dzieci ciężko chorowały,
lekarze nie byli wszechwiedzący, mylili się mimo checi,to nie jest dwa razy
dwa, nie ze złośliwości nieraz nie potrafimy wyleczyć... Poczytajcie w archiwum
wypowiedzi mam, które miały lub mają naprawdę, przewlekle chore dzieci... Ich
głos jest pełen zrozumienia i obiektywizmu. Zegnam, pesteczka

[anka_ka_rp]

pesteczko,
nie wiem, do którego momentu doczytałaś wątek, a co za tym idzie - które z nas
określiłaś mianem "bezrefleksyjnie współmyślących"
Ja w moich wypowiedziach przekazałam fakty, których przeżycie było moim
osobistym udziałem, nie jakieś generalizujace utyskiwania.
Nie wiem, gdzie tu widzisz "głupotę kwitnącej samozadowoleniem i swobodą myśli
(?)".
Pozdrawiam

[agadd02]

szkoda tylko, że ci nie-wszechwiedzący lekarze, gdy nie potrafią sobie poradzić
z przypadkiem nie mają tyle sumienia, żeby skierować dziecko do innego lekarza,
który akurat na tym przypadku się zna, wystarczy się tylko przyznać lub po
prostu poradzić, gdzie należy szukać pomocy, ale niestety rzadko się zdarza
taki geniusz

)

[gandzia4]

Pisałam juz o lekarzach do których mam pełne zaufanie i którym jestem bardzo
wdzięczna. Opisałam tylko jak obchodzono się z moim dzieckiem w szpitalu i nie
mów mi, że zaniechanie leczenia to odpowiedzialne postępowanie ze strony pani
ordynator i drugiej pani doktor czy to tez było poczucie obowiązku. Może nie
czytałaś mego postu, więc ci wyjaśnię odstawiono leki by wyciągnąć z nas łapówę,
dla pieprzonej forsy paniusia, która nie zasługuje na miano lekarza ryzykowała
życiem naszego dziecka.
A co do naszej pani pediatry w naszej przychodni to synek ją uwielbia (mówi do
niej ciociu) i ja mam do niej pełne zaufanie. Ona sama była zszokowana tym jak
potraktowano nasze dziecko. Też nas ostatnio przyjmowała zakatarzona i miała
tabun pacjentów na korytarzu. Nie prowadzi prywatnego gabinetu nie ma na to
czasu. Ja wiem, że są dobrzy lekarze, sympatyczne pielęgniarki spotkałam ich na
swej drodze, ale są tacy dla których życie i zdrowie pacjenta nic nie znaczy
ważne jest tylko ile może z niego wydoić i o takich tu piszemy. Nie wątpię, tez
że ty do takich osóbnie należysz. I życzę sobie i nam wszystkim oby było więcej
takich lekarzy jak ty. Szybkiego powrotu do zdrowia.

[anka_ka_rp]

Agnieszko, naprawdę podziwiam Twoją wielkoduszność, wyrażającą się w miłych
słowach, które kierujesz pod adresem pesteczki.
Ja uważam, że pesteczka zachowała się bardzo nieładnie: nawet nie doczytawszy
do końca wszystkich postów od razu dokonała zbiorowej oceny ich autorek. Nie
przebierając przy tym w słowach.
Chociaż głos na edziecku odważyłam się zabrać po raz pierwszy dopiero przed
paroma miesiącami – to wypowiedziom mam z tego forum przyglądam się już dość
długo. Do tej pory nie widziałam jeszcze, żeby forumowiczka w tak niegrzeczny
sposób skrytykowała nie przypadające jej do gustu przekonania innych mam, tym
bardziej, że argumenty, których użyła na to czysta demagogia.
Bo osobiście nie widzę żadnego związku pomiędzy tym, jakim lekarzem jest
pesteczka, a moim prawem do bycia rozżaloną na lekarzy, przez których tyle
wycierpiał (i jeszcze niestety wycierpi) mój synek. I mam prawo dać wyraz temu
rozżaleniu, bo od tego jest właśnie to Forum.

[knabi-ann]

A ja się nie dziwię pesteczce. Pewnie jak większość lekarzy jest zmęczona i
zdołowana tą falą niechęci do lekarzy, którą od jakiegoś czasu można
zaobserwować w mediach. Wystarczy poczytać wypowiedzi czytelników Gazety albo
np. onetu pod artykułami dotyczącymi lekarzy... Błędy lekarskie były i będą -
część wynika z ignorancji, część z rutyny, a część to po prostu pech (dla obu
stron). W medycynie 2+2 nie zawsze równa się cztery.
Zasada ograniczonego zaufania jest dobra nie tylko w kontaktach za lekarzami...
A ajk sama zauważyłaś czasami można postraszyć zwróceniem sie do "wyzszej
instancji" - lekarza lub dyrektora
Dużo w Tobie goryczy Anko, ale wylewasz ją na niewłaściwą osobę...

[anka_ka_rp]

Co prawda tylko winni sie tłumaczą, a ja sie za taką nie uważam, ale ...
Knabi-ann, pokaż mi, gdzie Twoim zdaniem wylałam swoją gorycz na pesteczkę.
Przecież ja się w ogóle do merituum wypowiedzi pesteczki nie odnosiłam - tylko
jej formę skomentowałam.
Pesteczka reprezentuje stanowisko młodego zaangażowanego w pracę lekarza,
który nie bierze łapówek, za to ciężko pracuje.
Ja reprezentuję stanowisko mamy, która w placówkach słuzby zdrowia
wielokrotnie spotykała się z - delikatnie to nazwijmy - różnymi
nieprawidłowościami i której dziecko - z powodu niekompetencji lekarzy - czeka
najprawdopodobniej jeszcze jedna operacja.
Trudno, żeby poglądy moje i pesteczki były zgodne.
Ja jednak nigdy nie pozwoliłabym sobie na skomentowanie czyichś poglądów przy
użyciu takich słów, jakich użyła pesteczka (głupota, bezmyślność, itp.).
Nie zrobiłabym tego, nawet gdyby te czyjeś poglądy były diametralnie różne od
moich.
I nie zrobiłabym tego, nawet gdybym nie wiem jak była zdołowana i zmęczona,bo
prostu uważam, że każda z nas na tym Forum ma prawo do posiadania własnego
zdania na dany temat, prawo do jego wyrażania zgodnie z zasadami netykiety i
prawo do bycia traktowaną z szacunkiem przez inne forumowiczki.

[zgagusia]

wiesz pesteczko, czytalam Twoj post i wlosy mi sie zjezyly....
Piszesz jak to sie poswiecasz dla pacjentow - przychodzisz chora do pracy. Czy
Ty nie zdajesz sobie sprawy ze jestes zrodlem zakazenia dla pacjentow?!
Przychodza do Ciebie ludzie juz chorzy, slabi, starsi - jednym slowem z
obnizona z roznych przyczyn odpornoscia. I do infekcji ktora juz mieli dochodzi
jeszcze grypa ktora zlapali od lekarza... Druga sprawa - majac goraczke nie
jestes w stanie myslec tak jasno jak bys byla zdrowa - co jesli sie pomylisz?
Wypiszesz zly lek badz zle przeliczysz dawke?
Piszesz na koncu ze lekarze nie ze zlosliwosci nie potrafia postawic diagozy.
Nie, nie ze zlosliwosci - z niedouczenia. Sama konczylam AM, moj maz jest tam
pracownikiem naukowym - ja dobrze wiem jakie podejscie do nauki ma wiekszosc
studentow medycyny. Ty piszesz o poczuciu misji, ktos inny (w innym watku, z
wypowiedzi wynikalo ze jest to studentka koncowych lat medycyny) o idealach -
tylko ze to wiedzy nie zastapi. Dla mnie niech sobie lekarz bedzie i gburem -
byle kompetentnym. A prawdziwych fachowcow w swojej specjalnosci ze swieca
szukac... Moje dziecko mialo podrecznikowe objawy astmy - a lekarz specjalista
(pediatra, pulmonolog i rodzinny - takie 3w1) gdy zglaszalam te objawy bo
wydawaly mi sie wazne (on sam powienien o to zapytac w wywiadzie!) przerywa mi,
mowiac zebym przeszla do konkretow... Ale to nic w porownaniu z niekompetecja
jakiej przyklady dawaly tutaj moje poprzedniczki. Narazajac zdrowie swojego
dziecka w koncu trafi sie na dobrego lekarza. Tylko dlaczego taki fatalny
poziom prezentuja niektorzy absolwenci AM? Moj maz musi zaliczyc studentowi
choc sam uwaza ze brakuje mu nawet podstaw wiedzy - bo tak mu kaze profesor, bo
jemu tak kaze rektor, bo on takie 'zalecenia' dostal od Pana Prezydenta RP - ma
byc jak najwiecej ludzi z wyzszym wyksztalceniem, niewazne jaki poziom
tego 'wyksztalcenia', byleby tylko mozna sie na swiecie pochwalic jak to w
Polsce wzrasta ilosc ludzi w dyplomem wyzszej uczelni...

Agnieszka

[agadd02]

zgagusiu dziękuję Ci bardzo za ten post, bo to co piszesz my nie możemy
napisać , bo nie jesteśmy świadkami, ale właśnie tak to wygląda, że często to
niedouczenie pociąga za sobą pomyłki w diagnozach

a już tak do ogółu znudzonych narzekaniem pacjentów lekarzy, dziwne, bo ja
chodzę do pediatry - lekarza z powołania i jeszcze nigdy nie słyszałam żeby się
ktoś żalił, wszyscy siedzą cichutko mimo ogromnej kolejki i czekają , bo chcą
żeby właśnie ta lekarka ich przyjęła - bo nie mają jej nic do zarzucenia i się
cieszą że to ona leczy ich dzieci, więc ciekawe na kogo narzekają pacjenci i
kto jest tym oburzony?

pozdrawiam
)

[melka_x]

Napiszę tylko:
> Wczoraj przyjęłam 75 pacjentów, bo jest epidemia grypy i przychodnia pęka w
> szwach. Sama mam tę grypę i 38 st, głowa mi pekała, ale nie chciałam
zostawić
> moich pacjentów na pastwę losu, pogotowia itp.

Pesteczko Ty napisałaś wprost, to i ja sobie pozwolę. Co z Ciebie za lekarz,
skoro z grypą, chorobą którą niezwykle łatwo kogoś zarazić- przychodzisz do
pracy? "I w ogole taka jestem obowiązkowa" - wybacz, ale jesteś
nieodpowiedzialna, a nie obowiązkowa. I niestety w świetle tego jesteś
ostatnią osobą, która może mówić o naszej bezmyślności.

Poczytajcie w archiwum
>
> wypowiedzi mam, które miały lub mają naprawdę, przewlekle chore dzieci...
Ich
> głos jest pełen zrozumienia i obiektywizmu.
Pesteczko ja już pisałam są szpitale i szpitale, są lekarze i lekarze. Są tacy
jak neonatolożki w IMiDZ, gdzie rodzice po wielu latach dzwonią czy przychodzą
z życzeniami i są tacy, o których chciałoby się jak najszybciej zapomnieć. I
akurat ten wątek dotyczy tych drugich, co nie znaczy, że nie ma wspaniałych
lekarzy.

[ppjw]

wiecie, nawet nie chce mi się pisać nt. wypowiedzi pesteczki. Bez
komentarza....

[ikaikaj]

a mi znowu sie troche przykro robi...najpierw ktos pisze,ze ciemnote wciskam, bo wierze
w dobrych lekarzy, bo sama chce takim byc bla bla bla
potem nagle post a propos studentow medycyny...ze zaliczamy bo pan prezydent tak
nakazal(hmmm nie znam czlowieka,ale jesli mnie kazal przepuscic to dziekuje, sama
sobie poradze)....a ja qrcze naprawde siedze po nocach...naprawde sie
ucze....naprawde bardzo chce byc dobra w tym co robie!i nie uwazam,ze wystarcza mi
do tego idealy!moja cala rodzina to lekarze....mysle,ze dobrzy(szczegolny uklon dla
mojej mamy),ale nie dlatego przechodze z roku na rok(bo mam tzw plecy)...robie to bo
ucze sie a nauka ta sprawia mi przyjemnosc!i chocby wszyscy na mnie wsiedli to ja i tak
nie zrezygnuje i nie przestane wierzyc w to,ze mozna byc dobrym lekarzem i ze sa tacy
w polsce!
wiem,ze kazda z was pisze o tym co przezyla i wspolczuje wam ogromnie,a
jednoczesnie dziekuje tym z was, ktore opisaly takze mile szpitale i madrych lekarzy...to
naprawde bardzo mile i budujace
pozdrawiam
ika mama kaja a w krotce i frania

[aga_rn]

Melka, Zgagusia, dolaczam do was - nie moge po prostu pojac jak lekarz
(lekarka) moze pojawic sie w pracy chora na grype, przyjac 75 pacjentow (to
potencjalne nastepne 75 pacjentow ktore jutro/pojutrze znowu sparalizuje juz
teraz pekajaca w szwach przychodnie) i jeszcze chlubic sie obowiazkowoscia .
To jest powod do dumy ? !!!
Juz nie wspominam o wspolpracownikach ktorzy za pare dni moga znalezc sie na
zwolnieniu, uszczuplajac zaloge ktora ma radzic sobie z epidemia.
Bardzo nieodpowiedzialne ...

[knabi-ann]

Chciałam tylko zauważyć, że jeśli panuje epidemia to jest wysoce
prawdopodobne, że wszyscy maja tego samego wirusa ( w tym przypadku i
pesteczka i pacjenci), a jeśli ktoś jeszcze go nie złapał, to prędzej zarazi
się czekając w kolejce...

[goska271]

no własnie tego nie moge zrozumieć troszke, bo mieszkam w małym miasteczku,
teoretycznie powinno byc gorzej a akurat ośrodek i lekarze rodzinni są
doskonali. Nie mam problemu z wizytami, badaniami i wszystkim co mozna
załatwić w ośrodku. Moze to dlatego, że nasi lekarze wszystkich znaja i są
generalnie młodzi, czyli to możnaby powiedzieć pokolenie nieskżone nawykami
byłego systemu. Powiem wam, że było już pare sytuacji, że rodzinny wypisywał
skierowanie do szpitala dla moich pociech, broniłąm jak lew zawsze i w końcu
leczył ich w domu, pewnie z duszą na ramieniu, ale teraz wiem, że miałam racje
i warto było troszke zaryzykować. Może jak w szpitalach też dojdzie do głosu
nowe pokolenie to cos sie zmieni, może nie. Szkoda tylko, że to odbywa się
kosztem naszych dzieci. Nie sądze żeby któraś z nas marudziłą bo śpi na
krześle w szpitalu przy dziecku, czy nie ma się gdzie umyc i takie tam, w
końcu to pierdoły. Gdyby moje dziecko było w szpitalu pewnie mogłabym spac i
na podłodze, bez różnicy, nie jeść, myć się w kranie, ale chciałabym być
spokojna o los mojego dziecka i zeby po wyjściu ze szpitala nie trzeba było go
leczyć u psychiatry i mnie przy okazji też.

[pesteczka5]

Mąż pesteczki: idę pocieszyć pesteczkę. Dziękuję knabi-ann.

[edytast]

Właśnie prześledziłam cały wątek i jestem w szoku, że wszystkie macie takie złe
doświadczenia ze szpitali. Tak się akurat składa, że moja pociecha tydzień temu
prosto z przychodni dostała skierowanie do szpitala (taki silny skurcz oskrzeli,
że lekarka nie mogła stwierdzić czy to zapalenie płuc). Miałyśmy wiele szczęścia
że nasza pani doktor wskazała nam od razu szpital, do którego mamy jechać mówiąc
że tam przyjmują matkę z dzieckiem. Pojechaliśmy, przyjęto nas informując że
pobyt matki kosztuje 30 zł za dobę (łóżko, pełne wyżywienie, korzystanie z
kuchni - mikrofala, lodówka, czajnik elektr., łazienka -prysznic) małej zrobiono
rtg, badanie, stwierdzono zapalenie płuc, od razu się nią zajęto, cały czas
byłam przy niej, pani doktor zapytała czy będę czekać na wolne miejsce dla matki
bo akurat zwolni sie za 2 godziny. Czekałąyśmy więc w innej sali. Ponieważ była
to pora obiadu, to już się nie "załapałyśmy", ale pielęgniarka zaproponowała
dziecku słoiczek "gerbera", mała zjadła (dostałam rownież sól bez problemu).
Potem poszłyśmy już do swojej sali: są to sale 4 osobowe (2 matki, dwoje dzieci,
przewijak, umywalka, wanienka). Matki są z dziecmi cały czas, karmią, kąpią,
mierzą temp., ważą, zapisują spożyte płyny, robią inhalacje, podają leki. W
razie problemów zawsze można poprosić pielęgniarkę. Byłyśmy na odziale 5 dni i
nikt z personelu nie dał mi odczuć, że przeszkadzam. Jedna z dziewczyn pisała,
że chciała wyjść w trakcie obchodu - mi nawet to nie przyszło do głowy. Nasza
doktor prowadząca zaglądała do nas codziennie, również lekarz dyżurny, czy
pielęgniarki pytały o stan zdrowia dziecka (oczywiście nie tylko mojego) Cały
personel bardzo życzliwie nastawiony zarówno do dzieci jak i matek, jasne że
pielęgniarki nie zaglądają tak często do sal, w których dzieci są z mamami, ale
to chyba oczywiste. Chodziaż na początku, gdy córcia była w dość poważnym stanie
to przychodziły też same żeby zobaczyć jak się czuje, również w nocy potrafiły
przyjść gdy dziecko płakało (chociaż było z mamą).
Naprawdę, po tym co tu przeczytałam przyznaję, że miałyśmy wielkie szczęście
trafić na taki odział, bo inaczej to rzeczywiście skończyłoby się wizytami u
psychologa (moja córcia bardzo boi się obcych i jest do mnie bardzo
przywiązana). Na oddziale znajdowała się świetlica dla dzieci z choinką,
zabawkami, TV, korytarze ozdobione są rysunkami.
Napisałam o tym że pokazać że nie wszystkie szpitale sa takie straszne, że można
inaczej. Jest więc jakaś nadzieja, że z czasem będą zmiany na lepsze. Szpital o
którym piszę bierze udział w akcji "Szpital z sercem".

Jutro jedziemy po wypis (mam nadzieję) ze szpitala, bo od 3 dni jesteśmy na
przepustce i tylko dojeżdżamy 2 razy dziennie na antybiotyk i inhalacje.
Pozdrawiam. Edyta.