motywacja

[0lunia]

nie umiem się zmobilizować. Chcę już mieć normalną wage, ale ciągle coś staje
na przeszkodzie. Zjem i zamiast się cieszyć, to czuję że przesadziłam, że
mogłam sobie odmówić. Dlaczego mam tak słomiany zapał?!

[ewelinaw7]

Bo to jest choroba, ona walczy o Ciebie, o Twoją psychikę. Tu nie ma
racjonalnego wytłumaczenia. JA będąc chorą starałam się sobie powtarzać, że to
co jem, nie jest w stanie sprawić, abym przytyła. Ale choroba jest podstępna i
nie tak łatwo z nią wygrać. Wierzę jednak, że CI się uda tak jak mi się
udało.Pozdrawiam serdecznie.

[kassiuniek]

Dlaczego ?? bo ciagle gdzies jestes w tamtym swiecie ... dlatego ze dopiero
walczysz , a kiedy zwyciezysz to nic nie bedziesz slyszała zadnych glosow ...

[hopeless2]

Ja jak jem to sobie mysle tak: musze jesc po to zeby wreszcie na kazdym kroku
nie robilo mi sie slabo, musze zjesc jak jestm glodna, bo inaczej bede ciagle
myslala o zarciu, musze jesc, bo to rzecz normalna itp.. Mi pomaga :)

[if7]

Ja i moja bulimia... 6, może 7 już lat..raz górka, raz dołek..ze skrajności w
skrajność..raz wielkie żarcie, raz wielka głodówka..zaczęło to być
przyzwyczajenie.. stwierdziłam w pewnym momencie, że tak już musi być, że muszę
to wszystko zaakceptować, że już nie widzę szans i perspektyw..na powrót do
pseudo normalności..stwierdziłam,że to jest najwidoczniej moja ,,normalność" i
muszę sie z tym pogodzić...że nie mam już siły walczyć, wciąż o tym myśleć,być
chorągiewką na wietrze... starałam się przez wiele lat z towarzyszką mojego
życia funkcjonować w miarę ,,normalnie" studiować, pracować, spotykać się z
ludźmi...ale..wciąż nieszcześliwa, wciąż smutna, wciaż jakaś obca... teraz
myślę, że wtedy, w pewnym momencie straciłam wiarę..w siebie, w swoje
możliwości, w terapeutów, we własne życie...powtarzając sobie ciagle :,,od
jutra".. I co się wydarzyło..? Obudziłam się pewnego dnia..lato- słońce..- ja
smutna, ociężała, nieszczęśliwa..pomyślałam sobie,że: NIE! STOP! że tak wcale
nie musi być, że nie o to mi w życiu chodzi, żeby jeść,spać budzić się, jeść,
stwarzać pozory ,,normalności"i względnie poprawnego funkcjonowania.. i tak w
kółko dzień po dniu..myślę,że tamten dzień był jakimś przełomem..pomyślałam
sobie,że ja już tak nie chcę! Że chcę żyć, a nie tylko istnieć! Że chcę
zasypiać i budzić się w przekonaniu, że się czuję dobrze!Że chcę mieć plany,
perspektywy, cel..że chcę walczyć! o siebie, o miłość! o moje życie! wykonałam
telefony, znalazłam terapeutę, uczęszczam na terapię..staram się znajdować
pozytywy.. staram się obsrewować świat, ludzi wokół, SIEBIE..swoje reakcje i
zachowania.. wiem,że próbuję uczyć sie życia od nowa..szukać ZYCIA W ŻYCIU!
Czasem czuję się jak małe dziecko, które na nowo poznaje świat..ciężko się z
tym pogodzić w pewnym sensie.. mam 23 lata, wiem, że straciłam wiele, ale wiem
też,że nie wszystko stracone..że bulimia to ,,plecak" na całe życie, CZASEM
ZDARZAJĄ SIĘ POTKNIĘCIA.. większy stres, adenerwowanie i już..powraca.. wtedy
staram się, by trwało jak najkrócej..próbuję wtedy spojrzeć z boku, na to, co
było przyczyną, dlaczego tak się stało, jak można było inaczej..!Ale wiem,że
nie można się poddać..trzeba walczyć! Dążyć do tego, by zasypiać i budzić się z
uśmiechem na twarzy. Z przeświadczeniem, że się czujesz dobrze! Nie sądzę, bym
była już tak do końca zdrowa.To wymaga dni,miesięcy, czasem lat.. Wiem,że
potrzeba czasu,czasem trudno mi się z tym pogodzić. Czasem chciałabym tak jak
za dotknięciem czarodziejskiej różrżki..z dnia na dzień, wymazać przeszłość!
Lecz zrozumiałam, że tak się nie da i walczę! Moja motywacja to...MOJE ŻYCIE!!

[amelka201]

Bardzo trafnie ubrałaś to w słowa... podpisuje sie pod Twoim postem.U mnie też
motywacją jest życie,walcze o nie.Naprawde to co napisalas to jakbym czytala o
sobie, z małą rożnicą. Mnie bulimia niszczyła 3 lata dopóki nie powiedziałam
koniec.Zaczełam aktywna walkę która wydaje mi sie wygrałam.Ale "ten plecak"
nosze na sobie do dzis i czasem doskwiera mi jego ciezar.Podrawiam i zycze
powodzenia :)

[0lunia]

Też mam wiele myśli motywujących mnie. Chcę mieć normalne życie, żeby ktoś mógł
być ze mnie dumny. Przede wszystkim chcę założyc kiedyś rodzinę, mieć dzieci. W
tej chwili chcę czuć się atrakcyjna, ale jest to niemożliwe bo wyglądam jak
wyglądam. Co jeszcze mam zrobić żeby skończyła sie w mojej głowie walka pomiędzy
mną, a anoreksją?

[crazylikeastrawberryjam]

heh... czuje chyba to co ty... i tez bym baardzo chciala to wiedziec...

[if7]

Mam za sobą szpital-oddział leczenia zaburzeń odżywiania,liczne terapie,wielu
psychologów i psychiatrów na koncie..Myśle teraz,wraz z upływem czasu,że do
tego,by wyzdrowieć,trzeba dojrzeć..chcieć i czasem się ,,poddać"- terapii,
leczeniu, zaufać wykfalifikowanym ludziom i nie próbować tych wszystkich
psychologów i psychiatrów oszukiwać, robiąc i tak ,,swoje"..a robiłam tak cały
czas, aż wreszcie przyszedł moment, w którym zrozumiałam,że to nie ma sensu, że
tak naprawdę nie oszukuję nikogo innego, niż samej siebie i cierpię ja, nikt
inny! Potrzeba mi było czasu, kilku lat,by to pojąć..leczę się nadal,ale teraz
widzę,ze jest to dojrzalsze, lepsze,pełniejsze podejście do kwestii
terapii..dużo mi daje.Nie mogę zapomnieć o czasie,który ,,uciekł mi przez
palce" za sprawą anoreksji, potem bulimii, ale zrozumiałam,że przeszłości nie
zmienię..wiem ile minęło, lecz nie wiem, ile jeszcze zostało, zaczęłam wierzyć
w przyszłość, w dzień dzisiejszy, na który chcę mieć wpływ ja i tylko ja. Bo
nie chcę, z całego serca (tkwiac w tym bagnie) tak po prostu, po
prostu...przeminąć!!

[if7]

żeby była jasność... ja nie czuję się jeszcze zdrowa, wyleczona..wiem, mam
świadomość tego,że w kazdej chwili wszystko może wrócić, przypomnieć o
sobie..nie można tak z dnia na dzień niestety..zbyt mocno sie zakorzeniło we
mnie, w mijej głowie przez te wszystkie lata..wiem,że trzeba czasu,
pracy..ciężkiej..bulimia to trudna droga i bardzo wyboista..czasem zdarza się
jakiś bulimiczny epizod..wtedy staram się spojrzeć z boku,przeanalizować,
dlaczego tak się stało, co było przyczyną, jak można to było załatwić inaczej..
myślę,że to ważne, najważniejsze- zacząć rozumieć! wierzę,że każda z nas ma
wiarę, ma siłę, choć siebie czasem dość.. nasze serca wciąż biją!! życzę
powodzenia dziewczyny! Wam i..sobie też!;-)

[0lunia]

jest coś co wam daje "motywującego kopa"?

Na mnie dotąd tak działają wizyty u psychologa, czasem lekarza i rozmowy z mamą.
Nawet jak z mamą rozmawiam na luźne tematy czuję się ważna i trochę potrzebna.

Co jeszcze mobilizuje, bo u mnie niestety tych sytuacji nie jest strasznie dużo?

[0lunia]

nic Was nie motywuje?

[demi_20]

co mnie motywuje? chyba tylko i wylacznie dlatego probuje to przerwac, ze sie boje... naprawde sie boje tych wszystkich konsekwencji, jakie niesie za soba bulimia. U mnie trwa to jeszcze nie tak strasznie dlugo, bo niecaly rok, ale raczej "intensywnie". Boje sie tez komukolwiek powiedziec o tym. Moze kiedys... Narazie sama probuje dac sobie rade z tym problemem, tylko ze srednio mi to wychodzi:/ Wogole wszystkiego sie boje - boje sie jesc zeby nie przytyc, boje sie o tym mowic, a robiac to boje sie konsekwencji... żałosne:(

[rybeczka21]

u mnie jest podobnie...nie mam motywacji chce z tym skonczyc dlatego ze
strasznie sie boje co ze mna bedzie jak tego nie zrobie.z b zyje od ponad
trzech lat czasami jest lepiej a czasami beznadziejnie.walcze z tym sama nie
wiedza rodzice ani chlopak z ktorym jestem juz od 7 lat.boje sie komukolwiek o
tym powiedziec.na to forum weszlam w niedziele i od tego czasu postanowilam raz
na zawsze z tym skonczyc.nie wiem czy dam sobie rade sama ale bede sie starac
ze wszystkich sil bo nie chce sie zniszczyc,chce zyc pelnia zycia...moze to
dobry poczatek do wyzdrowienia.nie mialam napadow od 3 dni choc nie powiem ze o
tym nie myslalam ale jestem w stanie sobie tego odmowic.wiem ze trzy dni to
kropla w morzy ale jak dla mnie to wielki postep bo od dawna nie mialam tak
dlugiej przerwy.pozdrawiam was wszystkie!!!zycze powodzenia;)

[0lunia]

A jak działają na was inne osoby z anoreksją lub bulimią?
Mnie to po części mobilizuje, nie chcę być porównywana z inną osobą tak chudą,
ale czasem mam dziwne uczucie że jest ona niezwykła.
Jak to jest? Często bardzo chcę pomóc komuś takiemu, ale na moim myśleniu się
kończy, bo co ze mnie za autorytet :/