doszedłem do wniosku że świat wisi na cienkim włos

[montenuovo]

doszedłem do wniosku że świat wisi na cienkim włosku.
nie ma się co oszukiwać. wszystkim rządzi przypadek, większość
rzeczy które robimy są niezykle trywialne i są jedynie powtarzaniem
cudzych zachowań. nikogo nic nie obchodzi. nikt nikogo nie słucha.
niewiele osób potrafi cokolwiek powiedzieć. a każdy coś tam mówi.
potem zapomina co powiedział. ale to nie szkodzi bo inni go i tak
nie słuchali.
idziemy gdzieś. nie wiadomo gdzie i po co. czasem się wracamy.
zapominamy. znów idziemy.
mijają godziny. dni. lata.
wciąż kręcimy sie w kółko.
problemy w większości sami sobie tworzymy i je próbujemy rozwiązać.
czasem sie uda czasem nie. ale i tak nikogo to nie obchodzi.
i tak cały czas.

[laenia]

Mówiłeś coś? Bo nie słyszałam.

[gosia.43]

A jednak jest w tym sens... Każde takie zakręcenie w kółko czegoś
nas uczy , i idziemy dalej do nastepnego zakręcenia , ale
idziemy , idziemy bo tak trzeba , bo powinnismy iść , bo jak
ustaniemy i bedziemy trwać w miejscu..to bedziemy już tylko
kukiełkami , marionetkami , przestaniemy myśleć , wierzyc ,
oddychać..i choć popełniamy ciągle te same błędy i ciagle te same
porażki ponosimy - to w jakimś stopniu one są za każdym razem mniej
odczuwalne dla nas , hartują nas , uodparniają, a może i pozwalają
iść dalej...a ..że pętle się zdarzają - świat jest wszak
okrągły ... a nasze życie choć mocno pokręcone to jednak
prawdziwe ..jak jedna podróż - z mniejszymi lub większymi zakrętami
i przygodami i nie wolno nam w tej wędrówce ustawac. Należy iść
naprzód - bo tylko wówczas ma to jakiś sens...Pewnie dla każdego
indywidualny..ale ma.
gosia

[montenuovo]

wędrówka? raczej toczenie się tego rodzaju ludzkiego...
patrząc z perspetkywy szerszej nasze życie polega na pokonywaniu
tych samych tras codziennie, gadaniu z grubsza tych samych wyrazów,
rozwikływaniu tych samych problemów, a jeśli są "nowe" to są one tak
naprawdę kopią starych. zlepek wydarzeń tworzy życie człowieka.
sensu nie ma raczej żadnego. ot toczy się. czasem się człowiek
gdzieś zatrzyma na chwilę. słońce zaświeci. potem deszcz. pójdzie
znów niewielki kawałek do przodu. ograniczeni swą nieporadnoscią,
nic nie znaczący wobec natury łazimy bez ładu i składu. nieudolnie
próbujemy sobie wmówić jakieś racje. a wszystko w zasadzie juz
zostało powiedziane jakieś dwa tysiące lat temu. wyważamy otwarte i
w zasadzie zdemolowane drzwi.
niebieska planeta wisząca w ciemnym kosmosie z małymi ludzikami.
komiczny widok dla kogoś z zewnątrz. a nam się wydaje żeśmy są
wyjątkowi. niewiele zdziałaliśmy i niewiele też zrobimy.

[gosia.43]

Wcale się nam nie musi wydawać , ze jestesmy wyjątkowi ..bo naprawdę
jesteśmy..Kazdy na swój sposób jest " indywidualistą " . Co nie
znaczy , ze każdy Kopernikiem.. Każdy ma inny kolor oczu , kazdy ma
inną tonację głosu , każdy ma inne DNA.. A .. ze mówimy tym samym
językiem - to dobrze , bo możemy sie porozumiewać , tym samym nie
znaczy takim samym - różne formy , różna treść , różne przekazy ,
różne zrozumienie..I nie jest tak , ze ciagle jest to samo..kazda
chwila , każdy dzień choćby był podobny do poprzedniego nie jest
taki sam ..Nawet na ulubiony górski szlak na ktory idziemy po raz
dziesiaty - za kazdym razem mozemy dostrzec coś nowego , książkę
powtórnie przeczytaną mozemy inaczej zrozumieć , spotkanego
czlowieka po raz drugi możemy inaczej odebrać niż za pierwszym
razem..Świat jest ten sam..a jednak ciagle sie zmienia , coś nowego
odkrywamy , wczoraj inaczej , dzis inaczej pada deszcz, a jutro
spotkamy czlowieka , ktorego dzisiaj jeszcze nie znamy...to wszystko
sie zmienia..zmienia na zewnątrz , zmienia w Nas..na tyle na ile
dostrzegamy te zmiany i na ile pozwalamy tym zmianom zaistnieć...I
to jest kapitalne..Serio...:)
gosia

[montenuovo]

w sumie po potwierdza, że kręcimy sie w kółko jak pies za własnym
ogonem. nic nowego nie wymyślimy. ułomni w tej krótkiej wędrówce po
tym marnym świecie, bez więszkej nadzei na zmianę siebie i świata
człapiemy (bo już nie idziemy) gdzieś... wydaje nam się że idziemy
do przodu a patrząc na nas z góry stoimy w miejscu. wymyślono czas
tylko po to aby dać ułudę poruszania się do przodu. faktycznie
stoimy. żadnego znaczenia nie odegramy nigdzie. istniejemy pomiędzy
tym co było a tym co będzie. i nic więcej. suma zdarzeń i odczuć
kotłuje się jedynie w naszych głowach. nawet zapach jesiennych liści
dla każdego jest inny. nawet to. lepiej już nie ulegać ułudzie
romantyków. pozostaje tylko czekać. stać i czekać. nic poza tym.
czekać.

[gosia.43]

Idąc Twoim tokiem myślenia - to właściwie po co jesć , po co pić ,
po co pracować , po co spać , po co rozmawiać , po co
oddychać ..po co żyć...skoro i tak wszystko zostało już "ustalone"
i " wypełnione " i "powiedziane"..To połóżmy sie do wspólnego
grobowca , do jednej wspólnej mogiły i trwajmy , czekajmy...na
co ? na śmierć ? - przecież śmierć - tez znana od dziadza
pradziada - a więc nicość ...zupełna nicość.. , pustka , dziura ,
wszechświat, .... bez sensu...
gosia

a zobacz jak pięknie dziś słońce zachodziło i kolejny liść spadał
rudy .. czy tak nie lepiej ...:)
g

[peteen]

bardzo przepraszam, zatrzymałem się tylko na chwilę, pędzę dalej, do
następnego...

a o co właściwie chodziło?

[gosia.43]

a czy to ważne o co ..ważne , że udało Ci się przystanąć choćby na
chwilę...i że pędzić dalej masz siłę... to jest ważne...choćby pod
wiatr...:)
gosia

no

[tempe]

tylko nie wisi a kręci na podrdzewiałej szpilce
gdyby wisiał toby nie tonął a przecież dzień w dzień
ewidentnie tonie

pff
o!

[montenuovo]

a moze sie urwal juz? i upada...
przeciez caly czas widać totalny upadek. upadek wszystkiego.
wszystko jedno.

no to nie wisi

[tempe]

jeśli się urwał
on sie urwał i porwie
a ja tu szarpię
żeby nie kręcił się coraz szybciej
tylko adagio albo moderato i trochę maestoso
bo na dole czeka dół

birra, crvena cerveza maestro, vivace!

Przypalacie coś?

[laenia]

[tempe]

mleko
dzień w dzień
jajo
kotlet
wodę

i wiele wiele innych

[montenuovo]

skąd to pytanie?
poza tym i tak odpowiedź na nie nikogo nie będzie obchodzić.

[laenia]

Natłok myśli i bogata forma twojego wywodu, z którego przebija poczucie nicości
i bezsensu istnienia, skłoniły mnie do sformułowania tego pytania. Chyba że
właśnie czytałeś Pascala? Ale nie musisz odpowiadać, bo niewiele mnie to obchodzi.

[montenuovo]

Pascala Hekto czytałem. Więc nie odpowiem na to pytanie bo samego
mnie to nie obchodzi. I o to właśnie chodzi. Właściwie można zadać
każde pytanie każdemu. Ważne jest jedno: nic nikogo nie obchodzi.
Wszystko marne.

[kunegunda.krakowska]

To wszystko przerabialam zanim junior sie na swiecie nie pokazal.
No coz, jestesmy, kochamy sie, plodzimy dzieci czy chcemy czy nie, natura zmusza
nas do tego a potem?
Potem myslimy o tych naszych mlodych, zeby oni mieli jak najlepiej i plodzili
dzieci, nasze wnuki ktore rozpieszczac mozemy. I co?
To ze pomiedzy zastanawiamy sie "a ja?". Co ja mam z tego?
Czy jestem szczesliwy?
Moze to za malo aby spotkac dorosle dzieci, wnuki raz w miesiacu. Moze to za
malo aby miec ta kobiete, tego mezczyzne ktoego sie poslubilo...kiedy to bylo?
Czy to bylo? Czemu? Czemu mam cale zycie spedzic z tym czlowiekiem? Na dobre na
zle? Czemu na zle? ycie jest tylko jedno. Dlaczego mam sie poswiecac?
tak. Dzien za dniem, rok za rokiem. Te same dnie, te same slowa, przywyczajenia.
Czy warto zmienic cos? Co to mi da?
I tak tylko krzyz...