ciaza a bulimia

[nor123]

Dziewczyny, mam pytanie.
Czy sa wsrod was takie, ktore sa w ciazy lub urodzily dziecko?
Prosze, powiedzcie, jak wygladal jej przebieg, jak sie czulyscie, co
robilyscie, jaki wplyw miala wasza choroba?
Ja mialam anoreksje, teraz bulimie, cudem jestem w ciazy (5tc), boje sie
okropnie, jak to wszystko sie odbije na malenstwie, jak ja sobie poradze z
jedzeniem,( normalnym, nie kompulsywnym).
Prosze, pomozcie

[nikt02]

Czesc
JestemFacetemWiecZajscieWCiazeUMnieOdpada.ChcialemTylkoNapisacZeGdyChodzlemNaTer
apieGrupowaWMojejGrupieBylaJednaKobieta,KtoraChorujeNaBulimie15Lat.WCiaguTegoOkr
esuUdaloJejSieWytrzymac1DzienBezZwracania.Ma4LetniaZdrowaCorke.WydajeMiSieZeDuzo
ZalezyOdRodzajuBulimii,tz.CzyJeszNormalnePosilkiCzyWszystkoCoJeszZwracasz.PozaTy
mOIleDobrzePamietamJakasKobietaPisalaKiedysZe
(NiechcePisacGlupotBoDoKoncaNiePamietam)
ZeBulimiaNieMaAzTakWielkiegoWplywuNaRozwojFizycznyDziecka,NieWiemJakToJestZPsych
ika.NajlatwiejByByloNapisacCiZeJestesTakaSiakaOwakaIJakChceszToDzieckoToMusiszPr
zestacRzygac,NiestetyPrawdaJestTaka,ZeDlaNiektorychDzieckoJestMotywacjaKtoraPoko
nujeChorobeDlaInnychNiestetyNie.Pozdrawiam

[mmu1]

mam bulimie od 10 lat. Byłam 2 razy w ciąży i za każdym razem umierałam z
niepokoju o zdrowie moich dzieci. Starałam się jak mogłam nie wymiotować ale
nie bardzo mi to wychodziło. W ciąży przytyłam mało - 0k 10 kg. Wszyscy mi
mówili, że pięknie wyglądam, że nic po mnie nie widać ( praktycznie do 7
miesiąca nie było widać). Najpierw się z tego cieszyłam, a potem byłam już
przerażona tym co robie. Na szczęście urodziłam małe ale zdrowe dzieci. Muszę
powiedzieć, że ciąże przechodziłam bardzo żle psychicznie. Nie życzę nikomu
takiego strachu o dzieci. Pozdrawiam

[aaasta]

Ciąża była a raczej jest (jestem w 39 tc) jednym z moich motywatorów do
wyzdrowienia.
Jak wiesz bulimia jest jak alkoholizm - i jako nałóg lub element pomagający
rozładować napięcie - pozostaje do konca zycia.
Rok temu byłam na krótkoterminowej terapii i bardzo mi pomogła ..

Będąc w ciąży cały czas myślałam o mojej malutkiej córeczce, która taka
bezbronna jest w brzuchu. Wiem już po 12 latach choroby jakie skutki za sobą
bulimia niesie i wiem, że jeśli ja jestem zmęczona wymiotami lub brakuje mi
witamin - to samo odczuwa moje maleństwo.
Starałam się nie wpadać w panikę, że w razie wpadki będę wyrodną matką - panika
jest tutaj najgorszym doradcą. Udało mi się.

Jeżeli zdarza ci się zwracać - nie obwiniaj się. To choroba a nie Ty i to nie
ty jesteś bezsilna czy masz słabą wolę czy jesteś złą matką ... TO CHOROBA.
Myślę, że ważne jest aby o tym pamiętać. Panika czy wyrzuty sumienia są
najgorszym doradcą. Wtedy nie jesteś w stanie logicznie myśleć i usłyszeć tego,
co mówią Twoje uczucia i emocje. Skup się na miłości do maleństwa i każdego
dnia powtarzaj sobie, że ono jest najważniejsze – może taka świadomość Ci
pomoże i może zwycięży strach przed przytyciem.
Tak było ze mną.

Na samym początku ciąży czasem miałam nudności i wymiotowałam, ale było to
spowodowane ciążą (wbrew pozorom łatwo jest odróżnić taki rodzaj zwracania od
tego, który towarzyszy nam w chorobie). Potem przeszło i kiedy wydawało mi się,
że bulimia może zapukać do moich drzwi – mówiłam jej cichutko, że spełniła już
swoją rolę, dużo się nauczyłam a teraz najważniejsze jest dla mnie moje
maleństwo.

Słyszałam też o przypadkach dziewczyn, które przetrwały ciąże w bulimii, ale
nie szukaj takich przypadków i nie pytaj o to … jesteś indywiduum z Tobą może
być inaczej.

Trzymam kciuki, aby świadomość, że można przetrwać i nawet urodzić zdrowe
dziecko w bulimii – nie była dla Ciebie usprawiedliwieniem i nie obniżała
motywacji do chęci wyzdrowienia !