Dach ze złota

[Gość: Zoran]

Takiś Pan mądry, to poczytaj Pan, jakie spory towarzyszyły
powojennej odbudowie/renowacji pomnika Mickiewicza. Głosów, że
szkoda kasy na taki kicz było wcale sporo. Swoją drogą dziwne,
jak "GW" tępi pasjansowanie rajców na służbowych laptopach, a
równocześnie chce karmić ludzi kulturą, może i bez ich woli, a z
pewnością bez prawa do pytania "A kto za to zapłaci?".

Ludziska gapia sie na fiuty!!!

[Gość: potlacz]

Ludziska gapia sie na fiuty!!! I głosno komentują w styly: O u
tego cieniutko, ale popatrz na to co ma ten! Zresztą wystraczy
wyjść z Szewskiej by miec na wprost oczu zwiędnietego penisa...

[Gość: Tomek]

Wielka (dosłownie) sztuka , śmiała koncepcja , atytyczna wizja
- i wszystko to kończy się na gołej rzyci.

[Gość: J.W.]

Wydrukowane w Gazecie Wyborczej i natychmiast usunięte z serwisu
elektronicznego. Znalazłem, przeczytałem, zapisałem i w pełni
sie zgadzam:



List: Upiór Luwru, czyli reaktywacja


Maciej Szybist 03-11-2003, ostatnia aktualizacja 03-11-2003
08:16

Upiory, podobnie jak mity, są nie tylko przerażające, ale przede
wszystkim - utwierdzające. Upiór Wartościowej Sztuki i Wielkiej
Tradycji Przeszłości do takich właśnie należy... utwierdza on
zachwianą ostatnio za sprawą całej reszty wiarę, że jednak mamy
sztukę i że jest ona czymś wyjątkowym to znaczy WARTOŚCIOWYM.

Igor Mitoraj, uczeń Tadeusza Kantora, idzie przez świat jako
artysta dworski, który zapewnia dworom współczesnym możliwość
zamówienia u niego i ofiarowania poddanym wartościowego piękna,
dobra i prawdy.

Tak było zawsze i nie ma niczego dziwnego w tym, że sztuka
dworska zawsze była robiona z tego samego - z niepodważalnych
kawałków ideologicznej przeszłości, tej, która stanowi
legitymizację wielkości i wzniosłości dworu zamawiającego taką
sztukę - z zasady jest to sztuka monumentalna, to znaczy
gigantyczna, to znaczy większa niż... No właśnie - niż co? Nie
wiem, większa niż bylejakość autentycznej, nędznej grzebaniny
codziennego losu bycia, który w brudny, mały i nędzny sposób
daje o sobie znać jakimiś dziadowskimi (a raczej "dziadoskimi") -
to znaczy właśnie nędznymi gestami groteskowej rozpaczy,
wskazującymi na to, że nie ma nic (pewnego).

Mitoraj swoimi montażami kawałków klasycznej i neoklasycznej
rzeźby powiada: ależ tak, ależ nie, oto dajemy wam, ludy i
narody, pewność, że wartości są, ale trzeba tylko sięgnąć do
programów oświatowych i przypomnieć sobie to, co na lekcjach
historii pokazywał wam Pedagog...

Czym jest sztuka dworska? Sztuka dworska jest sztuką
utwierdzenia wielkości zamawiającego, jego prawomocności i jego
słuszności; ten, kto zleca Mitorajowi wykonanie owych bibelotów
w formie gigantów, mówi nam, pogrążonym w rozpaczy lub nicości,
głupocie i zwierzęcości, coś takiego: jesteście "maluczcy"
(czego dowodzi gigantyzm naszego dla was prezentu przemocy dobra
i piękna), a my dajemy wam wielkość, która co prawda już jest
martwa, ale w istocie oto ożywa i, jak dobroczynny upiór Luwru,
krąży nad wami, kochani wyborcy, prowadząc was w kierunku, o
którym my wiemy, że jest dobry dla nas...

któż to tak mówi? Mówi tak idea Zjednoczonej Europy, która (na
szczęście) przybiera kształt duchowy Cesarstwa Rzymskiego Narodu
Niemieckiego (jednak takiej, w której wygrywa raczej cesarz i
jego elektorzy, a nie papiestwo...).

Nie mam nic przeciw temu i chętnie wyobrażam sobie zjednoczone w
tej idei plemiona, kierowane przez miejscowych kacyków
(prezydentów miast, wojewodów, marszałków wojewódzkich, rodziny
mafijne i polityczne, fundacje, Centra Kultury Europejskiej, to
znaczy świątynie rozumu, czyli jedności w wielości).

Duch gigantów Mitoraja (właściwie jedyne, co jest współczesne w
tej działalności, to jej wymiary fizyczne) jest istotnie duchem,
duchem imperialnym i duchem panowania... ale jest duchem jednak
lub upiorem właśnie, ale upiorem wartościowym!

Zwłaszcza my, tu w Krakowie, przyjmujemy owe gigantyczne
bibeloty ze zrozumieniem, albowiem przyzwyczaiła nas do ich
obecności kurtyna Siemiradzkiego w Teatrze Miejskim im. Juliusza
Słowackiego na placu Ducha Świętego oraz jego "Pochodnie Nerona"
w sąsiadujących z Mitorajem Sukiennicach.

Wyraz estetyczny i jakość wzniosłości, zawarte w tych wytworach,
są podobne, podobnie wzniosłe i podobnie wartościowe, a do tego
samego zakresu zaliczam także inne działania, które są
identyczne, jeśli idzie o styl prezentowanej czy głoszonej
duchowości - Mitoraj jest taki sam jak muzyka Czajkowskiego i
taki sam zawiera ładunek ideałów jak "Rodzina Połanieckich"
oraz "Quo Vadis" naszego noblisty. Właśnie, właśnie - gdyby
istniała konkurencja Nagrody Nobla, w której nagradzano by
rzeźbiarstwo (odmienia się jak "kolarstwo"), to Igor Mitoraj
powinien ją otrzymać.

[Gość: Anna]

To zaczeło się w październiku, w piątek, na Rynku. Mój mąż krzyknął do mnie "co
znaczy ten ch...", "kto tego ch.. tu postawił". Krzyczał jakbym to ja była
winna. Zrobiło się zbiegowisko. W poniedziałek w domu dostałam w twarz.
Pierwszy raz. Czternaście lat małżeństawa. Nic nie zrobiłam. Powiedziałam tylo,
że rzeźba to zwyczajny kawałek żelaza. Dwa tygodnie później pobił mnie.
Niespodziewanie odepchnął, a kiedy wstałam uderzył mnie w piersi i kopnał w
udo. Zrozumiałam, że 3 miesięcy Mitoraja nie da się przeczekać.

Od czterech tygodni jesteśmy pod opieką psychologa. Mój mąż mówi, że nienawidzi
kobiet, że lepiej by było gdybym miała w kroku Gorgonę bo to co mam jest
znacznie gorsze. Mówi, że jest homoseksualny i że Mitoraj mu to pokazał. Że
musi spróbować z mężczyzną. W tym roku mielibyśmy 15 rocznicę ślubu. Mamy 12
letniego syna.

Mnie wszystko jedno czy Mitoraj to sztuka czy nie. Ja tylko chcę mieć męża,
chcę żeby było jak przedtem. Nie chcę żeby pił, żeby pijany wsiadał do auta w
środku nocy i jechał Bóg wie gdzie. Nie chcę w strachu rano szukać w gazetach
czy w nocy na ulicach Krakowa nie zamordowano kobiety. Dlaczego? Na Boga
dlaczego? Moze Pan Prezydent PR, Pani Prezydentowa, Pan Prokurator i Panowie
Profesorowie wiedzą co jest sztuką a co nie, ale ja nie wiem. I nie muszę! Kto
wam dał prawo, żeby robić na nas doświadczenia jak na królikach? JEŚLI NAUCE
NIE WOLNO ROBIĆ EKSPERYMENTÓW NA LUDZIACH TO DLACZEGO SZTUCE WOLNO? Czy my nie
mamy prawa żyć BEZ waszej sztuki?

Anna
Kraków 3 stycznia 2004

P.S. Poprosiłam przyjaciół aby umieścili mój list w internecie. Może są
kobiety, które przeżywaja to co ja. Może mój list im pomoże.